Atharvashiras

Verse 1

ॐ देवा ह वै स्वर्गं लोकमायंस्ते रुद्रमपृच्छन्—को भवानिति । सोऽब्रवीद्—अहमेकः प्रथममासं वर्तामि च भविष्यामि च; नान्यः कश्चिन्मत्तो व्यतिरिक्त इति । सोऽन्तरादन्तरं प्राविशत्, दिशश्चान्तरं प्राविशत् । सो...

အိုမ်။ ဒေဝတော်များသည် ကောင်းကင်လောကသို့ သွားကြပြီး ရုဒြကို မေးမြန်းကြသည်—“သင်သည် မည်သူနည်း?” ဟု။ ရုဒြက “ငါသည် တစ်ပါးတည်းသော အဓိကတော်; ငါသည် အစဦး၌ ရှိခဲ့၏၊ ယခုလည်း ရှိ၏၊ အနာဂတ်၌လည်း ရှိမည်; ငါမှ ခွဲခြားသီးခြားသော အခြားတစ်စုံတစ်ရာ မရှိ” ဟု ဆို၏။ ထိုသူသည် အတွင်း၏ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်၍၊ အရပ်ဒిశများအတွင်းသို့လည်း ဝင်ရောက်၏။ “ငါသည် နိစ္စနှင့် အနိစ္စ၊ ပေါ်လွင်နှင့် မပေါ်လွင်၊ ဗြဟ္မန်နှင့် ဗြဟ္မန်မဟုတ်ခြင်းတို့လည်း ဖြစ်၏။ ငါသည် အရှေ့နှင့် အနောက်၊ တောင်နှင့် မြောက်၊ အောက်နှင့် အပေါ်၊ အရပ်ဒిశနှင့် အလယ်အရပ်ဒిశတို့လည်း ဖြစ်၏။ ငါသည် ပုရုෂ၊ မပုရုෂ၊ မိန်းမလည်း ဖြစ်၏။ ငါသည် ဂါယတ်ရီ၊ ငါသည် စာဝိထရီ; ငါသည် တြိෂ္ဌုဗ်၊ ဇဂတီ၊ အနုෂ္ဌုဗ်; ငါသည် ချန္ဒ (ဝေဒမီတာ) ဖြစ်၏။ ငါသည် ဂါर्हပတ်ယ မီး၊ ဒက္ခိဏ မီး၊ အာဟဝနီယ မီး ဖြစ်၏။ ငါသည် သစ္စာ ဖြစ်၏။ ငါသည် နွား၊ ငါသည် ရွှေရောင်တော် ဖြစ်၏။ ငါသည် ရိက်၊ ငါသည် ယဇုစ်၊ ငါသည် စာမန်၊ ငါသည် အထရဝန်-အင်္ဂိရသ ဖြစ်၏။ ငါသည် အကြီးဆုံး၊ အကောင်းဆုံး၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး ဖြစ်၏။ ငါသည် ရေ၊ ငါသည် တေဇ (အလင်းတော်) ဖြစ်၏။ ငါသည် လျှို့ဝှက်တော်၊ ငါသည် တောအရဏ္ယ ဖြစ်၏။ ငါသည် အက္ခရာ (မပျက်စီး)၊ ငါသည် ချရာ (ပျက်စီးနိုင်) ဖြစ်၏။ ငါသည် ပုෂ္ကရ (ကြာပန်း)၊ ငါသည် သန့်စင်ပေးသူ ဖြစ်၏။ ငါသည် ကြမ်းတမ်းတော်၊ ငါသည် အလယ်၊ ငါသည် အပြင်၊ ငါသည် ရှေ့ဘက် အလင်းတော် ဖြစ်၏။ အရာအားလုံး၌ ငါတစ်ပါးတည်း ရှိ၏; အရာအားလုံးသည် ငါတစ်ပါးတည်း ဖြစ်၏။ ငါကို အရာအားလုံး၌ တူညီတော်ဟု သိသူသည် ဒေဝတော်အားလုံးနှင့် ဝေဒအားလုံးကို အင်္ဂများနှင့်တကွ သိ၏။ ငါ၏ တေဇတော်ဖြင့် ဗြဟ္မန်ကို ဗြာဟ္မဏများဖြင့်၊ နွားကို နွားအုပ်ဖြင့်၊ ဗြာဟ္မဏကို ဗြာဟ္မဏဖြင့်၊ ဟဝိစ်ကို ဟဝိစ်ဖြင့်၊ အသက်ကို အသက်ဖြင့်၊ သစ္စာကို သစ္စာဖြင့်၊ ဓမ္မကို ဓမ္မဖြင့် တရပ်တည်း ပြည့်ဝစေ၏။ ထို့နောက် ဒေဝတော်များသည် ရုဒြကို ထပ်မံမေးမြန်းကြ၍၊ ရုဒြကို မြင်ကြ၏၊ ရုဒြကို စာသင်/သရဏဂမန စာတော်ဖတ်ကြ၏၊ ထို့နောက် လက်တင်မြှောက်ကာ ရုဒြကို ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 2

ॐ यो वै रुद्रः स भगवान् यश्च ब्रह्मा तस्मै वै नमो नमः॥ यो वै रुद्रः स भगवान् यश्च विष्णुस्तस्मै वै नमो नमः॥ यो वै रुद्रः स भगवान् यश्च स्कन्दस्तस्मै वै नमो नमः॥ यो वै रुद्रः स भगवान् यश्चेन्द्रस्तस्मै...

