Adhyaya 17

Verse 1

राजोवाच । विचित्रमिदमाख्यानं त्वत्प्रसादाच्छ्रुतं मया । दृष्ट्वा नारायणं शक्रं नारदो मंदरे गिरौ

မင်းကြီးက မေးလေသည်— “သင်၏ကျေးဇူးကြောင့် ငါကြားနာရသော ဤအကြောင်းအရာသည် အံ့ဩဖွယ်ပင်။ နာရာယဏနှင့် ရှက္ကရာ (ဣန္ဒြ) ကို တွေ့မြင်ပြီးနောက် မန္ဒရတောင်ပေါ်တွင် နာရဒသည် ဘာကို ပြုလုပ်ခဲ့သနည်း?”

Verse 2

किं चकार मुनींद्रोऽथ तन्मे विस्तरतो मुने । वद संसारसरणोद्भूतमायाप्रपीडितम् । कथामृतजलौघेन वितृषं कुरु मां प्रभो

«ထို့နောက် မုနိအရှင်ကြီးသည် ဘာကို ပြုလုပ်သနည်း။ အို မုနိ၊ အသေးစိတ် ပြောပြပါ။ သံသရာလမ်းကြောင်းမှ ပေါက်ဖွားသော မာယာကြောင့် ကျွန်ုပ် ဖိနှိပ်ခံနေရသည်—အမృతကထာ၏ ရေစီးကြီးဖြင့် ကျွန်ုပ်၏ ဆာလောင်မှုကို ပျောက်ကင်းစေပါ၊ အရှင်မြတ်»

Verse 3

सारस्वत उवाच । अथासौ नारदो देवं ज्ञात्वा शप्तं द्विजन्मना । भृगुणा च तथा पूर्वं नान्यथैतद्भविष्यति

သာရသ္ဝတက ပြောသည်– «ထို့နောက် နာရဒသည် ထိုဘုရားကို နှစ်ကြိမ်မွေး (ဗြာဟ္မဏ) တစ်ဦးက ကျိန်စာချထားကြောင်း၊ အရင်ကလည်း ဘೃဂုက ထိုသို့ပင် ကျိန်ခဲ့ကြောင်း သိမြင်၍ ဤအမှုသည် အခြားသို့ မပြောင်းလဲနိုင်ကြောင်း နားလည်하였다»

Verse 4

भविष्यं यद्भवं देव वर्तमानं विचिंत्यताम् । अयं च वामनो भूत्वा विष्णुर्यास्यति तां पुरीम्

«အို ဒေဝ၊ အနာဂတ်၌ ဖြစ်မည့်အရာနှင့် ယခုရှိနေသည့်အရာကို စဉ်းစားပါစေ။ ဤဗိဿနုသည် ဝာမနအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ထိုမြို့သို့ သွားလိမ့်မည်»

Verse 5

निग्रहं स बलेः पश्चात्करिष्यति मम प्रियम् । युद्धं विना कथं स्थेयं वर्तमानं महोल्बणम्

«နောက်တစ်ခါ သူသည် ဘလိကို ထိန်းချုပ်ကာ ငါနှစ်သက်သောအရာကို ပြည့်စုံစေလိမ့်မည်။ သို့သော် ယခုလက်ရှိ အလွန်ကြမ်းတမ်းသော အခြေအနေကို စစ်မရှိဘဲ မည်သို့ ခံနိုင်မည်နည်း?»

Verse 6

देवदानवयुद्धानि दैत्यगन्धर्व रक्षसाम् । निवारितानि सर्वाणि सरीसृपपतत्रिणाम्

«ဒေဝနှင့် ဒာနဝတို့၏ စစ်ပွဲများ၊ ဒိုင်တျ၊ ဂန္ဓဗ္ဗ၊ ရက္ခသတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုများ—မြွေမျိုးနှင့် ငှက်မျိုးတို့အကြား အငြင်းပွားမှုတိုင်အောင်—အားလုံးကို တားဆီး၍ ရပ်တန့်စေခဲ့သည်»

Verse 7

सापत्नजः कलिर्नास्ति मम भाग्यपरिक्षये । देवेन्द्रो गुरुणा पूर्वं वारितः किं करोम्यहम्

«ကံကောင်းခြင်းကျဆင်းလာသော်လည်း ပြိုင်ဆိုင်မှုကြောင့်ဖြစ်သော ရန်ပွဲသည် ငါ့အတွက် မကျန်တော့။ နတ်တို့၏အရှင် အိန္ဒြာကိုပင် ဂုရုက အရင်က တားဆီးခဲ့သည်—ထို့ကြောင့် ငါ ဘာလုပ်ရမည်နည်း?»

