Adhyaya 129: Initiation for the Four Social Orders, Sandhyā Mantra Procedure, and the Merit of Offering Water in a Copper Vessel

Verse 1

अथ चतुर्वर्णदीक्षा ॥ श्रीवराह उवाच ॥ भूषितालङ्कृतं कृत्वा मम कर्मपरायणः ॥ शुक्लं यज्ञोपवीतं च देयं नवगुणं तथा ॥

ထို့နောက် လေးဝဏ္ဏအတွက် ဒိက္ခာ။ သီရိဝရာဟာ မိန့်တော်မူသည်– “ကိုယ်ကို အလှဆင်အလင်္ကာပြု၍ ငါသတ်မှတ်သော ကర్మအကျင့်များ၌ တည်ကြည်ပြီး၊ အဖြူရောင် ယဇ္ဉောပဝီတကိုလည်း ပေးရမည်၊ ၎င်းသည် ကြိုးကိုးချောင်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားရမည်။”

Verse 2

शिरसा चाञ्जलिं कृत्वा वसुधा पुनरब्रवीत् ॥ धरण्युवाच ॥ एतन्मां परमं गुह्यं तद्भक्तां वक्तुमर्हसि ॥ सन्ध्यां वै केन मन्त्रेण तव कर्मपरायणाम् ॥ वद भागवतीं शुद्धां तव कर्मविनिश्चिताम् ॥ ततॊ भूमिवचः श्रुत्वा भूतानां प्रभवोऽव्ययः ॥ वराहरूपो भगवान् प्रत्युवाच वसुन्धराम् ॥ श्रीवराह उवाच ॥ माधवि तत्त्वेन यन्मां त्वं परिपृच्छसि ॥ कथयिष्यामि ते भद्रे प्रवरं गुह्यमुत्तमम् ॥ यथावद्विदितं भूपैः पुण्या भागवताः शुभाः ॥ कृत्वा तु मम कर्माणि शुचिसंसारमोक्षणीम् ॥ कुर्वीतैव परां सन्ध्यां यथावदिति निश्चितम् ॥ जलाञ्जलिं ततो गृह्य मम भक्त्या व्यवस्थितः ॥ मुहूर्तध्यानमास्थाय इमं मन्त्रमुदाहरेत् ॥ मन्त्रः— भवोद्भवमादिव्यक्तरूपमात्रं सर्वे देवा ब्रह्मा रुद्रस्त्वादृक्सममासीद्ध्यानयोगस्थिताः ते सन्ध्यासंस्था वासुदेवं नमति वयं देवमादिव्यक्तरूपमात्मसप्तदिवसं तथापि संसारार्थं कर्म तत्करणमेव सन्ध्यासंस्था वासुदेव नमोऽस्तु ते ॥ मन्त्राणां परमो मन्त्रस्तपतां परमं तपः ॥ आचारं कुरुते ह्येवं मम लोकं स गच्छति ॥ गुह्यानां परमं गुह्यं रहस्यं परमुत्तमम् ॥ य एवं पठते नित्यं न स पापेन लिप्यते ॥ नादीक्षिताय दातव्यं नोपवीते कथंचन ॥ दीक्षितायैव दातव्यमुपपन्ने तथैव च ॥ पुनरन्यत्प्रवक्ष्यामि देवि तत्त्वेन मे शृणु ॥ न दीपमपि गृह्णाति दत्तं भागवतैः शुभैः ॥ कृत्वा तु मम कर्माणि गृह्य दीपकमुत्तमम् ॥ जानुसंस्थां ततः कृत्वा इमं मन्त्रमुदीरयेत ॥ मन्त्रः— ॐ नमो भगवतेऽनुग्रह तेजसे विष्णो सर्वदेवास्त्वाग्निसंस्थाः प्रविष्टा एवं चाग्निस्तव तेजसा भविष्यति स्वतेजसा मामाशु मन्त्रस्य तेजसा संसारार्थं देव गृह्यं दीपकं मन्त्रं मूर्त्तिमन्त्रं श्वो भूत्वा इमं कर्म निष्फलम् ॥ तत्करोति यथान्याय्यं दीपकं ददते नरः ॥ तारिताः पितरस्तेन निष्कलाश्च पितामहाः ॥ गन्धेन तिलकं दद्याल्ललाटे मम सुन्दरी ॥ अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि कर्म लोकसुखावहम्

