
Pūjāsāmāyika-gūdra-vāpūrīṣotsarjana-prāyaścitta
Ritual-Manual (Prāyaścitta) / Ethical-Discourse (Purity and Social Conduct)
အဓ್ಯಾಯ ၁၃၃ သည် သင်ကြားရေးဆန်သော ဆွေးနွေးပုံစံဖြင့် ဝရာဟာဘုရားက ပူဇော်ရာအချိန်၌ ကိုယ်ခန္ဓာအညစ်အကြေး ဖြစ်ပေါ်ခြင်းနှင့် သန့်ရှင်းမြတ်နိုးရာနေရာ/အခြေအနေတွင် မစင်သွားခြင်း၊ ဆီးသွားခြင်းတို့၏ အပြစ်အတွက် ပရాయရှ္စိတ္တ (အပြစ်ဖြေသန့်စင်ကျင့်စဉ်) ကို ရှင်းလင်းတော်မူသည်။ ပထမဦးစွာ မိမိနှင့် ထိတွေ့နီးကပ်ခြင်းက ဝါတ (vāta) ဆိုင်ရာ ကိုယ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် သက်ဆိုင်သော အပြစ်ဒोषမှ လွတ်မြောက်စေကြောင်း ဆိုပြီး၊ ထုံးတမ်းစည်းကမ်းကို ချိုးဖောက်သော်လည်း ပူဇော်ဝတ်ပြုမှုကို အခိုင်အမာဆိုသူအတွက် တိရစ္ဆာန်ဘဝပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းနှင့် ရောရဝ (Raurava) နရက၌ ဒဏ်ခတ်ခြင်းကဲ့သို့ ကမ္မဖလကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ ပೃထဝီက ဝရာဟာ၏ “ကမ္မ” ကို အလေးထားသည့် ဘက္တ၏ အပြစ်အလေးအနက်နှင့် သူ၏ ကောင်းကျိုးအတွက် သန့်စင်နည်းလမ်းကို မေးမြန်းသည်။ ဝရာဟာက မီးနှင့်ဆိုင်သော တပဿာ၊ အိပ်ရာနေရာနှင့် အိပ်စက်ပုံစည်းကမ်းတို့ပါဝင်သည့် ပြုပြင်ကျင့်စဉ်များကို သတ်မှတ်ပေးပြီး၊ မှန်ကန်သော စည်းကမ်းတကျ ကျင့်သုံးခြင်းက သန့်ရှင်းမှုကို ပြန်လည်ရစေ၍ အပြစ်ကို လျော့နည်းစေကာ ဝရာဟာ၏ လောက/ဓာမနှင့် ကိုက်ညီစေသည်ဟု နိဂုံးချုပ်တော်မူသည်။
Verse 1
अथ पूजासामयिकगुदरवपुरीषोत्सर्जनयोः प्रायश्चित्तम् ॥ श्रीवराह उवाच ॥ स्पृशमानेन मां भूमे वातकर्म प्रमुच्यते ॥ एवं च पुरुषो युक्तो वायुपीडितमानसः ॥
ယခု (ဖော်ပြမည်မှာ) သတ်မှတ်အချိန်၌ ပူဇော်ခြင်းနှင့် ဆိုင်သော အမှားများ၊ ဝမ်းဗိုက်ရောဂါ၊ နှင့် မစင်စွန့်ခြင်းတို့နှင့် ပတ်သက်သော ပရాయရှ္စိတ္တ (အပြစ်လျော့ကင်းရေး) ဖြစ်သည်။ သရီဝရာဟ မိန့်တော်မူသည်– “အို မြေမိခင်၊ ငါ့ကို ထိတွေ့လျှင် ဝါတ (vāta) နှင့် ဆိုင်သော ကိုယ်ခန္ဓာအနှောင့်အယှက်မှ လွတ်မြောက်၏; ထို့ကြောင့် ဝါယု (vāyu) ကြောင့် စိတ်ပင်ပန်းသူသည်လည်း သင့်တင့်စွာ စည်းကမ်းတကျ ဖြစ်လာ၏။”
Verse 2
मक्षिका पञ्च वर्षाणि त्रीणि वर्षाणि मूषकः ॥ श्वा चैव त्रीणि वर्षाणि कूर्मो वै जायते नव ॥
(ထိုသူသည်) ငါးနှစ်တိုင် ယင်ကောင်ဖြစ်၏၊ သုံးနှစ်တိုင် ကြွက်ဖြစ်၏၊ သုံးနှစ်တိုင် ခွေးဖြစ်၏၊ ထို့ပြင် အမှန်တကယ် ကိုးနှစ်တိုင် လိပ်အဖြစ် မွေးဖွား၏။
Verse 3
