Adhyaya 7

Verse 1

राजोवाच । कथं त्वं हरिणीरूपे जाता मानुषरूपिणी । केन संवर्धिता बाल्ये कथं ते रूपमीदृशम्

မင်းကြီးက မေးတော်မူ၏—“သင်သည် ဒေါ၏ ရုပ်ဖြင့် မွေးဖွားသော်လည်း လူ့ရုပ်ကို မည်သို့ ပိုင်ဆိုင်သနည်း။ ကလေးဘဝ၌ သင့်ကို မည်သူ ပြုစုမွေးမြူခဲ့သနည်း၊ ထို့ပြင် သင့်ရုပ်သဏ္ဌာန်သည် ဤသို့ မည်သို့ ဖြစ်လာသနည်း။”

Verse 2

मृग्युवाच । शृणु देव प्रवक्ष्यामि यद्वृत्तं कन्यके वने । ऋषिरुद्दालकोनाम गंगाकूले महातपाः

ဒေါ-မိန်းမက ပြော၏—“နားထောင်ပါ မင်းကြီး၊ ကန်ယက တောအတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ငါ ပြောပြမည်။ ဂင်္ဂါမြစ်ကမ်း၌ ဥဒ္ဒာလက ဟူသော မဟာတပသီ ရှင်တော်တစ်ပါး ရှိ၏။”

Verse 3

प्रभाते मूत्रमुत्सृष्टुं गतो देव वनांतरे । मूत्रांते पतितो भूमौ वीर्यबिंदुर्द्विजन्मनः

မိုးလင်းချိန်၌ မင်းကြီးရေ၊ ထိုရှင်တော်သည် တောအတွင်းသို့ ဆီးသွားရန် သွား၏။ ထိုအမှု၏ အဆုံး၌ နှစ်ကြိမ်မွေး (ဒွိဇ) ၏ မျိုးစေ့တစ်စက်သည် မြေပေါ်သို့ ကျသွား၏။

Verse 4

यावत्स चलितो विप्रः शौचं कृत्वा प्रयत्नतः । तावन्मृगी समायाता दृष्ट्वा पुष्पवनांतरात्

ဗြာဟ္မဏသည် သန့်စင်ရေးကို ကြိုးစား၍ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ရွေ့လျားသွားစဉ် ထိုအချိန်တည်းမှာပင် ပန်းတောအတွင်းမှ မြင်၍ မိခင်သမင်တစ်ကောင် ရောက်လာ하였다။

Verse 5

चापल्याद्भक्षितं वीर्यं दृष्टं ब्रह्मर्षिणा स्वयम् । यस्मादश्नाति मे वीर्यं तस्माद्गर्भो भविष्यति

မတည်ငြိမ်သောစိတ်ကြောင့် သူမသည် မျိုးစေ့ကို စားသုံးလိုက်သည်—ဤအရာကို ဘြဟ္မရ္ရှိက ကိုယ်တိုင်မြင်ခဲ့သည်။ “ငါ၏ မျိုးစေ့ကို သူမ စားသုံးသဖြင့် ထို့ကြောင့် ကိုယ်ဝန်ဖြစ်လိမ့်မည်” ဟု သတ်မှတ်하였다။

Verse 6

ममरूपा तववक्त्रा नारी गर्भे भविष्यति । वर्द्धयिष्यति देव्यस्तां रसैर्दिव्यैः सुतां तव

မိန်းမတစ်ဦးသည်—ငါ၏ရုပ်သဏ္ဌာန်နှင့် သင်၏မျက်နှာကို ဆောင်ထား၍—ဝမ်းအတွင်း၌ သန္ဓေတည်လိမ့်မည်။ ဒေဝီသည် သင်၏သမီးကို ဒိဗ္ဗရသာများဖြင့် ပျိုးထောင်၍ ကြီးထွားစေမည်။

Verse 7

केनापि दैवयोगेन ज्ञानं तस्या भविष्यति । एवमुद्दालकादेव संजाताहं मृगानना । प्रविश्याग्नौ मृता पूर्वं त्वया सार्द्धं नराधिप

