Adhyaya 146: The Greatness of Hṛṣīkeśa at Rurukṣetra: The Origin Narrative of Ruru and the Sacred Site

Verse 1

अथ रुरुक्षेत्रस्थहृषीकेशमाहात्म्यम् ॥ सूत उवाच ॥ शालग्रामस्य माहात्म्यं श्रुत्वा गुह्यं महौजसम् ॥ विस्मयं परमं गत्वा हृष्टा वचनमब्रवीत् ॥

ယခု ရုရုက္ခေတ္တ၌ တည်ရှိသော ဟೃရှီကေရှ၏ မဟာတန်ခိုးကို ဖော်ပြမည်။ စူတက ပြောသည်—ရှာလဂြာမ၏ လျှို့ဝှက်၍ အလွန်တန်ခိုးကြီးသော မဟာတန်ခိုးကို ကြားနာပြီးနောက်၊ သူမသည် အလွန်အံ့ဩခြင်းသို့ ရောက်ကာ ဝမ်းမြောက်လျက် ဤစကားများကို ဆို하였다။

Verse 2

धरण्युवाच ॥ अहो क्षेत्रस्य माहात्म्यं यत्त्वया भाषितं हरे ॥ एतच्छ्रुत्वा महाभाग जातास्मि विगतज्वरा ॥

ဓရာ (မြေမိခင်) က ပြောသည်—“အို ဟရိ၊ သင်ပြောကြားသော ဤသန့်ရှင်းရာ က్షೇತ್ರ၏ မဟာတန်ခိုးသည် အလွန်အံ့ဖွယ်ပါ၏။ ဤကို ကြားနာပြီးနောက်၊ အို မဟာကံကောင်းရှင်၊ ကျွန်မသည် ဖျားနာကဲ့သို့သော ပူလောင်ဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ပါပြီ။”

Verse 3

रुरुषण्डमिति प्रोक्तं यत्त्वया परमार्चितम् ॥ रुरुर्नाम कथं को वा आसीत्पूर्वं जनार्दन ॥

သင်သည် ၎င်းကို ‘ရုရုရှဏ္ဍ’ ဟု ကြေညာကာ အလွန်မြင့်မြတ်စွာ ပူဇော်ဂုဏ်ပြုခဲ့သည်။ သို့သော် ‘ရုရု’ ဟူသော အမည်သည် မည်သို့ ဖြစ်လာသနည်း၊ ယခင်က ရုရုသည် မည်သူနည်း၊ အို ဇနာရ္ဒန?

Verse 4

यन्नाम्ना परमं क्षेत्रं हृषीकेश त्वयाश्रितम् ॥ कथयस्व जगन्नाथ यद्यनुग्राह्यता मयि ॥

အို ဟೃṣīkēśa၊ မည်သူ၏ နာမတော်ကြောင့် ဤအမြင့်မြတ်ဆုံး သန့်ရှင်းရာဒေသသည် သင့်ထံ အားကိုးတည်ရှိနေသနည်း။ အို လောက၏အရှင် Jagannātha၊ ကျွန်ုပ်သည် ကရုဏာတော်ကို ခံယူရန် သင့်တော်ပါက ရှင်းလင်းမိန့်ကြားပါ။

Verse 5

श्रीवराह उवाच ॥ आसीत्पुरा महाभागो देवदत्त इति द्विजः ॥ भृगुवंशे समुत्पन्नो वेदवेदाङ्गपारगः ॥

သီရိဝရာဟ မိန့်တော်မူသည်– ရှေးကာလ၌ ဒေဝဒတ္တ ဟူသော အလွန်ဂုဏ်ရှိသော ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) တစ်ဦးရှိခဲ့သည်။ သူသည် ဘೃဂု မျိုးရိုးမှ မွေးဖွား၍ ဝေဒနှင့် ဝေဒာင်ဂ သင်္ချာပညာများကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်하였다။

Verse 6

यज्ञविद्यासु कुशलो व्रतनिष्ठोऽतिथिप्रियः ॥ तत्राश्रमपदं पुण्यं पुण्यद्रुमलतान्वितम् ॥

သူသည် ယဇ్ఞပညာများတွင် ကျွမ်းကျင်၍ ဝ్రတ (သစ္စာကတိ) များ၌ တည်ကြည်ကာ ဧည့်သည်ကို ချစ်မြတ်နိုးသူဖြစ်သည်။ ထိုနေရာ၌ သန့်ရှင်းပုဏ္ဏမယ အာရှ్రమတည်နေရာတစ်ခုရှိပြီး ပုဏ္ဏသစ်ပင်များနှင့် လျားပင်များဖြင့် လှပစွာ တန်ဆာဆင်ထားသည်။

Verse 7

शान्तैर्मृगगणैः कीर्णं कन्दमूलफलान्वितम् ॥ तत्र तीव्रं तपोऽतप्यद्देवदत्तो मुनीश्वरः ॥

ထိုနေရာသည် ငြိမ်းချမ်းသော သမင်အုပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်၍ ကန္ဒ၊ မူလ၊ ဖလ (ဥ၊ အမြစ်၊ အသီး) များလည်း စုံလင်သည်။ ထိုနေရာ၌ မုနိတို့၏အရှင် ဒေဝဒတ္တသည် အလွန်ပြင်းထန်သော တပ (တပဿ) ကို ကျင့်ဆောင်하였다။

Verse 8

वर्षाणामयुतं साग्रं तत इन्द्रो व्यचिन्तयत् ॥ कामं वसन्तसहितं गन्धर्वान् स सखीन् पुनः ॥

နှစ်တစ်သောင်းကျော် အနည်းငယ် ကာလကြာပြီးနောက် အိန္ဒြာသည် စိုးရိမ်ပူပန်၍ စဉ်းစားလေ၏။ ထို့နောက် သူသည် နွေဦးနတ်မ Vasantā နှင့်အတူ ကာမ (Kāma) ကိုလည်းကောင်း၊ မိတ်ဆွေများဖြစ်သော ဂန္ဓဗ္ဗများကိုလည်းကောင်း ထပ်မံခေါ်ယူ하였다။

Verse 9

उवाच मधुरं वाक्यं क्षुब्धेन्द्रियमनाः प्रभुः ॥ अहो सखायः किञ्चिन्मे महत्कार्यमुपस्थितम् ॥

အာရုံနှင့်စိတ် ထိလှုပ်နေသော သခင်သည် ချိုမြိန်သောစကားဖြင့် “အို မိတ်ဆွေတို့၊ ငါ့အတွက် အလွန်ကြီးမားသော ကိစ္စတစ်ရပ် ပေါ်ပေါက်လာပြီ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 10