လက်အုပ်ချီ၍ ခေါင်းငုံ့ကာ မြေမိခင်သည် ထပ်မံဆို၏— “ဤသည်မှာ အမြင့်ဆုံး လျှို့ဝှက်တရား ဖြစ်သည်။ သင်၏ ဘက္တားအား သင်ကြားပေးရန် သင့်တော်ပါသည်။ သင်၏ ကర్మအကျင့်များ၌ တည်ကြည်သော သန္ဓျာ (sandhyā) အကျင့်ကို မည်သည့် မန္တရဖြင့် ဆောင်ရွက်ရမည်နည်း။ သင်က သတ်မှတ်ထားသော သန့်ရှင်းသော ဘာဂဝတ (Bhāgavata) စည်းကမ်းကို ပြောကြားပါ။” မြေမိခင်၏ စကားကို ကြားသော် သတ္တဝါတို့၏ မဖျက်မပျက် အရင်းအမြစ်ဖြစ်သော ဝရာဟာရုပ် ဘုရားသခင်က ပြန်လည်မိန့်တော်မူ၏— “ဟေ မာဓဝီ၊ သင်သည် တတ္တဝအတိုင်း မေးမြန်းသဖြင့် အထူးကောင်းမွန်၍ အမြင့်ဆုံး လျှို့ဝှက်တရားကို သင့်အား ငါရှင်းပြမည်။ ဤသည်ကို မင်းများက မှန်ကန်စွာ သိရှိခဲ့ပြီး မင်္ဂလာနှင့် ကုသိုလ်ပေးသည်။ လောကဘంధမှ လွတ်မြောက်စေ၍ သန့်စင်စေသော ငါ၏ ကర్మအကျင့်များကို ဆောင်ရွက်ပြီးနောက် စည်းကမ်းအတိုင်း အမြင့်ဆုံး သန္ဓျာကို မဖြစ်မနေ ပြုလုပ်ရမည်။ ထို့နောက် လက်အုပ်ထဲတွင် ရေယူကာ ငါ့အပေါ် ဘက္တိ၌ တည်မြဲပြီး ခဏတာ သမาธိဝင်ကာ ဤမန္တရကို ရွတ်ဆိုရမည် …” ဆက်လက်၍ ဤသည်မှာ မန္တရတို့အနက် အမြင့်ဆုံး မန္တရ၊ တပသ္စရိယာတို့အတွက် အမြင့်ဆုံး တပ ဖြစ်ကြောင်း၊ နေ့စဉ် ရွတ်ဆိုသူသည် အပြစ်က မကပ်မိကြောင်း ဆိုထားသည်။ ထို့ပြင် ဒီက္ခာမခံသူအား မပေးရ၊ ဒီက္ခာခံပြီးသူအားသာ ပေးရမည်ဟု ညွှန်ကြားသည်။ ထို့နောက် ဝိෂ္ဏုအား ရည်ညွှန်းသော ဒုတိယ မန္တရဖြင့် မီးအလင်း (ဒီပ) ပူဇော်နည်းကို ဖော်ပြကာ ဒီပကို ဒေဝတေဇ (အလင်းရောင်) နှင့် ဆက်စပ်ထားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် နဖူးပေါ်၌ မွှေးကြိုင်သော တီလက လိမ်းရန် အမိန့်ပေးပြီး လောကီကောင်းကျိုးကို ပေးသော အခြားကర్మများကို ဆက်လက်ဆိုသည်။

Verse 3

येन मन्त्रेण दातव्यं ललाटे तिलकं मम ।

“ကျွန်ုပ်၏ တီလကကို နဖူးပေါ်တွင် မည်သည့် မန္တရဖြင့် လိမ်းရမည်နည်း?”

Verse 4

मन्त्रः— मुखमण्डनं चिन्तय वासुदेव त्वया प्रयुक्तं च मयोपनीतम् ॥ एतेन चित्रं कुरु वासुदेव मम चैवं कुरु संसारमोक्षम् ॥

မန္တရ: “ဟေ ဝာစုဒေဝ၊ မျက်နှာအလှဆင်ခြင်းကို စိတ်တွင် ထင်မြင်ပါ—သင်က လိမ်းပေး၍ ငါ့အား ပေးအပ်ထားသော အရာဖြစ်၏။ ဤအရာဖြင့် ဟေ ဝာစုဒေဝ၊ မင်္ဂလာနှင့် လှပမှု ဖြစ်စေပါ; ထို့အတူ ငါ့အား သံသာရဘంధမှ လွတ်မြောက်မှုကို ပေးသနားပါ။”

Verse 5

एतेन मन्त्रेण चित्रकं मे दद्याल्ललाटे तिलकं धरित्री ॥ ततः सुमनसो गृह्य इमं मन्त्रमुदाहरेत् ॥

ဤမန္တရဖြင့်၊ ဟေ မြေမိခင်၊ ကျွန်ုပ်အတွက် နဖူးပေါ်တွင် အလှအပအမှတ်—တီလက—ကို လိမ်းရမည်။ ထို့နောက် ပန်းများကို ယူကာ ဤမန္တရကို ရွတ်ဆိုရမည်။

Verse 6

मन्त्रः— इमाः सुमनसः सौमनस्याय भगवन् सर्वं सुमनसं कुरु त्वयैते सौमनस्याय निर्मिता गृहीताः स्वाहा ।

မန္တရ: “ဟေ ဘဂဝန်၊ ဤပန်းများသည် စိတ်ကောင်းမြတ်မှု (သုမနသ္) အတွက် ဖြစ်၏; အရာအားလုံးကို စိတ်ကောင်းမြတ်စေပါ။ ဤပန်းများကို သင်က စိတ်ကောင်းမြတ်မှုအတွက် ဖန်ဆင်းထားသည်; (ယခု) လက်ခံယူသည်—စွဝါဟာ။”

Verse 7

एवं सुमनसो दत्त्वा धूपं चैव निवेदयेत् ॥ ततो गृहीत्वा धूपं तु सुगन्धं सुमनोहरम् ॥

ဤသို့ ပန်းများကို ပူဇော်ပြီးနောက် မီးခိုးတိုင် (ဓూప) ကိုလည်း ဆက်လက်တင်ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် မွှေးကြိုင်၍ စိတ်ကိုနှစ်သက်စေသော ဓုပ်ကို ကိုင်ယူကာ ပူဇော်မှုကို ဆက်လက်ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 8

