Adhyaya 16: The Account of Saramā: Indra’s Restoration after Loss of Sovereignty

Verse 1

धरण्युवाच । तदा दुर्वाससा शप्तो देवराजः शतक्रतुः । वसिष्यसि त्वं मर्त्येषु सुप्रतीकसुतेन तु ॥ १६.१ ॥

ဓရဏီက ပြောသည်– “ထိုအခါ ဒေဝရာဇ စတကရတု (အိန္ဒြ) သည် ဒုရဝါသက ကျိန်စာချခဲ့သည်– ‘သင်သည် စုပရတီက၏ သားကြောင့် မရဏလူသားတို့အကြား နေထိုင်ရလိမ့်မည်’ ဟု။”

Verse 2

उत्सादितो दिवो मूढेत्येवमुक्तस्तु भूधर । इन्द्रो मर्त्यमुपागम्य सर्वदेवसमन्वितः ॥ १६.२ ॥

“မိုးကောင်းကင်မှ ချလိုက်ပြီ၊ မိုက်မဲသူ!” ဟု ထိုသို့ ပြောဆိုခံရသော်၊ ဘူဓရ (တောင်) [ထိုစကားကို ကြား/ခံ] ရသည်။ ထို့နောက် အိန္ဒြသည် ဒေဝတော်အားလုံးနှင့်အတူ လူ့လောကသို့ ဆင်းလာ하였다။

Verse 3

किं चकार च तस्मिंस्तु दुर्जये च निपातिते । परमेण्ठिना भगवता तेन योगविदुत्तमौ ॥ १६.३ ॥

ထိုအခါ မအနိုင်ယူလွယ်သောသူကို ထိုနေရာ၌ လဲကျစေပြီးနောက်၊ ယောဂပညာအထွတ်အထိပ်ကို သိမြင်သော ဘဂဝန် ပရမေဋ္ဌင်သည် အမှန်တကယ် ဘာကို ပြုလုပ်ခဲ့သနည်း။

Verse 4

स्वर्गे विद्युत्सुविद्युच्च तौ च किं चक्रतुस् तदा । एतन् मे संशयं देव कथयस्व प्रसादतः ॥ १६.४ ॥

ကောင်းကင်ဘုံ၌လည်းကောင်း၊ လျှပ်စီးနှင့် တောက်ပသော အလင်းရောင်များအကြား၌လည်းကောင်း၊ ထိုအခါ ထိုနှစ်ဦးသည် အမှန်တကယ် ဘာကို ပြုလုပ်ခဲ့သနည်း။ အို ဒေဝါ၊ သင်၏ကရုဏာဖြင့် ငါ၏သံသယကို ရှင်းပြပါ။

Verse 5

श्रीवराह उवाच । दूर्जयेन जितो धात्री देवराजः शतक्रतुः । भारते हि तदा वर्षे वाराणस्यां तु पूर्वतः । आश्रित्य संस्थितो देवैः सह यक्षमहोरगैः ॥ १६.५ ॥

သီရိဝရာဟာ မိန့်တော်မူသည်— «အို ဓာတရီ၊ လောကကိုထိန်းသိမ်းသူရေ။ ဒူရ္ဇယ၏ အနိုင်ယူခြင်းကြောင့် ဒေဝရာဇ အင်္ဒြာ (ရာဇာ)၊ ရာထူးတစ်ရာသော ယဇ္ဉာကို ဆောင်ရွက်သူ သတကရတုသည် ထိုအခါ ဘာရတဝရ္ෂ၌ ဝါရာဏသီ၏ အရှေ့ဘက်တွင် ဒေဝများ၊ ယက္ခများနှင့် မဟာနာဂများနှင့်အတူ ခိုလှုံ၍ တည်နေခဲ့သည်»။

Verse 6

विद्युत्सुविद्युच्च तदा योगमास्थाय शोभने । दीर्घतापज्वरं वायुकर्मयोगेन संशृतौ ॥ लोकपालायितं कृत्स्नं चक्रतुयोगमायया ॥ १६.६ ॥