तदिन्द्रस्य वचः श्रुत्वा ते काममलयानिलाः ॥ प्रत्य्यूचुर्देवराजानमाज्ञापय निजं प्रियम् ॥

အိန္ဒြာ၏စကားကို ကြားပြီးနောက် ကာမဒေဝနှင့် မလယလေတို့သည် ဒေဝရာဇာအား ပြန်လည်ဆိုကြသည်– “သင်နှစ်သက်ရာကို အမိန့်ပေးပါ”။

Verse 11

जितेन्द्रियस्यापि मनः कस्य संक्षोभयामहे ॥ कं वा सुतीव्रात्तपसो भ्रंशयामः सुपेशलम् ॥

“အာရုံကို အနိုင်ယူပြီးသူ၏စိတ်ကိုတောင် ငါတို့က ဘယ်သူ့ကို လှုပ်ရှားစေနိုင်မလဲ။ သို့မဟုတ် အလွန်ပြင်းထန်၍ သန့်ရှင်းသိမ်မွေ့သော တပဿာမှ ဘယ်သူ့ကို လျော့ကျစေနိုင်မလဲ”

Verse 12

आज्ञाप्रसादं ते लब्ध्वा वद शीघ्रं सुखी भव ॥ इत्युक्तः शतमन्युर्वै प्रत्युवाचाथ मानयन् ॥

“ငါ့အမိန့်အပေါ် သင်၏ကရုဏာအတည်ပြုချက်ကို ရပြီးနောက် မြန်မြန်ပြောပါ—စိတ်ချမ်းသာနေပါ” ဟုဆိုသဖြင့် ရာတမန်ယူ (အိန္ဒြာ) သည် လေးစားစွာ ပြန်လည်ဖြေကြား၏။

Verse 13

तदैव मे गता चिन्ता भवतां दर्शनं यदा ॥ जातमेवाखिलं कार्यं मम तच्छृणुताखिलाः ॥

“သင်တို့ကို တွေ့မြင်ခွင့်ရသည့်အခါတင်ပင် ငါ့စိုးရိမ်ပူပန်မှု ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ငါလုပ်ဆောင်ရမည့် ကိစ္စအားလုံး ယခုတင်ပင် ပေါ်ပေါက်လာပြီ—သင်တို့အားလုံး နားထောင်ကြ”

Verse 14

हिमशैले महारम्ये हृषीकेशाश्रितो मुनिः ॥ देवदत्त इति ख्यातस्तपस्यति महत्तपः ॥

အလွန်လှပသော နှင်းတောင်ပေါ်တွင် ဟೃṣīkēśa ကို ဘက္တိဖြင့် အားကိုးနေထိုင်သော ရှင်မုနိတစ်ပါး—ဒေဝဒတ္တ ဟု ကျော်ကြားသူ—မဟာတပဿာကို ကျင့်ဆောင်နေသည်။

Verse 15

जिघृक्षुर्मे पदं नूनं तत्तपो विनिवर्त्यताम् ॥ इत्युक्तास्ते तदाज्ञां वै गृहीत्वा शिरसा द्रुतम् ॥

သူသည် အမှန်တကယ် ငါ၏ အဆင့်အတန်းကို ရယူလိုသည်; ထို့ကြောင့် ထိုတပဿာကို ရပ်တန့်စေကြ။ ဟု မိန့်ကြားသဖြင့် သူတို့သည် ခေါင်းငုံ့ကာ ထိုအမိန့်ကို ချက်ချင်း လက်ခံ하였다။

Verse 16

प्रस्थानाय मतिं चक्रुः कामदेवपुरःसराः ॥ प्रस्थाप्याग्रे वसन्तं च मलयानिलमेव च ॥

ကာမဒေဝကို ဦးဆောင်စေ၍ သူတို့သည် ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်ကြပြီး၊ ရှေ့ပြေးအဖြစ် နွေဦးရာသီနှင့် မလယ လေညင်းကို အရင်ဆုံး စေလွှတ်하였다။

Verse 17

ततः सुरपतिः शक्रः प्रम्लोचां नाम नामतः ॥ प्रशस्य प्रणयात्पूर्वं मानयन्निदमब्रवीत् ॥

ထို့နောက် ဒေဝတို့၏ အရှင် ရှကရသည် “ပရမ္လိုချာ” ဟု နာမည်ဖြင့် ခေါ်ဆိုကာ၊ အရင်ဆုံး ချစ်ခင်စွာ ချီးမွမ်းပြီး ဂုဏ်ပြုလျက် ဤသို့ မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 18

गच्छ स्वस्तिमती देवि विजयाय मुनेर्भुवि ॥ यत्राश्रमपदं तस्य देवदत्तस्य वै मुनेः ॥

“မင်္ဂလာရှိသော ဒေဝီရေ၊ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ထိုမုနိကို အနိုင်ရရန် သွားလော့—ဒေဝဒတ္တ မုနိ၏ အာရှရမ်တည်ရာ နေရာသို့ပင်” ဟု ဆို၏။

Verse 19

तथा कुरुष्व भद्रं ते हृषीकेशसमीपतः ॥ इन्द्रस्याज्ञां समादाय ययौ तस्याश्रमं प्रति ॥

“ထိုသို့ပြုလော့၊ သင်၌ မင်္ဂလာရှိပါစေ—ဟೃṣīkēśa အနီး၌။” အင်ဒြာ၏ အမိန့်ကို လက်ခံယူပြီးနောက် သူသည် ထိုတပသီ၏ အာရှရမ်သို့ ထွက်ခွာသွား하였다။

Verse 20

समीपोपवने रम्ये नानाद्रुमलताकुले ॥ मधुरालापबहुले कोकिलानां कलाकुले ॥

အနီးရှိ လှပသော တောဥယျာဉ်တစ်ခုတွင် သစ်ပင်မျိုးစုံနှင့် လျှောပင်များဖြင့် ထူထပ်ကာ ချိုမြိန်သော ခေါ်သံများ များပြား၍ ကုကီလာငှက်တို့၏ သံလွင်သံတေးများက တဝိုက်လုံးကို ဂုဏ်သံဖြင့် ပြည့်စေ하였다။

Verse 21

रसालमञ्जरीव्याप्तरसामोदालिसंकुले ॥ गुंजन्मत्तालिसन्नादश्रुतिश्रुतिधरान्विते ॥

သရက်ပန်းမန်ဇရီ၏ အနံ့သင်းဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ထိုချိုမြိန်သော သင်းရနံ့ကြောင့် မူးယစ်နေသော အုပ်စုများဖြင့် ထူထပ်၍ ပျားတို့၏ ဟုန်းဟုန်းမြည်သံနှင့် တွဲလျက်—မပြတ်မတောက် ကြားရသည့် သံတုန်သံယင်ကဲ့သို့ ဖြစ်하였다။

