Adhyaya 18

Verse 1

राजोवाच । वस्त्रापथे महाक्षेत्रे सम्प्राप्तो वामनो यदा । तदाप्रभृति किं चक्रे तन्मे विस्तरतो वद

မင်းကြီးက မေးလေသည်—“ဝတ္စရာပထ မဟာက்ஷೇತ್ರသို့ ဝါမနသည် ရောက်လာသောအခါ၊ ထိုအချိန်မှစ၍ သူသည် ဘာကို ပြုလုပ်ခဲ့သနည်း။ အကြောင်းအရာကို အသေးစိတ် ပြောပြပါ။”

Verse 2

सारस्वत उवाच । वामनो वसतिं चक्रे भवस्याग्रे नृपोत्तम । स्वर्णरेखाजले स्नात्वा भवं सम्पूज्य भावतः

သာရသ္ဝတက ပြော၏ — «အို မင်းမြတ်ကြီး၊ ဝာမနသည် ဘဝ (ရှီဝ) ၏ ရှေ့တော်၌ နေရာတည်စေ၏။ စွဝဏ္ဏရေးခါ ရေတွင် ရေချိုးပြီးနောက် ဘဝကို စိတ်နှလုံးအပြည့်ဖြင့် ပူဇော်လေ၏»။

Verse 3

एकांते निर्मले स्थाने कण्टकास्थिविवर्जिते । कृष्णाजिनपरिच्छन्न उपविष्टो वरा सने

တိတ်ဆိတ်၍ သန့်ရှင်းသော နေရာ၌—ဆူးနှင့် အရိုးကင်းသော အရပ်၌—သူသည် အနက်ရောင် သမင်အရေဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော အကောင်းဆုံး အာသနပေါ်တွင် ထိုင်လေ၏။

Verse 4

कृत्वा पद्मासनं धीरो निश्चलोऽभूद्द्विजोत्तमः । विधाय कन्धराबंधमृजुनासावलोककः

ပဒ္မာသနကို ချမှတ်၍ တည်ငြိမ်သော ဒွိဇမြတ်သည် မလှုပ်မယှက် ဖြစ်လေ၏။ လည်ပင်းနှင့် ပခုံးကို မှန်ကန်စွာ ချိန်ညှိကာ နှာခေါင်းတန်းတည့်တည့်အတိုင်း မျက်စိကို နူးညံ့စွာ တည်စေ၏။

Verse 5

गृहक्षेत्रकलत्राणां चिंतां मुक्त्वा धनस्य च । मायां च वैष्णवीं त्यक्त्वा कृतमौनो जितेन्द्रियः

အိမ်၊ လယ်မြေ၊ ဇနီးမယားတို့အပေါ် စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် ငွေကြေးအပေါ် စိတ်ကူးတို့ကို စွန့်လွှတ်ပြီး၊ ဝိုင်ရှ္ဏဝ မာယာ၏ အာနုဘော်တောင် စွန့်ကာ၊ မောနကို ထိန်းသိမ်း၍ အင်ဒြိယတို့ကို အနိုင်ယူလေ၏။

Verse 6

निराहारो जितक्रोधो मुक्तसंसारबंधनः । भुजौ पद्मासने कृत्वा किञ्चिन्मीलितलो चनः । मनोतिचंचलं ज्ञात्वा स्थिरं चक्रे हृदि द्विजः

အစာမစားဘဲ နေ၍ ဒေါသကို အနိုင်ယူကာ လောကီသံသရာချည်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်လေ၏။ ပဒ္မာသနအတိုင်း လက်နှစ်ဖက်ကို ထား၍ မျက်စိကို အနည်းငယ် ပိတ်ထားသည်။ စိတ်သည် အလွန်လှုပ်ရှားကြောင်း သိသဖြင့် ဒွိဇသည် နှလုံးအတွင်း၌ တည်ငြိမ်စေ၏။

Verse 8

एवं तं हृदये कृत्वा गृहीत्वा सर्वसन्धिषु । आनीय ब्रह्मणः स्थाने दृढं ब्रह्मण्ययोजयत्

ထိုသို့ “အဲဒါ” ကို နှလုံးအတွင်း ထားကာ ကိုယ်အတွင်း ဆုံချက်များအားလုံးတွင် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ပြီး၊ ဗြဟ္မ၏ အာသနသို့ ယူဆောင်ကာ မလှုပ်မယှက် တည်ကြည်စွာ ထိုနေရာတွင် ယောဂဖြင့် ချိတ်ဆက်တင်ထား하였다။

Verse 9

गृहीत्वा पवनं बाह्यं यदा पूर यते तनुम् । तदा स पूरको ज्ञेयो रेचकं तु वदाम्यहम्

ပြင်ပလေကို ဆွဲသွင်း၍ ထိုကြောင့် ကိုယ်ခန္ဓာကို ပြည့်စေသည့်အခါ၊ ထိုသည်ကို “ပူရက” (pūraka) ဟူသော အသက်ရှူသွင်းဟု သိရမည်။ ယခု ငါသည် “ရေစက” (recaka) ဟူသော အသက်ရှူထုတ်ကို ရှင်းပြမည်။

Verse 10

यदा चाभ्यन्तरो वायुर्बाह्ये याति क्रमान्नृप । तदा स रेचको ज्ञेयः स्तम्भनात्कुम्भको भवेत्

အို မင်းကြီး၊ အတွင်းရှိ အသက်လေ (ဝါယု) သည် အပြင်သို့ အဆင့်ဆင့် ရွေ့လျားသွားသောအခါ၊ ထိုသည်ကို “ရေစက” (recaka) ဟူသော အသက်ရှူထုတ်ဟု သိရမည်။ ထိုလေကို တားဆီး၍ တည်ငြိမ်စွာ ထိန်းထားလျှင် “ကುಂಬ္ဘက” (kumbhaka) ဟူသော အသက်ထိန်းခြင်း ဖြစ်လာသည်။

Verse 11

पञ्चविंशतितत्त्वानि यदा जानंति योगिनः । मुच्यन्ते पातकैः सर्वैः सप्तजन्मकृतैरपि

ယောဂီတို့သည် တတ္တဝ (tattva) နှစ်ဆယ့်ငါးပါးကို အမှန်တကယ် သိမြင်လာသောအခါ၊ ခုနစ်ဘဝတိုင်တိုင် စုဆောင်းခဲ့သည့်အပြစ်များအပါအဝင် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်ကြသည်။

Verse 12

राजोवाच । कानि तत्त्वानि को देही किं ज्ञेयं योगिनां वद । उत्पन्नज्ञानसद्भावो योगयुक्तः कथं भवेत्

မင်းကြီးက မေးလေ၏— “တတ္တဝ (tattva) များသည် အဘယ်နည်း။ ကိုယ်ခန္ဓာရှိသူ (dehī) သည် မည်သူနည်း။ ယောဂီတို့ သိသင့်သည့်အရာကို ငါ့အား ပြောပါ။ ထို့ပြင် အတွင်း၌ စစ်မှန်သော ဉာဏ်ပညာ ပေါ်ထွန်းလာပြီး ယောဂ၌ တည်မြဲသူ ဖြစ်လာရန် မည်သို့ ဖြစ်နိုင်သနည်း?”

Verse 13

ईश्वर उवाच । प्रकृतिश्च ततो बुद्धिरहंकारस्ततोऽभवत् । तन्मात्रपंचकं तस्मादेषा प्रकृतिरष्टधा

ဣශ්ဝရ မိန့်တော်မူသည်။ အရင်ဆုံး ပရကృతိ ဖြစ်၏။ ထိုမှ ဗုဒ္ဓိ (ဉာဏ်) ပေါ်ထွန်း၍ ထိုမှ အဟံကာရ (အတ္တစိတ်) ပေါ်ထွန်းသည်။ ထိုမှ တန်မာတရ ငါးပါး (သိမ်မွေ့ဓာတ်) ထွက်ပေါ်သည်။ ထို့ကြောင့် ပရကృతိ ကို အဋ္ဌဓာ (ရှစ်မျိုး) ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 14

बुद्धीन्द्रियाणि पञ्चैव पञ्च कर्मेंद्रियाणि च । एकादशं मनो विद्धि महा भूतानि पंच च

သိမြင်အင်္ဂါ (ဗုဒ္ဓိဣန္ဒြိယ) ငါးပါးနှင့် လုပ်ဆောင်အင်္ဂါ (ကမ္မဣန္ဒြိယ) ငါးပါးကို သိမှတ်လော့။ စိတ် (မန) ကို တစ်ဆယ့်တစ်မြောက်ဟု သိလော့။ ထို့ပြင် မဟာဘူတ ငါးပါးလည်း ရှိသည်။

Verse 15

गणः षोडशकः सांख्ये विस्तरेण प्रकीर्तितः । चतुर्विंशतितत्त्वानि पुरुषः पंचविंशकः

စাংချာ (Sāṃkhya) တွင် ဆယ့်ခြောက်စုကို အသေးစိတ် ဖော်ပြထားသည်။ တတ္တဝါ ၂၄ ပါး ရှိပြီး၊ ပုရုရှ (Puruṣa) သည် ၂၅ မြောက် ဖြစ်သည်။

Verse 16

देहीति प्रोच्यते देहे स चात्मानं च पश्यति । विंदन्ति परमात्मानं षष्ठं तं विंशतेः परम्

ကိုယ်ခန္ဓာ၌ နေထိုင်သဖြင့် သူကို “ဒေဟီ” (ကိုယ်ရှိသူ) ဟု ခေါ်ကြသည်။ ထိုသူသည် အတ္တ (အာတ္မန်) ကို မြင်တတ်၏။ ပညာရှိတို့သည် နှစ်ဆယ်ကို ကျော်လွန်သော ပရမအာတ္မန်ကို သိမြင်ကြပြီး၊ ထိုအရာကို “ခြောက်မြောက်” ဟု သတ်မှတ်ကြသည်။

Verse 17

आसनादिप्रकारा ये ते ज्ञेयाः प्रथमं सदा । यदा दीपशिखाप्रायं ज्योतिः पश्यंति ते हृदि

အာသန (ထိုင်နည်း) စသည့် လေ့ကျင့်မှုအမျိုးမျိုးကို အမြဲတမ်း အရင်ဆုံး သိကျွမ်းရမည်။ ထိုအခါ သူတို့သည် နှလုံးအတွင်း၌ မီးခွက်မီးတောက်ကဲ့သို့သော အလင်းကို မြင်ကြသောအခါ၊

Verse 18

उत्पन्नज्ञानसद्भावा भण्यास्ते योगिनो बुधैः । पूर्वं जरां जरयति रोगा नश्यति दूरतः

ပညာရှိတို့က စစ်မှန်သော ဉာဏ်အလင်း ပေါ်ထွန်းလာသူ ယောဂီတို့ဟု ခေါ်ကြသည်။ အရင်ဆုံး အိုမင်းခြင်းကို ချေဖျက်ပြီး ရောဂါတို့သည် အဝေးသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

Verse 19

सर्वपापचये क्षीणे पश्चान्मृत्युं स विंदति । मृतो लोके नरो नास्ति योगी जानाति चेत्स्वयम्

အပြစ်အားလုံး၏ စုပေါင်းမှု ပျက်သုဉ်းသွားသောအခါ ထိုသူသည် မရဏကို တွေ့ရသည်။ သို့သော် ဤလောက၌ «သေသူ» ဟူ၍ မရှိ—ယောဂီက ကိုယ်တိုင် အမှန်တကယ် သိမြင်လျှင်။

Verse 20

तदा द्वाराणि संरुद्ध्य दश प्राणान्स मुञ्चति । पुण्य पापक्षयं कृत्वा प्राणा गच्छंति योगिनाम् । अणिमादिगुणैश्वर्यं प्राप्नुवंति शिवालये

ထိုအခါ ကိုယ်ခန္ဓာ၏ တံခါးများ (အာရုံပေါက်များ) ကို ပိတ်ဆို့၍ အသက်ဓာတ်ဆယ်ပါးကို လွှတ်တင်သည်။ ကုသိုလ်နှင့် အကုသိုလ်တို့ကို အဆုံးသတ်စေပြီးနောက် ယောဂီ၏ ပရာဏာတို့သည် ထွက်ခွာကာ ရှိဝ၏ အာလယသို့ ရောက်၍ အဏိမာအစရှိသော ယောဂသိဒ္ဓိ အာဏာတော်များကို ရရှိကြသည်။

Verse 21

अनेन ध्यानयोगेन भवं पश्यति मानवः । मनसा चिंतितं सर्वं सम्प्राप्तं भवदर्शनात्

ဤ ဓျာနယောဂဖြင့် လူသည် ဘဝ (ရှီဝ) ကို မြင်တွေ့ရသည်။ ဘဝကို မြင်တွေ့ခြင်းကြောင့် စိတ်ဖြင့် စဉ်းစားထားသမျှ အားလုံး ပြည့်စုံ၍ ရရှိလာသည်။

Verse 22

एवमास्ते यदा विप्रो वामनो भवसन्निधौ । गगनादवतीर्णं तं तदा पश्यति नारदम्

ဗြာဟ္မဏ ဝာမနသည် ဘဝ (ရှီဝ) ၏ အနီးအပါး၌ ထိုသို့ ထိုင်နေစဉ်၊ ထိုအခါ မိုးကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာသော နာရဒကို မြင်တွေ့ရသည်။

Verse 23

वामन उवाच । महर्षे कुशलं तेऽद्य कस्मादागम्यते त्वया । प्रणमामि महर्षे त्वां ब्रह्मैव त्वं जगत्त्रये

ဝာမနက ပြော၏— «အို မဟာရိရှီ၊ ယနေ့ သင်အဆင်ပြေပါသလား။ သင်ဘယ်နေရာမှ လာသနည်း။ အို မြင်တော်မူသော ရှင်၊ သင့်အား ဦးချတော်မူ၏— လောကသုံးပါး၌ သင်သည် အမှန်တကယ် ဘြဟ္မန် (Brahman) ပင် ဖြစ်၏»။

Verse 24

नारद उवाच । स्वर्ग लोकादहं प्राप्तः कुशलं किं ब्रवीमि ते

နာရဒက ပြော၏— «ငါသည် စွဗဂ္ဂလောက (Svarga-loka) မှ ရောက်လာ၏။ သင့်အား ကောင်းကျိုးချမ်းသာသတင်းကို ဘာပြောရမည်နည်း»။

Verse 25

यातायातैर्दिनेशस्य पूर्य्यते ब्रह्मणो दिनम् । दिनांते जायते रात्री रात्रौ नश्यंति देवताः

နေမင်း၏ သွားလာလှုပ်ရှားမှုတို့ကြောင့် ဘြဟ္မာ (Brahmā) ၏ “တစ်နေ့” သည် ပြည့်စုံလာ၏။ ထိုနေ့အဆုံး၌ ညက ပေါ်လာပြီး ထိုညအတွင်း၌ ဒေဝတားတို့သည် ပျောက်ကွယ်၍ (ပြန်လည်ရုပ်သိမ်း၍) သွားကြ၏။

