Adhyaya 149: The Sacred Geography and Merit of Dvārakā

Verse 1

अथ द्वारकामाहात्म्यम्॥ सूत उवाच॥ श्रीस्तुतस्वामिमाहात्म्यं श्रुत्वा धर्मपरायणा॥ परितुष्टमना देवी वाक्यमेतदुवाच ह॥

ယခု ဒွာရကာ၏ မဟာတန်ခိုးအကြောင်း။ စူတက ပြောသည်— သရီ-စတုတစွာမိ၏ မဟာတန်ခိုးကို ကြားနာပြီးနောက်၊ ဓမ္မ၌ တည်ကြည်သော ဒေဝီသည် စိတ်နှလုံးပြည့်ဝ၍ ဤစကားကို ဆို하였다။

Verse 2

धरण्युवाच॥ एतच्छ्रुत्वा तु माहात्म्यं देव देववर प्रभो॥ मम चित्तस्य परमा जाता शान्तिरनुत्तमा॥

ဓရဏီ (မြေမိခင်) က ဆိုသည်— “ဤမဟာတန်ခိုးကို ကြားနာပြီးနောက်၊ အို ဒေဝတို့၏ ဒေဝ၊ အမြတ်ဆုံး အရှင်၊ ငါ၏ စိတ်တွင် အမြင့်မြတ်၍ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော ငြိမ်းချမ်းမှု ပေါ်ပေါက်လာ하였다။”

Verse 3

नाराचधारावरणासिधारी सुररिपुवधकारी धरणीधरः ॥ धृतशङ्खगदाब्जचक्रपाणिः स्वयमिह शास्त्रमुदावहत्प्रधानम् ॥

မြားမိုးကို ကာကွယ်သကဲ့သို့သော ဓားကို ကိုင်ဆောင်၍ ဒေဝတို့၏ ရန်သူများကို သတ်ဖြတ်သူ၊ မြေကြီးကို ထမ်းဆောင်သူဖြစ်သည်။ လက်တော်၌ သင်္ခ၊ ဂဒါ၊ ပဒ္မနှင့် စက္ကရကို ကိုင်ထားကာ၊ ဤနေရာ၌ အမြင့်မြတ်ဆုံး သာသနာကျမ်း(śāstra)ကို ကိုယ်တိုင် ကြေညာတော်မူ၏။

Verse 4

एवं हि गुणमाहात्म्यं स्तुतस्वामिनि मच्छ्रुतम् ॥ अस्माच्छेदं परं श्रेष्ठं तन्मे वद कृपानिधे ॥

ဤသို့ပင်၊ ချီးမွမ်းခံထိုက်သော အရှင်ဘုရား၊ အရှင်၏ ဂုဏ်တော်မဟာတရားကို ကျွန်ုပ် ကြားသိပြီးပါပြီ။ ယခု ဤအကြောင်းအရာထက် ပိုမိုမြင့်မြတ်၍ အကောင်းဆုံးသော အရာကို—ကရုဏာနိဓိအရှင်—ကျွန်ုပ်အား မိန့်ကြားတော်မူပါ။

Verse 5

श्रीवराह उवाच ॥ एवं भूमे वरं श्रेष्ठे फुल्लपङ्कजमालिनि ॥ कथयिष्यामि चान्यत्ते गुह्यं पापभयापहम् ॥

သီရိဝရာဟာ မိန့်တော်မူသည်– “ဤသို့ပင် ဖြစ်စေ၊ အို မြေမိခင်(ဘူမိ)၊ အို အထူးမြတ်သူ၊ ပွင့်လန်းသော ပဒ္မပန်းမാലာများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသူ။ ငါသည် သင့်အား အခြားတစ်ရပ်ကိုလည်း ပြောမည်—ပ罪ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်သော ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖယ်ရှားပေးသော လျှို့ဝှက်သော ဓမ္မအုပ်သင်တရားတည်း”။

Verse 6

द्वापरं युगमासाद्य यादवाणां कुलोद्वहः ॥ शौरीति तत्र विख्यातो भविष्यति पिता मम ॥

ဒွာပရယုဂသို့ ရောက်လာသောအခါ ယာဒဝဝంశ၏ ကုလဦးဆောင်သူ—အဲဒီနေရာတွင် “ရှော်ရီ” ဟု ထင်ရှားမည့်သူ—သည် ငါ၏ ဖခင် ဖြစ်လိမ့်မည်။

Verse 7

द्वारकेति च विख्याता पुरी तत्र स्थिता अभवत् ॥ या च देवपुरी रम्या विश्वकर्मविनिर्मिता ॥

ထိုနေရာ၌ “ဒွာရကာ” ဟု ထင်ရှားသော မြို့တော်တစ်မြို့ တည်ရှိခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ဒေဝမြို့ကဲ့သို့ လှပ၍ ဗိශ්ဝကರ್ಮာက ဆောက်လုပ်ဖန်ဆင်းထားသော မြို့တော်ဖြစ်သည်။

Verse 8

पञ्चयोजनविस्तारा दशयोजनमायता ॥ वसाम्यत्र वरारोहे शतपञ्चसमास्तथा ॥

ထိုနေရာသည် အကျယ် ငါး ယောဇနာ၊ အလျား ဆယ် ယောဇနာ ဖြစ်၏။ အို တင်ပါးလှပသော မိန်းမရေ၊ ငါသည် ထိုနေရာ၌ တစ်ရာငါးနှစ် နေထိုင်၏။

Verse 9

भारावतरणं कृत्वा देवानां सुमहत्प्रियम् ॥ पुनरप्यागमिष्यामि स्वर्लोकं प्रति सुन्दरि ॥

ဒေဝတော်တို့အတွက် အလွန်ချစ်မြတ်နိုးသော ‘ဝန်ထုပ်ချခြင်း’ ဟူသော မဟာကာရ്യംကို ဆောင်ရွက်ပြီးနောက်၊ အို လှပသောသူရေ၊ ငါသည် ထပ်မံ၍ စွဝဂ္ဂလောကသို့ ပြန်သွားမည်။

Verse 10

तस्य शापाभिसन्तापाद्द्वारकावासिनो धरे ॥ वृष्ण्यन्धकाश्च भोजाश्च गमिष्यन्ति यमक्षयम् ॥

ထိုကျိန်စာ၏ ဒုက္ခပူလောင်မှုကြောင့်၊ အို မြေမိခင်ရေ၊ ဒွာရကာမြို့နေသူများဖြစ်သော ဝೃṣṇိ၊ အန္ဓက နှင့် ဘောဇ တို့သည် ယမ၏ နေရာ (ယမလောက) သို့ သွားကြလိမ့်မည်။

Verse 11

चन्द्रपाण्डुरसङ्काशो वनमाली हलायुधः ॥ हलेनाकृष्य नगरं समुद्रं गमयिष्यति ॥

လ၏ ဖြူဖျော့တောက်ပမှုနှင့် ဆင်တူသော အရောင်တောက်ပရှိ၍ တောပန်းမော်လီကို ဝတ်ဆင်သော လယ်ထွန်တံကိုင်သူ (ဟလာယုဓ) သည် မိမိ၏ လယ်ထွန်တံဖြင့် မြို့ကို ဆွဲယူကာ ပင်လယ်ထဲသို့ ပို့ဆောင်လိမ့်မည်။