Verse 22

गन्धर्वगीतसम्मिश्रे मलयानिलशीतले ॥ सम्प्फुल्लपङ्कजवने सुनिर्मलजलाशये ॥

ဂန္ဓဗ္ဗတို့၏ သီချင်းသံနှင့် ရောနှောလျက် မလယာတောင်လေ၏ အေးမြမှုကြောင့် သက်သာအေးချမ်းကာ ပန်းကန့်ပန်းကန့် ပွင့်လန်းသော ကြာပင်တောနှင့် အလွန်ကြည်လင်သန့်ရှင်းသော ရေကန်တစ်ခုပါရှိ하였다။

Verse 23

मुनिप्रभावसन्त्यक्तक्रौर्यस्थलजलाशये ॥ मधुरामोद मधुरे चित्तक्षोभविधायिनि ॥

ထိုနေရာ၌ မုနိ၏ အာနုభာဝကြောင့် မြေပြင်နှင့် ရေထဲ—နှစ်ဖက်လုံးတွင် ကြမ်းတမ်းရက်စက်မှုကို စွန့်လွှတ်ထားပြီး၊ နူးညံ့သော သင်းရနံ့ကြောင့် ချိုမြိန်သော်လည်း စိတ်ကို လှုပ်ရှားအနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေနိုင်သော နေရာဖြစ်하였다။

Verse 24

प्रविश्य सा वरारोहा गीतं सुमधुरं जगौ ॥ यदा ध्यानादुपरतः समाधेर्विरताश्चिरात् ॥

အတွင်းသို့ဝင်ရောက်ပြီး ထိုအလှပသောမိန်းမသည် အလွန်ချိုမြိန်သောသီချင်းကို သီဆို하였다။ သူသည် ဓျာနမှ ပြန်လည်နုတ်ထွက်လာသောအခါ—အချိန်ကြာမြင့်စွာ စမာဓိမှလည်း ရပ်နားပြီးနောက်—

Verse 25

गान्धर्वं प्रारभंस्ते तु गन्धर्वाः सुरसम्मताः ॥ तस्मिन्नेव क्षणे लब्ध्वा अवसरं पञ्च सायकः ॥

ထို့နောက် နတ်တို့က ချီးမွမ်းအတည်ပြုသော ဂန္ဓဗ္ဗများသည် ဂန္ဓဗ္ဗဂီတကို စတင်တီးခတ်하였다။ ထိုအခဏတည်းတွင် အခွင့်အရေးရသဖြင့် ငါးမြှားရှင် ကာမဒေဝသည် လှုပ်ရှား하였다။

Verse 26

विचकर्ष धनुः पुष्पं सायकान् समयूयुजत् ॥ संलक्ष्य तं मुनिं शान्तं भाविदैवबलात्कृतम् ॥

သူသည် ပန်းလေးကို ဆွဲတင်၍ မြှားများကို တပ်ဆင်하였다။ ထိုတည်ငြိမ်သော မုနိကို စူးစမ်းကြည့်လျက်—လာမည့်ကံကြမ္မာ၏ အင်အားကြောင့် ဤအခြေအနေသို့ ရောက်လာသူကို—

Verse 27

श्रुत्वा तन्मधुरं गीतं पञ्चमालापसुन्दरम् ॥ क्षुब्धचित्तः समभवत्स मुनिः संशितव्रतः ॥

ထိုချိုမြိန်သော သီချင်းကို ကြားသော်—ပဉ္စမသံလှိုင်းတွင် လှပစွာတီးခတ်ထားသဖြင့်—ထိုမုနိ၏ စိတ်သည် လှုပ်ရှားသွား하였다၊ သူသည် တင်းကျပ်သော ဝတ်ပြုကတိရှိသူဖြစ်သော်လည်း။

Verse 28

विचचाराश्रमपदं पश्यन्सन्तुष्टमानसः ॥ दूराद्ददर्श तन्वङ्गीं क्रीडन्तीं कन्दुकेन ताम् ॥

သူသည် အာရှရမ်အဝန်းအဝိုင်းတွင် လှည့်လည်သွားလာ၍ စိတ်ကျေနပ်စွာ ကြည့်ရှုနေ하였다။ အဝေးမှ သူသည် ကိုယ်အင်္ဂါပါးလွှာသော မိန်းမကို ဘောလုံးဖြင့် ကစားနေသည်ကို မြင်하였다။

Verse 29

दृष्ट्वैव तां तु चार्वङ्गीं विद्धः कामेन पत्रिणा ॥ तस्याः समीपमगमत्स्मयमानो महामुनिः ॥

အင်္ဂါရပ်လှပသော မိန်းမကို မြင်သည်နှင့်တပြိုင်နက်၊ ကာမဒေဝ၏ အမွှေးပါမြားဖြင့် ထိုးနှက်ခံရသော မဟာမုနိသည် ပြုံးလျက် သူမအနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွား하였다။

Verse 30

सापि दृष्ट्वा देवदत्तं सज्जन्ती हरिणेक्षणा ॥ कटाक्षयन्ती सहसा लज्जमाना विगूहति ॥

သူမလည်း ဒေဝဒတ္တကို မြင်သော် စိတ်လှုပ်ရှား၍ ဆွဲဆောင်ခံရသည်။ သမင်မျက်လုံးရှိသူမသည် မျက်စောင်းထိုးကြည့်ကာ ခဏချင်း ရှက်သွားပြီး ကိုယ်ကို ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစား하였다။

Verse 31

करेण कन्दुकं घ्नन्ती चञ्चलाक्षी सुपेशला ॥ स्रंसता केशपासेन गलत्पुष्पेण राजता ॥

သူမသည် လက်ဖြင့် ဘောလုံးကို ထိုးရိုက်ကာ မျက်လုံးလှုပ်ရှားသွက်လက်၍ အလွန်နူးညံ့လှပသည်။ ဆံပင်ချည်ကွင်း လျော့ကျ၍ ပန်းများလည်း လျှောကျနေသဖြင့် သူမသည် တောက်ပလှသည်။

Verse 32

मनो हरन्ती तस्यर्षेः ललितैर्विभ्रमोद्भवैः ॥ एतस्मिन्नन्तरे तस्या दक्षिणः पवनोऽहरत् ॥

သူမသည် လှပသိမ်မွေ့၍ ကစားသလိုသော အမူအရာများဖြင့် ရှင်ရသီ၏ စိတ်ကို ဖမ်းစားနေသည်။ ထိုအခိုက်တန့်တွင်ပင် တောင်ဘက်မှ နူးညံ့သောလေက သူမ၏ အဝတ်အစားကို လှန်တင်သွား하였다။