အိုမ်။ ရုဒြဟူသည် အရှင်ဘဂဝန်တော်ပင် ဖြစ်၏; ထို့ပြင် ဗြဟ္မာဟူသည်လည်း ထိုအရှင်တော်ပင် ဖြစ်သဖြင့် ထိုအရှင်တော်အား နမော နမော။ ရုဒြဟူသည် အရှင်ဘဂဝန်တော်ပင် ဖြစ်၏; ဗိෂ္ဏုဟူသည်လည်း ထိုအရှင်တော်ပင် ဖြစ်သဖြင့် နမော နမော။ ရုဒြဟူသည် အရှင်ဘဂဝန်တော်ပင် ဖြစ်၏; စကန္ဒဟူသည်လည်း ထိုအရှင်တော်ပင် ဖြစ်သဖြင့် နမော နမော။ ရုဒြဟူသည် အရှင်ဘဂဝန်တော်ပင် ဖြစ်၏; အိန္ဒြဟူသည်လည်း ထိုအရှင်တော်ပင် ဖြစ်သဖြင့် နမော နမော။ ရုဒြဟူသည် အရှင်ဘဂဝန်တော်ပင် ဖြစ်၏; အဂ္နိဟူသည်လည်း ထိုအရှင်တော်ပင် ဖြစ်သဖြင့် နမော နမော။ ရုဒြဟူသည် အရှင်ဘဂဝန်တော်ပင် ဖြစ်၏; ဝါယုဟူသည်လည်း ထိုအရှင်တော်ပင် ဖြစ်သဖြင့် နမော နမော။ ရုဒြဟူသည် အရှင်ဘဂဝန်တော်ပင် ဖြစ်၏; စူရျဟူသည်လည်း ထိုအရှင်တော်ပင် ဖြစ်သဖြင့် နမော နမော။ ရုဒြဟူသည် အရှင်ဘဂဝန်တော်ပင် ဖြစ်၏; စိုးမဟူသည်လည်း ထိုအရှင်တော်ပင် ဖြစ်သဖြင့် နမော နမော။ ရုဒြဟူသည် အရှင်ဘဂဝန်တော်ပင် ဖြစ်၏; ဂြဟ ၈ ပါးလည်း ထိုအရှင်တော်ပင် ဖြစ်သဖြင့် နမော နမော။ ရုဒြဟူသည် အရှင်ဘဂဝန်တော်ပင် ဖြစ်၏; ပရတိဂြဟ ၈ ပါးလည်း ထိုအရှင်တော်ပင် ဖြစ်သဖြင့် နမော နမော။ ရုဒြဟူသည် အရှင်ဘဂဝန်တော်ပင် ဖြစ်၏; Bhū, Bhuvaḥ, Svaḥ, Mahaḥ လည်း ထိုအရှင်တော်ပင် ဖြစ်သဖြင့် နမော နမော။ ရုဒြဟူသည် အရှင်ဘဂဝန်တော်ပင် ဖြစ်၏; မြေ၊ အလယ်ကာသ (အန္တရိက္ခ)၊ ကောင်းကင် (ဒျော) လည်း ထိုအရှင်တော်ပင် ဖြစ်သဖြင့် နမော နမော။ ရုဒြဟူသည် အရှင်ဘဂဝန်တော်ပင် ဖြစ်၏; ရေများ၊ တေဇ (အလင်းတော်)၊ ကာလ (အချိန်) လည်း ထိုအရှင်တော်ပင် ဖြစ်သဖြင့် နမော နမော။ ရုဒြဟူသည် အရှင်ဘဂဝန်တော်ပင် ဖြစ်၏; ယမ၊ မရဏ (သေခြင်း) လည်း ထိုအရှင်တော်ပင် ဖြစ်သဖြင့် နမော နမော။ ရုဒြဟူသည် အရှင်ဘဂဝန်တော်ပင် ဖြစ်၏; အမൃത (မသေမပျက်) လည်း ထိုအရှင်တော်ပင် ဖြစ်သဖြင့် နမော နမော။ ရုဒြဟူသည် အရှင်ဘဂဝန်တော်ပင် ဖြစ်၏; အာကာသ (အာကာသဓာတ်)၊ ဗိශ්ဝ (စကြဝဠာ) လည်း ထိုအရှင်တော်ပင် ဖြစ်သဖြင့် နမော နမော။ ရုဒြဟူသည် အရှင်ဘဂဝန်တော်ပင် ဖြစ်၏; ထူထဲသော (စထူလ) နှင့် လွန်နူးညံ့သော (စူක්ෂမ) လည်း ထိုအရှင်တော်ပင် ဖြစ်သဖြင့် နမော နမော။ ရုဒြဟူသည် အရှင်ဘဂဝန်တော်ပင် ဖြစ်၏; အဖြူနှင့် အမည်း၊ အလုံးစုံ၊ သစ္စာ၊ နှင့် အရာအားလုံးလည်း ထိုအရှင်တော်ပင် ဖြစ်သဖြင့် နမော နမော။

Verse 3

भूस्ते आदिर्मध्यं भुवः स्वस्ते शीर्षं विश्वरूपोऽसि ब्रह्मैकस्त्वं द्विधा त्रिधा वृद्धिस्तं शान्तिस्त्वं पुष्टिस्त्वं हुतमहुतं दत्तमदत्तं सर्वमसर्वं विश्वमविश्वं कृतमकृतं परमपरं परायणं च त्वम् । अपाम स...