Verse 12

नारायणवचः श्रुत्वा धर्मकामा वसुन्धरा ॥ उभौ तौ चरणौ गृह्य पुनः पप्रच्छ माधवी ॥

နာရာယဏ၏ ဝచနကို ကြားပြီးနောက်၊ ဓမ္မကို လိုလားသော ဝಸುန္ဓရာ သည် သူ၏ ခြေတော်နှစ်ဖက်ကို ကိုင်တွယ်လျက်၊ ထို့နောက် မာဓဝီ သည် ထပ်မံ မေးမြန်း하였다။

Verse 13

धरण्युवाच ॥ लोकनाथोऽसि सर्वेषां देव मायाकरण्डक ॥ शपिष्यति कथं तत्र दुर्वासास्तद्वदस्व मे ॥

ပृथဝီက ဆိုသည်– “အို ဒေဝါ၊ သင်သည် လောကအားလုံး၏ အရှင်ဖြစ်၍ မာယာအံ့ဩဖွယ် အစွမ်း၏ သေတ္တာတစ်လုံးကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ ထိုအခြေအနေတွင် ဒုရ္ဝာသ သည် မည်သို့ ကျိန်စာချမည်နည်း၊ ကျွန်မအား ပြောပြပါ။”

Verse 14

श्रीवराह उवाच ॥ तत्र जाम्बवती नाम मम पत्नी भविष्यति ॥ रूपयौवनसम्पन्ना मम भोगसमन्विता ॥

သီရိဝရာဟာက မိန့်တော်မူသည်– “ထိုနေရာ၌ ‘ဇာမ္ဗဝတီ’ ဟူသော မိန်းမတစ်ဦးသည် ငါ၏ ဇနီးဖြစ်လာမည်။ သူမသည် အလှအပနှင့် ယောဝန်ပြည့်စုံ၍ ငါ၏ ဘောဂသုခ (လောကီစည်းစိမ်) နှင့် ဆက်နွယ်နေမည်။”

Verse 15

तस्याः पुत्रो महाभागो रूपयौवनदर्पितः ॥ साम्ब इत्यभिविख्यातो ममैव सततं प्रियः ॥

“သူမ၏ သားသည် မဟာကံကောင်းသူ ဖြစ်မည်။ အလှအပနှင့် ယောဝန်ကြောင့် မာန်တက်နေမည်။ ‘သာမ္ဗ’ ဟူသော အမည်ဖြင့် ထင်ရှား၍ ငါ့အတွက် အမြဲချစ်မြတ်နိုးသူ ဖြစ်မည်။”

Verse 16

तेनैव क्रीडमानेन कृत्वा गर्भमतथ्यतः ॥ स पृष्टः परमश्रेष्ठ ऋषिरेषा प्रसोष्यति ॥

“သူသည် ထိုသို့ ကစားပျော်နေစဉ် အမှန်မဟုတ်သော ကိုယ်ဝန်ကို စီမံဖန်တီးခဲ့သည်။ ထို့နောက် အမြတ်ဆုံး ရှင်ရသီကို မေးကြသည်– ‘ဤမိန်းမသည် မွေးဖွားမည်လော?’”

Verse 17

पुत्रकामा त्वियं बाला मुने तत्प्रब्रवीहि मे ॥ साम्बोऽयमिति च ज्ञात्वा स मुनिः कोपमूर्च्छितः ॥

“သူတို့က ‘အို မုနိ၊ ဤမိန်းကလေးသည် သားကို လိုချင်သည်၊ ထိုအကြောင်းကို ကျွန်ုပ်အား ပြောပါ’ ဟု ဆိုကြသည်။ ‘ဤသူသည် သာမ္ဗပင်’ ဟု သိသွားသောအခါ မုနိသည် ဒေါသဖြင့် လွှမ်းမိုးသွားသည်။”

Verse 18

उवाच तर्हि ते गर्भान्मुसलं कुलनाशनम् ॥ येन वृष्ण्यन्धकाः सर्वे गमिष्यन्ति यमक्षयम् ॥

ထို့နောက် သူကဆိုသည်– “သင်တို့၏ဝမ်းမှ မုဆလ (တုတ်ကြီး) ဟူသော မျိုးရိုးဖျက်ဆီးသူ ပေါ်ထွက်မည်။ ထိုအရာကြောင့် ဝೃṣṇī နှင့် အန္ဓက အားလုံး ယမ၏ နေရာ (သေခြင်း) သို့ သွားရမည်” ဟု။

Verse 19

ततस्तानागतान्दृष्ट्वा कुमारान्पृष्टवानहम् ॥ ते च मामब्रुवन्सर्वे यथावृत्तं समुत्सुकाः ॥

ထို့နောက် ထိုလူငယ်များ ရောက်လာသည်ကို မြင်၍ ငါက မေးမြန်းလိုက်သည်။ သူတို့အားလုံးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဖြစ်ပျက်သမျှကို ငါ့အား ပြောပြကြသည်။

Verse 20

तच्च तेषां वचः श्रुत्वा प्रोक्तवानस्मि तच्छृणु ॥ भविष्यति न सन्देहो दुर्वासा यदुवाच ह ॥

သူတို့၏စကားကို ကြားပြီးနောက် ငါကဆိုသည်– “ဤအရာကို နားထောင်ကြ။ ဒုရ္ဝာသာက ပြောခဲ့သမျှသည် အမှန်တကယ် ဖြစ်လာမည်၊ သံသယမရှိ” ဟု။

Verse 21

एवं ते कथितं भूमे वृष्ण्यादेः शापकाणम् ॥ तत्र स्थानानि मे भूमे कथ्यमानानि मे शृणु ॥

ဤသို့ဖြင့် အို မြေမိခင်၊ ဝೃṣṇī တို့နှင့် အခြားသူတို့အပေါ် ကျရောက်သော ကျိန်စာ၏ အကြောင်းရင်းကို ငါက သင့်အား ပြောပြပြီးပြီ။ ယခု အို မြေမိခင်၊ ထိုနေရာရှိ ငါ၏ သန့်ရှင်းသော တည်နေရာများကို ငါဖော်ပြမည်ကို နားထောင်လော့။

Verse 22

द्वारकायां महाभागे वैष्णवानां सुखावहे ॥ अस्ति पञ्चसरो नाम गुह्यं क्षेत्रं परं मम ॥

ဒွာရကာမြို့၌ အို ကံကောင်းမြတ်သူ၊ ဝိုင်ရှ္ဏဝတို့အတွက် ချမ်းသာသုခကို ပေးဆောင်သော ထိုနေရာတွင် “ပဉ္စසර” ဟူသော ငါ၏ အလွန်သန့်ရှင်း၍ လျှို့ဝှက်သော တီရ္ထခေတ္တရ တစ်ခု ရှိသည်။

Verse 23

समुद्रतीरमुत्सृज्य मम कर्मसुखावहम् ॥ तत्र स्नानं तु कुर्वीत षष्ठकालोषितो नरः ॥

ပင်လယ်ကမ်းခြေသို့ သွားရောက်၍—ကျွန်ုပ်၏ သန့်ရှင်းသော နယ်မြေ၌ ကမ္မ၏ သာယာသော အကျိုးကို ပေးစွမ်းသောနေရာ—လူသည် အခမ်းအနားကာလ ခြောက်ကာလ တည်းခိုပြီးနောက် ထိုနေရာ၌ သန့်စင်ရေချိုး (စနာန်) ပြုရမည်။