Verse 26

का कथा मृत्युलोकस्य ये म्रियंते दिनेदिने । नभो धूमाकुलं जातं देवा बलिगृहे गताः

ထို့ကြောင့် မရဏလောက၌ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း လူတို့ သေဆုံးနေကြသည့်အကြောင်းကို ဘာပြောရမည်နည်း။ ကောင်းကင်သည် မီးခိုးဖြင့် ပြည့်နှက်လာပြီး ဒေဝတားတို့သည် ဘလိ (Bali) ၏ အိမ်တော် (နန်းတော်) သို့ သွားကြ၏။

Verse 27

सप्तर्षयो गतास्तत्र ब्रह्मणा ब्रह्मचारिणः । हाहाहूहूस्तुंबरुश्च गतौ नारदपर्वतौ

ထိုနေရာသို့ ဘြဟ္မာ (Brahmā) ၏ ဘြဟ္မစာရီ သင်တန်းသားများဖြစ်သော ရိရှီ ခုနစ်ပါးလည်း သွားကြ၏။ ဟာဟာ၊ ဟူးဟူး နှင့် တုမ္ဗရု လည်း သွားကြပြီး နာရဒနှင့် ပရဝတ (Parvata) တို့လည်း သွားကြ၏။

Verse 28

अप्सरोगणगन्धर्वाः संप्राप्ता बलिमंदिरे । उत्पातशांतिको यज्ञः क्रियते बलिना स्वयम्

အပ္ဆရာများနှင့် ဂန္ဓဗ္ဗများ၏ အစုအဝေးသည် ဘလိ၏ နန်းတော်သို့ ရောက်လာကြသည်။ ဘလိကိုယ်တိုင် အနိမိတ်ဆိုးများကို သက်သာစေရန် ရည်ရွယ်သော ယဇ္ဉကို ဆောင်ရွက်နေသည်။

Verse 29

तत्रैव गन्तुमिच्छामि द्रष्टुं यज्ञं बलेर्गृहे । सहस्रमेकं यज्ञानामेकोनं विदधे बलिः

ငါလည်း ထိုနေရာသို့ သွားလိုသည်၊ ဘလိ၏ အိမ်၌ ကျင်းပသော ယဇ္ဉကို မြင်လိုသည်။ ဘလိသည် ယဇ္ဉ တစ်ထောင်မှ တစ်ခုလျော့၍ ၉၉၉ ခုကို ပြုလုပ်ပြီးပြီ။

Verse 30

दैत्यानां भुवनं सर्वं संपूर्णेऽस्मिन्भविष्यति । असावतिशयः कोऽपि प्रारब्धो यज्ञकर्मणि । द्विजातिभ्यो मया देयं येन यद्याच्यते स्वयम्

“ဤယဇ္ဉကို ပြီးမြောက်စေပါက ဒೈတျာတို့၏ အလောကတစ်ခုလုံး အပြည့်အဝ တည်မြဲလိမ့်မည်။ ယဇ္ဉကర్మ၌ ထူးကဲသော အမှုတစ်ရပ် စတင်နေပြီ။ ထို့ကြောင့် နှစ်ကြိမ်မွေး (ဒွိဇ) တို့က ငါထံမှ ကိုယ်တိုင် တောင်းဆိုသမျှကို ငါသည် မိမိဆန္ဒဖြင့် ပေးရမည်။”

Verse 31

वारितेनापि मे देयं सत्यमस्तु वचो मम । आत्मानमपि दारांश्च राज्यं पुत्रान्प्रियान्मम

“ငါကို တားဆီးထားသော်လည်း ပေးရမည်၊ ငါ၏ စကားသည် သစ္စာဖြစ်ပါစေ။ ငါသည် ကိုယ်တိုင်ကိုပါ၊ မယားကိုပါ၊ နိုင်ငံကိုပါ၊ ငါချစ်သော သားများကိုပါ ပေးနိုင်သည်။”

Verse 32

प्रार्थितश्चेन्न दास्यामि व्यर्थो भवतु मेऽध्वरः । अनेन वचसा जाता महती मे शिरो व्यथा । प्रतिज्ञाय कथं यज्ञः संपूर्णोऽयं भविष्यति

“တောင်းဆိုလာသော်လည်း ငါမပေးလျှင် ငါ၏ အဓွရ (ယဇ္ဉ) သည် အလဟသ ဖြစ်ပါစေ။ ဤစကားကြောင့် ငါ၏ ခေါင်း၌ ကြီးမားသော နာကျင်မှု ပေါ်လာသည်။ ကတိပြုထားပြီးနောက် ဤယဇ္ဉသည် မည်သို့ ပြီးမြောက်နိုင်မည်နည်း။”

Verse 33

भंगोपायं न पश्यामि भ्रमामि भुवनत्रये । विध्वंसकारिणं ज्ञात्वा भवंतं पर्युपस्थितः

ဤအကျပ်အတည်းမှ လွတ်မြောက်ရန် နည်းလမ်းမမြင်ပါ; လောကသုံးပါးအနှံ့ ငါလှည့်လည်နေ၏။ အဆုံးဖြတ်ဖျက်ဆီးနိုင်သော အရှင်ဟု သိရှိ၍ သင်၏ရှေ့၌ ရှိခိုးကာ ခိုလှုံရန် လာရောက်ရပ်တည်၏။

Verse 34

यथा न पूर्यते यज्ञस्तथेदानीं विधीयताम्

ယဇ်ပူဇော်ပွဲ မပြီးဆုံးဘဲ မကျန်ရစ်စေရန် ယခုအခါ ထိုသို့ စီမံဆောင်ရွက်ပါစေ။

Verse 35

वामन उवाच । महर्षे शृणु मे वाक्यं का शक्तिर्मम विद्यते । कोऽहं कस्मात्करिष्यामि यज्ञे देवाः समागताः

ဝါမနက ပြော၏— «မဟာရိရှီရေ၊ ငါ့စကားကို နားထောင်ပါ။ ငါ၌ မည်သည့် အင်အားရှိသနည်း။ ငါသည် မည်သူနည်း၊ ယဇ်ပူဇော်ပွဲ၌ နတ်တို့ပင် စုဝေးလာကြသော် ငါက ဘာကို လုပ်နိုင်မည်နည်း»

Verse 36

ऋषयो ब्राह्मणाः सर्वे कथं व्यर्थो भविष्यति । अपरं शृणु मे वाक्यं ब्रह्मर्षे ब्रह्मणस्पते

ရိရှီတို့နှင့် ဗြာဟ္မဏတို့ အားလုံး ရှိနေကြသည်—ယဇ်ပူဇော်ပွဲသည် မည်သို့ အကျိုးမဲ့ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။ ထပ်မံ၍ ငါ့စကားတစ်ခွန်းကို နားထောင်ပါ၊ ဗြဟ္မရိရှီရေ၊ သဒ္ဓာဝါစ၏ အရှင် ဘြဟ္မဏස්ပတိရေ။

Verse 37

न कलत्रं न ते पुत्राः कस्मात्प्रकृतिरीदृशी । युद्धं विना न ते सौख्यं न सौख्यं कलहं विना

သင်၌ မယားမရှိ၊ သားလည်း မရှိ—အဘယ်ကြောင့် သင်၏ သဘာဝသည် ဤသို့ ဖြစ်သနည်း။ စစ်မရှိလျှင် သင်၌ သုခမရှိ၊ အငြင်းပွားမှုမရှိလျှင်လည်း သုခမရှိ။

Verse 39

नारदः कुरुते चान्यदन्यत्कुर्वंति ब्राह्मणाः । ममापि कौतुकं जातं महर्षे वद सत्वरम्

«နာရဒသည် တစ်မျိုးလုပ်သော်လည်း ဗြာဟ္မဏတို့သည် အခြားတစ်မျိုးလုပ်ကြ၏။ ကျွန်ုပ်၌လည်း စူးစမ်းလိုစိတ် ပေါ်လာပြီ—အို မဟာရ္ရှီ၊ အမြန်ပြောပါ»။

Verse 40

नारद उवाच । पाद्मकल्पे व्यतिक्रांते रात्र्यंते शृणु वामन । ब्रह्माण्डं वारिणा व्याप्तमन्यत्किं चिन्न विद्यते

နာရဒက ပြောသည်—«နားထောင်ပါ၊ အို ဝါမန။ ပဒ္မကလ္ပ ကုန်လွန်သွားပြီး ညအဆုံး၌ စကြဝဠာဥ (ဗြဟ္မာဏ္ဍ) အလုံးစုံကို ရေက လွှမ်းမိုးခဲ့၍ အခြားအရာ တစ်စုံတစ်ရာမျှ မရှိခဲ့»။

Verse 41

अप्सु शेते देवदेवः स च नारायणः स्मृतः । स ब्रह्मा स शिवो नास्ति भेदस्तेषां परस्परम्

ဒေဝတို့၏ဒေဝသည် စကြဝဠာရေများပေါ်၌ အိပ်စက်တော်မူ၏; ထိုအရှင်ကို နာရာယဏဟု မှတ်ယူကြ၏။ ထိုအရှင်သည် ဗြဟ္မာလည်း ဖြစ်၏၊ ရှိဝလည်း ဖြစ်၏—သူတို့အကြား ကွာခြားမှု မရှိ။

Verse 42

यदा भवंति ते भिन्ना स्तदा देवत्रयं च ते । कर्त्तुं वाराहकल्पं तु भिन्ना जातास्त्रयस्तदा

သို့ရာတွင် သူတို့ ပုံသဏ္ဍာန်ကွဲပြား၍ ပေါ်ထွန်းလာသော် ထိုအခါ သူတို့ကို ဒေဝသုံးပါးဟု ခေါ်ကြ၏။ ဝရာဟကလ္ပကို ဆောင်ရွက်ရန်အတွက် ထိုအခါ သုံးပါးအဖြစ် ခွဲခြားပေါ်ထွန်းလာကြသည်။

Verse 43

ब्रह्मविष्णुहरा देवा रजःसत्त्वतमोमयाः । सृष्टिं ब्रह्मा करोत्येवं तां च पालयते हरिः

ဗြဟ္မာ၊ ဝိෂ္ဏု၊ ဟရ (ရှိဝ) ဟူသော ဒေဝတို့သည် ရဇဿ၊ သတ္တဝ၊ တမော တို့ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားကြ၏။ ထို့ကြောင့် ဗြဟ္မာသည် စೃષ્ટိကို ဖန်ဆင်း၍ ဟရိသည် ထိုကို ထိန်းသိမ်းပေး၏။

Verse 44

हरः संहरते सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम् । एवं प्रवर्त्य देवेश उपविष्टा वरासने । कैलासशिखरे रम्ये मंत्रयंति परस्परम्

ဟရ (ရှီဝ) သည် လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာတို့ပါဝင်သော သုံးလောကလုံးကို အကုန်လုံး ပြန်လည်သိမ်းယူတော်မူ၏။ ထိုသို့ ကောသမစ်လုပ်ငန်းများကို စတင်စီမံပြီးနောက်၊ ဒေဝတို့၏အရှင်များသည် ကိုင်လာသ တောင်ထိပ်အလှပေါ်ရှိ အထူးမြတ်သော အာသနပေါ်တွင် ထိုင်ကာ အပြန်အလှန် တိုင်ပင်ဆွေးနွေးကြ၏။

Verse 45

त्रयाणां को वरो देवः को ज्येष्ठः को गुणाधिकः । चतुर्थो नास्ति यो वेत्ति सहसा ते त्रयः स्थिताः

သုံးပါးအနက် ဘယ်သူက အမြင့်မြတ်ဆုံး ဒေဝတော်နည်း။ ဘယ်သူက အကြီးဆုံးနည်း။ ဘယ်သူက ဂုဏ်ရည်အထူးဆုံးနည်း။ ဆုံးဖြတ်ပေးနိုင်မည့် စတုတ္ထတစ်ပါး မရှိသဖြင့် ထိုသုံးပါးသည် ချက်ချင်း မသေချာမှုအတွင်း ရပ်တည်နေကြ၏။

Verse 46

तेभ्यः समुत्थितं ज्योतिरेकीभूतं तदंबरे । कालमानेन युक्तं तद्भ्राम्ते रविमंडलम्

ထိုသုံးပါးထံမှ အလင်းရောင်တစ်ခု ပေါ်ထွန်းလာ၍ ကောင်းကင်၌ တစ်လုံးတည်းသော မီးတောက်အဖြစ် ပေါင်းစည်းသွား၏။ အချိန်၏ အတိုင်းအတာနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသဖြင့် ၎င်းသည် နေမဏ္ဍလကဲ့သို့ လှည့်ပတ်လျက်ရှိ၏။

Verse 47

अहं ज्येष्ठो ह्यहं ज्येष्ठो वादोऽभूद्धरब्रह्मणोः । द्वयोर्विवदतोः क्रोधात्संजातोऽहं मुखात्प्रभो

“ငါက အကြီးဆုံး—အမှန်ပင် ငါက အကြီးဆုံး!” ဟု ဟရနှင့် ဗြဟ္မာတို့အကြား အငြင်းပွားမှု ပေါ်ပေါက်လာ၏။ နှစ်ပါးအငြင်းပွားရာမှ ထွက်ပေါ်သော ဒေါသကြောင့်၊ အရှင်ဘုရား၊ ငါသည် မျက်နှာမှ မွေးဖွားလာ၏။

Verse 48

कथं देव न जानासि यदुक्तं ब्रह्मणा तदा । दशावतारास्ते रंतुं मत्स्यकूर्मादयः पुरा

“အို ဒေဝတော်၊ ထိုအခါ ဗြဟ္မာက ပြောခဲ့သည့်စကားကို ဘာကြောင့် မသိတော်မူသနည်း—မတ်စျ၊ ကူးရ္မ စသည့် အစဖြင့် သင်၏ ဒသအဝတာရတို့သည် ယခင်က နတ်ဘုရားလီလာအတွက် ပေါ်ထွန်းခဲ့သည်ဟု?”

Verse 49

रुद्रेण वारिता गत्वा कलहो वो न युज्यते । तथैव कृतवान्विष्णुरवतारान्दशैव तान्

ရုဒ္ဒရ၏ တားဆီးခြင်းကြောင့် ရပ်တန့်လော့—ဤအငြင်းပွားမှုသည် သင်နှင့် မသင့်တော်။ ထိုနည်းတူပင် ဗိෂ္ဏုသည် အဝတာရ ဆယ်ပါးကို အမှန်တကယ် ဆောင်ရွက်ခဲ့၏။

Verse 50

कल्पादौ ब्रह्मणो वक्त्रात्संजातोऽहं द्विजोत्तम । कलहाजन्म मे यस्मात्तस्मान्मे कलहः प्रियः

ကလ္ပအစတွင် ငါသည် ဗြဟ္မာ၏ ပါးစပ်မှ မွေးဖွားလာသော ဒွိဇိုတ္တမ၊ အမြတ်ဆုံးသော ဒွိဇာ။ ငါ၏ မွေးဖွားခြင်းသည် အငြင်းပွားမှုမှ ဖြစ်သဖြင့် ထို့ကြောင့် အငြင်းပွားမှုသည် ငါ့အတွက် ချစ်ခင်ရာ ဖြစ်၏။

Verse 51

कल्पादौ सृजता पूर्वं चिन्वितं ब्रह्मणा स्वयम् । वेदान्तिना कथं सृष्टिः कर्त्तव्याऽहो हरे मया

အယုဂ်အစတွင် ဗြဟ္မာသည် ဖန်ဆင်းခြင်းကို စတင်မီ ကိုယ်တိုင် စဉ်းစားတော်မူ၏—“ဟရီရေ၊ ငါသည် ဝေဒနှင့် ၎င်း၏ အဆုံးသတ်အဓိပ္ပါယ်၌ တည်မြဲသူဖြစ်ရာ၊ ဤဖန်ဆင်းမှုကို မည်သို့ ဆောင်ရွက်ရမည်နည်း?”