Bhūḥ သည် သင်၏ အစနှင့် အလယ်ဖြစ်၏; Bhuvaḥ နှင့် Svaḥ သည် သင်၏ ဦးခေါင်းဖြစ်၏။ သင်သည် စကြဝဠာရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိ၏; သင်တစ်ပါးတည်းသာ ဗြဟ္မန်ဖြစ်၍—နှစ်မျိုးသုံးမျိုးအဖြစ် ထင်ရှား၏။ သင်သည် တိုးပွားခြင်း; သင်သည် ငြိမ်းချမ်းခြင်း; သင်သည် ပုෂ္ဌိ (အာဟာရပေးခြင်း) ဖြစ်၏။ သင်သည် ပူဇော်သောအရာနှင့် မပူဇော်သောအရာ၊ ပေးသောအရာနှင့် မပေးသောအရာ၊ အလုံးစုံနှင့် မအလုံးစုံ၊ စကြဝဠာနှင့် မစကြဝဠာ၊ ပြုသောအရာနှင့် မပြုသောအရာ၊ အမြင့်နှင့် အနိမ့်၊ ထို့ပြင် အမြင့်ဆုံးအာရုံခံရာ (အဆုံးစွန်ခိုလှုံရာ) လည်း သင်ပင် ဖြစ်၏။ “ရေများအတွင်း၌ စိုးမကို သောက်ခဲ့ကြပြီ; ငါတို့သည် အမတဖြစ်ကြပြီ; အလင်းတော်သို့ ရောက်ကြပြီ; ဒေဝတော်များကို သိကြပြီ။ ယခု မုန်းတီးမှုသည် ငါတို့ကို ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း? အမတကို ရရှိသော မာတျ (သေတတ်သူ) အပေါ် လှည့်စားသူသည် ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း?” စိုးမနှင့် စူရျ၏ ရှေ့၌ စူක්ෂမ ပုရုෂ ရှိ၏။ ဤအက္ခရာ—ပရာဇာပတိကဲ့သို့—စူක්ෂမ၍ စောမ്യ (နူးညံ့) သော ပုရုෂသည် မဖမ်းယူနိုင်သည့်အရာဖြင့် ဖမ်းယူခံရ၏; အခြေအနေတစ်ခုချင်းစီအားဖြင့်; စောမ്യကို စောမ്യဖြင့်; စူක්ෂမကို စူක්ෂမဖြင့်; လေသဘောကို လေသဘောဖြင့်—သူသည် မိမိတေဇတော်ဖြင့် အရာအားလုံးကို မျိုလောင်၏။ ထို့ကြောင့် ပြန်လည်သိမ်းယူသူ (ဥပသံဟာရတೃ)၊ မဟာမျိုလောင်သူ (မဟာဂြာသ) အား နမော နမော။ ဒေဝတော်အားလုံးသည် နှလုံး၌ တည်၏; နှလုံး၌ ပရာဏများ တည်မြဲ၏။ သင်သည် နှလုံး၌ ရှိ၏; သုံးမात्रာကို အစဉ်လွန်ကဲသော သူသည် အမြင့်ဆုံးဖြစ်၏။ အထက်၌ ဦးခေါင်းရှိ၏; ညာဘက်၌ ခြေထောက်ရှိ၏; မြောက်ဘက်ရှိသောအရာသည် အိုံကာရ ဖြစ်၏။ အိုံကာရသည် ပရဏဝ ဖြစ်၏; ပရဏဝသည် အလုံးစုံပျံ့နှံ့၏; အလုံးစုံပျံ့နှံ့သောအရာသည် အနန္တ ဖြစ်၏; အနန္တသည် တာရ (Tāra) ဖြစ်၏; တာရသည် စူක්ෂမ ဖြစ်၏; ထိုသည် အဖြူဖြစ်၏; အဖြူသည် မိုးကြိုးကဲ့သို့ ဖြစ်၏; မိုးကြိုးကဲ့သို့သောအရာသည် ပရမ ဗြဟ္မန် ဖြစ်၏; ပရမ ဗြဟ္မန်သည် တစ်ပါးတည်း ဖြစ်၏; တစ်ပါးတည်းသည် ရုဒြ ဖြစ်၏; ရုဒြသည် ဣရှာန ဖြစ်၏; ဣရှာနသည် ဘဂဝန် မဟေရှဝရ ဖြစ်၏။

Verse 4

अथ कस्मादुच्यत ओङ्कारो यस्मादुच्चार्यमाण एव प्राणानूर्ध्वमुत्क्रामयति तस्मादुच्यते ओङ्कारः । अथ कस्मादुच्यते प्रणवः यस्मादुच्चार्यमाण एव ऋग्यजुःसामाथर्वाङ्गिरसं ब्रह्म ब्राह्मणेभ्यः प्रणामयति नामयति च...