एष वै तापनं देवि मोहनं मम सांप्रतम् ॥ यो वै शास्त्रं विजानाति मम कर्मपरायणः ॥
အို ဒေဝီ၊ ဤသည်ကား ယခုကာလ၌ ငါ၏ သင်ကြားချက်ဖြစ်၍ တပဿာ၏ အပူဖြင့် ချုပ်တည်းသကဲ့သို့ မောဟကိုလည်း ဖြစ်စေသည်။ ရှာස්တရ (śāstra) ကို အမှန်တကယ် သိမြင်၍ ငါသတ်မှတ်သော ကမ္မဝတ္တရား၌ အလုံးစုံ အားထားသူသည် ထိုသို့ဖြစ်၏။
Verse 4
श्रुत्वा वाक्यं हृषीकेशं प्रत्युवाच वसुंधरा ॥ धरण्युवाच ॥ अतुलं लभते पापं तव कर्मपरायणः ॥
ဟೃಷီကေရှ (Hṛṣīkeśa) ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ဝသုန္ဓရာက ပြန်လည်ဖြေကြား하였다။ မြေမိခင်က ဆိုသည်မှာ—“သင်သတ်မှတ်သော ကမ္မဝတ္တရား၌ အလုံးစုံ အားထားသူသည် တိုင်းတာမရသော အပြစ် (ပာပ) ကို ရရှိ၏” ဟူ၍။
Verse 5
तस्य देव सुखार्थाय विशुद्धिं वक्तुमर्हसि ॥ श्रीवराह उवाच ॥ शृणु कार्त्स्न्येन मे देवि कथ्यमानं मया अनघे ॥
ထိုသူ၏ ကောင်းကျိုးချမ်းသာအတွက် အို ဒေဝ၊ သန့်စင်ခြင်း၏ နည်းလမ်းကို ပြောကြားသင့်သည်။ သရီဝရာဟ (Śrī Varāha) မိန့်တော်မူသည်—“အို ဒေဝီ၊ အပြစ်ကင်းစင်သူမ (anaghe)၊ ငါပြောမည့်အရာကို အပြည့်အစုံ နားထောင်လော့”။
Verse 6
अपराधमिमं कृत्वा सन्तरेद्येन कर्मणा ॥ पावकेन दिनं त्रीणि नक्तानि च पुनस्त्रयः ॥
ဤအပြစ်ကို ကျူးလွန်ပြီးနောက် မည်သည့်ကမ္မဖြင့် ထိုအပြစ်ကို ကျော်လွှားရမည်နည်း?—မီး (ပာဝက) ဖြင့်—သုံးရက်၊ ထို့နောက် ထပ်မံ သုံးည။
Verse 7
कर्म चैवं ततः कृत्वा स च मे नापराध्यति ॥ सर्वसङ्गं परित्यज्य मम लोकं स गच्छति ॥
ထို့နောက် ဤသို့ ကမ္မကို ဆောင်ရွက်ပြီးလျှင် ထိုသူသည် ငါ၏ စည်းကမ်းကို ထပ်မံ မလွန်ကျူးတော့ပေ; အပေါင်းအသင်းနှင့် အာသက္တိအားလုံးကို စွန့်လွှတ်၍ ငါ၏ လောကသို့ သွားရောက်သည်။
Verse 8
एतत्ते कथितं भद्रे महाकर्मापराधिनः ॥ दोषं चैव गुणं चैव यत्त्वया परिपृच्छितम् ॥
အို မင်္ဂလာရှိသောသူမ၊ အလွန်ကြီးမားသောကర్మ၌ ပြစ်မှုကြီး ကျူးလွန်သူတို့အကြောင်းကို—သင်မေးမြန်းသကဲ့သို့—အပြစ်နှင့် ကုသိုလ် နှစ်မျိုးလုံးကို သင့်အား ရှင်းပြပြီးပြီ။
Verse 9
शृणु तत्त्वेन मे भूमे कथ्यमानं मया अनघे ॥ पुरीषं मुच्यते यस्तु मम कर्म समाचरन् ॥
အို မြေမိခင်၊ အပြစ်ကင်းသူမ၊ ငါပြောမည့်အရာကို အမှန်တရားအတိုင်း နားထောင်လော့။ ငါသတ်မှတ်ထားသော ကర్మကို လိုက်နာကျင့်သုံးသူသည် အညစ်အကြေးမှ လွတ်မြောက်၏။
Verse 10
प्रायश्चित्तं वदाम्यत्र येन मुच्येत किल्बिषात् ॥ मम कर्मपरिभ्रष्टो विह्वलेनान्तरात्मना ॥