Verse 24

मोदते नाकपृष्ठे तु अप्सरोगणसंकुले ॥ अथात्र मुञ्चते प्राणान्क्षेत्रे पञ्चसरे मम ॥

သူသည် အပ္စရာအုပ်စုများဖြင့် ပြည့်နှက်သော ကောင်းကင်လောက၌ ပျော်ရွှင်မြူးတူး၏။ ထို့ပြင် ဤနေရာ၊ ကျွန်ုပ်၏ ‘ပဉ္စစာရ’ ဟုခေါ်သော သန့်ရှင်းရာကွင်း၌ အသက်ရှူ (ပရာဏ) ကို စွန့်လွှတ်ပါက ထိုအကျိုးကို ရရှိမည်။

Verse 25

देवलोकं समुत्सृज्य मम लोके महीयते ॥ प्लक्षो वै तत्र सुश्रोणि शतशाखो महाद्रुमः ॥

ဒေဝလောကကို စွန့်လွှတ်ပြီးနောက် သူသည် ကျွန်ုပ်၏ လောက၌ ဂုဏ်ပြုချီးမြှောက်ခံရ၏။ ထိုနေရာတွင်၊ အို ခါးတင်လှပသူ၊ ပလက္ခ (plakṣa) ဟုခေါ်သော မဟာသစ်ပင်တစ်ပင် ရှိ၍ မျက်နှာချင်းဆိုင်သစ်ခက် တစ်ရာခက် ရှိသည်။

Verse 26

सुफलैः शोभनैः कुम्भाकृतिभिर्बहुभिः फलैः ॥ बहवस्तत्र गच्छन्ति लाभलौल्‍येन मानवाः ॥

ထိုနေရာ၌ ကုမ္ဘ (အိုး) ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော အလွန်ကောင်းမြတ်၍ လှပသော အသီးများ များစွာ ရှိသည်။ အကျိုးအမြတ်ကို လိုလားလောဘကြောင့် လူအများအပြား ထိုနေရာသို့ သွားကြသည်။

Verse 27

फलं न लभते कश्चिन्मुक्त्वा भागवतं नरम् ॥ लभन्ते ये फलं तत्र मुक्ताः पापेन कर्मणा ॥

ထိုနေရာ၌ စစ်မှန်သော “အကျိုး” ကို မည်သူမျှ မရနိုင်—ဘဂဝတ (bhāgavata) ဟူသော ဘုရားသခင်ကို အလွန်သဒ္ဓါရှိသူကို မလွဲ၍။ ထိုနေရာ၌ အကျိုးရသူတို့သည် ပာပကမ္မ (အပြစ်ကမ္မ) မှ လွတ်မြောက်ကြ၏။

Verse 28

मनुजा यं न पश्यन्ति रागलोभसमन्विताः ॥ तत्र स्नानं प्रकुर्वीत पञ्चभक्तोषितो नरः ॥

ရာဂနှင့် လောဘတို့ဖြင့် ချည်နှောင်နေသော လူတို့ မမြင်နိုင်သည့် သစ္စာ/သန့်ရှင်းရာဌာန၌၊ ငါးမျိုးသော ဘက္တိဝတ္တရားကို လိုက်နာကာ နေထိုင်ပြီးနောက် သန့်စင်အောင် ရေချိုးသင့်သည်။

Verse 29

मोदते सप्तद्वीपेषु गुह्यानि च स गच्छति ॥ अथ चेन्मुञ्चते प्राणान्प्रभाते गतकिल्बिषः ॥

သူသည် ဒွီပ ခုနစ်ခုတွင် ပျော်ရွှင်မြူးတူးကာ လျှို့ဝှက်သော (အာဓိပ္ပါယ်နက်) လောကများသို့လည်း သွားရောက်သည်။ ထို့ပြင် မိုးလင်းချိန်၌ အပြစ်မလင်ကင်းစင်ပြီးနောက် အသက်ရှူသံ (ပရာဏ) ကို လွှတ်ချလိုက်လျှင်…

Verse 30

सर्वसङ्गं परित्यज्य मम लोकं स गच्छति ॥ तत्राश्चर्यं महाभागे कथ्यमानं मया शृणु ॥

ချိတ်ဆက်မှုနှင့် အာသက္တိအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ပြီး သူသည် ငါ၏ လောကသို့ သွားရောက်သည်။ ယခု မဟာဘဂါ၊ ငါပြောပြမည့် ထိုနေရာ၏ အံ့ဩဖွယ်တစ်ရပ်ကို နားထောင်လော့။

Verse 31

प्रभासे यत्र शृण्वन्ति सागरे न म (ग) रं प्रति ॥ मकरास्तत्र दृश्यन्ते भ्रममाणा इतस्ततः ॥

ပရဘာသ၌—ပင်လယ်ကမ်းခြေတွင် မကရာကို မရည်ညွှန်းသော အသံ/အုတ်ချာတစ်ရပ်ကို ကြားရသည့်နေရာ—ထိုနေရာ၌ မကရာများသည် ဒီဘက်ဟိုဘက် လှည့်လည်နေသည်ကို မြင်ရသည်။

Verse 32

॥ न किञ्चिदपराध्यन्ति स्नायमाना जले ततः ॥ अथात्र प्रक्षिपेत्पिण्डान्प्रसन्ने सलिले नरः ॥

ထိုရေတွင် ရေချိုးနေသူတို့သည် အပြစ်အမှားတစ်စုံတစ်ရာ မပြုကြ။ ထို့နောက် ဤနေရာ၌ လူသည် ကြည်လင်၍ တည်ငြိမ်သော ရေထဲသို့ ပိဏ္ဍ (ဘိုးဘွားအတွက် ပူဇော်သက္ကာ) ကို ပစ်ချသင့်သည်။

Verse 33

असम्प्राप्ते च गृह्णन्ति एवमेतन्न संशयः ॥ पापकर्मरतस्यापि न गृह्णन्ति जलं प्रति ॥

ပူဇော်သက္ကာကို နည်းလမ်းတကျ ရရှိလာပါက သူတို့သည် လက်ခံကြသည်—ဤအကြောင်း၌ သံသယမရှိ။ သို့ရာတွင် အပြစ်ကမ္မ၌ မူးယစ်နေသူ၏ အလှူအဖြစ် ရေတောင် မလက်ခံကြ။

Verse 34

धर्मात्मनां च गृह्णन्ति पिण्डमेव न संशयः ॥ पञ्चपिण्डमिति ख्यातं तस्मिन्गुह्यं परं मम ॥

ဓမ္မစိတ်ရှိသူတို့ထံမှတော့ ပိဏ္ဍ (piṇḍa) အလှူကို အမှန်တကယ် လက်ခံကြသည်—သံသယမရှိ။ ၎င်းကို ‘ပိဏ္ဍငါးခု’ ဟု ကျော်ကြား하며 ထိုအတွင်း၌ ငါ၏ အမြင့်ဆုံး လျှို့ဝှက်သင်ခန်းစာ တည်ရှိသည်။

Verse 35

अगाधस्याप्यपारस्य क्रोशविस्तार एव च ॥ तत्राभिषेकं कुर्वीत पञ्चकालोषितो नरः ॥

(ရေသည်) အနက်မတိုင်းနိုင်၊ အကန့်အသတ်မရှိသော်လည်း ကရိုးရှ (krośa) တစ်ခုအကျယ်အဝန်းအထိ ပြန့်လျက်ရှိသည်။ ထိုနေရာ၌ ‘ကာလငါးပါး’ ကို စောင့်ထိန်းနေထိုင်ပြီးသူသည် အဘိသေက (အခမ်းအနားဆိုင်ရာ ရေချိုး) ကို ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 36