Verse 52

नष्टान्वेदान्न जानामि क्व वेदास्ते गता इति । पृथ्वीमपि न जानामि किं स्थाने किमधो गता

ပျောက်ဆုံးသွားသော ဝေဒများ ဘယ်သို့ သွားကြသည်ကို ငါမသိ။ မြေကြီးတောင် ဘယ်မှာရှိသည်ကို မသိ—ဘယ်နေရာ၌ ရှိသနည်း၊ သို့မဟုတ် ဘယ်အောက်အနက်သို့ ကျသွားသနည်း။

Verse 54

जले जलेचरो मत्स्यो महानद्यां भविष्यसि । आदाय वेदान्वेगेन मम त्वं दातुमर्हसि

ရေထဲ၌ သင်သည် ငါးကြီးဖြစ်၍ ရေထဲတွင် လှုပ်ရှားကာ မြစ်ကြီးအတွင်း သွားလာလိမ့်မည်။ ဝေဒများကို လျင်မြန်စွာ ယူဆောင်၍ ငါ့ထံ ပြန်လည် ပေးအပ်သင့်၏။

Verse 55

तथा च कृतवान्देवो मत्स्यरूपं जले महत् । वेदान्समानयामास ददौ च ब्रह्मणे पुरा । कूर्मरूपं पुनः कृत्वा मंदरं धारयिष्यसि

ထို့ကြောင့် ဘုရားရှင်သည် ရေမဟာအတွင်း၌ မဟာငါးရုပ် (မတ္စျ) ကို ခံယူတော်မူ၍ ဝေဒများကို ပြန်လည်ယူဆောင်လာကာ အရင်က ဗြဟ္မာသို့ ပေးအပ်တော်မူခဲ့သည်။ ထို့နောက် အဏ္ဍကာရုပ် (ကူර්မ) ကို ထပ်မံခံယူ၍ မန္ဒရတောင်ကို ထမ်းဆောင်တော်မူမည်။

Verse 56

इत्युक्तो ब्रह्मणा विष्णुर्लक्ष्मीस्त्वां वरयिष्यति । पुरा चित्रं चरित्रं ते मथने दृष्टवानहम्

ဗြဟ္မာက ဤသို့ မိန့်တော်မူသဖြင့် ဗိဿနုအား— “လက္ခ္မီသည် သင့်ကို ရွေးချယ်လိမ့်မည်။ အရင်က နို့ပင်လယ်ကို မွှေရာတွင် သင့်၏ အံ့ဩဖွယ် လုပ်ရပ်များကို ငါမြင်ခဲ့သည်” ဟု ဆို၏။

Verse 57

यदा रसातलं प्राप्ता पृथिवी नैव दृश्यते । ब्रह्मांडार्थे स्थानकृते तत्र सा नैव दृश्यते

ကမ္ဘာမြေသည် ရသာတလသို့ ဆင်းကျသွားသောအခါ လုံးဝ မမြင်ရတော့ပေ။ စကြဝဠာဥ (ဗြဟ္မာဏ္ဍ) အရေးအတွက် စီမံထားသော နေရာ၌ပင် ထိုမြေကို မမြင်ရခဲ့။

Verse 58

वाराहं क्रियतां रूपं ब्रह्मणा प्रेरितः स्वयम् । महावराहरूपं स कृत्वा भूमेरधो गतः

“ဝါရာဟ (ဝက်တော) ရုပ်ကို ခံယူပါ” ဟု ဗြဟ္မာကိုယ်တိုင် တိုက်တွန်းသဖြင့်၊ သူသည် မဟာဝါရာဟရုပ်ကို ခံယူကာ မြေကြီးအောက်သို့ ဆင်းသွား၏။

Verse 59

उद्धृत्य च तदा विष्णुर्दंष्ट्राग्रेण वसुंधराम् । स निनाय यथास्थानं मुस्तां व धरणीतलात्

ထို့နောက် ဗိဿနုသည် မြေကြီးကို မိမိ၏ အစွယ်ထိပ်ပေါ်တွင် တင်၍ မြှောက်တော်မူကာ သင့်တော်သော နေရာသို့ ပြန်လည်ပို့ဆောင်တော်မူ၏—မြေပြင်မှ မုစ္တာမြက်အစုကို ဆွဲထုတ်မြှောက်သကဲ့သို့။

Verse 60

अवतारं तृतीयं वै हरस्यापि मनोहरम् । येन सा पृथिवी पृथ्वी पर्वतैः सहिता धृता

ဤသည်မှာ ဟရိ၏ တတိယမြောက် အဝတားတော် အလွန်လှပစွာ ဆင်းသက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအဝတားတော်ကြောင့် တောင်တန်းများနှင့်အတူ မြေကြီးကို ထောက်တည်၍ တည်ငြိမ်စေခဲ့သည်။

Verse 61

चतुर्थं नरसिंहं वै कथयामि सुदारुणम् । आदित्या अदितेः पुत्रा दितेः पुत्रौ महावलौ

ယခု တတိယမဟုတ်ဘဲ စတုတ္ထမြောက် အဝတားတော်—နရသിംဟကို အလွန်ကြမ်းတမ်းစွာ ငါပြောမည်။ အာဒိတျယတို့သည် အဒိတိ၏ သားများ ဖြစ်၍၊ ဒိတိ၏ သားနှစ်ပါးသည် အလွန်တန်ခိုးကြီးကြသည်။

Verse 62

हिरण्यकशिपुर्दैत्यो हिरण्याक्षो महाबलः । स्वर्गे देवाः स्थिताः सर्वे पाताले दैत्यदानवाः

ဟိရဏ္ယကသိပု ဒೈတျယနှင့် အလွန်တန်ခိုးကြီးသော ဟိရဏ္ယာක්ෂတို့ရှိ၏။ ဒေဝတို့အားလုံးသည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ တည်နေစဉ်၊ ဒೈတျယနှင့် ဒာနဝတို့သည် ပာတာလ၌ နေရာယူကြသည်။

Verse 63

हिरण्यकशिपुश्चक्रे दैत्यो राज्यं रसातले । मनुपुत्रा धरापृष्ठे स्थापिता देवदानवैः

ဒೈတျယ ဟိရဏ္ယကသိပုသည် ရသာတလ၌ မိမိ၏ အာဏာပိုင်နယ်ကို တည်ထောင်하였다။ ထို့ပြင် မနု၏ သားများကို ဒေဝနှင့် ဒာနဝတို့က မြေမျက်နှာပြင်ပေါ်၌ နေရာချထားကြသည်။

Verse 64

क्रमेणाभ्यासयोगेन भिन्नांश्चक्रे स चैकतः । प्राणापानव्यानोदानसमानाख्यांश्च मारुतान्

အစဉ်လိုက် အလေ့အကျင့်ယောဂဖြင့် သူသည် ခွဲခြားနေသော အင်အားများကို တစ်စုတစ်စည်းတည်း ဖြစ်စေ하였다။ ထို့ပြင် ပရာဏ၊ အပာဏ၊ ဗျာဏ၊ ဥဒါဏ၊ သမာဏ ဟူသော အသက်ရှုလေများကိုလည်း ထိန်းချုပ်နိုင်하였다။

Verse 65

सप्तद्वीपवतीं पृथ्वीं गृहीत्वा साऽमरावतीम् । ग्रहीतुकामो बुभुजे पुत्रपौत्रैः कृतादरः

ကျွန်းခုနစ်ပါသော မြေပြင်ကို သိမ်းယူပြီးနောက်၊ အမရာဝတီကိုပါ သိမ်းယူလိုသော ဆန္ဒထပ်မံပေါ်လာ၏။ ထို့နောက် သားမြေးတို့ကို မေတ္တာပြ၍ ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်လေ၏။

Verse 66

प्रह्लादप्रमुखान्पुत्रान्स पीडयति मंदधीः । पुत्रेषु पाठ्यमानेषु प्रह्लादोऽपि पपाठ तत्

ဉာဏ်မပြည့်စုံသောသူသည် ပရဟ္လာဒကို အဓိကထား၍ သားများကို နှိပ်စက်လေ၏။ သားတို့အား သင်ခန်းစာကို အတင်းအကျပ် ဖတ်ခိုင်းနေစဉ် ပရဟ္လာဒလည်း ထိုသင်ခန်းစာကို ဖတ်ရွတ်လေ၏။

Verse 67

येन वै पठ्यमानेन जायते तस्य वेदना । भुवनद्वयराज्येन दैत्यो देवान्न मन्यते

ထိုသင်ခန်းစာကို ဖတ်ရွတ်သည့်အခါ သူ့အတွက် နာကျင်မှု ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ လောကနှစ်ပါး၏ အာဏာကို ပိုင်ဆိုင်သဖြင့် ဒိုင်တျာသည် ဒေဝတို့ကို မလေးစားတော့ချေ။

Verse 68

तपसा तोषितो ब्रह्मा ददौ तस्मै वरं प्रभुः । अमरत्वं स देवेभ्यो मनुष्येभ्यः सुरोत्तम

တပသ်ကျင့်မှုကြောင့် ပျော်ရွှင်တော်မူသော အရှင် ဘြဟ္မာသည် သူ့အား ကောင်းချီးတစ်ပါး ပေးတော်မူ၏—ဒေဝတို့နှင့် လူသားတို့ကြောင့် မသေမပျက်သော အမရత్వကို၊ အို နတ်တို့အထွဋ်အမြတ်။

Verse 69

कस्मादपि न मे भूयान्मरणं यदि चेद्भवेत् । किंचित्सिंहो नरः किंचिद्यो भवेद्धरणीधरः

မည်သည့်အရာမှ မရဏမလာစေပါနှင့်—မရဏဖြစ်ရမည်ဆိုလျှင်လည်း၊ ခြင်္သေ့တစ်စိတ် လူတစ်စိတ်ဖြစ်၍ မြေကို ထမ်းဆောင်သကဲ့သို့သော အရှိန်အဟုန်ရှိသူကြောင့်သာ ဖြစ်ပါစေ။

Verse 70

तस्मात्कररुहैभिन्नो मरिष्ये न धरातले । एवं भविष्यतीत्युक्त्वा गतो ब्रह्मा च विस्मयम्

ထို့ကြောင့် ငါသည် မြေပြင်ပေါ်၌ မသေမည်၊ လက်သည်းတို့ဖြင့် ခွဲဖျက်ခံရသောအခါမှသာ သေမည်။ «ဤသို့ပင် ဖြစ်လိမ့်မည်» ဟုဆိုကာ ဘြဟ္မာသည် အံ့ဩလျက် ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 71

कालेन गच्छता तस्य संजातो विग्रहो महान् । देवाः किं मे करिष्यंति विष्णुना किं प्रयोजनम्

အချိန်ကာလ ကုန်လွန်သွားသဖြင့် သူ၏ အဟင်္ကာရအင်အားသည် အလွန်ကြီးမားလာ၏။ «ဒေဝတားတို့က ငါ့ကို ဘာလုပ်နိုင်မလဲ? ဗိဿဏုကို ငါ့အတွက် ဘာလိုအပ်သနည်း?»

Verse 72

यष्टव्योऽहं सदा यज्ञै रुद्रः किं मे करिष्यति । एवं हि वर्त्तमानस्य प्रह्लादः स्तौति तं हरिम्

«ငါသည် ယဇ်ပူဇော်မှုတို့ဖြင့် အမြဲတမ်း ပူဇော်ခံရသူ ဖြစ်ရမည်; ရုဒြာက ငါ့ကို ဘာလုပ်နိုင်မလဲ?» ထိုသို့ဖြစ်နေစဉ် ပရဟ္လာဒသည် ထိုဟရီဘုရားကို ဆက်လက် ချီးမွမ်းလေ၏။

Verse 73

येनास्य जायते मृत्युस्तमेव स्मरते हरिम् । यदासौ वार्यमाणोऽपि विरौति च हरिं हरिम्

သူသည် သတ္တဝါတို့အတွက် သေခြင်းကိုပင် ဖြစ်ပေါ်စေသော ဟရီကိုသာ သတိရ၏။ တားဆီးထားသော်လည်း «ဟရီ၊ ဟရီ» ဟု ဆက်လက် အော်ဟစ်လေ၏။

Verse 74

चतुर्भुजं शंखगदासिधारिणं पीतांबरं कौस्तुभ लाञ्छितं सदा । स्मरामि विष्णुं जगदेकनायकं ददाति मुक्तिं स्मृतमात्र एव यः

ခေါင်းလောင်း (သင်္ခ)၊ ဂဒါ၊ ဓား ကို ကိုင်ဆောင်သော လက်လေးဖက်ရှိ၍ အဝါရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ ကೌஸ္တုဘ မဏိအမှတ်တံဆိပ်ဖြင့် အမြဲတမ်း တန်ဆာဆင်သော ကမ္ဘာလောက၏ တစ်ပါးတည်းသော အရှင် ဗိဿဏုကို ငါ သတိရ၏။ သူသည် သတိရခြင်းသာဖြင့်ပင် မုက္ခကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 75

अनेन वचसा क्षुब्धो दैत्यो देत्यान्दि देश ह । मारयध्वं तु तं दुष्टं गज सर्पजलाग्नितः

ဤစကားတို့ကြောင့် ဒေါသအမျက်ခြောင်းခြောင်းထွက်လျက် ဒိုက်တျာသည် ဒါနဝါတို့အား "ထိုလူယုတ်မာကို ဆင်၊ မြွေ၊ ရေ သို့မဟုတ် မီးဖြင့် သတ်ကြလော့" ဟု အမိန့်ပေးလေ၏။

Verse 76

प्रह्लाद उवाच । गजेपि विष्णुर्भुजगेऽपि विष्णुर्जलेऽपि विष्णुर्ज्वलनेऽपि विष्णुः । त्वयि स्थितो दैत्य मयि स्थितश्च विष्णुं विना दैत्यगणाऽपि नास्ति

ပြဟ္လာဒက "ဆင်၌လည်း ဗိဿနိုးရှိ၏။ မြွေ၌လည်း ဗိဿနိုးရှိ၏။ ရေ၌လည်း ဗိဿနိုးရှိ၏။ မီး၌လည်း ဗိဿနိုးရှိ၏။ အို ဒိုက်တျာ၊ ကိုယ်တော်၌လည်း ကိုယ်တော်မြတ် ကိန်းဝပ်တော်မူ၏။ ကျွန်ုပ်၌လည်း ကိန်းဝပ်တော်မူ၏။ ဗိဿနိုးမရှိဘဲလျက် အသူရာအပေါင်းတို့သည်လည်း မတည်ရှိနိုင်ပါ" ဟု ဆိုလေ၏။

Verse 77

यदा स मार्यमाणोऽपि मृत्युं प्राप्नोति न क्वचित् । हिरण्यकशिपोर्वक्षो दह्यते क्रोधवह्निना । तदा शिक्षयितुं पुत्रं मुखाग्रे संनिवेश्य च

အကြိမ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်သော်လည်း မည်သို့မျှ မသေဆုံးသောအခါ ဟိရဏျကရှိပု၏ ရင်ထဲ၌ ဒေါသအမြတ်မီး တောက်လောင်လေ၏။ ထို့နောက် သားဖြစ်သူကို 'ဆုံးမ' လိုသဖြင့် မိမိမျက်နှာရှေ့တွင် ထိုင်စေ၏။

Verse 78

वचोभिः कठिनैः पुत्रं स्वयं हन्तुं समुद्यतः । धिक्त्वा नारायणं स्तौषि ममारिं स्तौषि चेत्पुनः

ကြမ်းတမ်းသော စကားတို့ဖြင့် မိမိသားကို ကိုယ်တိုင်သတ်ရန် ထလေ၏။ "ဟယ်... နာရာယဏကို ချီးမွမ်းသလော။ ငါ၏ရန်သူကို ထပ်မံချီးမွမ်းလျှင်...!"

