Adhyaya 10

ဤအধ্যာယတွင် စူတ၏ပုံပြင်ပြောကြားမှုအတွင်း အဂஸ္တျနှင့် ဗျာသတို့၏ သင်ကြားဆွေးနွေးမှုအဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။ အယောဓျာရှိ ကာကွယ်ပေးသော သို့မဟုတ် ဆန္ဒပြည့်စုံစေသော ဒေဝတာများနှင့် သန့်ရှင်းရာနေရာများအပေါ် ပူဇော်ပွဲနှင့် ဥတ္ဆဝ (utsava) ကျင့်စဉ်များကို ဦးစွာညွှန်ကြားပြီး “အယောဓျာ-ရက္ခက” ဟုခေါ်သော ကာကွယ်သူ-သူရဲကောင်းနှင့် ဗိဿဏုဘက္တ ရက္ခသီမ “စူရာသာ” ကို မြို့ကာကွယ်ရေးအတွက် တည်ထားကြောင်းကိုလည်း ရည်ညွှန်းသည်။ ထို့နောက် အနောက်ဘက်ရှိ ပိဏ္ဍာရက စသည့်နေရာများနှင့် အတားအဆီးဖယ်ရှားရန် ဝိဃ္နေရှဝရ ပူဇော်ခြင်းကို ဖော်ပြသည်။ စာတမ်းသည် ဦးတည်ရာအကန့်အသတ်များဖြင့် “ဇန်မသ္ထာန” ကို သတ်မှတ်ကာ အလွန်မြင့်မားသော ကယ်တင်နိုင်စွမ်းရှိကြောင်း ချီးမွမ်းသည်။ ထိုနေရာကို မြင်ရုံသာဖြင့်ပင် ကြီးမားသော ဒါနနှင့် တပဿာတို့၏ အကျိုးထက် လွန်ကဲနိုင်ကြောင်း ဆိုပြီး၊ နဝမနေ့တွင် ဝရတကိုင်ဆောင်သူသည် စ္နာနနှင့် ဒါနအားဖြင့် “မွေးဖွားခြင်းချည်နှောင်မှု” မှ လွတ်မြောက်နိုင်ကြောင်း ပြောသည်။ ထို့နောက် စရယုမြစ်ကို အထူးချီးမွမ်းကာ ၎င်းကို ဒർശနပြုခြင်းသည် အခြားသန့်ရှင်းရာနေရာများတွင် အချိန်ရှည်နေထိုင်ခြင်းနှင့် နာမည်ကြီး ရိတုအခမ်းအနားများနှင့် တူညီကြောင်း၊ အယောဓျာကို သတိရခြင်းသည် လွတ်မြောက်ရေးအတွက် အားကောင်းသော လေ့ကျင့်ခန်းဖြစ်ကြောင်း ဆိုသည်။ စရယုကို ရေသဏ္ဍာန်ရှိသော ဗြဟ္မန်အဖြစ်နှင့် အမြဲမောက္ခပေးသူအဖြစ် ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် “မာနသတီရ္ထ” (အတွင်းပိုင်း ဘုရားဖူးရာနေရာများ) အယူဝါဒကို သင်ကြားပြီး သစ္စာ၊ ခွင့်လွှတ်ခြင်း၊ အာရုံထိန်းချုပ်မှု၊ ကရုဏာ၊ သစ္စာပြောခြင်း၊ ဉာဏ်ပညာနှင့် တပဿာတို့ကို အတွင်းတီရ္ထများဟု ဆိုသည်။ စိတ်သန့်ရှင်းမှုသည် စ္နာန၏ အမှန်တကယ် စံနှုန်းဖြစ်ပြီး အတွင်းသန့်စင်မှုမရှိသော အပြင်ပန်းရိတုများသည် အကျိုးမရှိကြောင်း အလေးပေးသည်။ အဆုံးတွင် မနက်စောစောထ၊ ကုဏ္ဍများတွင် စ္နာနပြု၊ ဒေဝတာများနှင့် သတ်မှတ်ထားသော စခန်းများကို အစဉ်လိုက် ဒർശနပြုရန် ယာထရာ-က్రమကို စနစ်တကျ ဖော်ပြပြီး ဧကာဒသီ၊ အဋ္ဌမီ/စတုရ္ဒသီ၊ အင်္ဂါရက-စတုရ္ထီ စသည့် အချိန်သတ်မှတ်ချက်များကိုလည်း ထည့်သွင်းသည်။ ပုံမှန်ကျင့်သုံးပါက မင်္ဂလာအကျိုးများရပြီး ပြန်လည်လာရခြင်း (punarāvṛtti) ကို တားဆီးနိုင်ကြောင်း အတည်ပြုသည်။