Verse 8

माननीयो गुरुर्मेऽयमतस्तं न शपाम्यहम् । युद्धार्थं तु ततो यत्नो न सिध्यति करोमि किम्

«ဤဂုရုသည် ငါ့အတွက် ဂုဏ်ပြုထိုက်သူဖြစ်သဖြင့် ငါ မကျိန်စာမချ။ သို့သော် စစ်ပွဲအတွက် ငါ့ကြိုးပမ်းမှု မအောင်မြင်—ငါ ဘာလုပ်ရမည်နည်း?»

Verse 9

केनापि दैवयोगेन पुरुषार्थो न सिध्यति । तथापि यत्नः कर्तव्यः पुरुषार्थे विपश्चिता । दैवं पुरुषकारेण विनापि फलति क्वचित्

«ကံကြမ္မာတစ်ခုတည်းဖြင့် လူ၏ရည်မှန်းချက် မပြည့်စုံနိုင်။ သို့သော် ပညာရှိတို့သည် သင့်လျော်သော ပုရုသာဓ (လူ့ကြိုးပမ်းမှု) တွင် မပျက်မကွက် ကြိုးစားရမည်။ အကြောင်းမူ ကံသည် ကိုယ်တိုင်ကြိုးပမ်းမှုမရှိဘဲလည်း အခါအားလျော်စွာသာ အကျိုးပေးတတ်သည်»

Verse 10

यदुक्तं तद्वचो व्यर्थं यतः सिद्धिः प्रयत्नतः । बलिं गत्वा भणिष्यामि यथा युद्धं करिष्यति

«ပြောခဲ့သောစကားတို့သည် အလဟသဖြစ်၏၊ အောင်မြင်မှုသည် ကြိုးပမ်းမှုကြောင့်သာ ဖြစ်လာသည်။ ငါ ဘလိထံသို့ သွား၍ စစ်ပွဲကို မည်သို့ ဆင်နွှဲရမည်ကို ပြောမည်»

Verse 11

न श्रोष्यति स चेद्वाक्यं निश्चितं तं शपाम्यहम् । इत्युक्त्वा स ययौ वेगान्नारदो बलिमंदिरे । निमेषांतरमात्रेण शिष्याभ्यां गगने स्थितः

«သူက ငါ့စကားကို မနာခံလျှင် ငါ သေချာပေါက် သူ့ကို ကျိန်စာချမည်!» ဟုဆိုကာ နာရဒသည် အလျင်အမြန် ဘလိ၏ နန်းတော်သို့ သွားလေ၏။ မျက်တောင်ခတ်တစ်ခဏအတွင်း သူသည် တပည့်နှစ်ယောက်နှင့်အတူ ကောင်းကင်၌ ရပ်နေ하였다။

Verse 12

प्रासादे शैलसंकाशे सप्तभौमे महोज्ज्वले । तस्योपरि सभा दिव्या निर्मिता विश्वकर्मणा

တောင်တန်းကဲ့သို့ ထင်ရှားသော မဟာပရသာဒ်၌ အထပ်ခုနစ်ထပ် တောက်ပလင်းလက်နေ၏။ ထိုအပေါ်တွင် ဗိශ්ဝကರ್ಮန်က တည်ဆောက်သော ဒေဝသဘားတော် ရှိ၏။

Verse 13

तस्यां सिंहासनं दिव्यं तत्रासीनो बलिर्नृप । दैत्यैः परिवृतः सर्वैः प्रौढिहास्यकथापरैः

ထိုနေရာ၌ ဒေဝသင်္ဟာသနပေါ်တွင် ဘလိမင်းကြီး ထိုင်နေ၏။ ဒိုင်တျာတို့အားလုံးက ဝိုင်းရံကာ ရဲရင့်သော ဟာသစကားနှင့် အလွန်အမင်း အော်ဟစ်ပြောဆိုခြင်း၌ စွဲလမ်းနေကြ၏။