Verse 33

वासः सूक्ष्मं गलन्नीवि काञ्चीदामगुणान्वितम् ॥ पुष्पबाणोऽप्यविध्यत्तं दृष्ट्वा अवसरमन्तिके ॥

သူမ၏ အလွန်ပါးလွှာသော အဝတ်သည် ခါးချည်ကြိုး လျော့ကျလာပြီး ခါးပတ်အလှဆင်ကြိုး၏ အလှတန်ဆာဂုဏ်များ ပေါ်လွင်နေသည်။ အနီးကပ်အခွင့်အရေးကို မြင်၍ ပန်းမြားကိုင် ကာမဒေဝသည်လည်း သူ့ကို ထပ်မံ ထိုးနှက်하였다။

Verse 34

सम्मोहितः स तु मुनिर्गत्वान्तिकमथाब्रवीत् ॥ का त्वं कस्यासि सुभगे वनेऽस्मिन्किञ्चिकीर्षसि ॥

သို့ရာတွင် မောဟဖြင့်လွှမ်းမိုးသွားသော မုနိသည် အနီးသို့သွားကာ ပြောလေ၏— “အို ကံကောင်းသူမ၊ သင်သည် မည်သူနည်း။ မည်သူ၏သူနည်း။ ဤတောအတွင်း၌ မည်သို့ပြုရန် ရည်ရွယ်သနည်း။”

Verse 35

मादृशान्किं मृगयसे बाहुपाशेन वा मृगान् ॥ बद्ध्वा गृहीत्वा वामोरु किं वाऽस्मान्कर्तुमिच्छसि ॥

“သင်သည် ကျွန်ုပ်ကဲ့သို့သော လူတို့ကို လိုက်လံဖမ်းဆီးသလော၊ သို့မဟုတ် သမင်တို့ကို သင်၏လက်မောင်းဖမ်းကွင်းဖြင့် လိုက်လံမုဆိုးလုပ်သလော။ အို လှပသောပေါင်တံရှိသူမ၊ ချည်နှောင်၍ ဖမ်းယူပြီးနောက် ကျွန်ုပ်တို့အား မည်သို့ပြုလိုသနည်း။”

Verse 36

सर्वथाऽस्मांस्तवाधीनान् यद्यद्वा कारयिष्यति ॥ तत्तत्कुर्मो वयं नित्यं तदधीनाः स्म सर्वथा ॥

“အရာရာအားလုံးတွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် သင်၏အာဏာအောက်၌ရှိပါသည်။ သင်က ကျွန်ုပ်တို့အား မည်သို့လုပ်စေလိုသနည်း၊ ထိုအတိုင်းပင် ကျွန်ုပ်တို့သည် အမြဲတမ်း လုပ်ဆောင်ပါမည်။ အရာရာအားလုံးတွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် သင်အပေါ် အပြည့်အဝ မှီခိုနေပါသည်။”

Verse 37

रममाणस्तया सार्द्धं भुञ्जन्भोगान्मनोरमान् ॥ तपःप्रभावोपनतान्दिवारात्रमतन्द्रितः ॥

သူမနှင့်အတူ ကစားပျော်ရွှင်လျက်၊ သူသည် စိတ်နှလုံးနှစ်သက်ဖွယ်သော ဘောဂသုခများကို ခံစားလေ၏—ထိုသုခတို့သည် မိမိ၏ တပဿာအာနုභာဝကြောင့် ပေါ်ထွန်းလာသောအရာများဖြစ်ပြီး—နေ့ည မပျင်းမနာ မရပ်မနား။

Verse 38

बहूनहर्गणानेवं रममाणो यदृच्छया ॥ सुप्तोत्थित इवाकस्माद्विवकेन समन्वितः ॥

ဤသို့ အချိန်အတော်ကြာနေ့များစွာ သူသည် ကံတရားအလိုက် ပျော်ရွှင်ရမဏပြုနေခဲ့သည်။ ထို့နောက် ရုတ်တရက်—အိပ်မက်မှ နိုးထလာသူကဲ့သို့—သူသည် विवेक (ခွဲခြားသိမြင်မှု) ဖြင့် ပြည့်စုံလာ하였다။

Verse 39

निर्वेदं प्राप्तवान् सद्यस् ततो वाच भृशातुरः ॥ अहो भागवती माया ययाहं भृशमोहितः ॥

ချက်ချင်း ဝိရာဂျ (မကပ်လှုပ်မော) ကို ရရှိပြီးနောက် သူသည် အလွန်စိတ်ပူပန်ကာ ပြော၏— “အို! ဘဂဝတီ အလင်းတော်မယာ၊ ထိုမယာကြောင့် ငါသည် အလွန်အမင်း မောဟဖြစ်ခဲ့ရသည်”။

Verse 40

जानन्नपि तपोभ्रंशं प्राप्तो दैवबलात्कृतः ॥ अग्निकुण्डसमा नारी घृतकुम्भसमः पुमान् ॥

သိနေသော်လည်း ကံတရား၏အားကြောင့် တပဿာမှ လျော့ကျ၍ ကျဆုံးခဲ့သည်။ “မိန်းမသည် မီးကန်ကဲ့သို့၊ ယောက်ျားသည် ဂျီ (ghṛta) အိုးကဲ့သို့”။

Verse 41

इति प्रवादो मूर्खाणां विचारान्महदन्तरम् ॥ घृतकुम्भोऽग्नियोगेन द्रवते न तु दर्शनात् ॥

ဤသည်မှာ မိုက်မဲသူတို့၏ စကားပုံဖြစ်၍ ဆင်ခြင်မှုနှင့် အလွန်ဝေးကွာသည်။ ဂျီအိုးသည် မီးနှင့်ထိတွေ့လျှင် ပျော်လျက်၊ မြင်ရုံဖြင့် မပျော်။

Verse 42

पुमांस्त्रीदर्शनादेव द्रवते यद्विमोहितः ॥ नापराधस्त्वतो नार्याः स्वयं यदजितेन्द्रियः ॥

ယောက်ျားတစ်ဦးသည် မောဟကြောင့် မိန်းမကို မြင်ရုံဖြင့်ပင် ‘ပျော်လျက်’ သွားလျှင် အပြစ်သည် မိန်းမ၌ မဟုတ်; အပြစ်သည် သူ့ကိုယ်တိုင်၌ ဖြစ်သည်၊ အကြောင်းမှာ သူ၏ အင်ဒြိယများ မအောင်နိုင်သေးသောကြောင့်။

Verse 43

इत्युक्त्वाऽसौ निवृत्तात्मा विससर्ज सुराङ्गनाम् ॥ प्रम्लोचा दैववशगो मनस्येतदचिन्तयत् ॥