Verse 79

पुष्पलावं लविष्यामि शिरस्तेऽहं वरासिना । अहं विष्णुरहं ब्रह्मा रुद्र इन्द्रो वरं वद

"ပန်းခိုင်ကို ဖြတ်သကဲ့သို့ ဤမြတ်သောဓားဖြင့် သင့်ခေါင်းကို ငါဖြတ်မည်။ ငါသည် ဗိဿနိုး၊ ငါသည် ဗြဟ္မာ၊ ရုဒြ၊ ဣန္ဒြာ ဖြစ်၏။ ပြောလော့... ဆုကို တောင်းလော့။"

Verse 80

आत्मीयं पितरं मुक्त्वा कमन्यं स्तौषि बालक

မိမိ၏ဖခင်ကို စွန့်ပစ်ပြီး ကလေးရေ၊ အခြားဘယ်သူကို ချီးမွမ်းနေသနည်း?

Verse 81

यदा न पठते बालः स्तौति नो पितरं स्वकम् । दण्डेनाहत्य गुरुणा प्रह्लादः प्रेरितः पुनः । वदैकं वचनं शिष्य देहि मे गुरुदक्षिणाम्

ကလေးက မဖတ်မရွတ်ဘဲ မိမိဖခင်ကိုလည်း မချီးမွမ်းသဖြင့် ဆရာက တုတ်ဖြင့် ထိုးနှက်ကာ ပရဟ္လာဒကို ထပ်မံဖိအားပေး၍— «တပုဒ်တည်း ပြောပါ၊ တပည့်ရေ၊ ငါ့အား ဂုရုဒက္ခိဏာ ပေးပါ» ဟု ဆို၏။

Verse 82

यथा मे तुष्यते स्वामी ददाति विपुलं धनम्

«အရှင်တော်သည် ကျွန်ုပ်ကို နှစ်သက်၍ ငွေကြေးအလွန်များစွာ ပေးတော်မူစေရန်»။

Verse 83

प्रह्लाद उवाच । प्रहरस्व प्रथमं मां करिष्ये वचनं गुरो । स्तौमि विष्णुमहं येन त्रैलोक्यं सचराचरम्

ပရဟ္လာဒက ပြောသည်— «အရင်ဆုံး ကျွန်ုပ်ကို ထိုးနှက်ပါ၊ ဂုရုရေ၊ အမိန့်ကို ကျွန်ုပ် လိုက်နာမည်။ ကျွန်ုပ်သည် ဗိဿဏုကို ချီးမွမ်း၏—လှုပ်ရှားသမျှ မလှုပ်ရှားသမျှ အပါအဝင် သုံးလောကလုံးကို ထောက်တည်တော်မူသော အရှင်ကို»။

Verse 84

कृतं संवर्द्धितं शांतं स मे विष्णुः प्रसीदतु । ब्रह्मा विष्णुर्हरो विष्णु रिन्द्रो वायुर्यमोऽनलः

«ဖန်ဆင်း၍ ပြုစုထိန်းသိမ်းကာ ငြိမ်းချမ်းစေတော်မူသော ဗိဿဏုသည် ကျွန်ုပ်အပေါ် ကရုဏာပြုတော်မူပါစေ။ ဗြဟ္မာသည် ဗိဿဏု၊ ဟရသည် ဗိဿဏု၊ အိန္ဒြ၊ ဝါယု၊ ယမ နှင့် အဂ္နိ တို့လည်း ဗိဿဏုတည်း»။

Verse 85

प्रकृत्यादीनि तत्त्वानि पुरुषं पंचविंशकम् । पितृदेहे गुरोर्देहे मम देहेऽपि संस्थितः

ပရကృతိမှ စသော တတ္တဝများနှင့် ပုရုသ (၂၅) တို့အပါအဝင်—ထိုသခင်သည် အဖ၏ကိုယ်၊ ဆရာ၏ကိုယ်၊ ငါ၏ကိုယ်၌ပင် တည်ရှိတော်မူ၏။

Verse 86

एवं जानन्कथं स्तौमि म्रियमाणं नराधमम्

ဤသို့ သိပြီးနောက် သေဆုံးသွားမည့် လူယုတ်ကို ငါ ဘယ်လို ချီးမွမ်းနိုင်မည်နည်း။

Verse 87

गुरुरुवाच । नरेषु कोऽधमः शिष्य जन्मादिमरणेऽधम । कथं न पितरं स्तौषि म्रियमाणो हरिं हरिम्

ဂုရုက မိန့်တော်မူသည်—«တပည့်ရေ၊ လူတို့အနက် ဘယ်သူက ယုတ်နိမ့်သနည်း။ မွေးဖွားခြင်းနှင့် သေခြင်းတိုင်ပင် ယုတ်နိမ့်လျှင်၊ သေခါနီး၌ အဖ—ဟရီ၊ ဟရီ—ကို မချီးမွမ်းသနည်း?»

Verse 89

भये राजकुले युद्धे व्याधौ स्त्रीसंगमे वने । अशक्तौ वाऽथ संन्यासे मरणे भूमिसंस्थिताः । स्मरंति मातरं मूर्खाः पितरं च नराधमाः

ကြောက်ရွံ့ချိန်၊ မင်းနန်းတော်တွင်၊ စစ်ပွဲတွင်၊ နာမကျန်းချိန်၊ မိန်းမတို့နှင့် ပေါင်းသင်းရာတွင်၊ တောတွင်; အားနည်းချိန် သို့မဟုတ် သံဃာဝင်သကဲ့သို့ စွန့်လွှတ်ရာတွင်; ထို့ပြင် သေချိန် မြေပေါ်လဲကျနေစဉ်—မိုက်သူတို့သည် မိခင်ကို သတိရကြပြီး လူယုတ်တို့သည် အဖကို သတိရကြ၏။

Verse 90

माता नास्ति पिता नास्ति नास्ति मे स्वजनो जनः । हरिं विना न कोऽप्यस्ति यद्युक्तं तद्विधीयताम्

အမေမရှိ၊ အဖေမရှိ၊ ငါ့အတွက် ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေဟူ၍လည်း မရှိ။ ဟရီမရှိလျှင် ငါ့အတွက် အမှန်တကယ် ရှိသူမရှိ။ သင့်လျော်သမျှကို ပြုလုပ်ပါစေ။

Verse 91

इत्यादिवचनैः क्रुद्धो हन्तुं दैत्यः समुत्थितः । तदा माता समागत्य पुत्रस्य पुरतः स्थिता

ထိုသို့သောစကားများကြောင့် ဒေဝတမန်မဟုတ်သော ဒိုင်တျာသည် ဒေါသထွက်ကာ သတ်ရန် ထလာ၏။ ထိုအခါ မိခင်သည် ရောက်လာ၍ သား၏ရှေ့တွင် ရပ်တည်၏။

Verse 92

भ्रातरः स्वजनो भगिनी भाषते मा हरिं वद । अहं माता स्वसा चेयं भ्रातरः स्वजनो जनः । यथा संमिलितैर्वत्स स्थीयते वहुवासरम्

သူမက «ညီအစ်ကိုတို့၊ ဆွေမျိုးတို့၊ ညီမတို့—“ဟရီ” ဟု မဆိုကြနှင့်။ ငါသည် မိခင်၊ ဤသူမသည် ညီမ၊ ဤတို့သည် ညီအစ်ကို—ကိုယ့်လူကိုယ့်မျိုးပင်။ ချစ်သားရေ၊ ငါတို့အားလုံးနှင့် အတူ နေပါ၊ ရက်များစွာ» ဟု ပြော၏။

Verse 93

गंतुं न विद्यते शक्तिर्जलमध्ये ममाधुना । अवतारैस्त्वया कार्यं दशभिः सृष्टिरक्षण म्

ယခု ဤရေများအလယ်၌ ငါသည် ရှေ့သို့ သွားနိုင်သော အင်အားမရှိတော့။ ထို့ကြောင့် သင်သည် အဝတာရ ဆယ်ပါးဖြင့် စကြဝဠာကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရမည်။

Verse 94

यस्याः पीतं मया मूत्रं पुरीषमुदरे बहु । सा माता नरकोऽस्माकमग्रे वक्तुं न शक्यते

ငါ သောက်ခဲ့သော ဆီးနှင့် ဗိုက်အတွင်း၌ အညစ်အကြေးများစွာကို ခံခဲ့ရသော သူမ—သူမသည် ငါ့မိခင်ပင်။ သို့ရာတွင် သူမကို မကောင်းပြောခြင်းကြောင့် ဖြစ်လာသော နရကကို အပြည့်အဝ မဖော်ပြနိုင်။

Verse 95

निर्मितो न द्वितीयस्तु निर्मितो विश्वकर्मणा । त्वादृशस्तु पुमान्कश्चिद्यस्य नो हदये हरिः

ဗိශ්ဝကರ್ಮန်က ဖန်ဆင်းထားသော်လည်း သင်နှင့်တူသော ဒုတိယတစ်ဦး မရှိ။ သို့သော် သင်ကဲ့သို့သော လူတစ်ယောက်၏ နှလုံးသား၌ “ဟရီ” မတည်ရှိလျှင် ထိုသူသည် မည်သို့သော လူနည်း?

Verse 96

दशमासं ध्रुवं मन्ये मूत्रं पास्यति तर्पितः । भ्रातरो भ्रातरः सत्यं गर्भेऽपि स्युः कथं यदि

ငါအမှန်တကယ် ယုံကြည်သည်—ဆယ်လအတွင်း မိခင်ဝမ်းထဲ၌ တည်မြဲစွာ ထိန်းသိမ်းခံရသော သန္ဓေကလေးသည် ဆီးကိုပင် သောက်ရသည်။ «ညီအစ်ကိုတို့သည် အမှန်တကယ် ညီအစ်ကို» ဟုဆိုလျှင်၊ ဝမ်းထဲ၌ပင် မည်သို့ ထိုသို့ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

Verse 97

युध्यतस्तान्कथं माता वराकी वारयिष्यति । स्वजनो दृश्यते वृद्धः परेषु पण्डितायते

သူတို့ တိုက်ခိုက်နေချိန်၌ အဲဒီ ဆင်းရဲသော မိခင်က ဘယ်လို တားဆီးနိုင်မလဲ။ ကိုယ့်လူမျိုးအတွင်းမှာသာ «အကြီး» လို့ မြင်ရပေမယ့်၊ အခြားသူများအကြားမှာတော့ ပညာရှိလို ဟန်ဆောင်တတ်သည်။

Verse 98

कुटुंबं भण्यते कस्माद्यश्च नायाति याति च । बंधनं च कुटुम्बस्य जायते नरकाय नः

အဘယ်ကြောင့် «မိသားစု» ဟု ခေါ်သနည်း—အမှန်တကယ် မလာလည်း မသွားလည်းသော အရာကို? အမှန်ပင် မိသားစုအပေါ် ချည်နှောင်မှုသည် ချည်ကြိုးဖြစ်လာကာ ငါတို့ကို နရကဒုက္ခသို့ ဦးတည်စေသည်။

Verse 99

माता मे विद्यते चान्या पितान्यो भ्रातरश्च ये । स्वसा स्वजनसम्वन्धं ज्ञात्वा मुक्तिमवाप्नुयात्

ငါ၌ အခြားမိခင်တစ်ပါး၊ အခြားဖခင်တစ်ပါး၊ အခြားညီအစ်ကိုများလည်း ရှိသည်။ «နှမ» နှင့် «ကိုယ့်လူမျိုး» တို့၏ အမှန်တကယ် ဆက်နွယ်မှုကို သိမြင်လျှင် မောက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ရနိုင်သည်။

Verse 100

माता प्रकृतिरस्माकं स्वसा बुद्धिर्निगद्यते । अहंकारस्ततो जातो योऽहमित्यनुमीयते

ပရကృతိ (Prakṛti) သည် ငါတို့၏ မိခင်ဟု ဆိုကြပြီး၊ ဗုဒ္ဓိ (Buddhi) ကို နှမဟု ခေါ်ကြသည်။ ထိုမှ အဟံကာရ (Ahaṃkāra)—«ငါ» ဟု ခံယူစေသော အတ္တ—ပေါ်ပေါက်လာသည်။

Verse 101

तन्मात्राः सोदराः पञ्च ये गच्छन्ति सहैव मे । एषा प्रकृतिरस्माकं विकारः स्वजनो मम

တန်မာတ်ရာ ငါးပါးသည် ငါ၏ သွေးတူညီအစ်ကိုများ ဖြစ်၍ ငါနှင့်အတူတကွ လိုက်ပါသွားကြသည်။ ဤသည်မှာ ငါတို့၏ ပရကృతి ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်း၏ ပြောင်းလဲမှုကို ငါ «ငါ့သူငါ့သား» ဟု ခေါ်သည်။

Verse 102

एतेषां वाहको यस्तु पुरुषः पञ्च विंशकः । स मे पिता शरीरेऽस्मिन्परमात्मा हरिः स्थितः

ဤအရာအားလုံးကို ထမ်းဆောင်ညွှန်ကြားသူ၊ နှစ်ဆယ့်ငါးမြောက် ပုရုရှသည် ငါ၏ အဖ ဖြစ်သည်။ ဤကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း၌ ဟရီသည် ပရမాత్మာ အဖြစ် တည်ရှိနေသည်။

Verse 103

यद्यसौ चित्यन्ते चित्ते दृश्यते हृदये हरिः । अणिमादिगुणैश्वर्यं पदं तस्यैव जायते

ဟရီကို စိတ်အတွင်းနှင့် နှလုံးအတွင်း၌ စူးစမ်းသတိပြု၍ မြင်တွေ့နိုင်လျှင်၊ ထိုသူအတွက် အဏိမာ စသည့် ဂုဏ်အာနုဘော်ပါဝင်သော အာဏာရှင်အဆင့်သည် ပေါ်ထွန်းလာသည်။