नमो नारायणेत्युक्त्वा इमं मन्त्रमुदीरयेत् ॥ मन्त्रः— सुगन्धानि तवाङ्गानि स्वभावेनैव केशव ॥

“နမော နာရာယဏ” ဟုဆိုပြီး ဤမန္တရကို ရွတ်ဆိုရမည်– “အို ကေရှဝ၊ သင်၏ ကိုယ်အင်္ဂါများသည် သဘာဝအတိုင်းပင် မွှေးကြိုင်လှ၏။”

Verse 9

अमुना चैव धूपेन धूपितानि तवाऽनघ ॥ तवाङ्गानां सुगन्धेन सर्वं सौगन्धिकं कुरु ॥

“ဤဓုပ်ဖြင့်၊ အပြစ်ကင်းရှင်းသော အရှင်၊ သင်၏ ကိုယ်အင်္ဂါများကို ဓုပ်ခိုးဖြင့် မွှေးပျံ့စေပြီးပြီ။ သင်၏ ကိုယ်အင်္ဂါတို့၏ မွှေးရနံ့ဖြင့် အရာအားလုံးကို အပြည့်အဝ မွှေးကြိုင်စေပါ။”

Verse 10

यथावृत्तं तु गृह्णामि मम भक्तैः सुखावहम् ॥ कृत्वा तु मम कर्माणि गृह्य दीपमनुत्तमम् ॥

“ပြုလုပ်သည့်အတိုင်းပင် ငါသည် (ပူဇော်သက္ကာ) ကို လက်ခံ၏၊ ငါ့ကို ကိုးကွယ်သော ဘက္တတို့မှတစ်ဆင့် သုခကို ဖြစ်စေသည်။ ငါ့အတွက် ကర్మများကို ဆောင်ရွက်ပြီးနောက် အထွတ်အထိပ်သော မီးအိမ်ကို ကိုင်ယူလော့။”

Verse 11

जानुसंस्थं ततः कृत्वा इमं मन्त्रमुदीरयेत् ॥

ထို့နောက် ဒူးအမြင့်အတိုင်း ထားပြီး ဤမန္တရကို ရွတ်ဆိုရမည်။

Verse 12

मन्त्रः— नमो भगवते तेजते विष्णो सर्वे देवास्त्वग्निसंस्थाः प्रतिष्ठा ॥ एवं चाग्निस्तव तेजसा प्रतिष्ठितो तेजश्चात्मा स्वयमेव ॥

မန္တရား— “တေဇောမယ ဗိဿနု (Viṣṇu) ဘဂဝန်အား နမസ്കာရ။ ဒေဝတားအားလုံးသည် အဂ္နိ (Agni) ထဲ၌ အခြေခံအဖြစ် တည်မြဲကြ၏။ ထို့ကြောင့် အဂ္နိသည် သင်၏ တေဇ (tejas) ဖြင့် တည်မြဲပြီး၊ တေဇဟူသည် အတ္တ (Ātman) ကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်သည်—ကိုယ်ပိုင်သဘာဝအတိုင်းပင်။”

Verse 13

मन्त्रश्च— तेजः संसारान्मोचयितुं देव गृह्णीष्व दीपं द्युतिमन्तश्च ॥ मूर्तिश्च भूत्वा इदं कर्म निष्कलम् ॥

ထို့ပြင် (ဤ) မန္တရား— “အို ဒေဝ၊ သံသာရ (saṁsāra) မှ လွတ်မြောက်စေရန် အလင်းတောက်ပသော မီးအိမ်ကို လက်ခံပါ။ ထို့နောက် ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် ပေါ်ထွန်းလာ၍ ဤကర్మကို နိෂ္ကလ (niṣkala) —ချို့ယွင်းမှုမရှိအောင်—ပြည့်စုံစေပါ။”

Verse 14

मां करोति यथान्यायं दीपकं ददते नरः ॥ तारिताः पितरस्तेन निष्कलाश्च पितामहाः ॥

လူတစ်ဦးက ဓမ္မနည်းအတိုင်း မီးအိမ်ကို ကျွန်ုပ်ထံ ပူဇော်လှူဒါန်းလျှင်၊ ထိုကర్మကြောင့် သူ၏ ပိတೃ (pitṛ) များသည် ကူးမြောက်ကာ ကောင်းကျိုးသို့ ရောက်ကြပြီး၊ ပိတာမဟ (pitāmaha) များလည်း နိෂ္ကလ (niṣkala) —ချို့ယွင်းမှုကင်း—ဖြစ်ကြသည်။

Verse 15

नारायणवचः श्रुत्वा विस्मिता च वसुन्धरा ॥ वराहरूपिणं देवं प्रत्युवाच वसुन्धरा ॥

နာရာယဏ (Nārāyaṇa) ၏ စကားကို ကြားသော် ဝಸುန္ဓရာ (မြေကြီး) သည် အံ့ဩသွား၏။ ထို့နောက် ဝಸುန္ဓရာ သည် ဝရာဟ (Varāha) ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသော ဒေဝအား ပြန်လည်ဖြေကြား၏။