ကံကြမ္မာ၏ လျှို့ဝှက်သော ပေါင်းစည်းမှုတစ်ရပ်ကြောင့် သူမအတွင်း၌ ဉာဏ်ပညာ ပေါ်ထွန်းလာလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ဥဒ္ဒာလကတစ်ဦးတည်းမှ ငါသည် မೃဂာနနာ အဖြစ် မွေးဖွားလာခဲ့သည်။ ယခင်က အို မင်းကြီး၊ ငါသည် မီးထဲသို့ ဝင်၍ သင်နှင့်အတူ သေဆုံးခဲ့၏။

Verse 8

तस्माज्जातं सतीत्वं मे सप्तजन्मनि वै प्रभो । यत्त्वया कुर्वता राज्यं पापं वै समुपार्जितम्

ထို့ကြောင့် အို သခင်၊ ငါ၏ စတီသစ္စာတရားသည် မွေးဖွားခြင်း ခုနစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်—သင်သည် နိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်စဉ် အပြစ်ကံကို အမှန်တကယ် စုဆောင်းခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 9

क्षत्त्रधर्मं परित्यज्य पलायनपरो मृतः । तदेनो हि मया दग्धं चिताग्नौ नृपसत्तम

က்ஂရှတ်ရိယဓမ္မကို စွန့်ပစ်၍ ထွက်ပြေးလိုစိတ်ဖြင့် သေသွား၏။ သို့ရာတွင် ထိုအပြစ်ကို ငါသည် မီးသင်္ချိုင်းမီး၌ လောင်ကျွမ်းပျောက်ကင်းစေခဲ့၏၊ အရှင်မင်းမြတ်။

Verse 10

पतिं गृहीत्वा या नारी मृतमग्नौ विशेद्यदि । सा तारयति भर्तारमात्मानं च कुलद्वयम्

မိမိခင်ပွန်းကို ကိုင်ဆောင်၍ ခင်ပွန်းသေပြီးနောက် မီးထဲသို့ ဝင်သွားသော မိန်းမသည် ခင်ပွန်းကိုလည်း မိမိကိုလည်း မျိုးရိုးနှစ်ဖက်ကိုလည်း ကယ်တင်ပေး၏။

Verse 11

गोग्रहे देशभंगे च संग्रामे सम्मुखे मृतः । स सूर्यमण्डलं भित्त्वा ब्रह्मलोके महीयते

နွားကိုကာကွယ်ရာ၌ဖြစ်စေ၊ နယ်မြေကိုကာကွယ်ရာ၌ဖြစ်စေ၊ စစ်မြေပြင်၌ဖြစ်စေ—ရန်သူကို မျက်နှာမူ၍ သေသူသည် နေမဏ္ဍလကို ဖောက်ထွင်းကာ ဗြဟ္မာလောက၌ ဂုဏ်တင်ခံရ၏။

Verse 12

अनाशकं यो विदधाति मर्त्त्यो दिनेदिने यज्ञसहस्रपुण्यम् । स याति यानेन गणान्वितेन विधूय पापानि सुरैः स पूज्यते

နေ့စဉ် အစာမစားဘဲ ဥပဝါသ (အနာရှက) ကို ကျင့်သုံးသော လူသည် ယဇ္ဉတစ်ထောင်၏ ကုသိုလ်ကို ရ၏။ အပြစ်များကို ချွတ်ပယ်ကာ၊ ဒေဝတားအစုအဝေးတို့လိုက်ပါသော ကောင်းကင်ယာဉ်ဖြင့် ထွက်ခွာ၍ ဒေဝတို့က ပူဇော်ဂုဏ်ပြုကြ၏။

Verse 13

गंगाजले प्रयागे वा केदारे पुष्करे च ये । वस्त्रापथे प्रभासे च मृतास्ते स्वर्गगामिनः

ဂင်္ဂါရေထဲ၌ဖြစ်စေ၊ ပရယာဂ၌ဖြစ်စေ၊ ကေဒါရ၌ဖြစ်စေ၊ ပုရှ္ကရ၌ဖြစ်စေ—ထို့အတူ ပရဘာသရှိ ဝတ်စရာပထ၌ သေသူတို့သည် ကောင်းကင်သို့ သွားရသူများ ဖြစ်ကြ၏။

Verse 14

द्वारावत्यां कुरुक्षेत्रे योगाभ्यासेन ये मृताः । हरिरित्यक्षरं मृत्यौ येषां ते स्वर्गगामिनः