ထိုအခါ အို တောက်ပသူရေ၊ သူတို့သည် လျှပ်စီးပေါ်လျှပ်စီးကဲ့သို့ သာယာလှပသော ယောဂအခြေအနေကို ခံယူ၍ လေ၏လုပ်ဆောင်မှုနှင့် ကမ္မ၏ယောဂစည်းကမ်းကို အားကိုးကာ ရှည်လျားသော အပူဖျားနာမှုကို ဖြစ်စေ하였다။ ထို့ပြင် ယောဂမాయာဖြင့် လောကပာလတို့က ကာကွယ်ထားသကဲ့သို့ အပြည့်အစုံသော အာဏာနယ်ပယ်တစ်ခုလုံးကို ဖြစ်စေ하였다။

Verse 7

तं दुर्जयं मृतं श्रुत्वा समुद्रान्तःस्थितं तदा । आनीय चतुरङ्गं तु देवान् प्रति विजग्मतुः ॥ १६.७ ॥

ထိုအခါ ပင်လယ်အတွင်းပိုင်း၌ တည်ရှိနေစဉ် မအနိုင်ယူလွယ်သော ဒူရ္ဇယ သေဆုံးသွားကြောင်း ကြားသိပြီးနောက်၊ သူတို့သည် စစ်တပ်လေးမျိုး (စတုရင်္ဂ) ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဒေဝများထံသို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

Verse 8

आगत्य तौ तदा दैत्यौ महत्सैन्येन पर्वतम् । हिमवन्तं समाश्रित्य संस्थितौ तु बभूवतुः ॥ १६.८ ॥

ထိုအခါ ဒೈတျနှစ်ပါးသည် စစ်တပ်ကြီးနှင့်အတူ ရောက်လာပြီး ဟိမဝန္တ (ဟိမလယ) တောင်ကို အားကိုးကာ ထိုနေရာ၌ တပ်စွဲနေထိုင်ကြ၏။

Verse 9

देवा अपि महत्सैन्यं संहत्य कृतदंष्ट्रिताः । मन्त्रयाञ्चक्रुरव्यग्रा ऐन्द्रं पदमभीप्सवः ॥ १६.९ ॥

နတ်တို့လည်း စစ်တပ်ကြီးကို စုစည်းကာ သွားစွယ်ထုတ်သကဲ့သို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ခိုင်မာ၍ မလှုပ်မရှား အာရုံမပျက်ဘဲ အိန္ဒြာ၏ အာဏာတော် (အုပ်စိုးမှု) ကို ရယူလိုသဖြင့် တိုင်ပင်ဆွေးနွေးကြ၏။

Verse 10

अब्रवीत्तत्र देवानां गुरुराङ्गिरसो मुनिः । गोमेधेन यजघ्वं वै प्रथमेण तदन्तरम् ॥ १६.१० ॥

ထိုနေရာ၌ နတ်တို့၏ ဂုရုဖြစ်သော အင်္ဂိရသ မုနိက ပြောကြားသည်— “အမှန်တကယ် ဂိုမေဓ ယဇ္ဈကို ပထမအခမ်းအနားဖြင့် ဆောင်ရွက်ကြလော့၊ ထို့နောက် အစဉ်လိုက် ဆက်လက်ပြုလုပ်ကြလော့။”

Verse 11

यष्टव्यं क्रतुभिः सर्वैर् एकस्थितिर् अथामराः । उपदेशो मया दत्तः क्रियतां शीघ्रम् एष वै ॥ १६.११ ॥

“သတ်မှတ်ထားသော ယဇ္ဈကရတု အားလုံးကို ဆောင်ရွက်ရမည်၊ ထို့နောက် အမရတို့よ တစ်နေရာတည်း၌ စည်းလုံးတည်နေကြလော့။ ငါပေးသော အမိန့်တော်ရှိပြီးပြီ—ဤအရာကို မြန်မြန် ဆောင်ရွက်ကြလော့။”

Verse 12

एवमुक्तास्तदा देवाः गाः पशूंश्चानुकल्प्य ते । मुमुचुश्चरणार्थाय रक्षार्थं सरमां ददुः ॥ १६.१२ ॥

ထိုသို့ မိန့်ကြားခြင်းကို ကြားပြီးနောက် နတ်တို့သည် နွားများနှင့် အခြားတိရစ္ဆာန်များကို သင့်လျော်စွာ စီမံပြင်ဆင်ကာ၊ လှုပ်ရှားသွားလာရန်နှင့် ကာကွယ်ရန်အတွက် ၎င်းတို့ကို လွှတ်ပေးပြီး စရမာ (Saramā) ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူအဖြစ် ခန့်အပ်ကြ၏။