मोदते शक्रलोके स एवमेतन्न संशयः ॥ अथात्र मुञ्चते प्राणान्पञ्चकुण्डे यशस्विनि ॥

သူသည် သက္ကရ (အိန္ဒြာ) ၏ လောက၌ ပျော်ရွှင်မြူးတူးသည်—သံသယမရှိ။ ထို့နောက်၊ အရှင်မင်းမြတ်ရေ၊ ဤ ‘ကුණ္ဍငါးခု’ နေရာ၌ သူသည် ပရာဏ (အသက်ရှူ) ကို စွန့်လွှတ်သည်။

Verse 37

न पश्येत्पापकर्मा वै शुभकर्मैव पश्यति ॥ चतुर्विंशतिद्वादश्यां मध्याह्ने च दिवाकरे ॥

အပြစ်ကမ္မပြုသူသည် ထိုအရာကို မမြင်နိုင်; ကုသိုလ်ကမ္မပြုသူသာ မြင်နိုင်သည်။ တိထိ ၂၄ ရက်နှင့် ၁၂ ရက်တွင်လည်းကောင်း၊ နေ့လယ်ခင်း၌ နေမင်း (သုရိယ) ထင်ရှားစွာ ရှိနေစဉ်တွင်လည်းကောင်း…

Verse 38

रौप्यं सुवर्णकं पद्मं दृश्यते नात्र संशयः ॥ क्षेत्रं संगमनं नाम तस्मिंस्तीर्थे परं मम ॥

ထိုနေရာ၌ ငွေနှင့် ရွှေဖြင့် ဖြစ်သော ကြာပန်းကို မြင်ရသည်—သံသယမရှိ။ ထိုသန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರကို ‘သင်္ဂမန’ ဟု ခေါ်ကြပြီး ထိုတီရ္ထ၌ ငါ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး ဓမ္မအုပ်ဒေသ တည်ရှိသည်။

Verse 39

चतुर्धाराः पतन्त्यत्र मणिपूरगिरिं श्रिताः ॥ तत्राभिषेकं कुर्वीत चतुर्भक्तोषितो नरः ॥

ဤနေရာ၌ စီးဆင်းရေ လေးစင်း ကျဆင်းပြီး မဏိပူရ တောင်ကို အားကိုးတည်နေသည်။ ထိုနေရာတွင် အချိန်လေးပါးအလိုက် ဘက္တိဝတ္တရားကို စောင့်ထိန်းခဲ့သူသည် အဘိသေက—ပူဇော်သန့်စင် ရေချိုးပွဲကို ပြုလုပ်သင့်သည်။

Verse 40

वैखानसेषु लोकेषु मोदते नात्र संशयः ॥ अथात्र मुञ्चते प्राणान्मम भक्तिपरायणः ॥

သူသည် ဝိုင်ခါနသ လောကများ၌ ပျော်ရွှင်မြူးတူးသည်—သံသယမရှိ။ ထို့နောက် ဤနေရာ၌ပင် ငါ့အပေါ် ဘက္တိ၌ တည်ကြည်သူအဖြစ် ပရာဏကို စွန့်လွှတ်သည်။

Verse 41

त्यक्त्वा वैखानसान् लोकान्मम लोकं स गच्छति ॥ तत्रापि परमाश्चर्यं कथ्यमानं शृणुष्व मे ॥

ဝိုင်ခါနသ လောကများကို စွန့်ပြီး သူသည် ငါ၏ လောကသို့ သွားရောက်သည်။ ထိုနေရာ၌လည်း ငါပြောမည့် အမြင့်မြတ်ဆုံး အံ့ဩဖွယ်ကို နားထောင်လော့။

Verse 42

दृश्यन्ते यानि कुण्डेषु मणिपूरगिरौ तथा ॥ प्रक्षीयमाणे पापे तु नयते तज्जलं भुवि ॥

မဏိပူရ တောင်ပေါ်ရှိ ကုဏ္ဍများအတွင်း မြင်ရသမျှအရာတို့သည်—အပြစ်ကံ ပျောက်လျော့နေစဉ်၌ ထိုရေသည် ၎င်း၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို မြေပြင်သို့ သယ်ဆောင်ပေးသည်။

Verse 43

स्नायमानेषु पापेषु न पतॆत्तद्यथा पुरा ॥ हंसकुण्डेति विख्यातं तस्मिन्क्षेत्रे परे मम ॥

ရေချိုးသန့်စင်ခြင်းဖြင့် အပြစ်များကို ဆေးကြောနေစဉ်၊ ယခင်ကကဲ့သို့ ထပ်မံအပြစ်ထဲသို့ မကျရောက်တော့ပေ။ ငါ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး သန့်ရှင်းရာဒေသကို “ဟံသကုဏ္ဍ” ဟု ကျော်ကြားကြသည်။

Verse 44

धारा चैका पतत्यत्र मणिपूरगिरौ श्रिता ॥ तत्राभिषेकं कुर्वीत षष्ठकालोषितो नरः ॥

ဤနေရာတွင် ရေစီးတစ်စင်းသာ ကျဆင်းပြီး မဏိပူရဂိရိ တောင်ပေါ်၌ တည်နေသည်။ အခမ်းအနားကာလ ခြောက်ကာလ တည်းခိုနေသူသည် ထိုနေရာ၌ အဘိသေက (သန့်စင်ရေချိုးပူဇော်) ကို ပြုလုပ်သင့်သည်။

Verse 45

मुक्तसङ्गो महाभागे मोदते वरुणालये ॥ अथात्र मुंचते प्राणान् हंसकुण्डे वरानने ॥

အို မဟာဘဂါ၊ ကပ်ငြိမှုမှ လွတ်မြောက်သူသည် ဝရုဏ၏ နေရာတော်၌ ပျော်ရွှင်မြူးတူးသည်။ အို မျက်နှာလှသူ၊ ဤနေရာ ဟံသကုဏ္ဍ၌ အသက်ရှူသက်တမ်းကို စွန့်လွှတ်ပါက ထိုအခြေအနေသို့ ရောက်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 46

शुद्धाः पश्यन्ति मनुजाः पापकर्मा न पश्यति ॥ चतुर्विंशतिद्वादश्यां मध्याह्ने च दिवाकरे ॥

သန့်ရှင်းသူတို့သည် (ထိုအရာကို) မြင်နိုင်သော်လည်း အပြစ်ကမ္မပြုသူသည် မမြင်နိုင်—တိထီ ၂၄ ရက်နှင့် တိထီ ၁၂ ရက်တွင်၊ နေ့လယ်ခင်း နေမင်းထွန်းလင်းချိန်၌လည်း ဖြစ်သည်။

Verse 47

हंसाश्चैवात्र दृश्यन्ते चन्द्रकुण्डसमप्रभाः ॥ हंसान्पश्यति यस्तत्र भ्रममाणानितस्ततः ॥

ထို့ပြင် ဤနေရာတွင် ဟံသာတို့ကိုလည်း မြင်ရပြီး၊ စန္ဒြကုဏ္ဍကဲ့သို့ တောက်ပသော အလင်းရောင်ရှိသည်။ ထိုနေရာ၌ ဟံသာတို့ကို ဒီဘက်ဟိုဘက် လှည့်လည်သွားလာနေသည်ကို မြင်သူမည်သူမဆို—

Verse 48

लभन्ते ते परां सिद्धिं धरे नास्त्यत्र संशयः ॥ कदम्बमिति विख्यातं तस्मिन्क्षेत्रे परं मम ॥