Verse 104

भवता सम्मतं राज्यं तन्मे नित्यं तृणैः समम् । यत्र नो पूज्यते विष्णुर्ब्रह्मा रुद्रोऽनिलोऽनलः

သင်နှစ်သက်သဘောတူသော နိုင်ငံတော်သည် ငါ့အတွက် အမြဲတမ်း မြက်ပင်တစ်စည်းနှင့် တူ၏—အဲဒီနေရာ၌ ဗိဿဏုကို မပူဇော်၊ ဗြဟ္မာကို မပူဇော်၊ ရုဒ္ဒရကို မပူဇော်၊ ဝါယုကို မပူဇော်၊ အဂ္နိကို မပူဇော်သည့်အခါ။

Verse 105

प्रत्यक्षो दृश्यते यस्तु निरालम्बो भ्रमत्यसौ । स एव भगवान्विष्णुर्य एते गगने स्थिताः

အထောက်အပံ့မရှိဘဲ လှုပ်ရှားသွားလာနေသည်ဟု တိုက်ရိုက်မြင်ရသော အရာသည်ပင် ဘဂဝန် ဗိဿဏု ဖြစ်၏။ ကောင်းကင်၌ တည်နေသော ဤအရာတို့ကို တည်မြဲစေသူလည်း ထိုသူတည်း။

Verse 106

ध्रुवे बद्धा ग्रहाः सर्वे य एतेऽप्युडवः स्थिताः । ते सर्वे विष्णुवचसा न पतंति धरातले

ဂြိုဟ်အားလုံးနှင့် တည်ငြိမ်နေသော ကြယ်များပင်လျှင် ဓြုဝာနှင့် ချည်နှောင်ထားကြ၏။ ဗိဿဏု၏ အမိန့်တော်ကြောင့် မြေပြင်သို့ မကျဆင်းကြ။

Verse 107

काले विनाशः सर्वेषां तेनैव विहितः स्वयम् । इति संचिंत्य मे नास्ति भवद्भ्यो मरणाद्भयम्

အချိန်တန်လျှင် အရာအားလုံး၏ ပျက်စီးခြင်းကို ထိုအရှင်တော်တစ်ပါးတည်းက စီမံထား၏။ ထိုသို့ စဉ်းစားလျက်၊ သင်တို့ကြောင့် ငါသည် သေခြင်းကို မကြောက်တော့။

Verse 108

इति तद्वचनस्यांते पदा हत्वा पिताऽब्रवीत् । कुत्राऽसौ हन्मि तत्पूर्वं पश्चात्त्वां हरिभाषिणम्

ထိုစကားအဆုံးသတ်သော် ဖခင်သည် ခြေဖြင့် ထိုးနှက်၍ ပြော၏—“သူဘယ်မှာနည်း။ ငါသည် အရင်ဆုံး သူ့ကို သတ်မည်၊ ထို့နောက် ဟရီကို ပြောဆိုသူ သင်ကို သတ်မည်။”

Verse 109

प्रह्लाद उवाच । पृथिव्यादीनि भूतानि तान्येव भगवान्हरिः । स्थले जले किं बहुना सर्वं विष्णुमयं जगत्

ပရဟ္လာဒက ပြော၏—“မြေကြီးနှင့် အခြားသော ဓာတ်တရားများ၊ ထိုအရာတို့ပင် ဘဂဝန် ဟရီ ဖြစ်၏။ မြေပေါ်၌လည်း၊ ရေထဲ၌လည်း—ပို၍ ဘာပြောစရာရှိသနည်း။ ကမ္ဘာလောက အားလုံးသည် ဗိဿဏုမယ ဖြစ်၏။”

Verse 110

तृणे काष्ठे गृहे क्षेत्रे द्रव्ये देहे स्थितो हरिः । ज्ञायते ज्ञानयोगेन दृश्यते किं नु चक्षुषा

ဟရီသည် မြက်ပင်၌၊ သစ်သား၌၊ အိမ်၌၊ လယ်ကွင်း၌၊ ပစ္စည်းဥစ္စာ၌၊ ကိုယ်ခန္ဓာ၌ တည်ရှိ၏။ အမှန်တရား၏ ဉာဏ်ယောဂဖြင့်သာ သိမြင်ရသည်—မျက်စိဖြင့်သာ ဘယ်လို မြင်နိုင်မည်နည်း။

Verse 111

ब्रह्मालये याति रसातले वा धरातलेऽसौ भ्रमति क्षणेन । आघ्राति गन्धं विदधाति सर्वं शृणोति जानाति स चात्र विष्णुः

သူသည် ဗြဟ္မာ့ဘုံသို့ သွားရောက်၏၊ သို့မဟုတ် ရသတလ သို့ သွား၏၊ သို့မဟုတ် မြေပြင်ပေါ်တွင် ခဏချင်း လှည့်လည်သွားလာ၏။ သူသည် ရနံ့များကို ရှူရှိုက်၏၊ အရာအားလုံးကို စီစဉ်ပြီးမြောက်စေ၏၊ ကြားသိ၏ — အမှန်စင်စစ် ဤနေရာတွင် ဗိဿနိုး ရှိတော်မူ၏။

Verse 112

इत्युक्तः सहजां मायां त्यक्त्वा सिंहासनोत्थितः । दृढं परिकरं बद्ध्वा खङ्गं चाकृष्य चोज्ज्वलम्

ဤသို့ ပြောဆိုခံရသဖြင့် သူသည် မိမိ၏ မွေးရာပါ မောဟကို ပယ်ခွာ၍ ပလ္လင်ထက်မှ ထကာ ခါးပတ်ကို တင်းကျပ်စွာ စည်းနှောင်ပြီး တောက်ပသော ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

Verse 113

हत्वा तं फलकाग्रेण बभाषे दुस्सहं वचः । इदानीं स्मर रे विष्णुं नो चेज्जवलितकु ण्डलम् । पतिष्यति शिरो भूमौ फलं पक्वं यथा नगात्

ဓားအဖျားဖြင့် ရိုက်နှက်ပြီးနောက် သည်းမခံနိုင်သော စကားများကို ပြောဆိုလေသည်– “ယခု၊ အို လူယုတ်မာ၊ ဗိဿနိုးကို သတိရလော့။ သို့မဟုတ်ပါက တောက်လောင်နေသော နားကပ်များဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော သင့်ခေါင်းသည် အပင်မှ ကြွေကျသော အသီးမှည့်ကဲ့သို့ မြေကြီးပေါ်သို့ ကျလိမ့်မည်။”

Verse 114

नो चेद्दर्शय तं विष्णुमस्मात्स्तंभाद्विनिर्गतम् । प्रह्लादस्तु भयं त्यक्त्वा चक्रे पद्मासनं भुवि

“သို့မဟုတ်ပါက၊ ဤတိုင်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ထိုဗိဿနိုးကို ပြလော့။” သို့သော် ပရာဟလဒ သည် ကြောက်ရွံ့မှုကို ပယ်ဖျက်၍ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပဒုမ္မာကြာပန်းပုံစံ ထိုင်နေလေသည်။

Verse 115

विधाय कंधरां नेतुमुच्चैः श्वासं निरुध्य च । हृदि ध्यात्वा हरिं देवं मरणायोन्मुखः स्थितः

ကွပ်မျက်ခံရမည့်အလား လည်ပင်းကို တည်ငြိမ်စွာထားလျက် အသက်ရှူအောင့်ကာ သူသည် နှလုံးသားထဲတွင် ဘုရားသခင် ဟာရီ ကို အာရုံပြု၍ သေခြင်းတရားအတွက်ပင် အဆင်သင့်ဖြစ်နေလေသည်။

Verse 116

प्रभो मया तदा दृष्टमाश्चर्यं गगनाद्भुवि । पुष्पमाला स्थिता कण्ठे प्रह्लादस्य स्वयं गता

အရှင်ဘုရား၊ ထိုအခါ ကျွန်ုပ်သည် အံ့ဩဖွယ်တစ်ရပ်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ပါသည်။ ကောင်းကင်မှ မြေပြင်သို့ ပန်းကုံးတစ်ကုံးသည် ကိုယ်တိုင်ဆင်းလာ၍ ပရာဟ္လာဒ၏ လည်ပင်းပေါ်၌ တင်နေခဲ့ပါသည်။

Verse 117

गगनं व्याप्यमानं च किंकिमेवं कृतं जनैः । झटिति त्रुट्यति स्तम्भाच्छब्देन क्षुभितो जनः

ကောင်းကင်တစ်လျှောက်လုံး တင်တင်ကင်ကင် အသံများဖြင့် ပြည့်နှက်သကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး လူတို့က “ဒါဘာလဲ” ဟု အော်ဟစ်ကြသည်။ ခဏချင်းပင် တိုင်သည် ကွဲထွက်၍ မိုးကြိုးသံကဲ့သို့သော အသံကြောင့် လူအုပ်သည် လှုပ်ရှားတုန်လှုပ်သွားသည်။

Verse 118

धरणी याति पातालं द्यौर्वा भूमिं समेष्यति । पतिष्यति शिरो भूमौ खड्गघाताहतं नु किम्

“မြေကြီးက ပာတာလသို့ နစ်ဆင်းနေသလား၊ သို့မဟုတ် ကောင်းကင်က မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုကျလာသလား။ ဓားဖြင့် ထိုးခုတ်ခံရသကဲ့သို့ တစ်ယောက်ယောက်၏ ခေါင်းက မြေပေါ်သို့ ကျသွားမလား—ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ?”

Verse 119

तावत्स्तंभाद्विनिष्क्रान्तः सिंहनादो भयंकरः । भूमौ निपतिताः सर्वे दैत्याः शब्देन मूर्च्छिताः

ထိုအခါပင် တိုင်အတွင်းမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခြင်္သေ့ဟောက်သံ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ထိုအသံကြောင့် ဒာနဝတို့ အားလုံး မြေပေါ်သို့ လဲကျ၍ မူးမေ့သွားကြသည်။

Verse 120

हिरण्यकशिपोर्हस्तात्खड्गचर्म पपात च । न स जानाति किं किमेतदिति पुनःपुनः

ဟိရဏ္ယကသိပု၏ လက်မှ ဓားနှင့် ကာကွယ်ကွင်း (ဒိုင်း) တို့ ကျသွားသည်။ သူသည် မသိမသာနားမလည်ဘဲ “ဒါဘာလဲ—ဒါဘာလဲ” ဟု ထပ်ခါထပ်ခါ မေးနေသည်။

Verse 121

उत्थितो वीक्षते यावत्तावत्पश्यति तं हरिम् । अधो नरं स्थितं सिंहमुपरिष्टाद्विभी षणम्

သူသည် ထပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရာတွင် ဟရီဘုရားကို မြင်၏။ အောက်တွင် လူရုပ်၊ အပေါ်တွင် ခြင်္သေ့ရုပ်—ကြောက်မက်ဖွယ်သဏ္ဌာန်။

Verse 122

दंष्ट्रा करालवदनं लेलिहानमिवांबरम् । जाज्वल्यमानवपुषं पुच्छाच्छोटितमस्तकम्

ကြောက်မက်ဖွယ် ဒံသ္ထာနှင့် ပါးစပ်ကျယ်ကြမ်းတမ်း၍ မိုးကောင်းကင်ကိုတောင် လျှာဖြင့်လျက်သကဲ့သို့။ ကိုယ်တော်သည် မီးလောင်တောက်ပကာ အမြီးလှုပ်ခတ်သဖြင့် ခေါင်းတော်လည်း တိုက်ခတ်ခံရ၏။

Verse 123

महाकण्ठकृतारावं सशब्द मिव तोयदम् । समुच्छ्वसितकेशांतं दुर्निरीक्ष्यं सुरासुरैः

မဟာလည်ချောင်းမှ မိုးတိမ်တုန်ဟုန်သံကဲ့သို့ အလွန်ကြီးမားသော ဟိန်းဟောက်သံ ထွက်ပေါ်၏။ အသက်ရှူသံနှင့်အတူ မျက်နှာဖုံးမွှေးများ ထောင်တက်ကာ နတ်နှင့် အသူရတို့တောင် မကြည့်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်လာ၏။

Verse 124

नरसिंहमथो दृष्ट्वा निपपात पुनः क्षितौ । विगृह्य केशपाशे तं भ्रामयामास चांबरम्

နရသိင်္ဟကို မြင်လျှင် သူသည် ထပ်မံ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျ၏။ နရသိင်္ဟသည် ဆံပင်ချောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ကောင်းကင်ထဲတွင် လှည့်ပတ်စေ၏။

Verse 125

भ्रामयित्वा शतगुणं पृथिव्यां समपोथयत् । न ममार स दैत्येन्द्रो ब्रह्मणो वरकारणात्

ရာဆတစ်ဆ လှည့်ပတ်ပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပစ်ချ၏။ သို့သော် ဒေဝတမင်းသည် မသေခဲ့၊ ဘြဟ္မာ၏ အပေးအယူကောင်းကြီးကြောင့် ဖြစ်၏။

Verse 126

गगनस्थैस्तदा देवै रुच्चैः संस्मारितो हरिः । दैत्यं जानुनि चानीय वक्षो हृष्टो निरीक्ष्य च

ထိုအခါ ကောင်းကင်ယံရှိ နတ်ဘုရားများ၏ ကျယ်လောင်စွာ သတိပေးမှုကို ခံရသော ဟာရီသည် နတ်ဆိုးကို မိမိ၏ ဒူးပေါ်သို့ ဆွဲတင်လိုက်ပြီး၊ ၎င်း၏ ရင်ဘတ်ကို ပြင်းထန်သော နှစ်သက်မှုဖြင့် ကြည့်ရှုကာ ၎င်းကို အဆုံးစီရင်ရန် ပြင်ဆင်လေသည်။

Verse 127

जयजयेति यक्षानां सुराणां सोऽवधारयत् । शब्दं कर्णे भुजौ सज्जौ कृत्वा तौ पद्मलांछितौ

ယာ့ခ်ရှားများနှင့် နတ်ဘုရားများ ဟစ်ကြွေးသော "အောင်ပွဲ! အောင်ပွဲ!" ဟူသော အသံကို သူ အာရုံစိုက်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ကြာပန်းအမှတ်အသားပါသော လက်မောင်းများကို အသင့်ပြင်ထားလျက် ထိုအသံအပေါ် အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

Verse 128

बिभेद वक्षो दैत्यस्य वज्रघातकिणांकितम् । नखैः कुन्दसुमप्रख्यैरस्थिसंघातकर्शितम्

စံပယ်ပန်းကဲ့သို့ တောက်ပသော လက်သည်းများဖြင့် သူသည် မိုးကြိုးပစ်ခံရသကဲ့သို့ အမာရွတ်ထင်နေပြီး အရိုးထိအောင် ဟောင်းနွမ်းနေသော နတ်ဆိုး၏ ရင်ဘတ်ကို ခွဲလိုက်သည်။

Verse 129

भिन्ने वक्षसि दैत्येन्द्रो ममारच पपात च । तदा सहर्षमभवत्त्रैलोक्यं सचराचरम्

၎င်း၏ ရင်ဘတ် ကွဲသွားသောအခါ နတ်ဆိုးဘုရင်သည် သေဆုံးပြီး လဲကျသွားသည်။ ထို့နောက် သက်ရှိသက်မဲ့ လောကသုံးပါးလုံးသည် ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် ပြည့်နှက်သွားလေသည်။