Verse 13

ताश्च गावो देवशून्या रक्ष्यमाणा धराधरे । तत्र जग्मुस्तदा गावश्चरन्त्यो यत्र तेऽसुराः ॥ १६.१३ ॥

နတ်ဘုရားတို့၏ကာကွယ်မှုမရှိဘဲ ကျန်ရစ်သော နွားများကို မြေကြီးကိုထမ်းဆောင်သော တောင်ပေါ်တွင် စောင့်ရှောက်ထားကြ၏။ ထို့နောက် နွားများသည် လှည့်လည်သွားလာရင်း အဆုရတို့ရှိရာ အရပ်သို့ သွားကြ၏။

Verse 14

ते च गावस्तु ता दृष्ट्वा शुक्रं ऊचुः पुरोहितम् । पश्वर्थं देवगा ब्रह्मंश्चर्यन्ते रक्षमानया । देवशून्या सरमया वद किं क्रियतेऽधुना ॥ १६.१४ ॥

ထိုနွားများသည် သူမကိုမြင်လျှင် မိသားစုယဇ်ပုရောဟိတ် သုက္ကရာအား ပြောကြသည်– “ဗြဟ္မဏ၊ တိရစ္ဆာန်အကျိုးအတွက် နတ်နွားများသည် သူမ၏ကာကွယ်မှုအောက်တွင် လှည့်လည်နေကြ၏။ နတ်မရှိသော စရမာ၌ ယခု ဘာလုပ်သင့်သနည်း ဆိုပါ။”

Verse 15

एवमुक्तस्तदा शुक्रः प्रत्युवाचासुरांस्तदा । एता गा ह्रियतां शीघ्रमसुरा मा विलम्बथ ॥ १६.१५ ॥

ထိုသို့ ပြောဆိုခံရသော် သုက္ကရာသည် အဆုရတို့အား ပြန်လည်ဆိုသည်– “ဤနွားများကို အမြန်ယူဆောင်ကြလော့၊ အဆုရတို့၊ မနှောင့်နှေးကြနှင့်။”

Verse 16

एवमुक्तास्तदा दैत्या जह्रुस्ता गां यदृच्छया । हृतासु तासु सरमा मार्गमन्वेषणे रता ॥ १६.१६ ॥

ထိုသို့ အမိန့်ရသဖြင့် ဒိုင်တျာတို့သည် အခွင့်အရေးကြုံသလို နွားများကို ခိုးယူသွားကြ၏။ နွားများကို ယူဆောင်သွားပြီးနောက် စရမာသည် သူတို့သွားရာလမ်းကြောင်းကို ရှာဖွေရန် အာရုံစိုက်လေ၏။

Verse 17

अपश्यत् सा दितेः पुत्रैर्नीता गावो धराधरे । दैत्यैरपि शुनी दृष्टा दृष्टमार्गा विशेषतः ॥ १६.१७ ॥

သူမသည် မြေကြီးကိုထမ်းဆောင်သော တောင်ပေါ်တွင် ဒိတိ၏သားများက နွားများကို ခေါ်ဆောင်သွားနေသည်ကို မြင်၏။ ဒိုင်တျာတို့ကလည်း လမ်းကြောင်းကို ထူးထူးခြားခြား သိမြင်ထားသော ခွေးမတစ်ကောင်ကို သတိပြုမိကြ၏။

Verse 18

दृष्ट्वा ते तां च साम्नैव सामपूर्वमिदं वचः । आसां गवां तु दुग्ध्वैव क्षीरं त्वं सरमे शुभे ॥ १६.१८ ॥

သူမကိုမြင်ပြီးနောက် သင်သည် သာယာညှိနှိုင်းသည့်စကားနှင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့သောစကားဖြင့် ပြော하였다—«ဤနွားများကို နို့ညှစ်ပြီးလျှင်၊ ကံကောင်းသော စာရမာ၊ နို့ကို ယူပါ»။

Verse 19

पिबस्वैवमिति प्रोक्ता तस्यै तद्ददुरञ्जसा । दत्त्वा तु क्षीरपानं तु तस्यै ते दैत्यानायकाः ॥ १६.१९ ॥