အို မြေကြီးကို ထမ်းဆောင်သူရေ၊ သူတို့သည် အမြင့်ဆုံးသော စိဒ္ဓိကို အမှန်တကယ် ရရှိကြသည်၊ ဤအကြောင်း၌ သံသယမရှိ။ ငါ၏ အမြတ်ဆုံး သန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರသည် “ကဒမ္ဗ (Kadamba)” ဟု ကျော်ကြားသည်။

Verse 49

मोदते ऋषिलोकॆषु पुण्यात्मा वै न संशयः ॥ अथात्र मुञ्चते प्राणान्कृत्वा कर्म सुदुष्करम् ॥

ကုသိုလ်ရှိသူသည် ရှိသီတို့၏ လောကများ၌ အမှန်တကယ် ပျော်ရွှင်မြူးတူးသည်၊ သံသယမရှိ။ ထို့ပြင် ဤနေရာ၌ အလွန်ခက်ခဲသော ကర్మကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် အသက်ရှုကို စွန့်လွှတ်ပါက,

Verse 50

वृष्णयो यत्र वै शुद्धाः संप्राप्ताश्च ममालयम् ॥ तत्राभिषेकं कुर्वीत चतुःकालोषितो नरः ॥

သန့်စင်သွားသော ဝೃಷ္ဏိတို့သည် ငါ၏ ဓာမသို့ ရောက်ရှိခဲ့သော နေရာ၌၊ အခမ်းအနားကာလ လေးကာလ တည်းခိုပြီးသူသည် အဘိသေက (သန့်ရှင်းရေချိုးပူဇော်) ကို ပြုလုပ်သင့်သည်။

Verse 51

ऋषिलोकं परित्यज्य मम लोकं प्रपद्यते ॥ तत्राश्चर्यं महाभागे कथ्यमानं शृणुष्व मे ॥

ရှိသီတို့၏ လောကကို စွန့်၍ သူသည် ငါ၏ လောကသို့ ရောက်သည်။ ယခု အို မဟာဘဂါ၊ ထိုအကြောင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ငါပြောကြားနေသော အံ့ဩဖွယ်ကို နားထောင်လော့။

Verse 52

कदम्बात्पतते धारा तत्र पूर्वविनिःसृता ॥ स कदम्बो महाभागे माघमासस्य द्वादशी ॥

ကဒမ္ဗမှ ရေစီးတစ်စင်း ကျဆင်းလာသည်၊ ထိုနေရာ၌ ရှေးကတည်းက ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။ အို မဟာဘဂါ၊ ထိုကဒမ္ဗသည် မာဃလ၏ ဒွာဒသီ (၁၂ ရက်မြောက် တိထီ) နှင့် အထူးဆက်နွယ်သည်။

Verse 53

पुष्पाणि वै प्रकटयत्युदयस्थे दिवाकरे ॥ ये वा लभन्ते तत्पुष्पं मम मार्गानुसारिणः ॥

နေမင်း ထွက်ပေါ်လာသောအခါ ပန်းပွင့်တို့ကို အမှန်တကယ် ပေါ်လွင်စေသည်။ ငါ၏ မာဂ္ဂကို လိုက်နာသူတို့သည် ထိုပန်းကို ရရှိကြသည်။

Verse 54

ते लभन्ते परां सिद्धिमेवमेतन्न संशयः ॥ चक्रतीर्थमिति ख्यातं तस्मिन्क्षेत्रे परं मम ॥

သူတို့သည် အမြင့်ဆုံးသော စိဒ္ဓိကို ရရှိကြသည်—ဤသို့ပင် ဖြစ်သည်၊ သံသယမရှိ။ ထိုနေရာကို ‘စက္ကတီရ္ထ’ ဟု ကျော်ကြားပြီး ထိုသန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ၌ ငါ၏ အမြတ်ဆုံးသော တည်ရှိမှု ရှိသည်။

Verse 55

दशवर्षसहस्राणि स्वर्गलोके स मोदते ॥ अथात्र मुञ्चते प्राणाँल्लोभमोहविवर्जितः ॥

နှစ်တစ်သောင်းတိုင်အောင် သူသည် ကောင်းကင်လောက၌ ပျော်ရွှင်မြူးတူးနေသည်။ ထို့နောက် ဤနေရာ၌ လောဘနှင့် မောဟကင်းစင်၍ အသက်ရှူသက်ကို လွှတ်ချ (ပရాణစွန့်) သည်။

Verse 56

सर्वान्स्वर्गान्समुत्सृज्य मम लोकं स गच्छति ॥ तत्राश्चर्यं प्रवक्ष्यामि कथ्यमानं शृणुष्व मे ॥

ကောင်းကင်များအားလုံးကို စွန့်လွှတ်၍ သူသည် ငါ၏ လောကသို့ သွားရောက်သည်။ ထိုနေရာ၌ ငါသည် အံ့ဩဖွယ်တစ်ရပ်ကို ရှင်းပြမည်—ငါပြောနေသောအရာကို နားထောင်လော့။

Verse 57

अन्यथैतन्न पश्यन्ति मम कर्मपरायणाः ॥ चतुर्विंशतिद्वादश्यामर्द्धरात्रे यशस्विनि ॥

ငါ၏ ကర్మ၌ အလေးထားသော ဘက္တများသည် ဤအရာကို အခြားသဘောဖြင့် မမြင်ကြ။ ဟေ ယശရှိသူ၊ လဆန်းလကွယ်၏ တိထိ ၂၄ နှင့် ၁၂ တွင်၊ အလယ်ည၌၊ ဤသို့ ဖြစ်ပေါ်/မြင်တွေ့ရသည်။

Verse 58

श्रूयते तत्र निर्घोषो मनःकर्णसुखावहः ॥ सुगन्धो वहते वायुर्बहुमाल्यसमन्वितः ॥

ထိုနေရာ၌ စိတ်နှင့် နားကို ပျော်ရွှင်စေသော သံတိတ်မဟုတ်သည့် သံလွင်သံမြည်ကို ကြားရသည်။ ပန်းကုံးများ၏ အနံ့နှင့် ပြည့်ဝသော မွှေးကြိုင်လေ တိုက်ခတ်လာသည်။

Verse 59

दुर्ल्लभः पापिनां चैव सुलभः पुण्यकर्मिणाम् ॥ तस्य चोत्तरपार्श्वेन अशोकश्च महाद्रुमः ॥

ဤအရာသည် အပြစ်ပြုသူတို့အတွက် ရခဲပြီး ကုသိုလ်ကောင်းမှု ပြုသူတို့အတွက် လွယ်ကူသည်။ ထို့အပြင် ၎င်း၏ မြောက်ဘက်တွင် အရှိုက (Aśoka) ဟူသော မဟာသစ်ပင်တစ်ပင် ရှိသည်။

Verse 60

पुष्प्यते सोऽथ तत्रापि सूर्ये चाभ्युदिते सति ॥ ये तत्र लभते पुष्पं मम मार्गानुसारिणः ॥

ထိုသစ်ပင်သည် နေထွက်ပြီးနောက် ထိုနေရာ၌ပင် ပန်းပွင့်လာသည်။ ထိုနေရာ၌ ပန်းကို ရရှိသူတို့—ငါ၏ မာဂ္ဂကို လိုက်နာသူများ—(ဖော်ပြထားသော အကျိုးကို ရရှိကြသည်)။

Verse 61

ते लभन्ते परां सिद्धिं एवं भूमे न संशयः ॥ अस्ति रैवतकम् नाम तस्मिन्क्षेत्रे परं मम ॥