Verse 130

ममापि तृप्तिः सञ्जाता प्रसादात्तव केशव । यदा पुरत्रये दग्धे प्रसादाच्छंकरस्य च

အို ကေရှာဗ၊ ရှန်ကာရာ၏ ကျေးဇူးတော်ကြောင့် မြို့သုံးမြို့ မီးလောင်ကျွမ်းခဲ့စဉ်ကကဲ့သို့ပင်၊ သင့်ကျေးဇူးတော်ကြောင့် ကျွန်ုပ်လည်း ကျေနပ်မိပါသည်။

Verse 131

हिण्याक्षे पुनर्जाता सा काले विनिपातिते । इदानीं नास्ति मे तृप्तिः कुत्र यामि करोमि किम्

ဟိဏ္ယာက္ษကို ချေမှုန်းသတ်ဖြတ်သည့်အခါ ထိုကျေနပ်မှုသည် ထပ်မံပေါ်ပေါက်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအခါ ငါ့တွင် ကျေနပ်မှုမရှိတော့—ဘယ်သို့သွားရမည်နည်း၊ ဘာကိုလုပ်ရမည်နည်း။

Verse 132

पृथिव्यां क्षत्रियाः सन्ति न युध्यंते परस्परम् । देवानां दानवैः सार्द्धं नास्ति युद्धं कथं प्रभो

ကမ္ဘာပေါ်တွင် က္ṣတ္ရိယများရှိသော်လည်း အချင်းချင်း မတိုက်ခိုက်ကြ။ ထို့ပြင် ဒေဝတားတို့နှင့် ဒာနဝတို့အကြား စစ်ပွဲမရှိ—အရှင်ဘုရား၊ အဘယ်ကြောင့်နည်း။

Verse 133

इदानीं बलिना व्याप्तं त्रैलोक्यं सचराचरम् । पञ्चमो योऽवतारस्ते न जाने किं करिष्यति । वलिनिग्रहकालोऽयं तद्दर्शय जनार्दन

ယခုအခါ ဘလီသည် လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာ အပါအဝင် သုံးလောကလုံးကို လွှမ်းမိုးထားသည်။ သင်၏ ပဉ္စမအဝတားရသည် နီးကပ်လာပြီ; သူသည် ဘာကို ဆောင်ရွက်မည်ကို ငါမသိ။ ဤသည်မှာ ဘလီကို ထိန်းချုပ်ရမည့်အချိန်—ဂျနာရ္ဒန၊ ထိုဘုရားရေးအစီအစဉ်ကို ငါ့အား ပြပါ။

Verse 134

सारस्वत उवाच । तदेतत्सकलं श्रुत्वा बभाषे वामनो मुनिम्

သာရသ္ဝတက ပြောသည်—ဤအရာအားလုံးကို ကြားပြီးနောက် ဝါမနသည် မုနိအား မိန့်ဆို하였다။

Verse 135

वामन उवाच । शृणु नारद यद्वृत्तं हिण्यकशिपौ हते । दैत्यराजः कृतो राजा प्रह्लादोऽतीव वैष्णवः

ဝါမနက မိန့်သည်—နာရဒာ၊ ဟိရဏ္ယကသိပု သတ်ဖြတ်ခံရပြီးနောက် ဖြစ်ပျက်သမျှကို နားထောင်လော့။ ဗိဿ္ဏုကို အလွန်တရာ သဒ္ဓါပြည့်ဝသော ပရဟ္လာဒသည် ဒೈတျတို့၏ ဘုရင်အဖြစ် ခန့်အပ်ခံရ၏။

Verse 136

तेन राज्यं धरापृष्ठे कृतं संवत्सरान्बहून् । तस्यापि कुर्वतो राज्यं विग्रहो हि सुरैः समम्

ထို့ကြောင့် သူသည် မြေမျက်နှာပြင်ပေါ်၌ နှစ်ပေါင်းများစွာ အုပ်စိုးခဲ့သည်။ သို့သော် အုပ်ချုပ်နေစဉ်တွင်လည်း ဒေဝတားတို့နှင့် ပဋိပက္ခ ဖြစ်ပွားလာ하였다။

Verse 137

नो पश्याम्यपि दैत्यानां पूर्ववैरमनुस्मरन् । उत्पाद्य पुत्रान्सबहून्राज्यं चक्रे स पुष्कलम्

အတိတ်က ရန်ငြိုးကို သတိရနေသော်လည်း ဒိုင်တျာတို့ကို မျက်နှာမလှည့်ကြည့်ပင် မပြုခဲ့။ သားတော်များစွာ မွေးဖွားပြီးနောက် စည်ပင်ဝပြော၍ ကြီးမားသော နိုင်ငံတော်ကို တည်ထောင်하였다။

Verse 138

विरोचनाद्बलिर्जातो बाल एव यदाऽभवत् । एकान्ते स हरिं ज्ञात्वा तदा योगेन केनचित्

ဗိရောစနမှ ဘလိ မွေးဖွားလာ၏။ သူသည် ကလေးငယ်သာရှိသေးစဉ် တိတ်ဆိတ်ရာ၌ ယောဂကျင့်စဉ်တစ်မျိုးဖြင့် ဟရီကို သိမြင်လာ하였다။

Verse 139

मुक्त्वा राज्यं प्रियान्पुत्रान्गतोऽसौ गिरिसानुषु । कल्पान्तस्थायिनं देहं तस्य चक्रे जनार्द्दनः

နိုင်ငံတော်နှင့် ချစ်မြတ်နိုးသော သားတော်များကို စွန့်လွှတ်၍ သူသည် တောင်တန်းအနားသို့ သွား하였다။ ဇနာရ္ဒနသည် ကလ္ပအဆုံးတိုင် ခံတည်မည့် ကိုယ်ခန္ဓာကို သူ့အား ပေးတော်မူ하였다။

Verse 140

दैत्यानां दानवानां च बहूनां राज्यकारणे । विवादोतीव संजातः को नो राजा भवेदिति

ဒိုင်တျာနှင့် ဒာနဝတို့ အများအပြားအကြား မင်းအာဏာအရေးကြောင့် အလွန်ကြီးမားသော အငြင်းပွားမှု ဖြစ်ပွားလာ၍ “ငါတို့ထဲမှ ဘယ်သူက မင်းဖြစ်မလဲ” ဟု ဆိုကြ하였다။

Verse 141

नारद उवाच । हिण्याक्षस्य ये पुत्राः पौत्राश्च बलवत्तराः । विरोचनप्रभृतयः सन्ति ये बलवत्तराः

နာရဒ မိန့်တော်မူသည်။ ဟိရဏ္ယာက္ṣ၏ သားများနှင့် မြေးများသည် အလွန်အင်အားကြီးကြသည်—ဗိရောစန အစရှိသူတို့သည် တကယ်တမ်း မဟာဗလဝန်များ ဖြစ်ကြ၏။

Verse 142

वृषपर्वापि बलवान्राज्यार्थे समुपस्थितः । इन्द्रवित्तेशवरुणा वायुः सूर्योनलो यमः

ဗೃṣပರ್ವန်လည်း အင်အားကြီးသူဖြစ်၍ မင်းအာဏာအတွက် ရှေ့တန်းထွက်လာ၏။ (တစ်ဖက်တွင်) အိန္ဒြ၊ ကုဗေရ (ဓနရှင်) ဝရုဏ၊ ဝါယု၊ စူရျ၊ အဂ္နိ၊ ယမ တို့ ရပ်တည်ကြ၏။

Verse 143

दैत्येन सदृशा न स्युर्बलरूपक्षमादिभिः । औदार्यादिगुणैः कृत्वा सन्तत्या चासुराधिकः

အင်အား၊ အလှအပ၊ သည်းခံမှု စသဖြင့် အရာများတွင် ထို ဒೈတျ မျိုးနှင့် တူညီသူ မရှိ။ ရက်ရောမှု စသည့် ဂုဏ်သတ္တိများနှင့် မျိုးရိုးစဉ်ဆက်ကြောင့်လည်း သူသည် အသူရတို့အနက် ပိုမိုထူးချွန်၏။

Verse 144

शुक्रेणा चार्यमाणास्ते युद्ध्यंते च परस्परम् । अमृताहरणे दौष्ट्यं यदा दैत्याः स्मरन्ति तत्

သုက္ရအာචာရျ၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် သူတို့သည် အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ကြ၏။ ဒိုင်တျများက အမృతကို ယူဆောင်သွားရာ၌ ဖြစ်ခဲ့သော လှည့်ဖြားမှုကို သတိရသည့်အခါ အမုန်းတရားသည် ထပ်မံတောက်လောင်လာ၏။

Verse 145

पीतावशेषममृतं कस्माद्यच्छंति देवताः । नास्माकमिति संनह्य युध्यन्ते च परस्परम्

“ဘုရားတို့က အမృతကို သောက်ပြီး ကျန်ရစ်သမျှကိုသာ ဘာကြောင့် ပေးသနည်း” ဟုဆိုကာ “ဒါက ငါတို့အတွက် မဟုတ်” ဟူသော အတွေးဖြင့် လက်နက်တပ်ဆင်၍ အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ကြ၏။

Verse 146

कदाचिदपि नो युद्धं विश्रांतिमुपगच्छति । एककार्योद्यता यस्माद्बहवो दैत्यदानवाः

ငါတို့၏ စစ်ပွဲသည် မည်သည့်အခါမျှ မနားမနေဘဲ ဆက်လက်ဖြစ်နေသည်။ အကြောင်းမှာ ဒိုင်တျာနှင့် ဒာနဝ များစွာတို့သည် ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုတည်းအတွက် အမြဲတမ်း စစ်ဆင်ရန် စုစည်းတက်ကြွနေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 147

पीत्वाऽमृतं सुरा जाता अमरास्ते जयन्ति च । देवदानवदैत्यानां गन्धर्वोरगरक्षसाम् । विष्णुर्बलाधिको युद्धे तदेतत्कारणं वद

“အမృతကို သောက်ပြီးနောက် သုရတို့သည် အမရဖြစ်ကာ အောင်မြင်ကြသည်။ သို့သော် စစ်မြေပြင်တွင် ဗိဿဏုသည် ဒေဝ၊ ဒာနဝ၊ ဒိုင်တျာ၊ ဂန္ဓဗ္ဗ၊ နာဂ၊ ရက္ခသတို့ထက် ပိုမိုအားကြီးသည်—ဤအကြောင်းရင်းကို ငါ့အား ပြောပြပါ” ဟု ဆို၏။

Verse 148

वामन उवाच । अनादिनिधनः कर्त्ता पाता हर्त्ता जनार्दनः । एकोऽयं स शिवो देवः स चायं ब्रह्मसंज्ञितः । एकस्य तु यदा कार्यं जायते भुवने नृप

ဝါမနက ပြော၏—“ဇနာရ္ဒနသည် အစမရှိ အဆုံးမရှိသောသူ၊ ဖန်ဆင်းသူ၊ ကာကွယ်သူ၊ ပြန်လည်သိမ်းယူသူ ဖြစ်သည်။ သူတစ်ပါးတည်းကပင် ‘ရှီဝ’ ဟုခေါ်သော ဘုရားဖြစ်ပြီး၊ ထိုသူတစ်ပါးတည်းကပင် ‘ဗြဟ္မာ’ ဟုလည်း ခေါ်ကြသည်။ သို့ရာတွင် အို မင်းကြီး၊ လောက၌ တာဝန်တစ်ရပ် ပေါ်ပေါက်လာသောအခါ…”

Verse 149

तस्य देहं समाश्रित्य मृत्युकार्यं कुर्वंति ते । ब्रह्मांडं सकलं विष्णोः करदं वरदो यतः । तस्माद्बलाधिको विष्णुर्न तथान्योऽस्ति कश्चन

သူ၏ ကိုယ်တော်ကို အားကိုးကာ သူတို့သည် သေခြင်း၏ တာဝန်ကို ဆောင်ရွက်ကြသည်။ အကြောင်းမှာ ဗိဿဏုသည် အပေးအကမ်းကောင်းချီးပေးသူ ဖြစ်၍ စကြဝဠာတစ်ခုလုံးသည် ဗိဿဏု၏ အခွန်အတင်အောက်တွင် ရှိနေသည်။ ထို့ကြောင့် ဗိဿဏုသည် အင်အားအသာဆုံး ဖြစ်ပြီး သူနှင့်တူသူ မရှိ။

Verse 150

पालनायोद्यतो विष्णुः किमन्यैश्चर्मचक्षुभिः । इन्द्राद्याश्च सुराः सर्वे विष्णोर्व्यापारकारिणः

ဗိဿဏုသည် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရန် အမြဲတမ်း အားထုတ်နေသည်—အသားမျက်စိဖြင့်သာ မြင်နိုင်သူ အခြားသူများကို ဘာလိုအပ်မည်နည်း။ အိန္ဒြာမှ စ၍ သုရအားလုံးသည် ဗိဿဏု၏ လုပ်ငန်းကို ဆောင်ရွက်ပေးသော အမှုထမ်းများသာ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 151

सृष्टिं कृत्वा ततो ब्रह्मा कैलासे संस्थितो हरः । न शक्यते सुरैर्विष्णुर्भ्राम्यन्ते भुवनत्रये

ဖန်ဆင်းပြီးနောက် ဗြဟ္မာသည် (တာဝန်ပြီးဆုံး၍) နောက်ဆုတ်သွား၏။ ဟရ (ရှီဝ) သည် ကိုင်လာသတောင်၌ တည်နေ၏။ သို့ရာတွင် ဗိဿနုကို နတ်တို့ မကန့်သတ်နိုင်—လောကသုံးပါးအနှံ့ ပျံ့နှံ့၍ လှုပ်ရှားတော်မူ၏။

Verse 152

जगत्यस्मिन्यदा कश्चिद्वैपरीत्येन वर्तते । तस्योच्छेदं समागत्य करोत्येव जनार्दनः

ဤလောက၌ မည်သူမဆို ဓမ္မကို ပြောင်းပြန်လှန်၍ မမှန်ကန်သည့်လမ်းဖြင့် ပြုမူလျှင်၊ ဇနာရ္ဒန (ဗိဿနု) သည် မလွဲမသွေ ရောက်လာကာ ထိုသူ၏ ဖျက်သိမ်းခြင်းကို ဖြစ်စေတော်မူ၏။

Verse 153

त्वमेजय महाबाहो न मनो नारदाऽदयम् । सर्वपापहरां दिव्यां तां कथां कथयाम्यहम्

အို မဟာဗာဟု ဂျနမေဇယ မင်းကြီး၊ စိတ်ကို တည်ကြည်စေပါ—နာရဒနှင့် အခြားသူတို့နှင့်အတူ ဤအကြောင်းပေါ်၌။ အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ပယ်သော သာသနာတော်မြတ် ကထာကို ငါ ပြောကြားမည်။