ယခု “အောံကာရ (Oṅkāra)” ဟု အဘယ်ကြောင့် ခေါ်သနည်း။ အသံထွက်ဆိုသည့်အခါ ပရာဏ (အသက်ရှူသက်) များကို အထက်သို့ မြှောက်တင်စေသောကြောင့် “အောံကာရ” ဟု ခေါ်သည်။ ထို့နောက် “ပရဏဝ (Praṇava)” ဟု အဘယ်ကြောင့် ခေါ်သနည်း။ အသံထွက်ဆိုသည့်အခါ ရိဂ်၊ ယဇုရ်၊ သာမ၊ အထရဝ-အင်ဂိရသ (ဝေဒ) များနှင့် ဘြဟ္မန် (Brahman) တို့ကို ဗြာဟ္မဏများရှေ့၌ ဦးညွှတ်နမස්ကာရ ပြုစေသောကြောင့် “ပရဏဝ” ဟု ခေါ်သည်။ ထို့နောက် “စရဝ္ဗဗျာပီ” (အလုံးစုံပြန့်နှံ့) ဟု အဘယ်ကြောင့် ခေါ်သနည်း။ အသံထွက်ဆိုသည့်အခါ လောကအားလုံးကို ပြန့်နှံ့စိမ့်ဝင်သကဲ့သို့—ဆီသည် ဖွဲတုံးထဲသို့ စိမ့်ဝင်သကဲ့သို့—ငြိမ်းချမ်းသောရုပ်သဘောဖြင့် အတွင်းအပြင် ချည်နှောင်ယက်ကန်းလျက် အပြည့်အဝရောက်ရှိ၍ ထိုးဖောက်ပေါင်းစည်းနေသောကြောင့် “အလုံးစုံပြန့်နှံ့” ဟု ခေါ်သည်။ ထို့နောက် “အနန္တ” (အဆုံးမရှိ) ဟု အဘယ်ကြောင့် ခေါ်သနည်း။ အသံထွက်ဆိုသည့်အခါ ဘေးဘက်၊ အထက်၊ အောက် မည်သည့်နေရာတွင်မျှ အဆုံးကို မတွေ့နိုင်သောကြောင့် “အနန္တ” ဟု ခေါ်သည်။ ထို့နောက် “တာရ (Tāra)” ဟု အဘယ်ကြောင့် ခေါ်သနည်း။ အသံထွက်ဆိုသည့်အခါ သံသရာ၏ ကြီးမားသောကြောက်ရွံ့မှု—ဝမ်းအိမ်၊ မွေးဖွားခြင်း၊ နာမကျန်းခြင်း၊ အိုမင်းခြင်း၊ သေခြင်း—မှ ကူးမြောက်စေ၍ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သောကြောင့် “တာရ” ဟု ခေါ်သည်။ ထို့နောက် “ရှုကလ (Śukla)” (ဖြူ/သန့်) ဟု အဘယ်ကြောင့် ခေါ်သနည်း။ အသံထွက်ဆိုသည့်အခါ စိုပြေစေသကဲ့သို့ ချို့ယွင်းပျော့နူးစေသောကြောင့် “ရှုကလ” ဟု ခေါ်သည်။ ထို့နောက် “စူක්ෂမ (Sūkṣma)” (သိမ်မွေ့) ဟု အဘယ်ကြောင့် ခေါ်သနည်း။ အသံထွက်ဆိုသည့်အခါ သိမ်မွေ့သဘောဖြစ်လာ၍ ကိုယ်ခန္ဓာများကို အုပ်စိုးကာ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းအားလုံးကို ထိတွေ့သိမြင်စေသောကြောင့် “သိမ်မွေ့” ဟု ခေါ်သည်။ ထို့နောက် “ဝೈဒျုတ (Vaidyuta)” (လျှပ်စီးကဲ့သို့) ဟု အဘယ်ကြောင့် ခေါ်သနည်း။ အသံထွက်ဆိုသည့်အခါ ထင်ရှားလာသော ကြီးမားသည့် အမှောင်ကို