«ဒီလိုပဲ သောက်ပါ» ဟု ပြောဆိုခံရသဖြင့် သူတို့သည် ချက်ချင်းပင် ထိုအရာကို ပေး하였다။ ထို့နောက် နို့သောက်ရန် ပေးပြီးသော် ဒೈတျာခေါင်းဆောင်များသည် သူမအတွက် ထိုသို့ ပြုလုပ်하였다။

Verse 20

मा भद्रे देवराजाय गाश्चेमाः विनिवेदय । एवमुक्त्वा ततो दैत्या मुमुचुस्तां शुनीं वने ॥ १६.२० ॥

«အေးမြသောမိန်းကလေး၊ ဤနွားများကို နတ်ဘုရင်ထံ မတင်ပြပါနှင့်» ဟု ပြောပြီးနောက် ဒೈတျာတို့သည် ထိုခွေးမကို တောထဲတွင် လွှတ်လိုက်ကြသည်။

Verse 21

तैर्मुक्ता सा सुरांस्तूर्णं जगाम खलु वेपती । नमश्चक्रे च देवेन्द्रं सरमा सुरसत्तमम् ॥ १६.२१ ॥

သူတို့လွှတ်လိုက်သဖြင့် သူမသည် တုန်လှုပ်ကာ လျင်မြန်စွာ နတ်များထံ သွား하였다။ စာရမာသည် နတ်ဘုရင် အင်ဒြာ—သုရတို့အနက် အမြတ်ဆုံး—အား နမස්ကာရ ပြု하였다။

Verse 22

तस्याश्च मरुतो देवा देवेन्द्रेण निरूपिताः । गूढं गच्छत रक्षार्थं देवशून्या महाबलाः ॥ १६.२२ ॥

ထို့နောက် ဒေဝေန္ဒြာ (အင်ဒြာ) က ခန့်အပ်ထားသော မာရုတ်နတ်များက ပြော하였다—«ကာကွယ်ရန်အတွက် လျှို့ဝှက်စွာ သွားကြလော့၊ ယခု နတ်မရှိသော နေရာသို့၊ အင်အားကြီးသူတို့»။

Verse 23

इत्युक्तास्तेन सूक्ष्मेण वपुषा जग्मुरञ्जसा । तेऽप्यागम्य सुरेन्द्राय नमश्चक्रुर्धराधरे ॥ १६.२३ ॥

ထိုသို့ သူ၏ သေးငယ်သိမ်မွေ့သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် မိန့်ကြားသဖြင့် သူတို့သည် လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားကြ၏။ ထို့နောက် ရောက်ရှိလာသောအခါလည်း မြေကိုထမ်းသော တောင်ပေါ်ရှိ နတ်မင်းကြီးထံ ဦးချကန်တော့ကြ၏။

Verse 24

तां देवराजः पप्रच्छ क्व गावः सरमेऽभवन् । एवमुक्ता तु सरमा न जानामीति चाब्रवीत् ॥ १६.२४ ॥

နတ်မင်းကြီး (အိန္ဒြာ) သည် သူမကို မေးလျက်—“ဆရာမာ၊ နွားများ ဘယ်သို့ သွားသနည်း” ဟု ဆို၏။ ထိုသို့ မေးမြန်းခံရသော ဆရာမာက “မသိပါ” ဟု ပြန်လည်ဖြေကြား၏။

Verse 25

तत इन्द्रो रुषा युक्तो यज्ञार्थमुपकल्पिताः । गावः क्व चेति मरुतः प्रोवाचेदं शुनी कथम् ॥ १६.२५ ॥

ထို့နောက် အိန္ဒြာသည် ဒေါသထန်လျက် မရုတ်တို့ကို မိန့်ကြား၏—“ယဇ္ဉာအတွက် ပြင်ဆင်ထားသော နွားများ ဘယ်မှာနည်း။ ဤကိစ္စ မည်သို့ ဖြစ်ပွားသနည်း၊ အို ရွှုနီ” ဟု ဆို၏။

Verse 26

एवमुक्तास्तु मरुतो देवेन्द्रेण धराधरे । कथयामासुरव्यग्राः कर्म्म तत् सरमाकृतम् ॥ १६.२६ ॥

မြေကိုထမ်းသော တောင်ပေါ်၌ ဒေဝိန္ဒြာ (အိန္ဒြာ) မေးမြန်းသဖြင့် မရုတ်တို့သည် စိတ်မရှုပ်မယှက် ဖြစ်လာကာ ဆရာမာ ပြုလုပ်ခဲ့သော ထိုလုပ်ရပ်ကို အကျဉ်းချုပ် ပြန်လည်ပြောကြားလေ၏။