Verse 154

पुरा विवदतां तेषां दैत्यानां राज्यहेतवे । प्रह्लादेन समागत्य व्यवस्था विहिता स्वयम्

ရှေးကာလ၌ ထိုဒೈတျာတို့သည် အာဏာရရေးအတွက် အငြင်းပွားနေကြသော်၊ ပရာဟ္လာဒသည် ကိုယ်တိုင် ရောက်လာ၍ မိမိအာဏာဖြင့် စည်းကမ်းတကျ အဆုံးအဖြတ်ကို ချမှတ်တော်မူ၏။

Verse 155

सर्वलक्षणसं पन्नो दीर्घायुर्बलवत्तरः । यज्ञशीलः सदानंदो बहुपुत्रोतिदुर्जयः

ကောင်းမြတ်သော လက္ခဏာအပေါင်းနှင့် ပြည့်စုံ၍ အသက်ရှည်ကာ အလွန်အမင်း အားကောင်း၏။ ယဇ္ဉကို ချစ်မြတ်နိုး၍ အမြဲပျော်ရွှင်၊ သားများစွာ ရရှိပြီး အနိုင်ယူရန် အလွန်ခက်ခဲ၏။

Verse 156

न युध्यते सुरैः साकं विष्णुं यो वेत्ति दुर्जयम् । संग्रामे मरणं नास्ति यस्य यः सर्वदक्षिणः

ဗိဿဏုသည် မအနိုင်ယူနိုင်သူဟု သိမြင်သူသည် နတ်တို့နှင့်အတူ စစ်မတိုက်။ ထိုသူအတွက် စစ်မြေ၌ သေခြင်းမရှိ၊ အလှူနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာ၌ အမြဲရက်ရောသူ ဖြစ်၏။

Verse 157

आत्मनो वचनं व्यर्थं न करोति कथंचन । सर्वेषां पुत्रपौत्राणां मध्ये यो राजते श्रिया

သူသည် မိမိ၏စကားကို မည်သို့မျှ အလဟဿ မဖြစ်စေ။ သားမြေးအပေါင်းတို့အတွင်း၌ သူသည် စည်းစိမ်နှင့် တောက်ပမှုဖြင့် ထင်ရှားလင်းလက်သူ ဖြစ်၏။

Verse 158

अभिषिक्तस्तु शुक्रेण स वो राजा भवेदिति । गुरुप्रमाणमित्युक्त्वा ययौ यत्रागतः पुनः

“သုကြ (Śukra) က အဘိသိက္ခာပေးထားသူသည် သင်တို့၏ဘုရင် ဖြစ်လိမ့်မည်” ဟုဆို၏။ “ဂုရု၏စကားသည် အာဏာပမာဏ” ဟုဆိုကာ မိမိတို့လာရာအရပ်သို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာကြ၏။

Verse 159

तथा च कृतवंतस्ते सहिता दैत्यदानवाः । विरोचनप्रभृतयः पुत्राः पौत्राः स्वयंगताः

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ထိုအတိုင်း ပြုလုပ်ကြ၏။ စုဝေးလာသော ဒೈတျနှင့် ဒာနဝတို့—ဗိရောစန အစရှိသည့် သားမြေးတို့သည် မိမိတို့အလိုလို လာရောက်ကြ၏။

Verse 160

प्रत्येकं वीक्षिताः सर्वे गुरुणा ज्ञानपूर्वकम् । प्रह्लादेन गुणाः प्रोक्ता न ते संति विरोचने

သူတို့အားလုံးကို ဂုရုက ဉာဏ်အမြင်ဖြင့် တစ်ဦးချင်းစီ စိစစ်ကြည့်ရှု၏။ ပရာဟ္လာဒက ဂုဏ်သတ္တိများကို ပြောကြားသော်လည်း ထိုဂုဏ်များသည် ဗိရောစန၌ မတွေ့ရ။

Verse 161

अन्येषामपि दैत्यानां वृषपर्वापि नेदृशः । यथा निरीक्षिताः पुत्रा बलिप्रभृतयो मुने । सर्वान्संवीक्ष्य शुक्रेण बलौ दृष्टा गुणास्तथा

အခြား ဒೈတျာများအနက်၌ပင် ဝೃಷပර්ဝန် သည် ထိုသို့သော အရည်အချင်းမရှိခဲ့။ ထို့အတူ မုနိရေ၊ ဘလိမှစ၍ သားများကို စိစစ်ကြည့်ရှုခဲ့ပြီး၊ သုကြာအာচারယသည် အားလုံးကို သေချာစွာ စိစစ်ပြီးနောက် ထိုဂုဏ်သတ္တိများကို ဘလိ၌ပင် တွေ့မြင်하였다။

Verse 162

बलिदेहेऽधिकान्दृष्ट्वा दैत्येभ्यो विनिवेदिताः । बलिर्गुणाधिको दैत्याः कथं कार्यं भवेन्मया

ဘလိ၏ ကိုယ်တော်၌ ထူးမြတ်သော အရည်အချင်းများကို မြင်တွေ့သဖြင့်၊ သူသည် ဒൈတျာတို့ထံ သတင်းပို့၍—“ဘလိသည် ဂုဏ်သတ္တိအားဖြင့် အလွန်မြင့်၏။ အို ဒဲတျာတို့၊ ယခု ငါ ဘာကို ပြုရမည်နည်း” ဟု ဆို하였다။

Verse 163

केनापि दैवयोगेन बलिरिंद्रो भविष्यति । यादृशस्तु पिता लोके तादृशस्तु सुतो भवेत्

ကံကြမ္မာ၏ အံ့သြဖွယ် ဆုံစည်းမှုတစ်ရပ်ကြောင့် ဘလိသည် အင်ဒြ (အာဏာ၏ အရှင်) ဖြစ်လာမည်။ ဤလောက၌ အဖေကဲ့သို့ပင် သားလည်း ထိုသို့ ဖြစ်တတ်သည်။

Verse 164

पौत्रश्च निश्चितं तादृग्भवतीति न चेत्सुतः । प्रह्लादस्तु महायोगी वैष्णवो विष्णुवल्लभः

သားသည် ထိုသို့ မဖြစ်လျှင်ပင် မြေးသည် မုချ ထိုသဘောသဘာဝတူ ဖြစ်လာတတ်သည်။ သို့သော် ပရဟ္လာဒသည် မဟာယောဂီ၊ ဝိෂ္ဏုကို အလွန်သဒ္ဓါပြုသော ဝိုင်ရှ္ဏဝ၊ ဝိෂ္ဏု၏ ချစ်မြတ်နိုးခံရသူ ဖြစ်သည်။

Verse 165

तस्माद्विरोचने केचिद्धिरण्यकशिपोर्गुणाः । ज्येष्ठो विरोचनो राज्ये यदि चेत्क्रियतेऽसुराः । नरसिंहः समागत्य निश्चितं मारयिष्यति

ထို့ကြောင့် ဝိရောစန၌ ဟိရဏ္ယကသိပု၏ သဘောလက္ခဏာအချို့ ရှိနေသည်။ အို အသူရတို့၊ အကြီးဆုံး ဝိရောစနကို နိုင်ငံတော်၌ တင်မြှောက်လျှင် နရစിംဟသည် မုချ လာရောက်၍ သူ့ကို သတ်မည်။

Verse 166

मुक्तं विरोचनेनापि राज्यं मरणभीरुणा । प्रह्लादस्य गुणाः सर्वे बलिदेहे व्यवस्थिताः

သေခြင်းကို ကြောက်ရွံ့သော ဝိရောစနာပင်လျှင် နိုင်ငံတော်ကို စွန့်လွှတ်ခဲ့သည်။ ပရဟ္လာဒ၏ ကုသိုလ်ဂုဏ်အားလုံးသည် ဘလိ၏ ကိုယ်တိုင်၌ တည်နေ၏။

Verse 167

एवं ते समयं कृत्वा बलिं राज्येऽभ्यषिंचय न् । यः प्रह्लादः स वै विष्णुर्यो विष्णुः स बलिः स्वयम्

ထို့ကြောင့် သဘောတူညီချက် ချမှတ်ပြီးနောက် ဘလိကို နန်းတက်အဘိသေက ပြုကြသည်။ ပရဟ္လာဒဟူသည်ပင် ဝိષ્ણုဖြစ်၍၊ ဝိષ્ણုဟူသည်ပင် ဘလိကိုယ်တိုင် ဖြစ်၏။

Verse 168

अतो मित्रीकृतो देवैर्विग्रहैस्तु विवर्जितः । एकीभावं कृतं सर्वं बलिराज्ये सुरासुरैः

ထို့ကြောင့် နတ်တို့က သူ့ကို မိတ်ဆွေပြု၍ ရန်ပွဲကင်းစင်စေကြသည်။ ဘလိ၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် သုရနှင့် အသူရတို့သည် အရာအားလုံးကို တစ်စည်းတစ်လုံးတည်း ဖြစ်စေကြ၏။

Verse 169

तस्यापि भाषितं श्रुत्वा देवेंद्रो मम मंदिरे । समागता वालखिल्याः शप्तोहं वामनः कृतः

သူ၏ စကားကိုပင် ကြားသိပြီးနောက် ဒေဝိန္ဒြ (အိန္ဒြ) သည် ကျွန်ုပ်၏ ဘုရားကျောင်းသို့ လာရောက်하였다။ ဝါလခိလျ ရှင်ရဟန်းတို့လည်း ထိုနေရာသို့ ရောက်လာကြပြီး၊ ကျွန်ုပ်သည် ကျိန်စာခံရကာ ဝါမနအဖြစ် ဖြစ်လာရ၏။

Verse 170

प्रसाद्य ते मया प्रोक्ताः शापमुक्तिप्रदा मम । भविष्यतीति तैरुक्तं बलिनिग्रहणादनु

သူတို့ကို ပူဇော်ပန်ကြား၍ ကျွန်ုပ်၏ ကျိန်စာမှ လွတ်မြောက်စေမည့် နည်းလမ်းကို ကျွန်ုပ် ပြောကြား하였다။ သူတို့က ဘလိကို ထိန်းချုပ်ပြီးနောက် ထိုအရာ ဖြစ်ပေါ်လာမည်ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 171

तवापि कौतुकं युद्धे बलिर्यज्ञं करोति च । देवानां निग्रहो नास्ति सर्वे यज्ञे समागताः

စစ်ပွဲကို စိတ်လှုပ်ရှားလိုခြင်းသည်လည်း မသင့်တော်ပါ၊ ဘာလီမင်းသည် ယဇ္ဈပူဇော်ပွဲကို ပြုလုပ်နေသည်။ ဒေဝတာတို့ကို ဖိနှိပ်ခြင်းမရှိ၊ အားလုံး ယဇ္ဈပွဲသို့ စုဝေးလာကြသည်။

Verse 172

स मां यजति यज्ञेन वधं तस्य करोतु कः । अहं च वामनो जातो नारदः कौतुकान्वितः

သူသည် ယဇ္ဈဖြင့် ကျွန်ုပ်ကို ပူဇော်သည်—ထိုသူကို သတ်ရန် မည်သူက စိတ်ကူးနိုင်မည်နည်း။ ထို့ပြင် ကျွန်ုပ်သည် ဝာမနအဖြစ် မွေးဖွားလာပြီး၊ နာရဒလည်း ဤဖြစ်ရပ်အပေါ် အံ့ဩစိတ်ဖြင့် ပြည့်ဝနေသည်။

Verse 173

विपरीतमिदं सर्वं वर्त्तते मम चेतसि । तथाऽपि क्रमयोगेन सर्वं भव्यं करोम्यहम्

ဤအရာအားလုံးသည် ကျွန်ုပ်၏ စိတ်အတွင်း၌ ဆန့်ကျင်ဘက်အဖြစ် လှုပ်ရှားနေသည်။ သို့သော်လည်း မှန်ကန်သော နည်းလမ်း၏ စည်းကမ်းတကျ အစီအစဉ်ဖြင့် အားလုံးကို မင်္ဂလာအဆုံးသတ်သို့ ငါ ဆောင်ရွက်မည်။

Verse 174

नारद उवाच । प्रसादं कुरु देवेश युद्धार्थं कौतुकं मम । एकेन ब्राह्मणेनाजौ हन्यंते क्षत्रिया यदा । पित्रा प्रोक्तं च मे पूर्वं तदा युद्धं भविष्यति

နာရဒက ပြောသည်။ «ဒေဝတို့၏ အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်အပေါ် ကရုဏာတော် ပြုပါ။ စစ်ပွဲအကြောင်း ကျွန်ုပ်တွင် အံ့ဩစိတ် ပြင်းပြသည်။ စစ်မြေပြင်၌ ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးတည်းက က္ရှတ္တရိယတို့ကို သတ်နိုင်သောအခါ—အရင်က အဖေက ကျွန်ုပ်အား ဟောကြားခဲ့သကဲ့သို့—ထိုအခါ စစ်ပွဲသည် အမှန်တကယ် ဖြစ်ပေါ်လာမည်။»

Verse 175

ब्राह्मणोसि भवाञ्जातः कदा युद्धं करिष्यसि । विहस्य वामनो ब्रूते सत्यं तव भविष्यति

«သင်သည် ဗြာဟ္မဏအဖြစ် မွေးဖွားလာသူ—ဘယ်အချိန် စစ်ပွဲကို ဆင်နွှဲမည်နည်း?» ဟု မေးသော်၊ ဝာမနသည် ပြုံးလျက် ပြောသည်။ «သင်ပြောသမျှသည် အမှန်တကယ် ဖြစ်လာမည်။»

Verse 176

जमदग्निसुतो भूत्वा गुरुं कृत्वा महेश्वरम् । कार्त्तवीर्यं वधिष्यामि बहुभिः क्षत्रियैः सह

Jamadagni ၏သားအဖြစ် လူဝင်စားပြီး Maheśvara ကို ဆရာတင်လျက် Kārttavīrya နှင့် များစွာသော ခတ္တိယတို့ကို ငါသတ်ဖြတ်မည်။

Verse 177

समंतपंचके पंच करिष्ये रुधिरह्रदान् । तत्राहं तर्पयिष्यामि पितॄनथ पितामहान्

Samantapañcaka တွင် သွေးကန်ငါးကန်ကို ငါပြုလုပ်မည်။ ထိုနေရာ၌ ဘိုးဘေးတို့ကို ကျေနပ်စေရန် ပူဇော်သက္ကာရပြုမည်။

Verse 178

पुण्यक्षेत्रं करिष्यामि भवांस्तत्रागमिष्य ति । परं च कौतुकं युद्धे भविष्यति तव प्रियम्

ငါသည် ၎င်းကို ကုသိုလ်ဖြစ်သော မြင့်မြတ်သောနယ်မြေအဖြစ် တည်ထောင်မည်။ သင်သည် ထိုနေရာသို့ လာလိမ့်မည်။ ထိုစစ်ပွဲတွင် သင်နှစ်သက်သော အံ့ဖွယ်အမှုကြီးလည်း ဖြစ်ပေါ်လိမ့်မည်။

Verse 179

ब्राह्मणेभ्यो ग्रहीष्यंति यदा कुं क्षत्रियाः पुनः । तदैव तान्हनिष्यामि पुनर्दा स्यामि मेदिनीम्