Verse 16

श्रुता मया भागवतास्तव कर्मपरायणाः ॥ शेषसंश्रवणार्थाय मनो धावति सत्पथे ॥

(ဝಸುန္ဓရာ ပြောသည်:) “သင်၏ ဘာဂဝတ (Bhāgavata) ဘက္တများသည် သင်၏ ကర్మနှင့် ပူဇော်ပွဲများ၌ အလေးအနက်ထားကြသည်ဟု ကျွန်ုပ် ကြားသိပြီးပြီ။ ကျန်ရှိသမျှကို ကြားနာလိုသဖြင့် ကျွန်ုပ်၏ စိတ်သည် စတ်ပထ (satpatha) —အမှန်တရားလမ်း—သို့ ပြေးလွှားသွားသည်။”

Verse 17

तव प्रापणकं कृत्यं केषु पात्रेषु कारयेत् ॥ एतदाचक्ष्व तत्त्वेन येन तुष्यति माधवः ॥

သင်၏ အလှူအပူဇော်ကర్మကို မည်သည့်ပန်းကန်/အိုးများတွင် ပြုလုပ်ရမည်နည်းဟု ကျွန်ုပ်အား ပြောပါ။ မာဓဝသည် ပျော်ရွှင်တော်မူစေရန် အမှန်တရားအတိုင်း ရှင်းပြပါ။

Verse 18

ततो भूमेर्वचः श्रुत्वा लोकनाथोऽब्रवीदिदम् ॥ शृणु तत्त्वेन मे देवि यानि पात्राणि रोचते ॥

ထို့နောက် မြေမိခင်၏စကားကို ကြားပြီး လောကနာထာက ဤသို့ မိန့်တော်မူသည်—“ဒေဝီရေ၊ အမှန်တရားအတိုင်း ငါ့စကားကို နားထောင်လော့။ ဤပန်းကန်များသည် ငါနှစ်သက်သော ပန်းကန်များဖြစ်သည်။”

Verse 19

सर्वाणि तानि त्यक्त्वेह ताम्रं च मम रोचते ॥ एतन्नारायणाच्छ्रुत्वा धर्मकामा वसुन्धरा ॥

“ဤနေရာ၌ အခြားပန်းကန်များအားလုံးကို ချန်ထား၍ ကြေးနီပန်းကန်တစ်မျိုးတည်းသာ ငါနှစ်သက်သည်။” နာရာယဏထံမှ ဤစကားကို ကြားပြီး ဓမ္မကိုလိုလားသော ဝသုန္ဓရာ (ပြန်လည်/ဆက်လက်) ပြော하였다။

Verse 20

उवाच मधुरं वाक्यं लोकनाथं जनार्द्दनम् ॥ एतन्मे परमं गुह्यं ताम्रं ते रोचते कथम् ॥

သူမသည် လောကနာထာ ဂျနာရ္ဒနထံသို့ ချိုမြိန်သောစကားဖြင့် ပြော하였다—“ဤအရာသည် ကျွန်မအတွက် အလွန်လျှို့ဝှက်သောအချက်ဖြစ်သည်။ ကြေးနီကို သင်ဘယ်ကြောင့် နှစ်သက်တော်မူသနည်း?”

Verse 21

ततो भूमेर्वचः श्रुत्वा अनादिरपराजितः ॥ लोकानां प्रवरः श्रेष्ठः प्रत्युवाच वसुन्धराम् ॥

ထို့နောက် မြေမိခင်၏စကားကို ကြားပြီး အစမရှိ အနိုင်မခံရသော အရှင်—လောကသတ္တဝါတို့အနက် အမြတ်ဆုံး အကောင်းဆုံး—သည် ဝသုန္ဓရာကို ပြန်လည်ဖြေကြားတော်မူ하였다။

Verse 22

शृणु तत्त्वेन मे भूमे कथ्यमानं मयाऽनघे ॥ एकाग्रं चित्तमाधाय येन ताम्रं मम प्रियम् ॥

အို မြေမိခင်၊ အပြစ်ကင်းသူရေ၊ ငါပြောကြားနေသော အမှန်တရားကို နားထောင်လော့။ စိတ်ကို တစ်ချက်တည်းအာရုံစိုက်ထား၍ ကြေးသည် ငါ့အတွက် အဘယ်ကြောင့် ချစ်မြတ်နိုးရာဖြစ်သည်ကို ငါဆိုမည်။

Verse 23

सप्तयुगसहस्राणि आदिकालेऽथ माधवि ॥ यथा ताम्रं समुत्पन्नं यथैव प्रियदर्शनम् ॥

အို မာဓဝီ၊ အစဉ်အလာကာလအစ—ယုဂ ခုနှစ်ထောင်တိုင်တိုင်—ကြေးသည် မည်သို့ ပေါ်ပေါက်လာသနည်း၊ ထို့ပြင် မည်သို့ မြင်ရသော်လည်း နှစ်သက်ဖွယ်၊ အလေးအနက်ခံရသော အရာဖြစ်လာသနည်းကို ငါရှင်းပြမည်။

Verse 24

पूर्वं कमलपत्राक्षि गुडाकेशो महासुरः ॥ ताम्ररूपं समादाय ममैवाराधने रतः ॥

အို ကြာပန်းရွက်ကဲ့သို့ မျက်လုံးရှိသူရေ၊ ယခင်က မဟာအသူရ ဂုဍာကေရှ သည် ကြေးရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူကာ ငါတစ်ပါးတည်းကိုသာ အာရాధနာပြု၍ အလွန်တက်ကြွနေခဲ့သည်။