ဒွာရဝတီ၌ဖြစ်စေ၊ ကုရုက္ခေတ္တ၌ဖြစ်စေ ယောဂကျင့်စဉ်ဖြင့် ကွယ်လွန်သူတို့နှင့်၊ သေချိန်၌ နှုတ်ပေါ်တွင် «ဟရီ» ဟူသော အက္ခရာရှိသူတို့သည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ သွားရောက်ကြ၏။

Verse 15

पूजयित्वा हरिं ये तु भूमौ दर्भतिलैः सह । तिलांश्च पञ्चलोहं च दत्त्वा ये तु पयस्विनीम्

မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒರ್ಭမြက်နှင့် နှမ်းတို့နှင့်အတူ ဟရီကို ပူဇော်သူတို့၊ ထို့ပြင် နှမ်းနှင့် သတ္တုငါးမျိုးကို လှူဒါန်းကာ နို့ပေးသော နွားကိုပါ ဒါနပြုသူတို့သည် မင်္ဂလာသော အကျိုးကို ရကြ၏။

Verse 16

ये मृता राजशार्दूल ते नराः स्वर्ग गामिनः । उत्पाद्य पुत्रान्संस्थाप्य पितृपैतामहे पदे

အို မင်းတို့အထဲက ကျားသဖွယ်သော မဟာဘုရင်၊ ဤသန့်ရှင်းသောအခြေအနေ၌ ကွယ်လွန်သော လူတို့သည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ သွားရောက်ကြ၏—သားများကို မွေးဖွားစေပြီး ဘိုးဘွားအဆင့်၌ တည်မြဲစေကာ ဖခင်နှင့် အဘိုးတို့၏ မျိုးဆက်ကို ဆက်လက်တည်စေပြီးနောက်။

Verse 17

निर्मला निष्कलंका ये ते मृताः स्वर्गगामिनः । व्रतोपवासनिरताः सत्याचारपरायणाः । अहिंसानिरताः शांतास्ते नराः स्वर्गगामिनः

သန့်ရှင်း၍ အညစ်အကြေးကင်းသူတို့သည် သေဆုံးသော် ကောင်းကင်ဘုံသို့ သွားကြ၏။ ဝတ်ပြုသစ္စာနှင့် အစာရှောင်ခြင်း၌ မျှော်မှန်းကာ၊ သစ္စာတရားသော အကျင့်၌ တည်ကြည်၍၊ အဟിംသာ၌ အားထုတ်ကာ ငြိမ်းချမ်းမှု၌ တည်နေသူတို့—ထိုသူတို့သည် အမှန်တကယ် ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်ကြ၏။

Verse 18

सापवादो रणं त्यक्त्वा मृतो यस्मान्नराधिप । सप्तयोनिषु ते जन्म तस्माज्जातं मया सह

အို လူတို့၏ အရှင်မင်းမြတ်၊ စစ်မြေပြင်ကို စွန့်ခွာ၍ အပြစ်တင်ရှုတ်ချခြင်းကို ခံယူလျက် ကွယ်လွန်သဖြင့်၊ သူသည် မိခင်ဝမ်းခုနစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် မွေးဖွားရ၏။ ထို့ကြောင့်ပင် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း၏ လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက်၌ သူသည် ကျွန်ုပ်နှင့်အတူ မွေးဖွားလာခဲ့သည်။

Verse 19

त्वां विना मे पतिर्मा भून्मरणे याचितं मया । तदांतरिक्षे राजेन्द्र वागुवाचाशरीरिणी । आदौ पापफलं भुक्त्वा पश्चा त्स्वर्गं गमिष्यसि

«သင်မရှိဘဲ ကျွန်မ၏ခင်ပွန်း မဖြစ်ပါစေနှင့်» ဟု သေချိန်၌ ကျွန်မ ဆုတောင်းခဲ့သည်။ ထို့နောက် အရှင်မင်းတို့၏မင်းကြီး၊ ကောင်းကင်၌ ကိုယ်မဲ့အသံတစ်သံက «အရင်ဆုံး အပြစ်၏အကျိုးကို ခံစားရမည်၊ ထို့နောက် ကောင်းကင်ဘုံသို့ သွားရမည်» ဟု ဆို하였다။

Verse 20

यदि वस्त्रापथे गत्वा शिरः कश्चिद्विमुंचति । स्वर्णरेखाजले राजन्मानुषं स्यान्मुखं मम