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် စိတ်သည် ပြန်လှည့်သွားသူက ကောင်းကင်အပျို (အပ္ဆရာ) ကို ပြန်လွှတ်လိုက်သည်။ ပရမ်လိုချာသည် ကံတရား၏အာဏာအောက်၌ ရှိ၍ စိတ်ထဲတွင် ဤသို့ စဉ်းစားလေ၏။

Verse 44

उपसर्गो महानत्र तपसो भ्रंशकारकः ॥ त्यक्त्वाश्रममिमं चान्यत्स्थानं गत्वा समाहितः ॥

ဤနေရာ၌ တပသ်ကို ပျက်စီးစေသော အနှောင့်အယှက်ကြီး ရှိသည်။ ဤအာရှရမ်ကို စွန့်၍ အခြားနေရာသို့ သွားကာ စိတ်ကို တည်ငြိမ်စွာ စုစည်းမည်။

Verse 45

तपस्तीव्रं समास्थाय शोषयिष्ये कलेवरम् ॥ इति निश्चित्य मनसा गत्वा भृग्वाश्रमं प्रति ॥

စိတ်ထဲတွင် “ပြင်းထန်သော တပသ်ကို ခံယူ၍ ဤကိုယ်ခန္ဓာကို ခြောက်သွေ့စေမည်” ဟု ဆုံးဖြတ်ကာ ဘೃဂု၏ အာရှရမ်သို့ ဦးတည်သွား하였다။

Verse 46

पश्यन्भृग्वाश्रमं रम्यमुत्तरं गतवान् शनैः ॥ गण्डक्याः पूर्वभागे तु विविक्तं विजनं शुभम् ॥

ဘೃဂု၏ သာယာလှပသော အာရှရမ်ကို မြင်ပြီးနောက် သူသည် တဖြည်းဖြည်း မြောက်ဘက်သို့ သွား하였다။ ဂဏ္ဍကီမြစ်၏ အရှေ့ဘက်တွင် လူမနေသော သီးခြားတိတ်ဆိတ်၍ မင်္ဂလာရှိသော နေရာတစ်ခု ရှိ하였다။

Verse 47

दृष्ट्वा तीरेषु विश्रान्तस्तपोभूमिमचिन्तयत् ॥ भृगुतुङ्गं समासाद्य शङ्कराराधने रतः ॥

ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုပြီး မြစ်ကမ်းပေါ်တွင် နားကာ တပသ်ပြုရန် သင့်တော်သော မြေပြင်ကို စဉ်းစား하였다။ ဘೃဂုတုင်္ဂသို့ ရောက်လျှင် သင်္ကရကို အာရాధနာပြုရာ၌ အလွန်အမင်း စူးစိုက်လေ၏။

Verse 48

अतप्यत तपो घोरं शिवदर्शनलालसः ॥ अथ दीर्घेण कालेन सन्तुष्टः स महेश्वरः ॥

ရှီဝ၏ ဒർശနကို လိုလားတောင့်တ၍ သူသည် ကြမ်းတမ်းသော တပသ်ကို ပြုလုပ်하였다။ ထို့နောက် အချိန်ကြာမြင့်ပြီးနောက် မဟေရှဝရသည် စိတ်တော်ကျေနပ်လေ၏။

Verse 49

रुरुरित्येव विख्याता पितुरेवाश्रमे स्थिता ॥ युवभिः प्रार्थ्यमानापि चित्ते कञ्चन नाध्यगात ॥

သူမသည် “ရုရူ” ဟူသောအမည်ဖြင့် ကျော်ကြားလာပြီး ဖခင်၏ အာရှရမ်၌ နေထိုင်하였다။ လူငယ်များက လက်ထပ်ရန် တောင်းဆိုကြသော်လည်း သူမ၏ စိတ်နှလုံး၌ မည်သူ့ကိုမျှ မလက်ခံခဲ့။

Verse 50

लिङ्गरूपधरः साक्षादुपर्यपि तथा ह्यधः ॥ तिर्यक् च जलधाराभिर्युक्तस्तत्तापशान्तिकृत् ॥

သူသည် လင်္ဂရုပ်အဖြစ် တိုက်ရိုက် ပေါ်ထွန်းလာ၍ အပေါ်၌လည်း၊ အောက်၌လည်း၊ အလျားလိုက် အရပ်ရပ်၌လည်း ရှိနေ하였다။ ရေစီးကြောင်းများနှင့် ယှဉ်တွဲကာ ထိုတပ၏ လောင်ကျွမ်းသော အပူကို သက်သာစေ하였다။

Verse 51

उवाच च प्रसन्नात्मा मुने पश्य च मां शिवम् ॥ मामेवावेहि विष्णुं त्वं मा पश्यस्वान्तरं मम ॥

စိတ်နှလုံးကြည်နူးသက်သာစွာဖြင့် သူက ပြော하였다—“ဟေ မုနိ၊ ငါ့ကို ရှိဝအဖြစ် မြင်လော့။ ငါ့ကိုပင် ဗိဿဏုဟု အမှန်တကယ် သိလော့—ငါ့အတွင်း၌ ခွဲခြားမှု မမြင်လော့။”

Verse 52

पूर्वमन्तरभावेन दृष्टवानसि यन्मम ॥ तेन विघ्नोऽभवद्येन गलितं त्वत्तपो महत् ॥

ယခင်က သင်သည် ငါ့ကို ခွဲခြားသဘောဖြင့် မြင်ခဲ့သည်။ ထိုကြောင့်ပင် အတားအဆီးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာ၍ သင်၏ မဟာတပ အားလျော့သွား하였다။

Verse 53

आवामेकेन भावेन पश्यंस्त्वं सिद्धिमाप्स्यसि ॥ तपःप्रभावाल्लिङ्गानि प्रादुर्भूतानि यत्र वै ॥

သင်သည် ငါတို့ကို စိတ်သဘောတစ်မျိုးတည်းဖြင့် မြင်ပါက သင်သည် စိဒ္ဓိကို ရရှိမည်။ အကြောင်းမူကား ထိုနေရာ၌ တပ၏ အာနုဘော်ကြောင့် လင်္ဂများသည် အမှန်တကယ် ပေါ်ထွန်းခဲ့သည်။

Verse 54

समङ्गमिति विख्यातमेतत्स्थानं भविष्यति ॥ स्नात्वाऽत्र गण्डकीतीर्थे मम लिङ्गानि योऽर्च्चयेत् ॥

ဤနေရာသည် “သမင်္ဂမ (Samaṅgama)” ဟူ၍ နာမည်ကျော်ကြားလာမည်။ ဤနေရာရှိ ဂဏ္ဍကီ တီရ္ထ၌ သန့်စင်ရေချိုးပြီး ငါ၏ လင်္ဂများကို ပူဇော်သူသည်—