ခတ္တိယတို့သည် ဗြာహ్మణတို့ထံမှ ဥစ္စာပစ္စည်းများကို တစ်ဖန်လုယူသောအခါ၊ ငါသည် ချက်ချင်းပင် သူတို့ကို သတ်ဖြတ်ပြီး ဤမြေကမ္ဘာကို ပြန်လည်ပေးလှူမည်။

Verse 180

त्रिसप्तवारं दास्यामि जित्वा जित्वा वसुंधराम् । शस्त्रन्यासं करिष्यामि निर्विण्णो युद्धकर्मणि । विहरिष्यामि रम्येषु वनेषु गिरिसानुषु

နှစ်ဆယ့်တစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ငါသည် ကမ္ဘာမြေကို အောင်နိုင်ပြီး လှူဒါန်းမည်။ စစ်တိုက်ခြင်း၌ ငြီးငွေ့သဖြင့် လက်နက်များကို ချထားကာ သာယာသော တောတောင်များနှင့် တောင်စောင်းများတွင် လှည့်လည်သွားလာမည်။

Verse 181

लंकायां रावणो राज्यं करिष्यति महाबलः । त्रैलोक्यकंटकं नाम यदासौ धारयिष्यति

လင်္ကာတွင် အင်အားကြီး ရာဝဏသည် အုပ်စိုးမည်။ သူသည် «လောကသုံးပါး၏ ဆူးခက်» ဟူသော နာမကို ခံယူသည့်အခါ ကံကြမ္မာ၏ လမ်းကြောင်းသည် ပေါ်ထွန်းမည်။

Verse 182

तदा दाशरथी रामः कौसल्यानंदवर्द्धनः । भविष्ये भ्रातृभिः सार्द्धं गमिष्ये यज्ञमंडपे

ထိုအခါ ဒဿရထ၏ သား ရာမသည် ကောသလျာ၏ ပျော်ရွှင်မှုကို တိုးပွားစေသူအဖြစ် ပေါ်ထွန်းမည်။ ထို့နောက် ညီအစ်ကိုတို့နှင့်အတူ ယဇ္ဉမဏ္ဍပသို့ သွားမည်။

Verse 183

ताडकां ताडयित्वाहं सुबाहुं यज्ञमंदिरे । नीत्वा यज्ञाद्गमिष्यामि सीतायास्तु स्वयंवरे

တားဍကာကို ထိုးနှက်ဖျက်ဆီးပြီး၊ ယဇ္ဉအဝန်းအတွင်း၌ သုဗာဟုကို ဖမ်းဆီးကာ၊ ထိုယဇ္ဉမှ ထွက်ခွာ၍ စီတာ၏ သွယံဝရသို့ သွားမည်။

Verse 184

परिणेष्याभि तां सीतां भंक्त्वा माहेश्वरं धनुः । त्यक्त्वा राज्यं गमिष्यामि वने वर्षांश्चतुर्दश

မဟေသွရ၏ မဟာဓနုကို ချိုးဖျက်ကာ စီတာနှင့် လက်ထပ်မည်။ ထို့နောက် ရာဇသိမ်းကို စွန့်လွှတ်၍ တောထဲသို့ ဆယ့်လေးနှစ် ဝင်မည်။

Verse 185

सीताहरणजं दुःखं प्रथमं मे भविष्यति । नासाकर्णविहीनां तां करिष्ये राक्षसीं वने

စီတာကို ခိုးယူသွားခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဝမ်းနည်းမှုသည် ငါ့အပေါ် ကျရောက်မည့် ပထမဆုံး အကြီးမားဆုံး ဒုက္ခ ဖြစ်မည်။ ထို့နောက် တောထဲ၌ ထို ရက္ခသီကို နှာခေါင်းနှင့် နား မရှိအောင် ပြုမည်။

Verse 186

चतुर्द्दशसहस्राणि त्रिशिरःखरदूषणान् । धत्वा हनिष्ये मारीचं राक्षसं मृगरूपिणम्

«တစ်သောင်းလေးထောင်—ထရီရှီရ၊ ခရ၊ ဒူရှဏ—တို့ကို သတ်ပြီးနောက်၊ သမင်ရုပ်ယူသော ရက္ခသ မာရီချကိုလည်း ငါ သတ်မည်»။

Verse 187

हृतदारो गमिष्यामि दग्ध्वा गृध्रं जटायुषम् । सुग्रीवेण समं मैत्रीं कृत्वा हत्वाऽथ वालिनम्

«ဇနီးကို ဆုံးရှုံး၍ ငါ ဆက်လက်ခရီးထွက်မည်။ ဂျဋာယုစ် ငှက်ကြီးကို မီးသင်္ဂြိုဟ်ပြီး၊ စုဂရီးဝနှင့် မိတ်သဟာယပြုကာ နောက်တစ်ဖန် ဝါလင်ကို သတ်မည်»။

Verse 188

समुद्रं बंधयिष्यामि नलप्रमुखवानरैः । लंकां संवेष्टयिष्यामि मारयिष्यामि राक्षसान्

«နလ ဦးဆောင်သော ဝါနရတပ်နှင့် ပင်လယ်ကို တံတားချည်ကာ တားဆီးမည်။ လင်္ကာကို ဝိုင်းပတ်တိုက်ခိုက်၍ ရက္ခသတို့ကို ဖျက်ဆီးမည်»။

Verse 189

कुम्भकर्णं निहत्याजौ मेघनादं ततो रणे । निहत्य रावणं रक्षः पश्यतां सर्वरक्षसाम्

«စစ်မြေပြင်၌ ကုမ္ဘကရဏကို သတ်ပြီး၊ ထို့နောက် တိုက်ပွဲတွင် မေဃနာဒကို သတ်ကာ၊ ရက္ခသ ရာဝဏကို ရက္ခသအားလုံး မြင်နေစဉ် ငါ သတ်မည်»။

Verse 190

विभीषणाय दास्यामि लंकां देवविनिर्मिताम् । अयोध्यां पुनरागत्य कृत्वा राज्यमकंटकम्

«ဒေဝတို့ တည်ဆောက်ထားသော လင်္ကာကို ဝိဘီရှဏအား ပေးမည်။ ထို့နောက် အယောဓျာသို့ ပြန်လာကာ ဆူးမဲ့သော—ဒုက္ခနှင့် အတားအဆီးကင်းသော—နိုင်ငံတော်ကို တည်ထောင်မည်»။

Verse 191

कालदुर्वाससोश्चित्रचरित्रेणामरावतीम् । यास्येहं भ्रातृभिः सार्द्धं राज्यं पुत्रे निवेद्य च

ထို့နောက် အချိန်ကာလနှင့် ဒုရဝါသ ရသေ့တို့ ပါဝင်ပတ်သက်သော အံ့ဖွယ်ဖြစ်ရပ်များမှတစ်ဆင့် ကျွန်ုပ်သည် တိုင်းပြည်ကို သားတော်အား အပ်နှင်းပြီးနောက် ညီအစ်ကိုများနှင့်အတူ အမရာဝတီသို့ သွားရောက်ပါမည်။

Verse 192

द्वापरे समनुप्राप्ते क्षत्रियैर्बहुभिर्मही । भाराक्रांता न शक्नोति पातालं गंतुमुद्यता

ဒွါပရခေတ် ရောက်သောအခါ မြေကြီးသည် များပြားလှသော ခတ္တိယတို့ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြင့် ဖိစီးခံရလိမ့်မည်။ ကြိုးစားသော်လည်း ပါတာလမြေအောက်ကမ္ဘာသို့ မဆင်းနိုင်ဘဲ ဖြစ်လိမ့်မည်။

Verse 193

मथुरायां तदा कर्त्ता कंसो राज्यं महासुरः । शिशुपालजरासंधौ कालनेमिर्महासुरः

ထိုအချိန်က မာထုရာပြည်တွင် တန်ခိုးကြီးသော ကံသနတ်ဆိုးမင်းသည် တိုင်းပြည်ကို အုပ်စိုးခဲ့ပြီး၊ သိသုပါလနှင့် ဇရာသန္ဓတို့အကြားတွင် ကာလနေမိ နတ်ဆိုးကြီးသည်လည်း ထင်ရှားစွာ ရပ်တည်ခဲ့သည်။

Verse 194

पौंड्रको वासुदेवश्च बाणो राजा महासुरः । गजवाजितुरंगाढ्या वध्यंते मे तदा मुने

ပေါဏ္ဍြက ဝါသုဒေဝ နှင့် ဗာဏမင်းတည်းဟူသော နတ်ဆိုးကြီးတို့သည် ဆင်များ၊ မြင်းများနှင့် ရထားများ ပေါများသော စစ်သည်များနှင့်တကွ ထိုအခါ၌ ငါ၏လက်ချက်ဖြင့် အသတ်ခံရလတ္တံ့၊ အို ရသေ့။

Verse 195

कलौ स्वल्पोदका मेघा अल्पदुग्धाश्च धेनवः । दुग्धे घृतं न चैवास्ति नास्ति सत्यं जनेषु च

ကလိယုဂခေတ်တွင် တိမ်များသည် ရေအနည်းငယ်သာ ပေးလိမ့်မည်၊ နွားများသည် နို့အနည်းငယ်သာ ပေးလိမ့်မည်။ နို့ထဲတွင်ပင် ထောပတ်ကြည် ရှိမည်မဟုတ်၊ လူတို့တွင်လည်း အမှန်တရား ကျန်ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

Verse 196

चोरैरुपहता लोका व्याधिभिः परिपीडिताः । त्रातारं नाभि गच्छंति युद्धावस्थां गता अपि

လူတို့သည် သူခိုးတို့ကြောင့် ထိခိုက်နာကျင်၍ ရောဂါများကြောင့်လည်း ပင်ပန်းနှိပ်စက်ခံရမည်။ စစ်ပွဲနှင့် အန္တရာယ်အခြေအနေသို့ ကျရောက်သော်လည်း ကာကွယ်ကယ်တင်သူထံ ခိုလှုံရန် မသွားကြ။

Verse 197

क्षुद्राः पश्चिमवाहिन्यो नद्यः शुष्यंति कार्त्तिके । एकादशीव्रतं नास्ति कृष्णा या च चतुर्द्दशी

ကာတ္တိကလတွင် မြစ်များသည် သေးငယ်လာ၍ အနောက်ဘက်သို့ စီးဆင်းကာ ခြောက်သွေ့မည်။ ဧကာဒသီ ဝရတကိုလည်း မကျင့်တော့ဘဲ၊ ကృష్ణပက္ခ စတုရ္ဒသီ သန့်ရှင်းနေ့ကိုပါ လျစ်လျူရှုကြမည်။

Verse 198

न जानाति जनः कश्चिद्विक्रांतमपि स्वे गृहे । दरिद्रोपहतं सर्वं संध्यास्नानविवर्जितम् । भविष्यति कलौ सर्वं न तत्पूर्वयुगत्रये

မည်သူမျှ မိမိအိမ်အတွင်းရှိ ထူးချွန်မြတ်နိုးမှုကိုပင် မသိမမြင်နိုင်တော့။ အရာအားလုံးသည် ဆင်းရဲခက်ခဲမှုကြောင့် ထိခိုက်ပျက်စီးကာ စန္ဓျာ-စ్నာန (ညနေခင်းရေချိုး) ကိုလည်း စွန့်လွှတ်ကြမည်။ ဤအရာအားလုံးသည် ကလိယုဂတွင် ဖြစ်ပေါ်မည်ဖြစ်ပြီး ယခင်ယုဂသုံးခုတွင် မရှိခဲ့။

Verse 199

पितरं मातरं पुत्रस्त्यक्त्वा भार्यां निषेवते । न गुरुः स्वजनः कश्चित्कोऽपि कं नानुसेवते

သားသည် အဖေမိခင်ကို စွန့်ပစ်၍ မယားကိုသာ ကပ်လျက်နေမည်။ ဂုရုဟု လေးစားရမည့်သူ မရှိ၊ စစ်မှန်သော ဆွေမျိုးလည်း မရှိတော့ဘဲ၊ မည်သူမျှ မည်သူ့ကိုမှ သစ္စာရှိစွာ မလိုက်နာ မဝန်ဆောင်ကြ။

Verse 200

यथायथा कलिर्व्याप्तिं करोति धरणीतले । तथातथा जनः सर्व एकाकारो भविष्यति

ကလိသည် မြေပြင်တစ်လျှောက် ပိုမိုပြန့်နှံ့လာသလို၊ လူအားလုံးလည်း တဖြည်းဖြည်း တစ်မျိုးတည်းတစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်လာမည်၊ ကိုယ်ပိုင်သီလနှင့် စည်းကမ်းကွဲပြားမှုတို့ ပျောက်ကွယ်သွားမည်။

Verse 201

म्लेच्छैरुपहतं सर्वं संध्यास्नानविवर्जितम् । कल्किरित्यभिविख्यातो भविष्ये ब्राह्मणो ह्यहम्

မလေစ္ဆာတို့က အရာအားလုံးကို ဖိနှိပ်၍ သန္ဓျာကာလ ရေချိုးပူဇော်မှုကို စွန့်ပစ်သွားသောအခါ၊ အနာဂတ်၌ ငါသည် ဗြာဟ္မဏအဖြစ် မွေးဖွားကာ «ကလ္ကိ» ဟူသော နာမဖြင့် ကျော်ကြားလိမ့်မည်။

Verse 202

म्लेच्छानां छेदनं कृत्वा याज्ञवल्यपुरोहितः । बहुस्वर्णेन यज्ञेन यक्ष्ये निष्कृतिकारणात्

မလေစ္ဆာတို့ကို ခုတ်ဖြတ်နှိမ်နင်းပြီးနောက်၊ ယာဇ္ဉဝလ္ယကို ပုရောဟိတ်အဖြစ်ထားကာ၊ အပြစ်ဖြေခြင်းနှင့် ပြန်လည်သန့်စင်တည်မြဲစေရန် ရွှေများစွာပါဝင်သော ယဇ္ဉကို ငါပြုလုပ်မည်။

Verse 203

भविष्यंत्यवतारा मे युद्धं तेषु भविष्यति । इदानीं बलिना युद्धं करिष्यंति न देवताः

«ငါ၏ အဝတာရများသည် အနာဂတ်၌ မုချ ဖြစ်ပေါ်လိမ့်မည်၊ ထိုအဝတာရများတွင် စစ်ပွဲလည်း ဖြစ်လိမ့်မည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင်တော့ နတ်တို့သည် ဘလိကို ဆန့်ကျင်၍ စစ်မဆင်နွှဲကြ»။

Verse 204

स मां यजति दैत्येन्द्रो न मे वध्यो बलिर्भवेत् । सर्वस्वदाननियमं करोति स महाध्वरे

«ဒೈတျအင်္ဒြ (ဒိုင်တျတို့၏ အရှင်) သည် ငါ့ကို ပူဇော်ဝတ်ပြု၏၊ ထို့ကြောင့် ဘလိကို ငါမသတ်ရ။ ထိုမဟာယဇ္ဉ၌ သူသည် အရာအားလုံးကို လှူဒါန်းပေးအပ်မည့် သစ္စာဝတ်ကို ခံယူထား၏»။