Verse 27

तत इन्द्रः समुत्थाय पदा संताडयच्छुनीम् । क्रोधेन महताविष्टो देवेन्द्रः पाकशासनः ॥ १६.२७ ॥

ထို့နောက် အိန္ဒြာသည် ထ၍ ခြေဖြင့် မိန်းခွေး (ရွှုနီ) ကို ကန်လေ၏။ နတ်မင်းကြီး ပာကရှာသနသည် ကြီးမားသော ဒေါသကြောင့် လွှမ်းမိုးခံရ၏။

Verse 28

क्षीरं पीतं त्वया मूढे गावस्ताश्चासुरैर्हृताः । एवमुक्त्वा पदा तेन ताडिता सरमा धरे ॥ १६.२८ ॥

“နို့ကို သင်သောက်ပြီးပြီ၊ အမိုက်မားသူရေ၊ နွားတို့ကိုလည်း အသူရတို့က လုယူသွားကြပြီ” ဟုဆိုပြီးနောက်၊ အို ဓရာ(မြေမိခင်)၊ စာရမာကို သူ၏ခြေဖြင့် ကန်ထိုးနှိပ်စက်하였다။

Verse 29

तस्येन्द्रपादघातेन क्षीरं वक्त्रात् प्रसुस्रुवे । स्रवता तेन पयसा सा शुनी यत्र गा भवन् । जगाम तत्र देवेन्द्रः सहसैन्यस्तदा धरे ॥ १६.२९ ॥

အိန္ဒြ၏ခြေထောက်ထိုးနှက်မှုကြောင့် နို့သည် သူမ၏ပါးစပ်မှ စီးထွက်လာ၏။ ထိုစီးဆင်းသောနို့ကြောင့် ထိုခွေးမသည် ထိုနေရာ၌ နွားဖြစ်လာ၏။ ထို့နောက် အို ဓရာ(မြေမိခင်)၊ ဒေဝိန္ဒြသည် စစ်တပ်နှင့်အတူ ထိုနေရာသို့ သွားလေ၏။

Verse 30

गत्वा चापश्यद् देवेन्द्रस्ताः गा दैत्यैरुपाहृताः । पालनां चक्रुर्ये दैत्याः बलिनो भृशम् । ते सैन्यैर्निहताः सद्यस्तत्यजुर्गाः स्वमूर्त्तिभिः ॥ १६.३० ॥

ထိုနေရာသို့ရောက်သော် ဒေဝိန္ဒြသည် ဒိုင်တျယတို့က လုယူမောင်းနှင်လာသော နွားတို့ကို မြင်၏။ အလွန်အားကြီးသော ဒိုင်တျယတို့သည် အင်အားဖြင့် ထိန်းကာကွယ်ထားကြ၏။ သို့ရာတွင် စစ်တပ်က သူတို့ကို သတ်လိုက်သဖြင့် ချက်ချင်း နွားတို့ကို စွန့်ပစ်ကာ ကိုယ်ခန္ဓာများကို ထိုနေရာ၌ ချန်ထားကြ၏။

Verse 31

सामन्तैश्च सुरेन्द्रोऽथ वृितः परमहर्षितैः । ताश्च लब्ध्वा महेन्द्रस्तु मुदा परमया युतः ॥ १६.३१ ॥

ထို့နောက် ဝမ်းမြောက်လွန်စွာသော အမတ်အကြီးအကဲများနှင့် အတော်အပါးတို့က ဝိုင်းရံလျက် နတ်တို့၏အရှင် အိန္ဒြသည် ရှိ၏။ ထိုအရာတို့ကို ပြန်လည်ရရှိသဖြင့် မဟာအိန္ဒြသည် အမြင့်ဆုံးသော ပီတိဖြင့် ပြည့်ဝလေ၏။

Verse 32

चकार यज्ञान् विविधान् सहस्रानपि स प्रभुः । क्रियमाणैस्ततो यज्ञैर्ववृद्धेन्द्रस्य तद् बलम् ॥ १६.३२ ॥