Verse 55

तस्य योगफलं सम्यग्भविष्यति न संशयः ॥ इति दत्त्वा वरं शम्भुस्तत्रैवान्तरधीयत ॥

သူအတွက် ယောဂကျင့်စဉ်၏ အကျိုးဖလသည် ပြည့်စုံစွာ ပေါ်ထွန်းမည်၊ သံသယမရှိ။ ထိုသို့ ကောင်းချီးပေးပြီးနောက် သမ္ဘူ (Śambhu) သည် ထိုနေရာတင်ပင် အန္တရာဓာန်သွား하였다။

Verse 56

प्रम्लोचापि मुनेर्गर्भं सम्प्राप्याश्रममन्तिकात् ॥ प्रसूतां कन्यकां त्यक्त्वा स्वर्गमेव जगाम ह ॥

ပရမ္လိုချာ (Pramlocā) လည်း မုနိထံမှ ကိုယ်ဝန်ရပြီး အာရှရမ်အနီးသို့ ရောက်လာကာ မွေးကင်းစ မိန်းကလေးကို စွန့်ပစ်၍ တစ်ယောက်တည်း ကောင်းကင်ဘုံသို့ သွားလေ၏။

Verse 57

पुनर्जातमिवात्मानं मन्यमाना शुचिस्मिता ॥ सापि कन्या मृगैस्तत्र रुरुभिर्वर्द्धिता सती ॥

သန့်ရှင်းသော အပြုံးဖြင့် သူမသည် မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည်မွေးဖွားသကဲ့သို့ ထင်မြင်하였다။ ထိုသီလရှိသော မိန်းကလေးကို ထိုနေရာ၌ သမင်များ—အထူးသဖြင့် ရုရုသမင်များက—မွေးမြူစောင့်ရှောက်하였다။

Verse 58

ततः सुनिश्चयं कृत्वा तपसे धृतमानसा ॥ चिन्तयन्ती जगन्नाथं भगवन्तं रमापतिम् ॥

ထို့နောက် အဆုံးအဖြတ်ကို ခိုင်မာစွာ ချမှတ်၍ တပသ (tapas) အတွက် စိတ်ကို တည်ငြိမ်ခိုင်မာစေကာ၊ ဇဂန္နာထ (Jagannātha)—ဘဂဝန်၊ ရမာ (လက္ရှ္မီ) ၏ ပတိ—ကို စဉ်းစားသတိပြု၍ ဓ്യာနပြု하였다။

Verse 59

मासे सा प्रथमे बाला फलाहारपरायणा ॥ एकान्तरे दिनं प्राप्य द्वितीये त्रिदिनान्तरे ॥

ပထမလတွင် ထိုမိန်းကလေးငယ်သည် သစ်သီးများကိုသာ အလေးအနက်ထား၍ စားသောက်နေ하였다။ ဒုတိယလတွင် တစ်ရက်ခြားပြီးမှ အစာစားကာ၊ ထို့နောက် သုံးရက်ခြား၍ စားသောက်하였다။

Verse 60

तृतीये पञ्चमे दिने चतुर्थे सप्तमान्तरे ॥ पञ्चमे नवरात्रेण षष्ठे पञ्चदशाहके ॥

တတိယလတွင် ငါးရက်မြောက်နေ့၌ အစာစား하였다။ စတုတ္ထလတွင် ခုနစ်ရက်ခြားပြီးမှ၊ ပဉ္စမလတွင် ကိုးညကျော်ပြီးမှ၊ ဆဋ္ဌမလတွင် တစ်ဆယ့်ငါးရက်ကျော်ပြီးမှ စားသောက်하였다။

Verse 61

मासेन सप्तमे चैव शीर्णपर्णाशनाष्टमे ॥ त्यक्त्वा तान्यपि सा बाला वाय्वाहारा बभूव ह ॥

သတ္တမလတွင် တစ်လလျှင် တစ်ကြိမ်သာ အစာစား하였다။ အဋ္ဌမလတွင် ခြောက်သွေ့ညှိုးနွမ်းသော ရွက်များကို စား၍ အသက်မွေး하였다။ ထိုအရာများကိုပါ စွန့်လွှတ်ပြီးနောက် မိန်းကလေးငယ်သည် လေကိုသာ အာဟာရအဖြစ်ခံယူသော ဝါယု-အာဟာရဖြင့် နေထိုင်လာ하였다။

Verse 62

सैवं वर्षशतं स्थित्वा हरावेकार्गमानसा ॥ समाधिना समा भूत्वा स्थाणुवन्निश्चला अभवत् ॥

ဤသို့ဖြင့် နှစ်တစ်ရာတိုင်တိုင် တည်ကြည်စွာ နေထိုင်၍၊ ဟရိကိုသာ တစ်ချက်တည်းအာရုံစိုက်သော စိတ်ဖြင့်၊ သမာဓိအားဖြင့် စိတ်ညီမျှမှုကို ရရှိကာ တိုင်တံကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက် ရပ်တည်နေ하였다။

Verse 63

द्वन्द्वानि नाविदच्छापि आत्मभूतान्तरं विना ॥ परां काष्ठां समापन्ना प्रकाशमयकान्तिधृक् ॥

ထိုနောက် မိန်းကလေးသည် ဒွန္ဒ္ဝများကို မမြင်မိတော့ဘဲ၊ မိမိ၏ အတ္တဖြစ်လာပြီးသား အရာမှတပါး အခြားအရာကိုလည်း မသိမြင်တော့하였다။ ထို့ကြောင့် အမြင့်ဆုံး အဆုံးအတန်းသို့ ရောက်ရှိကာ အလင်းဖြင့်ဖွဲ့စည်းသော တောက်ပသည့် ကాంతီကို ဆောင်ထား하였다။

Verse 64

सन्निरुद्धेन्द्रियग्रामाः नाचक्षत बहिःस्थितम् ॥ तदा हृषीकाण्याविश्य संहृत्य स्वं हृदो बहिः ॥

သူမ၏ အင်ဒြိယအစုအဝေးကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်ထားသဖြင့် အပြင်ဘက်ရှိအရာကို မမြင်မိခဲ့။ ထို့နောက် (ဘုရား) သည် အင်ဒြိယများအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ၊ သူမ၏ နှလုံးမှ အပြင်ဘက်သို့ ဆွဲထုတ်သကဲ့သို့ ပြန်လည်စုစည်း၍ ချုပ်ထိန်းလိုက်သည်။

Verse 65

स्थितोऽहं वसुधे देवि अक्ष्णोः प्रत्यक्षतां गतः ॥ हृषीकाणि नियम्याहं यतः प्रत्यक्षतां गतः ॥