သူတို့သည် အမြင့်ဆုံးသော စိဒ္ဓိကို ရရှိကြသည်—ဤသို့ပင်၊ အို မြေမိခင်၊ သံသယမရှိ။ ထိုက்ஷೇತ್ರ၌ ‘ရైవတက’ ဟူသော နာမည်ရှိရာနေရာတစ်ခု ရှိပြီး ထိုသန့်ရှင်းသောဒေသ၌ ငါ၏ အမြတ်ဆုံးသော နေရာ/စန္နိဋ္ဌာန် ရှိသည်။

Verse 62

सर्वलोकेषु विख्यातं यत्र विक्रीडितं मया ॥ बहुगुल्मलताकीर्णं बहुपुष्पैश्च शोभितम् ॥

ထိုနေရာသည် လောကအားလုံးတွင် ထင်ရှားကျော်ကြားပြီး ငါ လီလာကစားခဲ့သည့် နေရာဖြစ်သည်။ ထိုနေရာသည် ချုံပင်များနှင့် လျှောပင်များ များစွာဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ပန်းများစွာဖြင့် လှပစွာ တင့်တယ်သည်။

Verse 63

बहुवर्णशिलापङ्क्तिर्गुहाश्चापि दिशो दश ॥ वाप्यश्च कन्दराश्चैव देवानामपि दुर्लभाः

ထိုနေရာ၌ အရောင်စုံကျောက်တန်းများနှင့် ဂူများလည်းရှိ၍ ဒిశာဆယ်ပါးသို့ ပျံ့နှံ့နေသည်။ ထို့ပြင် ရေကန်များနှင့် တောင်ကြားချိုင့်ဝှမ်းများလည်းရှိကာ၊ ဤအရာတို့သည် နတ်တို့အတွက်တောင် ရခဲသည်ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 64

अथात्र मुञ्चते प्राणान्मम कर्मसु निष्ठितः ॥ सोमलोकं समुत्सृज्य मम लोकं प्रपद्यते

ထို့နောက် ဤနေရာ၌ ငါက သတ်မှတ်ထားသော ဝတ္တရားနှင့် ကర్మများတွင် တည်ကြည်သူသည် အသက်ရှုသံ(ပရာဏ)ကို လွှတ်ချ၍၊ ဆိုမလောကကို ကျော်လွန်ကာ ငါ၏ လောကသို့ ရောက်ရှိသည်။

Verse 65

तत्राश्चर्यं महाभागे कथ्यमानं मया शृणु ॥ पश्यन्ति मनुजाः सर्वे धर्मकामाः न संशयः

ထိုနေရာ၌ မဟာဘဂါရှိသူရေ၊ ငါပြောမည့် အံ့ဩဖွယ်ကို နားထောင်လော့။ ဓမ္မကို လိုလားသူ လူသားအားလုံးသည် ထိုအရာကို မြင်ကြသည်—သံသယမရှိ။

Verse 66

पतन्ति सर्ववृक्षाणां पत्राणि सुबहून्यपि ॥ एकं चापि न दृश्येत प्रसन्नं याति तज्जलम्

သစ်ပင်အားလုံး၏ အရွက်များသည် အလွန်များစွာ ကျရောက်သော်လည်း၊ (ထိုရေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင်) တစ်ရွက်တောင် မမြင်ရဘဲ၊ ထိုရေသည် ကြည်လင်သန့်ရှင်းနေသည်။

Verse 67

स च पूर्वेण पार्श्वेन शोभते वै महाद्रुमः ॥ अपरो मम पार्श्वेन देवानामपि दुर्लभः

ထို့ပြင် အရှေ့ဘက်၌ အလွန်လှပတောက်ပသော မဟာသစ်ပင်တစ်ပင် ရှိသည်။ ငါ၏ဘက်၌လည်း အခြားတစ်ပင်ရှိကာ၊ နတ်တို့အတွင်း၌တောင် ရှားပါးသည်။

Verse 68

पञ्चक्रोशसुविस्तारः शोभते वै महाद्रुमः ॥ पद्मैश्चैवोत्पलैश्छन्नं सुगन्धिकुसुमैः सह

ခရိုးဆာ ငါးခရိုးဆာအထိ ကျယ်ပြန့်သော မဟာသစ်ပင်ကြီးသည် အမှန်တကယ် အလွန်တင့်တယ်လှပပေါ်လွင်၏—ပဒ္မနှင့် ဥတ္ပလ ပန်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းကာ မွှေးကြိုင်သော ပန်းပွင့်များနှင့်တကွ ဖြစ်၏။

Verse 69

बहुमत्स्यजलाकीर्णं सर्वतस्तु फलान्वितम् ॥ शिलातलगुहाच्छन्नं सुगन्धिकुसुमैः सह

အဲဒီနေရာသည် ငါးများစွာနှင့် ရေဖြင့် ပြည့်နှက်၍၊ အရပ်ရပ်တွင် အသီးအနှံများ ပေါများ၏—ကျောက်တန်းမြေပြင်နှင့် ဂူများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းကာ မွှေးကြိုင်သော ပန်းပွင့်များနှင့်တကွ ဖြစ်၏။

Verse 70

तत्राभिषेकं कुर्वीत अष्टभक्तोषितो नरः ॥ मोदते नन्दने दिव्ये अप्सरोभिः समन्विते

အဲဒီမှာ အဋ္ဌဝိဓ စည်းကမ်းဖြင့် စိတ်ကျေနပ်သော လူသည် အဘိသေက (ရေချိုးသန့်စင်ပူဇော်) ကို ပြုလုပ်သင့်၏; ထို့နောက် အပ္စရာများနှင့်တကွ ဒိဗ္ဗ နန္ဒန ဥယျာဉ်၌ ပျော်မြူးလေ၏။

Verse 71

अत्राश्चर्यं महाभागे कथ्यमानं मया शृणु ॥ पश्यन्ति मनुजाः सर्वे धर्मकामाः न संशयः

အို မဟာဘဂါ၊ ဤနေရာ၌ အံ့ဩဖွယ်တစ်ရပ်ရှိ၏—ငါပြောဆိုသမျှကို နားထောင်လော့; ဓမ္မကို လိုလားသော လူသားအားလုံးက ယင်းကို မြင်ကြသည်၊ သံသယမရှိ။

Verse 72

मध्याह्ने च पुनः पूर्णश्चार्धरात्रे समो वहेत् ॥ वर्धते क्षीयते चैव यथैव च महोदधिः

မွန်းတည့်ချိန်၌ ထပ်မံ ပြည့်ဝလာပြီး၊ သန်းခေါင်ယံ၌ တန်းတူညီမျှစွာ စီးဆင်း၏; ၎င်းသည် တိုးတက်လျော့နည်းလည်း ဖြစ်ကာ မဟာသမုဒ္ဒရာကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 73

पश्येत् तु शुभकर्मा च पापकर्मा न पश्यति ॥ दृश्यते च महाभागे अस्तमेते दिवाकरे ॥

ကုသိုလ်ကောင်းမှု ပြုသူသည် ထိုအရာကို မြင်နိုင်သော်လည်း၊ အပြစ်ကမ္မ၌ လိမ္မာသူမဟုတ်သူသည် မမြင်နိုင်။ အို မဟာဘဂါ၊ နေဝင်ချိန်၌ ထိုအရာ ပေါ်ထွန်းမြင်ရသည်။