အရှင်မင်းကြီး၊ မည်သူမဆို ဝတ်စရာပထသို့ သွား၍ ထိုနေရာ၌ ခေါင်းကို လွှတ်ပူဇော်ပါက၊ စွဝဏ္ဏရေးခါ မြစ်ရေထဲတွင် ကျွန်မ၏မျက်နှာသည် လူမျက်နှာ ဖြစ်လာမည်။

Verse 21

अहं मानुषवक्त्राऽस्मि पापच्छायाऽवृतं मुखम् । दृश्यते मृगवक्त्राभं तस्माच्छीघ्रं विमुंचय

ကျွန်မသည် လူမျက်နှာရှိသူပင် ဖြစ်သော်လည်း မျက်နှာကို အပြစ်၏အရိပ်က ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ မြင်းကောင်(သမင်)မျက်နှာကဲ့သို့ မြင်ရသဖြင့် ထို့ကြောင့် အမြန် လွှတ်ပေးပါ (ကုသမှုကို စတင်စေပါ)။

Verse 22

इति श्रुत्वा वचो राजा सारस्वतमुदैक्षत । जनो विहस्य सानन्दं सर्वं सत्यं मृगीवचः

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် မင်းကြီးသည် စာရသွဝတဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ လူအများသည် ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောကာ သမင်မ၏စကားအားလုံးသည် အမှန်တကယ် ဖြစ်ကြောင်း လက်ခံကြသည်။

Verse 23

इत्युक्त्वाऽह द्विजेन्द्रः स एवं कुरु नृपोत्तम । एवं राज्ञा समादिष्टः प्रतीहारो ययौ वनम्

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ဗြဟ္မဏကြီးအထွတ်အမြတ်က «အရှင်မင်းကြီးတို့၏အထွတ်အမြတ်၊ ထိုအတိုင်း ပြုလုပ်ပါ» ဟု ဆိုသည်။ မင်းကြီး၏ အမိန့်အတိုင်း ပရတီဟာရ (တံခါးစောင့်/အမတ်) သည် တောသို့ ထွက်သွား하였다။

Verse 24

वस्त्रापथे महातीर्थे भवं द्रष्टुं त्वरान्वितः । त्वक्सारजालिर्महती स्वर्णरेखाजलोपरि

ဝတ္စရာပထ မဟာတီရ္ထ၌ ဘဝ (ရှီဝ) ကို မြင်လို၍ အလျင်အမြန် သွားရာတွင်၊ သစ်ခွံမျှင်များဖြင့် ယက်ထားသော ကြီးမားသည့် ကွန်ယက်တစ်ခုကို စွဝဏ္ဏရေးခါ မြစ်ရေပေါ်တွင် ဖြန့်ထားသည်ကို တွေ့မြင်하였다။

Verse 25

वर्त्तते तच्छिरो यत्र वंशप्रोतं महावने । सारस्वतस्य शिष्येण कुशलेन निवेदितम्

ထိုခေါင်းတည်ရှိရာနေရာမှာ မဟာတောအတွင်း ဝါးတံတစ်ချောင်းနှင့် ချည်ကပ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး၊ ဤအကြောင်းကို စာရස්ဝတ၏ တပည့် ကုသလက ကျွမ်းကျင်စွာ တင်ပြ하였다။

Verse 26

तीर्थं वस्त्रापथं गत्वा भवस्याग्रे महानदी । जाले तत्र शिरो दृष्टं तच्च तोये विमोचितम्

ဝတ္စရာပထ ဟူသော တီရ္ထသို့ သွားပြီး ဘဝ (ရှီဝ) ရှေ့ရှိ မြစ်ကြီးအနီးတွင်၊ ကွန်ယက်ထဲတွင် ပိတ်မိနေသော ခေါင်းတစ်လုံးကို တွေ့၍ ရေထဲသို့ လွတ်မြောက်အောင် ချန်လှပ်ပေး하였다။

Verse 27

स्नात्वा संपूज्य तीर्थेशं प्रतीहारः समभ्यगात् । शिष्येण सहितो वेगाद्रथेनादित्यवर्चसा

ရေချိုးပြီး တီရ္ထ၏ အရှင်ကို သင့်တော်စွာ ပူဇော်ကာ၊ ပြတီဟာရ (တံခါးစောင့်/အမတ်) သည် တပည့်နှင့်အတူ နေကဲ့သို့ တောက်ပသော ရထားဖြင့် အလျင်အမြန် ရောက်လာ하였다။