Verse 14

ऋषिभिर्ब्राह्मणैः शांतैस्त थैवोशनसा स्वयम् । पुत्रमित्रकलत्रैश्च संवृतो दिव्यमन्दिरे

ထိုဒေဝပရသာဒ်၌ ငြိမ်းချမ်းသော ရှိတော်မူသော ရှိသီများနှင့် ဗြာဟ္မဏများကလည်းကောင်း၊ ဥရှနာကိုယ်တိုင်ကလည်းကောင်း စောင့်ရှောက်ကူညီကြ၏။ ထို့ပြင် သားသမီး၊ မိတ်ဆွေ၊ ဇနီးများဖြင့်လည်း ဝိုင်းရံထား၏။

Verse 15

देवांगनाकरग्राहगृहीतैर्दिव्यचामरैः । संवीज्यमानो दैत्येन्द्रः स्तूयमानः स चारणैः

ဒိုင်တျာတို့၏ အရှင်သည် ကောင်းကင်နတ်သမီးတို့ လက်ထဲက ကိုင်ထားသော ဒေဝချာမရများဖြင့် လေညှင်းခံရပြီး၊ ချာရဏတို့ကလည်း ချီးမွမ်းသီဆိုကြ၏။

Verse 16

यावदास्ते मदोन्मत्ता मन्त्रयंति परस्परम् । दैत्यदानवमुख्या ये ते सर्वे युद्धकांक्षिणः

သူ ထိုင်နေစဉ် မာနမူးယစ်၍ သူတို့အချင်းချင်း တိုင်ပင်ဆွေးနွေးကြ၏။ ဒိုင်တျာနှင့် ဒာနဝတို့၏ ခေါင်းဆောင်များ အားလုံးသည် စစ်ပွဲကို တောင့်တနေကြ၏။

Verse 17

उत्थायोत्थाय भाषंते प्रगल्भंते सुरैः सह । अस्मदीयमिदं सर्वं त्रैलोक्यं सांप्रतं गतम्

သူတို့သည် ထပ်ခါထပ်ခါ ထ၍ မာနကြီးစွာ ပြောဆိုကာ ဒေဝတို့နှင့် ရင်ဆိုင်၍ ပိုမိုရဲရင့်လာကြသည်။ «သုံးလောကလုံး ယခု ငါတို့၏ အာဏာအောက်သို့ ကျရောက်ပြီ» ဟုဆို၏။

Verse 18

शुक्रबुद्ध्या विना युद्धं प्राप्स्यते किं महोदयः । दैत्येन्द्रो देवराजेन स्नेहं च कुरुतो यदि

သုက္ကရာ၏ အကြံဉာဏ်မရှိဘဲ စစ်ပွဲဟူသော မဟာကိစ္စကို မည်သို့ အောင်မြင်နိုင်မည်နည်း။ အထူးသဖြင့် ဒိုင်တျာတို့၏ အရှင်သည် ဒေဝရာဇာနှင့် မိတ်သဟာယ ပြုလျှင်ပင်။

Verse 19

ऐरावणं सदा मत्तं कथं नो याचते बलिः । चतुरं तुरगं कस्मान्नार्पयति दिवाकरः

«အမြဲမူးယစ်ထန်လှသော အဲရာဝဏကို ဘလိက ငါတို့ထံမှ အဘယ်ကြောင့် မတောင်းဆိုသနည်း။ ထို့ပြင် နေမင်းသည် မိမိ၏ လျင်မြန်၍ လိမ္မာသော မြင်းကို အဘယ်ကြောင့် သူ့အား မအပ်နှံသနည်း»

Verse 20

यावन्नाक्रम्यते लुब्धो धनाध्यक्षो रणाजिरे । तावन्नार्पयते वित्तं यदा तत्संचितं सुरैः

«လောဘကြီးသော ဓနဓိပတိ (ကူဗေရ) ကို စစ်မြေပြင်၌ မတိုက်ခိုက်သရွေ့ သူသည် ငွေကြေးကို မပေးအပ်ချေ—ထိုဘဏ္ဍာတို့သည် ဒေဝတို့က စုဆောင်းထားသော်လည်းပင်»။