“အို ဝသုဓာ ဒေဝီ၊ ငါသည် ဤနေရာ၌ ရှိနေပြီး သင်၏ မျက်စိရှေ့တွင် တိုက်ရိုက် ပေါ်ထွန်းလာပြီ။ အင်ဒြိယများကို ငါ စည်းကမ်းတကျ ထိန်းချုပ်ထားသောကြောင့် တိုက်ရိုက် မြင်နိုင်သည့် အနေအထားသို့ ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။”

Verse 66

हृषीकेश इति ख्यातो नाम्ना तत्रैव संस्थितः ॥ सा मां यदैव नापश्यदुन्मील्य नयने ततः ॥

ထိုနေရာ၌ပင် “ဟೃṣīkēśa” ဟူသော နာမတော်ဖြင့် ကျော်ကြားကာ ထိုနေရာတည်းမှာပင် တည်နေခဲ့သည်။ သူမက မမြင်သေးသဖြင့် ထို့နောက် မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

Verse 67

बहिः स्थितं च मां दृष्ट्वा प्रणनाम कृताञ्जलिः ॥ गद्गदस्वरसंयुक्ता अश्रुक्लिन्नविलोचना ॥

ငါကို အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသည်ကို မြင်သော် သူမသည် လက်အုပ်ချီ၍ ဦးညွှတ်ပူဇော်ခဲ့သည်။ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အသံက တုန်ယင်ကာ တိတ်တိတ်ကျပ်ကျပ်ဖြစ်ပြီး မျက်လုံးများမှာ မျက်ရည်စိုစွတ်နေ하였다။

Verse 68

अयि बाले विशालाक्षि तुष्टोऽहं तपसस्तव ॥ वरं याचय मत्तस्त्वं यत्ते मनसि वर्तते ॥

“အို မိန်းကလေးငယ်၊ မျက်လုံးကျယ်သူ၊ သင်၏ တပဿာကြောင့် ငါ ပျော်ရွှင်နှစ်သက်၏။ ငါထံမှ ဆုတောင်းတစ်ပါး တောင်းလော့—သင်၏ စိတ်ထဲရှိသမျှကိုပင်।”

Verse 69

अदेयमपि ते दद्मि यदन्येषां सुदुर्ल्लभम् ॥ इति श्रुत्वा प्रभोर्वाक्यं प्रणम्य च पुनः पुनः ॥

“မပေးသင့်သော်လည်း သင့်အား ငါပေးမည်—အခြားသူတို့အတွက် အလွန်ရှားပါးသောအရာတည်း။” ဟု ဘုရားရှင်၏ မိန့်တော်ကို ကြားသော် (သူမ) ထပ်ခါထပ်ခါ ဦးချကန်တော့၏။

Verse 70

स्तुत्वा तं देवदेवेशं प्रबद्धकरसंपुटा ॥ ददासि चेद्वरं मह्यं देवदेव जगत्पते ॥

ဒေဝတို့၏ အရှင်တော်ကို ချီးမွမ်း၍ လက်အုပ်ချီကန်တော့ကာ (သူမ) ဆို၏—“ဒေဝဒေဝ၊ လောကပတိ၊ အကျွန်မအား ဆုတောင်းတစ်ပါး ပေးမည်ဆိုလျှင်—”

Verse 71

रोमाञ्चिततनुश्चासीत्कदम्बमुकुलाकृतिः ॥ तथा भूतां तु तां दृष्ट्वा प्रावोचमहमाṅ्गनाम् ॥

သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ရောမန်ချိတ ဖြစ်၍ ကဒမ္ဗပန်းအဖူးကဲ့သို့ အရုပ်သဏ္ဌာန် ယူလာ၏။ ထိုသို့ ပြောင်းလဲနေသည်ကို မြင်၍ ငါသည် ထိုမိန်းမအား ပြောဆို၏။

Verse 72

अनेनैव स्वरूपेण भगवन्स्थातुमर्हसि ॥ स्थितोऽस्म्यत्रैव भद्रं ते अपरं वरयाशु मे ॥

“ဤရုပ်သဏ္ဌာန်တည်းဟူသောပုံစံဖြင့်ပင်၊ အို ဘဂဝန်၊ နေထိုင်တော်မူသင့်၏။ အကျွန်ုပ်သည် ဤနေရာ၌ပင် ရပ်နေ၏—သင့်အပေါ် မင်္ဂလာရှိပါစေ; အခြားဆုတောင်းတစ်ပါးကို အမြန်ပေးတော်မူပါ။”

Verse 73

यदि प्रसन्नो देवेश तदा मां कुरु पावनीम् ॥ मन्नाम्ना क्षेत्रमेतच्च ख्यातं भवतु नान्यथा ॥

“အို ဒေဝေရှ၊ ပျော်ရွှင်တော်မူလျှင် အကျွန်မကို ပဝနီ—သန့်စင်စေသောအရာ ဖြစ်စေတော်မူပါ။ ထို့ပြင် ဤကေတ္တရ (က்ஷೇತ್ರ) သည် အကျွန်မ၏ နာမဖြင့်သာ ကျော်ကြားပါစေ—အခြားမဟုတ်ပါစေနှင့်။”

Verse 74

तामहं देवि सुभगे प्रावोचं पुनरेव हि ॥ तीर्थानां परमं तीर्थं तव देहो भवत्वयम् ॥

ငါသည် ထိုသူမအား ထပ်မံ၍ ပြော၏— “အို ဒေဝီ၊ ကံကောင်းမြတ်နိုးသူမ၊ သင်၏ဤကိုယ်ခန္ဓာသည် တီရ္ထများအနက် အမြင့်မြတ်ဆုံး တီရ္ထ ဖြစ်ပါစေ။”

Verse 75

तव नाम्नां च विख्यातमेतत्क्षेत्रं भविष्यति ॥ तव तीर्थे कृतस्नानस्त्रिरात्रोपोषितो नरः ॥

ထို့ပြင် ဤသန့်ရှင်းသော က္ෂೇತ್ರသည် သင်၏နာမတော်ကြောင့် ကျော်ကြားလာမည်။ သင်၏ တီရ္ထ၌ ရေချိုးပြီး သုံးညတိုင်တိုင် ဥပဝါသ (အစာရှောင်) ပြုသော ယောကျာ်းသည်—

Verse 76

विलोक्य मां भवेत्पूतो मम वाक्यान्न संशयः ॥ ब्रह्महत्यादि पापानि ज्ञात्वाऽज्ञात्वा कृतान्यपि ॥

ငါကို မြင်တွေ့ရုံဖြင့် သူသည် သန့်စင်လာမည်—ငါ၏စကား၌ သံသယမရှိ။ ဗြာဟ္မဏသတ်မှု စသည့် အပြစ်များကို သိလျက်မသိလျက် ပြုလုပ်ခဲ့သော်လည်း—