Verse 74

यस्तत्र लभते पुष्पं मम मार्गानुसारकः ॥ स लभेत परां सिद्धिमेवं भूमे न संशयः ॥

ထိုနေရာ၌ ငါ၏ မာဂ္ဂကို လိုက်နာသူအဖြစ် ပန်းတစ်ပွင့် ရရှိသူ မည်သူမဆို အမြင့်ဆုံးသော စိဒ္ဓိကို ရရှိမည်။ အို မြေမိခင်၊ ဤအကြောင်း၌ သံသယ မရှိ။

Verse 75

विष्णुसंक्रमणं नाम तस्मिन्क्षेत्रे परे मम ॥ विद्धोऽस्मि यत्र व्याधेन स्वमूर्त्तिं चास्थितः पुनः ॥

ငါ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး သန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ၌ ‘ဗိဿဏု-သံက్రమဏ’ ဟူသော နာမရှိသည့် နေရာတစ်ခု ရှိသည်။ ထိုနေရာ၌ မုဆိုးတစ်ဦးက ငါကို ထိုးဖောက်ခဲ့ပြီး၊ ထို့နောက် ငါသည် ကိုယ်ပိုင်ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ပြန်လည်ခံယူ하였다။

Verse 76

तत्र कुण्डं महाभागे मणिपूरगिरा श्रुतम् ॥ धारा चैका पतत्यत्र लाभालाभविवर्जितः ॥

ထိုနေရာ၌ အို မဟာဘဂါ၊ ‘မဏိပူရဂိရာ’ ဟု ခေါ်ကြသော ကုဏ္ဍတစ်ခု ရှိသည်။ ထိုနေရာ၌ ရေစီးတစ်စင်းသာ ကျဆင်းပြီး၊ ဘက္တသည် အမြတ်အရှုံးအပေါ် စိုးရိမ်ခြင်းမှ ကင်းလွတ်နေသည်။

Verse 77

सूर्यलोकं समुत्सृज्य मम लोके महीयते ॥ तत्राश्चर्यं प्रवक्ष्यामि विष्णुं शत्रुगणेश्वरम् ॥

နေမင်း၏ လောကကို စွန့်လွှတ်ပြီးနောက် လူသည် ငါ၏ လောက၌ ဂုဏ်ပြုခံရသည်။ ထိုနေရာ၌ အံ့ဩဖွယ်တစ်ရပ်ကို ငါ ပြောမည်—ရန်သူအစုအဖွဲ့တို့၏ အရှင်ဖြစ်သော ဗိဿဏု။

Verse 78

पापिनां यस्तु दुर्दर्शः सुदृश्यः पुण्यचारिणाम् ॥ तस्य दक्षिणपार्श्वेन अश्वत्थो वै महाद्रुमः ॥

အပြစ်သားတို့အဖို့ မြင်တွေ့ရန် ခက်ခဲသော အံ့ဩဖွယ်အရာသည် ကုသိုလ်ကျင့်သူတို့အဖို့ ထင်ရှားစွာ မြင်ရသည်။ ထို၏ တောင်ဘက်၌ အရှွတ္ထ (ပိပယ်) မဟာသစ်ပင်တစ်ပင် တည်ရှိ၏။

Verse 79

चतुर्विंशतिद्वादश्यां मध्याह्ने तु दिवाकरे ॥ फलते स यथान्यायं सर्वभागवतप्रियम् ॥

တိထိ ၂၄ ရက်မြောက်ဖြစ်သော ဒွာဒသီနေ့တွင် နေ့လယ်ခင်း နေမင်းခေါင်းပေါ်တည့်တည့်ရှိစဉ်၊ ထိုသစ်ပင်သည် သင့်တော်သောအစီအစဉ်အတိုင်း फल ထွက်ပေါ်သည်—ဘဂဝန်၏ ဘာဂဝတဘက္တအားလုံးအတွက် ချစ်မြတ်နိုးဖွယ်။

Verse 80

उच्चश्चैव विशालश्च मनोज्ञश्चैव शीतलः ॥ ये लभन्ते फलं तत्र मम मार्गानुसारिणः ॥

ထိုသစ်ပင်သည် မြင့်မားလည်းကောင်း၊ ကျယ်ဝန်းလည်းကောင်း၊ စိတ်နှစ်သက်ဖွယ်လည်းကောင်း၊ အေးမြလည်းကောင်း ဖြစ်၏။ ထိုနေရာ၌ फल ကို ရရှိသူတို့သည် ငါ၏လမ်းစဉ်ကို လိုက်နာသူများ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 81

ते लभन्ते परां सिद्धिमेवमेतन्न संशयः ॥ तस्मिन् क्षेत्रे महाभागे तिष्ठामि चोत्तरामुखः ॥

သူတို့သည် အမြင့်ဆုံးသော စိဒ္ဓိကို ရရှိကြသည်—ဤသို့ပင်၊ သံသယမရှိ။ ထိုမဟာမင်္ဂလာ က్షೇತ್ರ၌၊ ကံကောင်းသူရေ၊ ငါသည် မြောက်ဘက်မျက်နှာမူ၍ တည်ရှိနေ၏။

Verse 82

त्रयस्तत्रैव तिष्ठामो द्वारकायां यशस्विनि ॥ तस्मिन् क्षेत्रे महाभागे त्रयो मोदामहे वयम् ॥

ဂုဏ်သတင်းကြီးသူမရေ၊ ငါတို့ သုံးဦးသည် ထိုနေရာတည်းဟူသော ဒွာရကာ၌ပင် တည်ရှိနေကြသည်။ ထိုမဟာမင်္ဂလာ က్షेत्र၌၊ ကံကောင်းသူမရေ၊ ငါတို့ သုံးဦးသည် ပျော်ရွှင်မြူးတူးကြ၏။

Verse 83

त्रिंशद्योजनविस्तारः सर्वतस्तु दिशो दश ॥ तत्र गत्वा वरारोहे ये मां द्रक्ष्यन्ति भक्तितः ॥

၎င်း၏အကျယ်အဝန်းမှာ ယောဇန သုံးဆယ် ဖြစ်၍ ဒသဒిశာ အားလုံးသို့ ပျံ့နှံ့လျက်ရှိသည်။ အို တင်ပါးလှသော မိန်းမရေ၊ ထိုနေရာသို့ သွားကာ ဘက္တိဖြင့် ငါ့ကို မြင်သူတို့သည်…

Verse 84

अदीर्घेणैव कालेन प्राप्नुवन्ति परां गतिम् ॥ आख्यानानां महाख्यानं शान्तीनां शान्तिरुत्तमा ॥

အချိန်မကြာမီပင် သူတို့သည် အမြင့်ဆုံးသော ဂတိကို ရရှိကြသည်။ ဤသည်မှာ အာখ্যာန်တို့အနက် မဟာအာখ্যာန် ဖြစ်ပြီး၊ ငြိမ်းချမ်းမှုတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသော ငြိမ်းချမ်းမှု ဖြစ်သည်။

Verse 85

धर्माणां परमो धर्मो द्युतिनां परमा द्युतिः ॥ लाभानां परमो लाभः क्रियाणां परमा क्रिया ॥

ဓမ္မတို့အနက် ဤသည်မှာ အမြင့်ဆုံးသော ဓမ္မ ဖြစ်သည်။ တောက်ပမှုတို့အနက် အမြင့်ဆုံးသော တောက်ပမှု ဖြစ်သည်။ အကျိုးလాభတို့အနက် အမြင့်ဆုံးသော အကျိုးလಾಭ ဖြစ်သည်။ ကရိယာနှင့် ကမ္မတို့အနက် အမြင့်ဆုံးသော ကရိယာ ဖြစ်သည်။