Verse 25

तत आराधितस्तेन वर्षाणां तु चतुर्दश ॥ सहस्राणि विशालाक्षि धर्मकामेन निश्चलम् ॥

အို မျက်လုံးကျယ်သူရေ၊ ထို့နောက် သူသည် ဓမ္မနှင့်ကိုက်ညီသော ဆန္ဒဖြင့် မလှုပ်မယှက် တည်ကြည်စွာ နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းလေးထောင်တိုင်တိုင် ငါ့ကို အာရాధနာပြုခဲ့သည်။

Verse 26

अहं तु तपसा तुष्टस्तीव्रेण कृतनिश्चयात् ॥ ततस्ताम्रमये रम्ये यत्र ताम्रसमुद्भवः ॥

သူ၏ ပြင်းထန်သော တပဿာနှင့် ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကြောင့် ငါသည် ပီတိဖြစ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ကြေးဖြင့်တည်ဆောက်ထားသော လှပသည့် နေရာတစ်ခု ပေါ်ထွန်းလာ၍ ထိုနေရာ၌ ကြေး၏ မူလပေါက်ဖွားရာ အရင်းအမြစ် ရှိသည်။

Verse 27

दृष्ट्वाश्रमं महादेवि किञ्चिदेव सुभाषितम् ॥ ततो जानुस्थितो भूत्वा मम एष विचिन्तयेत् ॥

အို မဟာဒေဝီ၊ အာရှရမ်ကို မြင်၍ စကားကောင်းမွန်သည့် စုဘာသိတ အချို့ကို ကြားပြီးနောက် ဒူးထောက်ကာ ငါ့ကို ဆင်ခြင်အောက်မေ့စေ။

Verse 28

गुडाकेश महाभाग ब्रूहि किं करवाणि ते ॥ तुषितोऽस्म्यनया भक्त्या दुराराध्योऽपि सुव्रत ॥

အို ဂုဍာကေရှ၊ မဟာဘဂါ၊ ငါသည် သင်အတွက် ဘာကို ပြုလုပ်ပေးရမည်နည်းဟု ပြောပါ။ အို သစ္စာဝတ္တတည်ကြည်သူ၊ ငါသည် အလွန်ခက်ခဲစွာ အာရాధနာရသောသူဖြစ်သော်လည်း သင်၏ ဘက္တိကြောင့် ပျော်ရွှင်တော်မူ၏။

Verse 29

यत्त्वया चिन्तितं सौम्य कर्मणा मनसा गिरा ॥ वरं ब्रूहि महाभाग तुभ्यं यद्रोचतेऽनघ ॥

အို သောမ്യ၊ သင်သည် လုပ်ရပ်ဖြင့်ဖြစ်စေ စိတ်ဖြင့်ဖြစ်စေ စကားဖြင့်ဖြစ်စေ စဉ်းစားထားသမျှကို—အို မဟာဘဂါ—အလိုရှိသော ဝရကို ပြောပါ။ အို အနဃ၊ သင်နှစ်သက်သမျှကို ငါ သင့်အား ပေးမည်။

Verse 30

एवं मम वचः श्रुत्वा गुडाकेशोऽब्रवीदिदम् ॥ कराभ्यामञ्जलिं कृत्वा विशुद्धेनान्तरात्मना ॥

ဤသို့ ငါ၏စကားကို ကြားပြီးနောက် ဂုဍာကေရှက ဤသို့ ပြော၏။ လက်နှစ်ဖက်ကို အဉ္ဇလီဖြင့် ဆက်ကပ်ပေါင်းစည်း၍ အတွင်းစိတ်ကို သန့်စင်ထားလျက်။

Verse 31

यदि तुष्टोऽसि मे देव समस्तेनान्तरात्मना ॥ जन्मनां तु सहस्राणि त्वयि भक्तिर्दृढा अस्तु मे ॥

အို ဒေဝ၊ သင်သည် ငါ့အပေါ် အတွင်းစိတ်တစ်လုံးလုံးဖြင့် ပျော်ရွှင်တော်မူလျှင်၊ မွေးဖွားမှု ထောင်ပေါင်းများတိုင်အောင် သင့်အပေါ် ငါ၏ ဘက္တိသည် ခိုင်မြဲပါစေ။

Verse 32

चक्रेण वधमिच्छामि त्वया मुक्तेन केशव ॥

အို ကေရှဝ၊ သင်လွှတ်သော စက်ရဖြင့် ငါ့ကို သေစေလိုသည်။

Verse 33

चक्रेण पातितस्यैतद्वसामांसानि किं चन ॥ ताम्रं नाम भवेदेव पवित्रीकरणं शुभम् ॥

စက်ရဖြင့် လဲကျသွားသူ၏ အဆီနှင့် အသားတို့ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ‘ကြေးနီ’ ဟု အမည်ရလာသည်။ အမှန်တကယ် မင်္ဂလာရှိသော သန့်စင်ခြင်း၏ နည်းလမ်း ဖြစ်သည်။

Verse 34

तेन पात्रं ततः कृत्वा शुभधर्मविनिश्चितः ॥ तस्मिन् प्रापणकं कृत्वा शुद्धे वै ताम्रभाजने ॥