Verse 21

न दर्शयति रत्नानि जलराशी रसातलात् । यावन्न मन्दरं क्षिप्त्वा विमथ्नीमो वयं च तम्

«ရသာတလ၏ အောက်နက်မှ ရတနာတို့ကို သမုဒ္ဒရာကြီးသည် မဖော်ပြချေ—မန်ဒရတောင်ကို ပစ်ချ၍ ငါတို့က ၎င်းကို မွှေထုမချင်း»။

Verse 22

यथामृतकलाश्चन्द्राद्भुज्यन्ते क्रमशः सुरैः । एवं भागं बलेः कस्मान्न ददाति जलात्मकः

လကနေ အမృతရည်အပိုင်းများကို နတ်တို့ အစဉ်လိုက် သောက်သုံးသကဲ့သို့—ရေသဘောရှိသူသည် ဘလိ၏ ထိုက်တန်သော အပိုင်းကို အဘယ်ကြောင့် မပေးသနည်း။

Verse 23

स्वर्धुनी शीतलो वातः पद्मर्किजल्कवासितः । स्वर्गे वाति शनैर्यद्वत्तथा न बलिमंदिरे

ကောင်းကင်ဂင်္ဂါ (စွဝဓုနီ) ၏ အေးမြသောလေသည် နေရောင်နွေးသည့် ကြာပန်းမျှင်ရနံ့ဖြင့် မွှေးကြိုင်ကာ ကောင်းကင်တွင် ဖြည်းဖြည်း လှုပ်ရှားသော်လည်း—ဘလိ၏ နန်းတော်တွင် ထိုလေမျိုး မတိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

Verse 24

इन्द्रचापोद्यता मेघा जलं मुंचंति भूतले । बलिखङ्गोद्धुताः स्वर्गं पुनस्ते यांति भूतलात्

ဣန္ဒြ၏ မြားတံ (မိုးခေါင့်တံတား) ကို မြှောက်ထားသည့် မိုးတိမ်များသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ရေကို သွန်းလောင်းကြ၏။ သို့သော် ဘလိ၏ ဓားဖြင့် အပေါ်သို့ တိုက်လှန်မောင်းထုတ်ခံရသော် ထိုမိုးတိမ်တို့သည် မြေမှ ကောင်းကင်သို့ ပြန်တက်သွားကြ၏။

Verse 25

अस्मदीये धरापृष्ठे यमो मारयते जनम् । नैवं स्वर्गे न पाताले पश्याहो कार्यकारणम्

ကျွန်ုပ်တို့၏ မြေပြင်ပေါ်တွင် ယမမင်းသည် လူတို့ကို သတ်ခတ်ချေမှုန်း၏။ ကောင်းကင်တွင်လည်း မဟုတ်၊ ပာတလ (အောက်လောက) တွင်လည်း မဟုတ်—အို၊ အကြောင်းနှင့် အကျိုး၏ ထူးဆန်းသော ဆက်စပ်မှုကို ကြည့်လော့။

Verse 26

आयुर्वृत्तिं सुतान्सौख्यमस्माकं लिखति स्वयम् । ललाटे चित्रगुप्तोऽसौ न देवानां तु तत्समम्

ကျွန်ုပ်တို့၏ အသက်တာ၊ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း၊ သားသမီးနှင့် ချမ်းသာပျော်ရွှင်မှုတို့ကို စိတ္တရဂုပ္တသည် ကိုယ်တိုင် နဖူးပေါ်တွင် ရေးသားထား၏။ သို့သော် နတ်တို့အကြား၌ ထိုကဲ့သို့သော အရာ မရှိချေ။

Verse 27

वर्षाशीतातपाः काला वर्तंते भुवि सांप्रतम् । न स्वर्गे नैव पाताले भीता भूमौ भ्रमंति हि

ယခုကမ္ဘာပေါ်တွင် မိုးရာသီ၊ အအေးရာသီ၊ အပူရာသီတို့ လှည့်လည်ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ ကောင်းကင်ဘုံ၌မဟုတ်၊ ပာတာလာ၌လည်းမဟုတ်—ကြောက်ရွံ့၍ သူတို့သည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အလှည့်အပြောင်း လှည့်လည်နေကြသည်။

Verse 28

एकवीर्योद्भवा यूयं स्वस्रीया देवदानवाः । भूमौ स्थिता वयं कस्माद्देवाः केनोपरिकृताः