တောက်ပစေသောကြောင့် “လျှပ်စီးကဲ့သို့” ဟု ခေါ်သည်။ ထို့နောက် “ပရ ဘြဟ္မန်” (အမြင့်ဆုံး ဘြဟ္မန်) ဟု အဘယ်ကြောင့် ခေါ်သနည်း။ အကြီးမြတ်ကို အကြီးမြတ်ဖြင့် ပိုမိုချဲ့ထွင်စေပြီး အမြင့်ဆုံး၊ အလွန်အကျွံကိုလွန်သော၊ နောက်ဆုံးအာရုံခံရာ အားကိုးရာဖြစ်သောကြောင့် “အမြင့်ဆုံး ဘြဟ္မန်” ဟု ခေါ်သည်။ ထို့နောက် “ဧက” (တစ်ပါးတည်း) ဟု အဘယ်ကြောင့် ခေါ်သနည်း။ ပရာဏအားလုံးကို စုပ်ယူပြီးနောက် မမွေးဖွားသေးသော အဇ (Ajā) သည် ဖန်ဆင်း၍ ပြန်လည်လွှတ်တင်သည်; တစ်ချို့သည် တီရ္ထသို့ သွားကြ၊ တစ်ချို့လည်း တီရ္ထသို့ သွားကြ; တစ်ချို့သည် တောင်၊ အနောက်၊ မြောက်၊ အရှေ့သို့ သွားကြ—သူတို့အားလုံးအတွက် ဤနေရာ၌ ကောင်းသောလမ်းကြောင်းရှိသည်; ထိုတစ်ပါးတည်းသော အတ္တသတ္တဝါသည် သတ္တဝါတို့အတွင်း အတူတကွ လှုပ်ရှားသွားလာနေသောကြောင့် “တစ်ပါးတည်း” ဟု ခေါ်သည်။ ထို့နောက် “ရုဒြ (Rudra)” ဟု အဘယ်ကြောင့် ခေါ်သနည်း။ ရှိများနှင့် အခြားဘက်တများက သူ၏ရုပ်သဘောကို လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိနိုင်သောကြောင့် “ရုဒြ” ဟု ခေါ်သည်။ ထို့နောက် “ဣရှာန (Īśāna)” ဟု အဘယ်ကြောင့် ခေါ်သနည်း။ အုပ်စိုးသည့် အင်အားများ၊ မိခင်သဘောရှိသော အင်အားများနှင့် အမြင့်ဆုံး သက္တိများဖြင့် ဒေဝတားအားလုံးကို အုပ်စိုးသောကြောင့်… “ဤလောက၏ ဣရှာန၊ ကောင်းကင်၌ မြင်ရသော ဣရှာန; အို အိန္ဒြ၊ သင်သည် ဣရှာနအဖြစ် တည်မြဲနေသည်” ဟူ၍ ဆိုသကဲ့သို့—ထို့ကြောင့် “ဣရှာန” ဟု ခေါ်သည်။ ထို့နောက် “ဘဂဝန် မဟေရှဝရ (Maheśvara)” ဟု အဘယ်ကြောင့် ခေါ်သနည်း။ ဘက်တတို့သည် ဉာဏဖြင့် ဘဇန်ပြုကြသဖြင့် သူက ကရုဏာပေးတော်မူသည်; ဝါစာကို ထုတ်ဖော်၍ ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းတော်မူသည်; အခြေအနေအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ပြီး အတ္တဉာဏနှင့် ယောဂအုပ်စိုးမှုအားဖြင့် အကြီးမြတ်ထဲ၌ အကြီးမြတ်ဖြစ်တော်မူသောကြောင့် “ဘဂဝန် မဟေရှဝရ” ဟု ခေါ်သည်။ ဤသည်မှာ ရုဒြ၏ ချရိတ်တော် ဖြစ်သည်။