ထို့နောက် ထိုအရာမှ ပန်းကန်ကို ပြုလုပ်၍ မင်္ဂလာရှိသော ဓမ္မ၌ အတည်ပြုဆုံးဖြတ်ကာ သန့်စင်ထားသော ကြေးနီအိုးအတွင်း ပူဇော်အပ်နှံရန် အထုပ်အပိုးပန်းကန်ကို ပြင်ဆင်하였다။

Verse 35

निवेदिते परा प्रीतिर्भवत्‍वेतन्मनोगतम् ॥ प्रसन्नो यदि मे देव ह्येष मे दीयतां वरः ॥

ပူဇော်အပ်နှံပြီးနောက် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ပီတိတော်မူခြင်း ဖြစ်ပါစေ—ဤသည်မှာ ငါ့စိတ်ထဲက ဆန္ဒဖြစ်သည်။ အို ဒေဝ၊ သင် ငါ့အပေါ် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်ပါက ဤကောင်းချီးကို ငါ့အား ပေးသနားပါ။

Verse 36

यच्चिन्तितोऽसि देवेश उग्रे तपति तिष्ठता ॥ बाढमित्येव सोऽप्युक्तो यावल्लोकस्थितिर्मया ॥

သင်အလိုရှိသကဲ့သို့ပင်၊ ဒေဝတို့၏ အရှင်—သင်သည် ပြင်းထန်သော တပဿာ၌ တည်နေစဉ်—သူကိုလည်း ငါက ‘ထိုသို့ဖြစ်ပါစေ’ ဟု ပြောခဲ့သည်၊ ကမ္ဘာလောက တည်ရှိသမျှကာလပတ်လုံး။

Verse 37

तत्ताम्रभाजने मह्यं दीयते यत्सुपुष्कलम् ॥ अतुला तेन मे प्रीतिर्भूमे जानीहि सुव्रते ॥

ကြေးအိုး၌ အလွန်ပေါများသော ပူဇော်သက္ကာကို ငါ့အား ပေးအပ်သောကြောင့် ငါ၏နှစ်သက်မှုသည် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသည်; အို ဘူမိ၊ သီလကောင်းသူ၊ ဤအရာကို သိလော့။

Verse 38

माङ्गल्यं च पवित्रं च ताम्रं तेन प्रियं मम ॥ त्वं च द्रक्ष्यसि तच्चक्रं मध्यसंस्थे दिवाकरे ॥

ကြေးသည် မင်္ဂလာရှိ၍ သန့်စင်စေသောအရာဖြစ်သဖြင့် ငါ့အတွက် ချစ်မြတ်နိုးရာဖြစ်သည်။ နေမင်းက အလယ်ကောင်းကင်၌ တည်နေစဉ် ထိုစက်ဝိုင်း(ချကရ)ကို သင်မြင်ရလိမ့်မည်။

Verse 39

वैशाखस्य तु मासस्य शुक्लपक्षे तु द्वादशी ॥ मम तेजोमयं चक्रं त्वां वधिष्यत्यसंशयम् ॥

ဝိုင်ရှာခ မာသ၏ လပြည့်ဘက် ဒွာဒသီနေ့တွင် အလင်းရောင်ဖြင့်ဖွဲ့စည်းသော ငါ၏ ချကရသည် သံသယမရှိဘဲ သင်ကို သတ်မည်။

Verse 40

एष्यसे मम लोकाय एवमेतन्न संशयः ॥ एवमुक्त्वा गुडाकेशं तत्रैवान्तरहितोऽभवम् ॥

“သင်သည် ငါ၏ လောကသို့ လာရမည်—ဤသည်ပင် ဖြစ်မည်၊ သံသယမရှိ။” ဟု ဂုဍာကေရှအား ပြောပြီးနောက် ငါသည် ထိုနေရာ၌ပင် ပျောက်ကွယ်သွား하였다။

Verse 41

चक्राद्वधमभीप्सन्वै सोऽपि मत्कर्मणि स्थितः ॥ दिने दिने विशिष्टं तु शुभं कुर्वंस्तपस्यति ॥

ချကရဖြင့် သေခြင်းကို လိုလား၍ သူလည်း ငါ၏ ဝတ်ပြုကျင့်ကြံမှု၌ တည်မြဲနေ하였다။ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ထူးခြားသော ကုသိုလ်ကောင်းမှုများကို ပြုကာ တပသ (တပဿ) ကို ကျင့်သည်။

Verse 42

विष्णुसंस्थो भविष्यामि कदाहमिति चिन्तयन् ॥ एवं स्थितस्य तस्याथ वैशाखस्य तु द्वादशी ॥

Thinking, “When shall I become established in Viṣṇu?”, while he remained in that state, then the twelfth day of Vaiśākha arrived.

Verse 43

शुक्लपक्षस्य सम्प्राप्ता तस्यां धर्मविनिश्चितः ॥ विष्णुपूजां ततः कृत्वा प्रार्थयामास मां प्रतिम् ॥

When that (day) in the bright fortnight arrived, resolved in dharma, he then performed worship of Viṣṇu and petitioned me, facing (my) image.

Verse 44

मुञ्च मुञ्च प्रभो चक्रमपि वह्निसमप्रभम् ॥ आत्मा मे नीयतां शीघ्रं निकृत्त्याङ्गानि सर्वशः ॥

“Release, release, O Lord, the discus—radiant like fire. Let my self be taken swiftly, cutting off the limbs entirely.”