Verse 28

यदागतः प्रतीहारस्तदा सारस्वतेन सा । वृता चान्द्रायणेनैव मासमेकं निरन्तरम्

ပြတီဟာရ ရောက်လာချိန်တွင်၊ သူမသည် စာရස්ဝတ စည်းကမ်းကို လိုက်နာနေပြီး၊ ထို့ပြင် စန္ဒြာယဏ ဝ్రတ (လကဲ့သို့ လျော့တိုးစားသောက်သည့် သစ္စာ) ကို တစ်လလုံး မပြတ်မနား ဆောင်ရွက်နေ하였다။

Verse 29

संपूर्णे तु व्रते तस्या दिव्यं वक्त्रं सुलोचनम् । सुशोभनं दीर्घकेशं दीर्घकर्णं शुभद्विजम्

သူမ၏ ဝရတကို ပြည့်စုံစွာ ဆောင်ရွက်ပြီးသောအခါ၊ နတ်ဘုရားဆန်သော လှပသည့် မျက်နှာတော်နှင့် မျက်လုံးလှများ ပေါ်ထွန်းလာ၍ တောက်ပကာ ဆံပင်ရှည်၊ နားရှည်၊ သွားကောင်းမွန်၍ မင်္ဂလာရှိလေ၏။

Verse 30

कम्बुग्रीवं पद्मगंधं सर्वलक्षणसंयुतम् । व्रतांते मूर्च्छिता बाला गतज्ञाना वभूव सा

သူမတွင် ခွံကဲ့သို့ လည်ပင်းနှင့် ကြာပန်းကဲ့သို့ အနံ့သင်းရှိ၍ မင်္ဂလာလက္ခဏာ အစုံအလင် ပြည့်စုံသော်လည်း၊ ဝရတအဆုံး၌ မိန်းကလေးငယ်သည် မူးလဲကာ သတိလစ်၍ အသိဉာဏ် ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။

Verse 31

न देवी न च गंधर्वी नासुरी न च किंनरी । यादृशी सा तदा जाता तीर्थभावेन सुन्दरी

သူမသည် နတ်မမဟုတ်၊ ဂန္ဓဗ္ဗီမဟုတ်၊ အသူရီမဟုတ်၊ ကိန္နရီမဟုတ်ပေ။ သို့ရာတွင် တီရ္ထ၏ အာနုဘော်ကြောင့် ထိုအခါ သူမသည် ထူးကဲလှပသော အလှတရားကို ရရှိခဲ့လေ၏။

Verse 32

परिणीता तु सा तेन भोजराजेन सुन्दरी । मृगीमुखीति विख्याता देवी सा भुवनेश्वरी

ထိုလှပသော မိန်းမကို ဘောဇရာဇာက လက်ထပ်ယူခဲ့သည်။ သူမသည် “မೃဂီမုခီ” (သမင်မျက်နှာ) ဟု ကျော်ကြားလာပြီး၊ သူမသည် ဒေဝီ—ဘုဝနေရှွရီ ကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်လေ၏။

Verse 33

न जानाति पुनः किंचिद्यद्वृत्तं राजमन्दिरे । कृता सा पट्टमहिषी भोजराजेन धीमता

သူမသည် နန်းတော်အတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ထပ်မံ မသိတော့ပေ။ ဉာဏ်ပညာရှိသော ဘောဇရာဇာက သူမကို မဟိသီအကြီး (ပတ္တမဟိသီ) အဖြစ် ခန့်အပ်လေ၏။

Verse 34

ईश्वर उवाच । देशानां प्रवरो देशो गिरीणां प्रवरो गिरिः । क्षेत्राणामुत्तमं क्षेत्रं वनानामुत्तमं वनम्

ဣရှွရက မိန့်တော်မူ၏—ဒေသတို့အနက် ဤဒေသသည် အမြတ်ဆုံးဒေသ၊ တောင်တို့အနက် အမြတ်ဆုံးတောင်၊ က္ෂೇತ್ರပူဇော်ရာတို့အနက် အမြင့်မြတ်ဆုံးက္ෂೇತ್ರ၊ တောတို့အနက် အမြတ်ဆုံးတော ဖြစ်၏။

Verse 35

गंगा सरस्वती तापी स्वर्णरेखाजले स्थिता । ब्रह्मा विष्णुश्च सूर्यश्च सर्व इन्द्रादयः सुराः

