Adhyaya 9

အဂஸတျသည် အယောဓျာဒေသရှိ တီရ္ထများကို အစဉ်လိုက်ဖော်ပြကာ ထိုနေရာများတွင် ပြုလုပ်သင့်သော ရိတုအကျင့်များကို သတ်မှတ်ပေးသည်။ အစမှာ ဇဋာကုဏ္ဍအနီး အဂ္နేయဦးတည်ရာရှိ «ဂယာကူပ» ကို ရှရဒ္ဓအကျိုးကြီးမားသော နေရာဟု ချီးမွမ်းပြီး ရေချိုးခြင်း၊ စွမ်းအားအလိုက် ဒါနပြုခြင်း၊ ပိဏ္ဍဒါနဖြင့် ရှရဒ္ဓပြုခြင်း (နှမ်းနှင့် ပယာသ၊ သို့မဟုတ် ပိဏ္ယာကနှင့် ဂုဍ) တို့က ဘိုးဘွားတို့ကို ကျေနပ်စေပြီး ဒေဝတို့ထံသို့ပါ သက်ရောက်ကြောင်း၊ ဘိုးဘွားတို့ ဗိṣ္ဏုလောကသို့ မြှောက်တင်ရကြောင်း ဖလရှရုတိအဖြစ် ဆိုသည်။ အမဝါသျာနှင့် တနင်္လာနေ့ တိုက်ဆိုင်လျှင် «အနန္တ» အကျိုးရပြီး ထိုနေရာတွင် တနင်္လာနေ့ ရှရဒ္ဓသည် အမြဲတမ်းထိရောက်ကြောင်းလည်း ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် အနီးအနားတီရ္ထများကို မြေပုံဆန်ဆန် ဆက်လက်ညွှန်ပြသည်။ အရှေ့ဘက် «ပိသာစမောစန» သည် ပိသာစဒုက္ခကို ကာကွယ်/ဖယ်ရှားပေးရာနေရာဟု ဆိုကာ စ္နာန-ဒါန-ရှရဒ္ဓဖြင့် အထူးသဖြင့် မာရ္ဂရှီရ္ṣ သုက္လ စတုရ္ဒသီနေ့တွင် ဝတ္တရားပြုရန် ညွှန်ကြားသည်။ «မာနသတီရ္ထ» ကို စိတ်၊ ကိုယ်၊ နှုတ်၏ အပြစ်အနာအဆာများကို သန့်စင်ပေးရာဟု ချီးမွမ်းပြီး ပ္ရောṣ္ဌပဒီကာလနှင့် အထူးသဖြင့် ပုဏ္ဏမီနေ့တွင် ယာထရာပြုရန် ဆိုသည်။ ထို့နောက် တောင်ဘက်သို့ «တမသာ» မြစ်ကို ဖော်ပြကာ အကြီးမားဆုံး အပြစ်များကို ဖျက်ဆီးနိုင်ကြောင်း၊ တောတောင်ကမ်းပါးနှင့် ရ္ṣiအာရှရမများ (မာဏ္ဍဝျနှင့် ရှေးရ္ṣiများ) ကို ကဗျာဆန်စွာ ရေးဖော်ပြီး စ္နာန-ဒါန-ရှရဒ္ဓက ကာမ-အရ္ထ စိဒ္ဓိ ပေးကြောင်း၊ မာရ္ဂရှီရ္ṣ သုက္လ ပဉ္စဒသီနေ့ ဝတ္တရားကိုလည်း ထည့်သွင်းသည်။ နောက်ဆုံးတွင် «စီတာကုဏ္ဍ» (သရီ ဒုဂ္ဓေရှဝရအနီး) ၏ ဘာဒြပဒ သုက္လ စတုရ္ထီ ယာထရာ၊ က္ṣေတရက္ṣက «ဘဲရဝ» ၏ မာရ္ဂရှီရ္ṣ ကృష్ణ အष्टမီ နှစ်စဉ်ပွဲနှင့် ပူဇာ၊ «ဘရတကုဏ္ဍ» တွင် ဘရတ၏ ရာမဓျာနနှင့် တည်ထောင်မှုကို အခြေခံ၍ စ္နာနနှင့် ဘိုးဘွားအတွက် ရှရဒ္ဓကို အလေးထားခြင်း၊ «ဇဋာကုဏ္ဍ» တွင် ရာမနှင့် အဖော်များကို ပူဇာပြုကာ စိုင်တြ ကృష్ణ စတုရ္ဒသီ နှစ်စဉ်ယာထရာရှိခြင်းတို့ကို ရေတွက်ဖော်ပြသည်။ အဆုံးတွင် ရာမ–စီတာကို ပထမပူဇာပြု၍ ဘရတကုဏ္ဍတွင် လက္ṣမဏကို ပူဇာပြုကာ သတ်မှတ်ထားသော ရေချိုးဝတ္တရားများအတိုင်း အစီအစဉ်တကျ ဘုရားဖူးခရီးစဉ်ကို ဆောင်ရွက်ရန် လမ်းညွှန်ထားသည်။