Verse 45

तदैव चक्रेण विपाटितोऽसौ प्राप्तोऽपि मां भागवतप्रधानः ॥ ताम्रं तु तन्मांसमसृक् सुवर्णमस्थीनि रूप्यं बहुधातवश्च ॥ रङ्गं च सीसं त्रपुधातुसंस्थं कांस्यं च रीतिश्च मलस्तु तेषाम् ॥

At that very moment, struck and torn apart by the discus, that foremost devotee reached me. His flesh became copper; his blood became gold; his bones became silver; and various other minerals as well. Tin and lead arose, established among the metals; and bronze and brass—while impurities are (also) among them.

Verse 46

एतद्भागवतैः कार्यं मम प्रियकरैः सदा ॥ एवं ताम्रं समुत्पन्नमिति मे रोचते हि तत् ॥

This is to be done by devotees—those who are always dear to me. Thus, (the account that) copper arose in this manner is what I accept as fitting.

Verse 47

दीक्षितैर्वै भागवतैः पाद्यार्घ्यादौ च दीयते ॥ एवं दीक्षाविधिः प्रोक्त एवं ताम्रसमुद्भवः ॥

အမှန်တကယ်ပင် ဒိက္ခာခံပြီးသော ဘာဂဝတ ဘက္တတို့က ပာဒျ (ခြေသုတ်ရေ) နှင့် အရ္ဃျ စသည့် ပူဇော်ပစ္စည်းများကို ဆက်ကပ်ရသည်။ ဤသို့ ဒိက္ခာဗိဓိကို ကြေညာထားပြီး၊ တံမရ (ကြေး) ပാത്രနှင့် ဆက်နွယ်သော နည်းလမ်းလည်း ဖော်ပြထားသည်။

Verse 48

देवि तत्त्वेन कथितः किमन्यत् परिपृच्छसि ॥ भूमिरुवाच ॥ देवदेव कथं सन्ध्यां दीक्षितः कुरुते वद ॥

“ဒေဝီ၊ တတ္တဝ (အခြေခံသဘောတရား) အတိုင်း ရှင်းပြပြီးပြီ; နောက်ထပ် ဘာကို မေးလိုသနည်း?” မြေမိခင်က ပြောသည်—“ဒေဝတို့၏ ဒေဝတော်၊ ဒိက္ခာခံသူသည် စန္ဓျာကရမကို မည်သို့ ပြုလုပ်သနည်း၊ မိန့်ကြားပါ။”

Verse 49

केन मन्त्रेण वा भक्तस्तव कर्मपरायणः ॥ श्रीवराह उवाच ॥ शृणु माधवि तत्त्वेन सन्ध्यामन्त्रमनुत्तमम् ॥

“သို့မဟုတ် မည်သည့် မန္တရဖြင့် သင်၏ ဘက္တ—ကရမလုပ်ငန်း၌ အလေးထားသူ—ပြုလုပ်သနည်း?” သရီဝရာဟာ မိန့်သည်—“နားထောင်လော့၊ မာဓဝီ၊ တတ္တဝအတိုင်း အတုမရှိသော စန္ဓျာမန္တရကို။”

Verse 50

यथा वदन्ति वै सूर्यं सन्ध्यां पूर्वां परां तथा ॥ जलाञ्जलिं गृहीत्वा तु मम भक्त्या व्यवस्थितः ॥

အရုဏ်စန္ဓျာနှင့် ညနေစန္ဓျာ (ရှေ့နှင့် နောက် စန္ဓျာ) တို့နှင့် ဆက်စပ်၍ နေကို ပြောဆိုသကဲ့သို့၊ အကျင့်ပြုသူသည် ရေကို အန်ဇလီဖြင့် ယူကာ ငါ့အပေါ် ဘက္တိ၌ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တည်နေသည်။

Verse 51

मुहूर्त्तं ध्यानमास्थाय इमं मन्त्रमुदीरयेत् ॥ सिक्थानि तत्र यावन्ति ताम्रप्रापणके धरे ॥

မုဟူရတတစ်ခါလောက် တရားထိုင်၍ ဤမန္တရကို ရွတ်ဆိုရမည်။ တံမရရေဗူး (တမ္ရ-ပရာပဏက) ထားရာနေရာ၏ မြေပေါ်တွင် ရေစက်/အမှုန် မည်မျှရှိသနည်း၊ ထိုမျှအတိုင်း (အကျိုး) ကြီးမားသည်။

Verse 52

तावद्वर्षसहस्राणि मम लोके स मोदते ॥

ထိုမျှသော ထောင်နှစ်များတိုင်အောင် သူသည် ငါ၏လောက၌ ပီတိဖြင့် ပျော်ရွှင်နေ၏။

Verse 53

मन्त्रः — भवोद्भवमादिव्यक्तरूपमादित्यं सर्वे देवा ब्रह्मरुद्रेन्द्रास्त्वां च ॥ कृष्णे यथासीद्ध्यानयोगस्थितास्ते सन्ध्यासंस्था वासुदेवं नमन्ति ॥