သင်တို့—ဒေဝနှင့် ဒာနဝတို့—သည် တူညီသော သူရဲကောင်းမူလမှ မွေးဖွားလာကြပြီး အစ်မ/ညီမတို့ကြောင့်လည်း ဆွေမျိုးတော်စပ်ကြသည်။ ထိုသို့ဖြစ်လျက် ဘာကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် တည်နေကြရသနည်း၊ ဒေဝတို့ကို အထက်၌ တင်ထားသူကား မည်သူနည်း။

Verse 29

समुद्रे मथ्यमाने तु दैत्येन्द्रो वंचितः सुरैः । एकतः सर्वदेवाश्च बलिश्चैवैकतः स्थितः

သမုဒ္ဒရာကို မွှေနှောက်နေစဉ် ဒာနဝတို့၏ အရှင် (ဘလိ) ကို ဒေဝတို့က လှည့်ဖြားခဲ့သည်။ တစ်ဖက်တွင် ဒေဝအားလုံး စုပေါင်းရပ်တည်၍၊ အခြားဖက်တွင် ဘလိ တစ်ယောက်တည်း ရပ်တည်နေ하였다။

Verse 30

उत्पन्नेषु च रत्नेषु भाग्यं वै यस्य यादृशम् । गजाश्वकल्पवृक्षाद्याश्चंद्रगोगणदंतिनः

ရတနာတို့ ပေါ်ထွန်းလာသောအခါ တစ်ဦးချင်း၏ ကံကောင်းမှုအတိုင်း အပိုင်းအခြားကို ရရှိကြသည်—ဆင်၊ မြင်း၊ ကလ္ပဝೃက္ခ (ဆန္ဒပြည့်စုံသစ်ပင်) နှင့် အခြား အံ့ဩဖွယ် သတ္တဝါများ၊ ဥစ္စာရတနာများကဲ့သို့။

Verse 31

गृहीत्वा ह्यमृतं देवैर्वयं पाने नियोजिताः । एतया चूर्णिता यूयं न जानीथातिगर्विताः

«ဒေဝတို့က အမృతကို ယူသွားပြီးနောက် ကျွန်ုပ်တို့ကိုတော့ သောက်ရုံသာ ခန့်ထားခဲ့သည်။ မာနကြီးနေသော သင်တို့သည် နားမလည်ကြသေး—သူမ (လှည့်ဖြားမှု) ကြောင့် သင်တို့သည် ချေမှုန်းခံထားရပြီ»။

Verse 32

पीतावशेषं पीयूषं सत्यलोके धृतं सुरैः । अहोतिकुटिला देवाः कस्माच्छेषं न दीयते

သောက်ပြီးကျန်သော အမရတရည်ကို နတ်တို့က သတ္တျလောက၌ သိမ်းဆည်းထားကြ၏။ အို—ဒေဝတားတို့သည် အလွန်လှည့်ကွက်ကြီးပါသည်! ကျန်ရည်ကို အဘယ်ကြောင့် မပေးသနည်း။

Verse 33

सुरामृतमिति ज्ञात्वा पीयूषाद्वंचिता वयम् । तिलतैलमेवमिष्टं यैर्न दृष्टं घृतं क्वचित्

«နတ်တို့၏ အမရတရည်» ဟုထင်မှတ်၍ ကျွန်ုပ်တို့သည် အမရတရည်အမှန်ကို လှည့်စားခံရ၏။ ဂျီးကို မမြင်ဖူးသဖြင့် နှမ်းဆီကိုသာ နှစ်သက်သူတို့ကဲ့သို့ ကျွန်ုပ်တို့လည်း မောဟဖြင့် လွဲမှားခဲ့သည်။

Verse 34

विष्णोर्वक्रचरित्राणां संख्या कर्तु न शक्यते । तथापि कथ्यते तुष्टैर्हृष्टैस्तैर्यदनुष्ठितम्

ဗိဿနု၏ အံ့ဩဖွယ် လှည့်ကွက်ပြည့်သော လုပ်ရပ်များကို ရေတွက်၍ မရနိုင်။ သို့သော်လည်း ပျော်ရွှင်မြူးတူးသော သူတို့က ဆောင်ရွက်ခဲ့သမျှကို ယခု ပြန်လည်ပြောကြားလျက်ရှိသည်။