ဤနေရာ၌ ငါသည် ကိလ္ဗိသ (အပြစ်) မှ လွတ်မြောက်စေသော ပရాయశ္စိတ္တ (အပြစ်ဆေး) ကို ပြောမည်။ ငါသတ်မှတ်သော စည်းကမ်းမှ လွဲချော်၍ အတွင်းစိတ် မငြိမ်မသက်ဖြစ်သူအတွက် ဖြစ်သည်။
Verse 11
एकां जलमयीं शय्यामेकामाकाशशायिनीम् ॥ एवं कृत्वा विधानं तु सोऽपराधात्प्रमुच्यते ॥
ရေဖြင့်ပြုလုပ်သော အိပ်ရာတစ်ကြိမ်နှင့် မိုးကောင်းကင်အောက် လွတ်လပ်ရာ၌ အိပ်ခြင်းတစ်ကြိမ်ကို ကျင့်ဆောင်ရမည်။ ဤဗိဓာန်ကို ထိုသို့ ပြုလုပ်ပြီးလျှင် ထိုသူသည် ပြစ်မှုမှ အပြည့်အဝ လွတ်မြောက်၏။
Verse 12
एतत्ते कथितं भद्रे पुरीषं यः समुत्सृजेत् ॥ मद्भक्तेषु विशालाक्षि अपराधविनिश्चयः ॥
အို မင်္ဂလာရှိသောသူမ၊ ဤအရာကို သင့်အား ပြောပြီးပြီ။ ငါ၏ ဘက္တ (ကိုးကွယ်သူ) များအပေါ် အညစ်အကြေးကို ပစ်ချသူ—အို မျက်လုံးကျယ်သူမ—ထိုပြစ်မှုအကြောင်း ဆုံးဖြတ်ချက်သည် ဤသို့ပင် ဖြစ်သည်။
Verse 13
दिव्यवर्षसहस्रं तु रौरवे नरके वसेत् ॥ पुरीषं भक्षयेत्तत्र मम कर्मपरायणः ॥
ဒိဗ္ဗနှစ်တစ်ထောင်တိုင် သူသည် ရောရဝ နရက၌ နေထိုင်ရမည်; ထိုနေရာ၌ မစင်ကို စားရမည်—မိမိ၏ ကర్మပူဇာများ၌ သစ္စာရှိသူဖြစ်သော်လည်း။
The text frames bodily restraint and respect for ritual-terrestrial sanctity as ethical obligations: violations involving impurity and waste-discharge are treated as aparādha requiring prāyaścitta, and disciplined corrective observances are presented as restoring moral-ritual order and social conduct.
The chapter does not specify tithi, lunar month, or seasonal timing. It does, however, quantify durations for observances and consequences (e.g., three days/nights in certain austerities; multi-year animal-rebirth durations; and a thousand divine years in Raurava).
By staging Bhūmi/Pṛthivī as the questioning interlocutor and linking impurity (especially waste-discharge) to moral fault, the narrative implies that bodily waste management is not merely private but impacts the sanctity of the Earth; prāyaścitta functions as a mechanism to re-stabilize the human–terrestrial relationship through regulated conduct.
No royal lineages, dynastic lists, or named sages are referenced in this passage. The only explicit figures are Varāha and Bhūmi (Vasundharā/Dharaṇī), with cosmological reference to Raurava (naraka).