Verse 86

यदीच्छेत्परमां सिद्धिं मम लोकं स गच्छति ॥ य एतत्पठते भद्रे कल्यमुत्थाय मानवः ॥

အကယ်၍ မည်သူမဆို အမြင့်ဆုံးသော စိဒ္ဓိကို လိုလားပါက သူသည် ငါ၏ လောကသို့ သွားရောက်သည်။ အို မင်္ဂလာရှိသူမ၊ မနက်အရုဏ်တက်ချိန် ထ၍ ဤပုဒ်ကို ရွတ်ဆိုသော လူသည် (ထိုအကျိုးကို ရရှိသည်)။

Verse 87

सकुल्यास्तारितास्तेन सप्त सप्त च सप्त च ॥ एतत्ते कथितं भद्रे द्वारकायाः सुनिश्चितम् ॥

သူ၏ ဆွေမျိုးကူလအပါအဝင် သူ့ကြောင့်ပင် ကူးမြောက်ကယ်တင်ခံရကြသည်—ခုနှစ်၊ ခုနှစ်၊ နှင့် ခုနှစ် (မျိုးဆက်)။ အို မင်္ဂလာရှိသူမ၊ ဒွာရကာ (Dvārakā) အကြောင်းကို သေချာတိကျသော ဆုံးဖြတ်ချက်အဖြစ် သင့်အား ဤသို့ ပြောကြားပြီးပြီ။

Verse 88

उचितेनोपचारेण किमन्यत्परिपृच्छति ॥

သင့်လျော်သောဂုဏ်ပြုမှုနှင့် မှန်ကန်သောအာရုံစိုက်မှုဖြင့်၊ ထို့နောက် အခြားဘာကို ထပ်မေးရမည်နည်း?

Verse 89

श्रुतीनां परमं श्रेष्ठं तपसा च परं तपः ॥ एतन्मरणकालेऽपि मा कदाचित्तु विस्मरेत् ॥

သြတိ (Śruti) သင်ကြားချက်များအနက် ဤသည်သည် အမြင့်မြတ်ဆုံးဖြစ်၏၊ တပ (tapas) များအနက်လည်း ဤသည်သည် အမြင့်ဆုံးတပဖြစ်၏။ သေမည့်အချိန်တွင်ပင် ဤအရာကို မည်သည့်အခါမျှ မမေ့လျော့စေ။

Verse 90

भविष्यति वरारोहे ईश्वरः सदृशो मम ॥ दुर्वासा इति विख्यातः शपिष्यति कुलं मम ॥

အို ခါးတင်လှပသူရေ၊ ငါနှင့်တူညီသကဲ့သို့ အီရှဝရသဘောရှိသော အင်အားကြီးသူတစ်ဦး ပေါ်လာမည်၊ ‘ဒုရ္ဝာသာ’ ဟု ကျော်ကြားမည်၊ ထိုသူသည် ငါ၏ မျိုးရိုးကို ကျိန်စာချမည်။

Verse 91

श्रुत्वा दुर्वाससः शापं ते च सर्वे कुमारकाः ॥ शापेन संतप्तधियो मामूचुर्भयसंयुताः ॥

ဒုရ္ဝာသာ၏ ကျိန်စာကို ကြားသိပြီးနောက်၊ ထိုလူငယ်အားလုံးသည်—ကျိန်စာကြောင့် စိတ်နှလုံးပူလောင်နေကြ၍—ကြောက်ရွံ့စွာ ငါ့အား ပြောကြသည်။

Verse 92

ते लभन्ते परां सिद्धिं मम कर्मणि संस्थिताः ॥ प्रभासमिति विख्यातं तस्मिंस्तीर्थे परे मम ॥

ငါ၏ ကర్మ/ဝရတ (အကျင့်) တွင် တည်မြဲနေကြသဖြင့် သူတို့သည် အမြင့်ဆုံး စိဒ္ဓိကို ရရှိကြသည်။ ငါ၏ အထွတ်အမြတ် တီရ္ထသည် ‘ပရဘားသ’ ဟု ကျော်ကြား၏။

Verse 93

शक्रलोकं परित्यज्य मम लोकं स गच्छति ॥ तत्राश्चर्यं महाभागे कथ्यमानं मया शृणु ॥

သက္ကရာ (Śakra) ၏ လောကကို စွန့်လွှတ်၍ သူသည် ငါ၏ လောကသို့ သွားရောက်သည်။ အို မဟာဘဂါ၊ ငါပြောကြားမည့် အံ့ဩဖွယ်ကို နားထောင်လော့။

Verse 94

वारुणं लोकमुत्सृज्य मम लोके महीयते ॥ तत्राश्चर्यं प्रवक्ष्यामि हंसकुण्डे यशस्विनि ॥

ဝရုဏ (Varuṇa) ၏ လောကကို စွန့်၍ သူသည် ငါ၏ လောက၌ ဂုဏ်ပြုခံရသည်။ အို ဂုဏ်သတင်းကြီးသူမ၊ ဟံသကுண္ဍ (Haṃsakuṇḍa) တွင် အံ့ဩဖွယ်ကို ငါဖော်ပြမည်။

Verse 95

पञ्च धाराः पतन्त्यत्र मणिपूरसमाश्रिताः ॥ तत्राभिषेकं कुर्वीत पञ्चकालोषितो नरः ॥

ဤနေရာ၌ မဏိပူရ (Maṇipūra) နှင့် ဆက်နွယ်သော ရေစီးငါးစင်း ကျဆင်းနေသည်။ ကာလပဋိပက္ခ ငါးကာလ နေထိုင်ပြီးသူသည် ထိုနေရာ၌ အဘိသေက (ရေချိုးပူဇော်) ပြုရမည်။

Verse 96

तत्राभिषेकं कुर्वीत षष्ठकालोषितो नरः ॥ गच्छेत्तु सोमलोकं तु कृतकृत्यो न संशयः ॥

ကာလပဋိပက္ခ ခြောက်ကာလ နေထိုင်ပြီးသူသည် ထိုနေရာ၌ အဘိသေက ပြုရမည်။ ထိုသူသည် ကိစ္စပြီးမြောက်သူ (ကೃತကೃತ்ய) ဖြစ်၍ သောမ (Soma) ၏ လောကသို့ သွားရောက်မည်—သံသယမရှိ။

Verse 97

तस्य पश्चिमपार्श्वे तु बिल्वश्चैव महाद्रुमः ॥ चतुर्विंशतिद्वादश्यां स पुष्यति च निष्कलम् ॥

ထိုနေရာ၏ အနောက်ဘက်၌ ဘိလွ (bilva) သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင် ရပ်တည်နေသည်။ နှစ်ဆယ့်လေးမြောက် ဒွာဒသီ (Dvādaśī) တွင် ၎င်းသည် အပြစ်အနာအဆာမရှိဘဲ ပြည့်စုံစွာ ပွင့်လန်းသည်။

Verse 98

सर्वभागवतप्रीतिं समुद्रतटमाश्रितः ॥ अहं रामेण सहितः सा चाप्येकादशी शुभा ॥

ပင်လယ်ကမ်းခြေ၌ အားကိုးနေထိုင်သော ဤနေရာသည် ဘဂဝန်၏ ဘက္တားအားလုံးကို ပီတိပွားစေသည်။ ငါသည် ရာမနှင့်အတူ ထိုနေရာ၌ ရှိနေ၏၊ ထိုဧကာဒသီနေ့လည်း မင်္ဂလာရှိ၏။