ထိုအရှင်သည် အမျိုးမျိုးသော ယဇ్ఞများကို တစ်ထောင်တိုင်အောင် ပြုလုပ်လေ၏။ ထိုယဇ్ఞများ ဆောင်ရွက်နေစဉ် အိန္ဒြ၏ အင်အားသည် ထိုကြောင့် တိုးပွားလာ၏။

Verse 33

वर्द्धितेन बलेनेन्द्रो देवसैन्यमुवाच ह । सन्नह्यन्तां सुराः शीघ्रं दैत्यानां वधकर्मणि ॥ १६.३३ ॥

တန်ခိုးတိုးမြှင့်လာသော အိန္ဒြာသည် ဒေဝတပ်ကို မိန့်ကြား၍— «စူရတို့သည် ဒိုင်တျာတို့ကို သတ်ရန် အလုပ်အတွက် အမြန်လက်နက်တပ်ဆင်ကြစေ» ဟု ဆို၏။

Verse 34

एवमुक्तास्ततो देवाः सन्नद्धास्तत्क्षणेऽभवन् । असुराणामभावाय जग्मुर्देवाः सवासवाः ॥ १६.३४ ॥

ထိုသို့ မိန့်ကြားခံရသဖြင့် ဒေဝတို့သည် ချက်ချင်း လက်နက်တပ်ဆင်ကာ ပြင်ဆင်ပြီး၊ ဝါသဝ (အိန္ဒြာ) နှင့်အတူ အဆုရတို့ကို ပျက်သုဉ်းစေရန် ထွက်ခွာကြ၏။

Verse 35

गत्वा तु युयुधुस् तूर्णं विजिग्युस् त्वासुरीं चमूम् । जिताश्च देवैरसुरा हतशेषा धराधरे । ममज्जुः सागरजले भयत्रस्ता विचेतसः ॥ १६.३५ ॥

သူတို့သည် ထွက်ခွာကာ အလျင်အမြန် တိုက်ခိုက်၍ အဆုရတပ်ကို အနိုင်ယူကြ၏။ ဒေဝတို့၏ အနိုင်ရမှုကြောင့် အဆုရတို့သည် ရှုံးနိမ့်ကာ သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ကျန်ရစ်သူများသည် ကြောက်လန့်၍ စိတ်မတည်မငြိမ်ဖြစ်ကာ သမုဒ္ဒရာရေထဲသို့ ခုန်ဆင်းဝင်မြုပ်ကြ၏၊ မြေတောင် (ဓရာဓရ) ပေါ်၌ပင်။

Verse 36

देवराजोऽपि त्रिदिवं लोकपालैः समं धरे । आरुह्य बुभुजे प्राग्वत् स देवो देवराट् प्रभुः ॥ १६.३६ ॥

အို ဓရာ (မြေကြီး) ရေ၊ ဒေဝရာဇာလည်း လောကပာလတို့နှင့်အတူ တြိဒိဝ (ကောင်းကင်ဘုံ) သို့ တက်ရောက်ကာ ယခင်ကဲ့သို့ပင် ခံစားပျော်မွေ့၏။ ထိုဒေဝသည် ဒေဝတို့၏ အရှင်မင်းဖြစ်၍ အုပ်စိုးသူအဖြစ် တည်ရှိ၏။

Verse 37

य एनं शृणुयान्नित्यं सारमाख्यानमुत्तमम् । स गोमेधस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोति मानवः ॥ १६.३७ ॥

ဤ အထူးမြတ်သော အနှစ်သာရ အကြောင်းအရာကို နေ့စဉ် နားထောင်သူ မည်သူမဆို လူသားသည် «ဂိုမေဓ» ယဇ်ပူဇော်ခြင်း၏ အကျိုးဖလ (ကုသိုလ်) ကို ရရှိ၏။

Verse 38

भ्रष्टराज्यश्च यो राजा श्रिणोतीदं समाहितः । स देवेन्द्र इव स्वर्गं राज्यं स्वं लभते नरः ॥ १६.३८ ॥

နိုင်ငံပျက်သွားသော မင်းတစ်ပါးသည် ဤသဒ္ဓမ္မဝచနကို စိတ်တည်ငြိမ်၍ အာရုံစိုက်နားထောင်လျှင် ထိုသူသည် ဒေဝအင်ဒြာကဲ့သို့ ကောင်းကင်ဘုံကို ရသကဲ့သို့ မိမိ၏ အာဏာနှင့် နိုင်ငံကို ပြန်လည်ရရှိမည်။