မန္တရား — “သင်သည် ဖြစ်ပေါ်ခြင်း၏ အရင်းအမြစ်၊ အစဦး ပေါ်လွင်သည့် ရုပ်သဏ္ဍာန်—နေမင်း ဖြစ်၏။ ဒေဝတားအားလုံးသည် ဗြဟ္မာ၊ ရုဒြ၊ အိန္ဒြတို့နှင့်အတူ (နှင့် သင်လည်း) ရှိနေ၏။ သူတို့သည် ကృష్ణ၌ ဓ്യာန-ယောဂ၌ တည်မြဲသကဲ့သို့၊ စန္ဓျာဝတ်၌ တည်မြဲသူတို့သည် ဝာစုဒေဝကို ဦးညွှတ်နမස්ကာရ ပြုကြ၏။”

Verse 54

वयं देवमादिमव्यक्तरूपं कृत्वा चात्मनि देव संस्थास्तथापि ॥ संसारार्थं कर्म तत्करणमेव सन्ध्यासंस्था वासुदेव नमो नमः ॥

“အို ဒေဝ! အဝျက် (မပေါ်လွင်) ရုပ်သဏ္ဍာန်ရှိသော အစဦးဒေဝကို မိမိတို့အတွင်း၌ တည်ထောင်ထားသော်လည်း၊ သံသရာအကျိုးအတွက် ကမ္မနှင့် ကမ္မ၏ကိရိယာများကိုလည်း ဆောင်ရွက်ရ၏။ စန္ဓျာဝတ်၌ တည်မြဲသူတို့က ‘အို ဝာစုဒေဝ၊ နမော နမဟ’ ဟု ဂါရဝပြုကြ၏။”

Verse 55

गृहाणेमं च मे धूपं सर्वसंसारमोक्षणम् ॥ पुनरन्यत्प्रवक्ष्यामि यथा दीपं निवेदयेत् ॥

“ငါ၏ ဓూపပူဇာဤကို လက်ခံတော်မူပါ၊ ၎င်းသည် သံသရာအလုံးစုံမှ မောက္ခသို့ လွတ်မြောက်စေသော နည်းလမ်းဖြစ်၏။ ထို့နောက် မီးတိုင် (ဒီပ) ကို မည်သို့ နိဝေဒနာပြုရမည်ကို ငါ ထပ်မံ ရှင်းပြမည်။”

Verse 56

तानि ते कथयिष्यामि त्वया मे पूर्वपृच्छितम् ॥ सौवर्णं राजतं कांस्यं येषु दद्यात्प्रपाणकम् ॥

ထိုအကြောင်းအရာများ—သင်က ငါ့အား ယခင်က မေးမြန်းခဲ့သည့်အတိုင်း—ငါ သင့်အား ပြောပြမည်။ ရွှေ၊ ငွေ၊ နှင့် ကြေးဝါ (bronze) တို့၌ ပရပာဏက (ရေခွက်/ရေဝေငှစီမံ) ကို ပေးလှူသင့်၏။

Verse 57

चतुर्बाहुं च मां दृष्ट्वा मम कर्मपरायणः ॥ प्रणतः प्राञ्जलिः प्राह शिरो भूमौ निधाप्य सः ॥ तं च दृष्ट्वा मया प्रोक्तं प्रसन्नेनान्तरात्मना ॥

လက်လေးဖက်ရှိသော ငါ့ကို မြင်လျှင်၊ ငါ့၏ ကర్మ-ဝိဓိ (ပူဇော်ပွဲ) ကို အလေးထားသူသည် ဦးချကန်တော့၍ လက်အုပ်ချီကာ ပြောဆိုပြီး ခေါင်းကို မြေပြင်ပေါ်တင်လေ၏။ ထိုသို့သူကို မြင်သဖြင့် ငါသည် အတွင်းစိတ်တည်ငြိမ်၍ မိန့်ကြား하였다။

Verse 58

तावत्ताम्रस्थितो भूत्वा मम संस्थो भविष्यसि ॥ ततः प्रभृति ताम्रात्मा गुडाकेशो व्यवस्थितः ॥

‘အချိန်ကာလအတွင်း၌ သင်သည် ကြေးနီ၌ တည်နေ၍ (ကြေးနီနှင့် ဆက်နွယ်၍) ငါ့၏ ဝတ္တရား-အနုသီလအတွင်း၌ နေမည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ဂုဍာကေရှသည် “ကြေးနီသဘော/ကြေးနီနှင့်ဆက်စပ်သဘော” ရှိသူအဖြစ် တည်ကြည်ခိုင်မာလာ၏။’

Verse 59

ताम्रपात्रेण वै भूमे प्रापणं यत्प्रदीयते ॥ सिक्थे सिक्थे फलं तस्य शृणुष्व गदतो मम ॥

‘အို ဘူမိ (မြေမယ်တော်) ရေ၊ ကြေးနီပန်းကန်ဖြင့် မြေပေါ်၌ ပူဇော်သည့် အလှူအတန်းမည်သို့မဆို၊ ၎င်း၏ အကျိုးကို ငါပြောသည့်အတိုင်း နားထောင်လော့။ ပျားမုန့်မိုး (beeswax) တိုင်းတာချက် တစ်ချက်စီအတွက် ထိုနှုန်းတူ အကျိုးဖလ ပေါင်းတိုးလာသည်။’

Verse 60

अनेनैव हि मन्त्रेण सन्ध्यां कुर्यात्तु दीक्षितः ॥

အမှန်တကယ်ပင် ဤမန္တရားတစ်ပုဒ်တည်းဖြင့် ဒိက္ခာခံပြီးသူသည် သန္ဓျာကర్మကို ပြုလုပ်သင့်သည်။