ဂင်္ဂါ၊ သရஸဝတီ၊ တာပီတို့သည် စွဝဏ္ဏရေးခါမြစ်ရေ၌ တည်ရှိကြ၏။ ဗြဟ္မာ၊ ဗိෂ္ဏု၊ စူရျာတို့နှင့် အိန္ဒြမှစ၍ သုရဒေဝတားအားလုံးလည်း ထိုနေရာ၌ ရှိကြ၏။

Verse 36

नागा यक्षाश्च गन्धर्वा अस्मिन्क्षेत्रे व्यवस्थिताः । ब्रह्मांडं निर्मितं येन त्रैलोक्यं सचराचरम्

နာဂါ၊ ယက္ခာ၊ ဂန္ဓဗ္ဗာတို့သည် ဤသန့်ရှင်းသော က္ෂೇತ್ರ၌ တည်မြဲစွာ နေထိုင်ကြ၏။ ဤနေရာ၌ပင် ဗြဟ္မာဏ္ဍကို ဖန်ဆင်းတော်မူသော အရှင်ရှိ၏—လှုပ်ရှားသောအရာနှင့် မလှုပ်ရှားသောအရာ အားလုံးပါဝင်သည့် သုံးလောကလုံးကို။

Verse 37

देवा ब्रह्मादयो जाताः स भवोऽत्र व्यवस्थितः । शिवो भवेति विख्यातः स्वयं देवस्त्रिलोचनः

ဗြဟ္မာတို့အစရှိသော ဒေဝတားတို့ ပေါ်ပေါက်လာကြ၏။ ထိုဘဝ (Bhava) သည် ဤနေရာ၌ တည်ရှိတော်မူ၏။ အရှင်သည် ‘ဘဝ’ ဟု ကျော်ကြားသော ရှိဝ (Śiva) ဖြစ်ပြီး၊ သုံးမျက်စိရှင် ဒေဝတော်မူ၏။

Verse 38

वेवेति स्कन्दरचनाद्भवानी चात्र संस्थिता । अतो यन्नाधिकं प्रोक्तं तीर्थं देवि मया तव

စကန္ဒ၏ အော်ဟစ်သံ ‘ဝေဝေ!’ မှ ဘဝာနီလည်း ဤနေရာ၌ တည်ရှိလာ၏။ ထို့ကြောင့် ဒေဝီရေ၊ ဤတီရ္ထ၏ ဂုဏ်သတင်းကို သင့်အား ငါဆိုပြီ; ထို့ထက် မြင့်မားသောအရာ မရှိတော့။

Verse 39

तस्मिञ्जले स्नानपरो नरो यदि संध्यां विधायानु करोति तर्पणम् । श्राद्धं पितॄणां च ददाति दक्षिणां भवोद्भवं पश्यति मुच्यते भवात्

ထိုရေ၌ ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် ရေချိုးကာ သန္ဓျာကర్మကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် တර්ပဏကို ဆက်ကပ်လျှင်၊ ထို့ပြင် ပိတೃတို့အတွက် ශ්ရાદ္ဓကို ပြု၍ ထိုက်တန်သော ဒက္ခိဏာကို ပေးလျှင်—သူသည် «ဘဝေါဒ္ဘဝ» ကို မြင်ရ၍ ဘဝ (လောကီဖြစ်တည်မှု) မှ လွတ်မြောက်၏။

Verse 40

अथ यदि भवपूजां दिव्यपुष्पैः करोति तदनु शिवशिवेति स्तोत्रपाठं च गीतम् । सुरवर गणवृन्दैः स्तूयमानो विमानैः सुरवरशिवरूपो मानवो याति नाकम्

ထို့ပြင် တစ်ဦးဦးက ဘဝ (Bhava) ကို ဒိဗ္ဗပန်းများဖြင့် ပူဇော်ကာ၊ နောက်တော်တွင် «ရှီဝ၊ ရှီဝ» ဟူသော စတိုးတရကို ဖတ်ရွတ်၍ သီဆိုလျှင်—ထိုသူသည် မြတ်သော ဒေဝတားအဖွဲ့များက ချီးမွမ်းကြပြီး ကောင်းကင်ဗိမာန်ယာဉ်များဖြင့် ဆောင်ယူခံရကာ နတ်ပြည်သို့ သွား၍ ဒေဝတို့အတွင်း ရှီဝနှင့်တူသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ရရှိ၏။