Verse 5

एको ह देवः प्रदिशो नु सर्वाः पूर्वो ह जातः स उ गर्भे अन्तः । स एव जातः जनिष्यमाणः प्रत्यङ्जनास्तिष्ठति सर्वतोमुखः । एको रुद्रो न द्वितीयाय तस्मै य इमाँल्लोकानीशत ईशनीभिः । प्रत्यङ्जनास्तिष्ठति सञ्चुको...

အရပ်အနှံ့၌ တကယ်တမ်း တစ်ပါးတည်းသော ဒေဝ (ဘုရားသဘော) ရှိသည်; အရင်ဆုံးပင် ထိုသူသည် မွေးဖွားခဲ့သည်; ထိုသူသည် ဝမ်းအိမ်အတွင်း၌လည်း ရှိသည်။ မွေးဖွားပြီးသူလည်း ဖြစ်၍ မမွေးဖွားသေးသူလည်း ဖြစ်သော ထိုသူတစ်ပါးတည်းသည် သတ္တဝါတို့အပေါ် အတွင်းဘက်သို့ မျက်နှာမူကာ ရပ်တည်နေပြီး မျက်နှာများသည် အရပ်အားလုံးသို့ ရှိ၏။ ရုဒြသည် တစ်ပါးတည်းသာ ဖြစ်၍ ဒုတိယမရှိ; အုပ်စိုးသည့် အင်အားများဖြင့် ဤလောကများကို အုပ်စိုးတော်မူသည်။ သတ္တဝါတို့အပေါ် အတွင်းဘက်သို့ မျက်နှာမူကာ ရပ်တည်နေပြီး အဆုံးကာလ၌ စုချုံ့ (ပြန်လည်ရုပ်သိမ်း) လျက် ဖန်ဆင်းပြီးနောက် လောကအားလုံး၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူ ဖြစ်တော်မူသည်။ ဝမ်းအိမ်တစ်ခုချင်းစီကို အုပ်စိုးသူ—ထိုသူတစ်ပါးတည်းကြောင့် ဤအရာအားလုံးသည် လှုပ်ရှားသွားလာသည်၊ အားလုံးပင်။ ထိုဣရှာနကို—ပုရုෂ (အမြတ်တရားပုဂ္ဂိုလ်)၊ ချီးမွမ်းထိုက်သော ဒေဝကို—သိမြင်ခွဲခြားလျက် အပြည့်အဝ ငြိမ်းချမ်းခြင်းသို့ ရောက်သည်။ ရိုးရိုးအတောင့်အတင်းခံခြင်းကို စွန့်၍ ဗုဒ္ဓိက စုဆောင်းထားသော အကြောင်းရင်းကွန်ယက်၏ အမြစ်ကို ရုဒြ၌ တင်ထားပြီး ရုဒြ၏ တစ်ပါးတည်းဖြစ်မှုကို ကြေညာကြသည်—အမြဲတမ်း၊ အမှန်တကယ် ရှေးဟောင်း—အင်အားနှင့် အာဟာရဩဇာဖြင့် သတ္တဝါတို့ကို ဦးညွှတ်စေကာ သေမင်းကြိုးကွင်းများကို လျော့ပျော့စေသူ။ ဤအတ္တဖြင့်၊ ဤ “တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း-စတုတ္ထ” မာထရာဖြင့်၊ ငြိမ်းချမ်းခြင်းကို ဖန်တီးကြသည်—ပశု (သတ္တဝါ) ၏ ချည်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်ခြင်း။ ပထမမာထရာသည် ဘြဟ္မာဒေဝတားနှင့် ဆိုင်၍ အနီရောင်ဖြစ်သည်—ထိုကို အမြဲတမ်း ဓ్యာနပြုသူသည် ဘြဟ္မန်အဆင့်သို့ ရောက်မည်။ ဒုတိယမာထရာသည် ဗိဿနုဒေဝတားနှင့် ဆိုင်၍ အနက်ရောင်ဖြစ်သည်—ထိုကို အမြဲတမ်း ဓ्यာနပြုသူသည် ဗိဿနုအဆင့်သို့ ရောက်မည်။ တတိယမာထရာသည် ဣရှာနဒေဝတားနှင့် ဆိုင်၍ အဝါညိုရောင်ဖြစ်သည်—ထိုကို အမြဲတမ်း ဓ्यာနပြုသူသည် ဣရှာနအဆင့်သို့ ရောက်မည်။ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း-စတုတ္ထမာထရာသည် ဒေဝတားအားလုံးနှင့် ဆိုင်၍ မထင်ရှားသဘော (avyakta) ဖြစ်လာကာ အာကာသ၌ လှုပ်ရှား၍ သန့်စင်ကာ ကြည်လင်ကျောက်ကဲ့သို့ အရောင်ရှိသည်—ထိုကို အမြဲတမ်း ဓ्यာနပြုသူသည် ရောဂါမရှိသော အဆင့်သို့ ရောက်မည်။ ဤကို ဥပာသနာပြုကြလော့; မုနိတို့က “ဤ၏လမ်းသည် ဖမ်းဆုပ်ယူခြင်း၏လမ်း မဟုတ်၊ မြောက်ဘက်သို့ သတ်မှတ်ထားသောလမ်းဖြစ်၍ ဒေဝတို့သွားရာ၊ ပိတရတို့သွားရာ၊ ရှိတို့သွားရာ—အမြင့်ဆုံးနှင့် အလွန်အကျွံကိုလွန်သော နောက်ဆုံးအာရုံခံရာသို့” ဟု ဆိုကြသည်။ နှလုံးအလယ်၌ ဆံပင်ထိပ်အရွယ်သာရှိသော နေရာတွင် စကြဝဠာဒေဝ—ရွှေရောင်ရုပ်သဘော၊ အထူးမြတ်—ရှိသည်။ ဉာဏ်ရှိသူတို့သည် အတ္တ၌ တည်နေသော ထိုသူကို မြင်ကြ၍ ငြိမ်းချမ်းခြင်းသည် သူတို့အတွက် ဖြစ်သည်၊ အခြားသူတို့အတွက် မဟုတ်။ ထိုသူ၌ ကိလေသာဒေါသနှင့် တဏှာကို စွန့်၍ သည်းခံခြင်းနှင့် မသည်းခံခြင်းကို စွန့်ပြီး ဗုဒ္ဓိက စုဆောင်းထားသော အကြောင်းရင်းကွန်ယက်၏ အမြစ်ကို ရုဒြ၌ တင်ထားကာ ရုဒြ၏ တစ်ပါးတည်းဖြစ်မှုကို ကြေညာကြသည်။ ရုဒြသည် အမြဲတမ်းရှေးဟောင်းသော နိယာမဖြင့်၊ အင်အားနှင့် အာဟာရဩဇာဖြင့်၊ တပဿဖြင့် ထိန်းချုပ်သူ ဖြစ်တော်မူသည်။ “မီး” သည် ပြာ; “လေ” သည် ပြာ; “ရေ” သည် ပြာ; “မြေ” သည် ပြာ; “အာကာသ” သည် ပြာ; ဤအရာအားလုံးသည် ပြာပင် ဖြစ်သည်။ စိတ်နှင့် မျက်စိတို့—ဤသည်ပင် ပာရှုပတ ဝရတဖြစ်၍ ပြာသည် ကိုယ်အင်္ဂါများကို မထိစေရ; ထို့ကြောင့် ဤသည်သည် ဘြဟ္မန် ဖြစ်သည်။ ဤပာရှုပတ စည်းကမ်းသည် သတ္တဝါ၏ ချည်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်ရန် ဖြစ်သည်။