Verse 77

सापि कालेन सञ्जाता तीर्थभूता तथाऽभवत् ॥ एतत्ते कथितं देवि रुरुमाहात्म्यमुत्तमम् ॥

ကာလကြာလာသဖြင့် သူမလည်း ပေါ်ပေါက်လာပြီး ထို့ကြောင့် တီရ္ထအဖြစ် ဖြစ်လာ၏။ အို ဒေဝီ၊ ဤသည်ကား ရုရု၏ အထူးမြတ်သော မာဟာတ္မယကို သင်အား ငါ ပြောကြားပြီးပြီ။

Verse 78

रुरुक्षेत्रस्य प्रभवमेतद्गुह्यं परं मम ॥

ဤသည်ကား ရုရု-က္ෂೇತ್ರ၏ အစပြုရာ—ငါ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး လျှို့ဝှက်ချက် ဖြစ်၏။

Verse 79

यास्यन्ति विलयं क्षिप्रमेवमेतन्न संशयः ॥ इति दत्त्वा वरांस्तस्यै तत्रैवान्तरहितः स्थितः

“သူတို့သည် လျင်မြန်စွာ ပျက်သုဉ်းခြင်းသို့ ရောက်ကြလိမ့်မည်—ဤအရာ၌ သံသယမရှိ။” ထိုသို့ နាងအား वरदान ပေးပြီးနောက်၊ ထိုနေရာ၌ပင် မျက်ကွယ်အဖြစ် တည်နေ하였다။

Verse 80

तस्य मे चिन्तयानस्य यूयमेव परा गतिः ॥ भवत्प्रसादात्स्वस्थोऽहं निर्भयस्तद्विचिन्त्यताम्

ဤအကြောင်းကို စဉ်းစားနေစဉ်၊ သင်တို့သာလျှင် ကျွန်ုပ်၏ အမြင့်ဆုံး အားကိုးရာ (ပရာဂတိ) ဖြစ်သည်။ သင်တို့၏ ကရုဏာကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် သက်သာ၍ ကြောက်ရွံ့မှုကင်း—ဤအချက်ကို သင့်လျော်စွာ စဉ်းစားပါ။

Verse 81

ललितैः स्वैर्विलासैस्तं मोहयित्वा वशं कुरु ॥ यथा मत्प्रीतिरतुला त्वं मे कार्यकरी सदा

သင်၏ နူးညံ့သော လီလာနှင့် ကိုယ်ပိုင်အလှအပကစားမှုများဖြင့် သူ့ကို မောဟစေ၍ အာဏာအောက်သို့ ယူဆောင်ပါ။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်အောင် ဖြစ်ပြီး သင်သည် အမြဲ ကျွန်ုပ်၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို ဆောင်ရွက်အောင်မြင်စေပါစေ။

Verse 82

चकर्ष च धनुः कामः पुनःपुनरतन्द्रितः ॥ देवव्रतोऽपि स मुनिः क्षुब्धात्मा नियतोऽपि सन्

ထို့နောက် ကာမဒေဝသည် မပျင်းမနာဘဲ ထပ်ခါထပ်ခါ မြားတံကို တင်၍ ဓနုကို ဆွဲတင်လေ၏။ စည်းကမ်းတကျ ကျင့်ကြံသူ မုနိ ဒေဝဗြတပင်လျှင် အတွင်းစိတ်၌ လှုပ်ရှားကာ ရင်ခုန်သွား하였다။

Verse 83

अथ तां हसमानां च गृहीत्वा दक्षिणे करे ॥ समालिङ्ग्य विषज्जन्तीं रमयामास मोहितः

ထို့နောက် မောဟဖြစ်နေသောသူသည် ပြုံးနေသော နាងကို ညာလက်ဖြင့် ကိုင်ယူ၍၊ နាងက နီးကပ်စွာ ကပ်လျက်ရှိသော် သူသည် နားလည်မသိမသာ အောင့်အင်းကာ ပွေ့ဖက်ပြီး နាងနှင့်အတူ ရမဏပြု၍ ပျော်မြူး하였다။

Verse 84

गण्डकीसङ्गमे स्नात्वा सन्तर्प्य पितृर्देवताः ॥ विष्णुं शिवं च सम्पूज्य तपःस्थानं विचिन्तयन्

ဂဏ္ဍကီမြစ်ဆုံရာ၌ ရေချိုးပြီးနောက်၊ ပိတೃများနှင့် ဒေဝတားတို့အား တර්ပဏနှင့် ပူဇော်သက္ကာဖြင့် စိတ်ကျေနပ်စေ하였다။ ထို့နောက် ဗိဿဏုနှင့် ရှိဝကို ဓမ္မနည်းတကျ ပူဇော်ကာ၊ တပဿာပြုရန် သင့်လျော်သော နေရာကို စဉ်းစားတော်မူ하였다။

Verse 85

देवदत्तोऽपि स मुनिः सम्प्राप्य ज्ञानमुत्तमम् ॥ शिवोपदिष्टमार्गेण सायुज्यं परमं गतः

ထိုမုနိ ဒေဝဒတ္တလည်း အမြင့်မြတ်ဆုံး ဉာဏ်ကို ရရှိပြီးနောက်၊ ရှိဝက သင်ကြားပေးသော မာဂ္ဂအတိုင်း လိုက်နာကာ အမြင့်ဆုံး စာယုဇ္ယ—တစ်လုံးတစ်ဝတည်းဖြစ်ခြင်း—သို့ ရောက်ရှိ하였다။

Verse 86

तत्तेजसा वृतं सर्वं तदा दृष्ट्वा वसुन्धरे ॥ अहं विस्मयमापन्नस्तस्याः प्रत्यक्षतां गतः

အို ဝသုန္ဓရာ၊ ထိုအချိန်၌ အရာအားလုံးသည် ထိုတေဇောအလင်းရောင်ဖြင့် လွှမ်းခြုံနေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ကျွန်ုပ်သည် အံ့ဩသွားပြီး ထိုဒေဝီ၏ တိုက်ရိုက်ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိ하였다။

Verse 87

दुर्लभं ते वरं दद्मि तपसाहं प्रतोषितः ॥ इत्युक्त्वा मां प्रणम्याह रुरुः सा संशितव्रता

“သင့်အား ရရှိရန် ခက်ခဲသော ဆုတောင်းအပေးကို ငါပေးမည်၊ သင်၏ တပဿာကြောင့် ငါ အပြည့်အဝ ပျော်ရွှင်ကျေနပ်၏။” ဟုဆိုပြီးနောက်၊ ဝတ်သစ္စာခိုင်မာသော ရုရုသည် ကျွန်ုပ်အား ဦးညွှတ်နမಸ್ಕာရပြုကာ စကားဆို하였다။