Verse 6

योऽग्नौ रुद्रो योऽप्स्वन्तर्य ओषधीर्वीरुध आविवेश । य इमा विश्वा भुवनानि चक्लृपे तस्मै रुद्राय नमोऽस्त्वग्नये । यो रुद्रोऽग्नौ यो रुद्रोऽप्स्वन्तर्यो ओषधीर्वीरुध आविवेश । यो रुद्र इमा विश्वा भुवनानि चक...

မီးအတွင်း၌ ရုဒြရှိ၏၊ ရေများအတွင်း၌ အတွင်းအုပ်စိုးသူ (အန္တర్యာမိ) အဖြစ် ရုဒြရှိ၏၊ ဆေးပင်နှင့် အပင်အမျိုးမျိုးထဲသို့ ဝင်ရောက်စိမ့်ဝင်နေသူ—ဤလောကအပေါင်းကို စီမံဖန်ဆင်းတော်မူသူ။ ထိုရုဒြအား နမස්ကာရ; အဂ္နိအားလည်း နမස්ကာရ။ မီးအတွင်း၌ ရုဒြ၊ ရေများအတွင်း၌ အတွင်းတော်မူသော ရုဒြ၊ ဆေးပင်နှင့် အပင်များထဲသို့ ဝင်ရောက်နေသော ရုဒြ—ဤဘူဝနအပေါင်းကို ဖန်ဆင်းတော်မူသော ရုဒြအား နမස්ကာရ၊ နမස්ကာရ။ ရေထဲ၌ ရုဒြရှိ၏၊ ဆေးဘက်ဝင် အိုෂဓိများထဲ၌ ရုဒြရှိ၏၊ သစ်ပင်များထဲ၌ ရုဒြရှိ၏။ ထိုရုဒြကြောင့် စကြဝဠာသည် အထက်သို့ ထောက်တင်ထားရ၏၊ မြေသည် နှစ်မျိုးသုံးမျိုးအဖြစ် ထောက်ခံထားရ၏။ ထောက်ခံသူနှင့် ထောက်ခံခံရသူတို့၊ အာကာသအလယ်၌ရှိသော နာဂများ—ထိုရုဒြအား အမှန်တကယ် နမස්ကာရ၊ နမස්ကာရ။ အထက်မြတ်သော ဦးခေါင်းကို ဆည်းကပ်၍ နှလုံးကိုလည်း ဆည်းကပ်ရမည်ဟု အထာဝန်က ဆို၏။ ဦးနှောက်မှ အထက်သို့ လှုံ့ဆော်တော်မူပြီး၊ ဦးခေါင်းအထက်မှ ‘အောက်သဘော’ ကို ညွှန်ကြားတော်မူ၏။ ထိုသည် အထာဝန်၏ ရှိရ (ဦးခေါင်း) ဖြစ်၍ ဒေဝသေတ္တာကဲ့သို့ သန့်ရှင်းသော အဖုံးအကာတစ်ရပ် ပေါ်ထွက်လာခြင်းဖြစ်၏။ ပရာဏသည် ထိုဦးခေါင်းအဆုံးကို ကာကွယ်တော်မူပြီး မန (စိတ်) လည်း ထိန်းသိမ်း၏။ ကောင်းကင်သည် ဒေဝတားအစုအဝေးကြောင့် ဖုံးကွယ်မထား၊ အာကာသအလယ်လည်း မဖုံးကွယ်၊ ဤမြေကြီးလည်း မဖုံးကွယ်။ အရာအားလုံးသည် ထိုတစ်ပါးတည်း၌ တန်းတူတန်းလျား အထည်ချုပ်သကဲ့သို့ ချည်နှောင်ထားရာ—ထိုတစ်ပါးထက် မြင့်သော အရာမရှိ။ ထိုတစ်ပါးမတိုင်မီ ဘာမျှမရှိ၊ ထိုတစ်ပါးနောက်တွင်လည်း ဘာမျှမရှိ။ ဖြစ်ပြီးသောအရာ၊ ဖြစ်လာမည့်အရာတို့သည်လည်း ထိုတစ်ပါးမှ ခွဲ၍ မတည်ရှိ။ ခြေတစ်ထောင်၊ ဦးခေါင်းတစ်ခုဖြင့် အလုံးစုံကို ဖြန့်ကျက်လျက်—ထိုတစ်ပါးတည်းက ပေါ်ထွန်းသော ဘဝကို ဝန်းရံထား၏။ မဖျက်မပျက်သော အက္ခရာမှ ကာလ ပေါ်ပေါက်၏။ ကာလမှ ‘အလုံးစုံပြန့်နှံ့သူ’ ဟု ခေါ်၏။ အလုံးစုံပြန့်နှံ့သူသည် ဘဂဝန် ရုဒြတော်မူ၏။ စိတ်သည် အာရုံခံစားမှုအတွက် အိပ်ချသကဲ့သို့ လျော့ကျသော် ရုဒြသည် သတ္တဝါတို့ကို ပျက်သိမ်း၍ လျှောကျစေ၏။ အသက်ရှူထုတ်သော် အမှောင် (တမ) ဖြစ်၏; အမှောင်မှ ရေ ဖြစ်၏။ ရေထဲ၌ လက်ချောင်းဖြင့် မွှေသော် မွှေထားသောအရာသည် အေးမြ၏; အေးမြသောအရာကို ထပ်မွှေသော် ဖောင်းပွ၏; ဖောင်းမှ ဥ ဖြစ်၏; ဥမှ ဗြဟ္မာ ဖြစ်၏; ဗြဟ္မာမှ ဝါယု ဖြစ်၏; ဝါယုမှ အိုံကာရ ဖြစ်၏။ အိုံကာရမှ စာဝိတြီ ဖြစ်၏; စာဝိတြီမှ ဂါယတြီ ဖြစ်၏; ဂါယတြီမှ လောကများ ပေါ်ပေါက်၏။ သူတို့သည် တပ (အကျင့်တရား) နှင့် သစ္စာကို ပူဇော်ကြ၏; ပျားရည်ကဲ့သို့ ချိုမြိန်မှုကို စီးဆင်းစေကြ၏—ဤသည် ‘ဘူ’ (မြေ) ဖြစ်၏။ ဤသည် အမြင့်ဆုံး တပ ဖြစ်၏။ ရေသည် အလင်း၊ အနှစ်သာရ၊ အမရတ ဖြစ်၏; ရေသည် ဗြဟ္မန် ဖြစ်၏; ဘူḥ၊ ဘုဝḥ၊ စွဝḥ ဖြစ်၏; ‘နမ’ ဟူ၍—ဤသို့။

Verse 7

य इदमथर्वशिरो ब्राह्मणोऽधीते अश्रोत्रियः श्रोत्रियो भवति अनुपनीत उपनीतो भवति । सोऽग्निपूतो भवति स वायुपूतो भवति स सूर्यपूतो भवति स सर्वैर्देवैर्ज्ञातो भवति स सर्वैर्वेदैरनुध्यातो भवति । स सर्वेषु तीर्...

ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးက ဤ အထာဝရှီရသ် ကို လေ့လာသင်ယူလျှင်—ရှရောတရိယ မဟုတ်သော်လည်း ရှရောတရိယ ဖြစ်လာ၏; အုပနယန မခံယူရသေးသော်လည်း အုပနယန ခံယူပြီးသူ ဖြစ်လာ၏။ သူသည် မီးဖြင့် သန့်စင်ခံရ၏; လေဖြင့် သန့်စင်ခံရ၏; နေဖြင့် သန့်စင်ခံရ၏။ ဒေဝတားအားလုံးက သိမြင်ကြ၏; ဝေဒအားလုံးက စိတ်တည်၍ ဆင်ခြင်ကြ၏။ သူသည် တီရ္ထအားလုံးတွင် ရေချိုးပြီးသူကဲ့သို့ ဖြစ်၏; သူကြောင့် ယဇ္ဉများအားလုံးသည် ပူဇော်ပြီးသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ သူ့အတွက် ဂါယတြီ မန္တရား ၆၀,၀၀၀ ကြိမ် ဇပ်ပြီးသကဲ့သို့ အကျိုးရှိ၏; အိတိဟာသနှင့် ပုရာဏတို့ရှိ ရုဒြ မန္တရား ၁၀၀,၀၀၀ ကြိမ် ဇပ်ပြီးသကဲ့သို့လည်း ဖြစ်၏။ ပရာဏဝ (Oṃ) ကို ၁၀,၀၀၀ ကြိမ် ဇပ်ပြီးသကဲ့သို့လည်း ဖြစ်၏။ သူသည် မျက်စိ၏ ‘ပင်္ကတိ’ ကို သန့်စင်၏—ဆိုလိုသည်မှာ မြင်ခြင်းနှင့်ဆိုင်သော မျိုးဆက်လိုင်းကို သန့်စင်၏။ ဂုဏ်မြတ်သော အထာဝရှီရသ် က “လူမျိုးဆက် ခုနစ်ဆက်တိုင်အောင် သန့်စင်ပေးသည်” ဟု မိန့်၏။ တစ်ကြိမ်သာ ဇပ်လျှင်ပင် သူသည် သန့်ရှင်းသူ (ရှုချိ) ဖြစ်လာ၍—သန့်စင်ပြီး ကర్మကိစ္စ/ပူဇော်ပွဲများအတွက် သင့်တော်သူ ဖြစ်၏။ ဒုတိယကြိမ် ဇပ်လျှင် ဂဏများ၏ အဓိပတိအာဏာကို ရ၏။ တတိယကြိမ် ဇပ်လျှင် ထိုသစ္စာတရားထဲသို့ ဝင်ရောက်၏—“Oṃ—သစ္စာ; Oṃ—သစ္စာ; Oṃ—သစ္စာ” ဟူ၍။