Verse 35

गौरांगी सुन्दरी सुभ्रूः पीनोन्नतपयोधरा । सुकेशा चंद्रवदना कर्णासक्तविलोचना

အင်္ဂါရပ်ဖြူဝင်း၍ လှပကာ မျက်ခုံးလှသည့်သူမ၊ ရင်သားပြည့်ဝ၍ မြင့်တင်လျက်၊ ဆံပင်တောက်ပကောင်းမွန်ပြီး လမင်းကဲ့သို့ မျက်နှာ၊ နားဘက်သို့ လှပစွာ ဆန့်သည့် မျက်လုံးတို့ရှိ၏—

Verse 36

वलित्रयांकिता मध्ये बाला मुष्ट्यापि गृह्यते । स्थलारविंदचरणा लतेव भुजभूषिता

ခါးအလယ်၌ လှပသော အကွေးသုံးကြောင်း အမှတ်အသားရှိ၍ အလွန်သေးသွယ်သဖြင့် လက်မုဋ်တစ်မုဋ်ဖြင့်ပင် ဖမ်းယူနိုင်သကဲ့သို့; ခြေဖဝါးသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကြာပန်းကဲ့သို့၊ လက်မောင်းတို့သည် နူးညံ့သော လက်တံပင်ကဲ့သို့ အလှဆင်လျက်ရှိ၏။

Verse 37

सा सर्वाभरणोपेता सर्वलक्षणसंयुता । त्रैलोक्यमोहिनी देवी संजाताऽमृतमन्थने

အလှဆင်အာဘရဏာအမျိုးမျိုးဖြင့် ပြည့်စုံ၍ မင်္ဂလာလက္ခဏာအပေါင်းနှင့် တင့်တယ်သော ထိုဒေဝီသည် သုံးလောကကို မောဟစေသော အလှမယ်အဖြစ် အမృతကို မန်သန (ကွဲနှိုက်) သောအခါ ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 38

अमृतादुत्थिता पूर्वं यस्य सा तस्य तद्ध्रुवम् । त्रैलोक्यं वशगं तस्य यस्य सा चारुलोचना

အမృతထဲမှ ပထမဦးစွာ မည်သူ့ထံသို့ ထိုဒေဝီ ပေါ်ထွန်းလာသနည်း၊ ထိုသူ၏ပိုင်ဆိုင်မှုဟု မလွဲမသွေ ဖြစ်၏။ ထိုချောမောသော မျက်လုံးပိုင်ရှင် ဒေဝီကို ရရှိသူ၏ အာဏာအောက်သို့ သုံးလောကလုံး ဝင်ရောက်လာ၏။

Verse 39

तया संमोहिताः सर्वे देवदानवराक्षसाः । विमुच्य मन्थनं सर्वे तां ग्रहीतुं समुद्यताः

ထိုဒေဝီ၏ မောဟစေမှုကြောင့် ဒေဝများ၊ ဒာနဝများ၊ ရာක්ෂသများ အားလုံးသည် မန်သနကိုပင် စွန့်လွှတ်ကာ နားမလည်မောဟဖြင့် သူမကို ဖမ်းယူလိုစိတ်ဖြင့် အားတက်သရော ရှေ့သို့ တိုးဝင်လာကြ၏။

Verse 40

एका स्त्री बहवो देवा दानवादैत्यराक्षसाः । विवादः सुमहाञ्जातः कथमत्र भविष्यति

မိန်းမတစ်ဦးတည်းပင် ဖြစ်သော်လည်း ဒေဝများ၊ ဒာနဝများ၊ ဒိုင်တျများ၊ ရာක්ෂသများ အများအပြားရှိ၏။ အငြင်းပွားမှုကြီးမားစွာ ပေါ်ပေါက်လာပြီ—ဤနေရာတွင် မည်သို့ ဖြေရှင်းမည်နည်း။

Verse 41

आगत्य विष्णुना सर्वे भुजे धृत्वा निवारिताः । अस्यार्थे किमहो वादः क्रियते भोः परस्परम्

ထို့နောက် ဗိဿနုသည် ရောက်လာ၍ လက်မောင်းများဖြင့် အားလုံးကို ထိန်းတားကာ—“ဤကိစ္စအတွက် အချင်းချင်း ဘာကြောင့် အငြင်းပွားနေကြသနည်း” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 42

अमृतार्थे समारम्भो महिलार्थे विनश्यति । संकेतं प्रथमं कृत्वा विष्णुना चुंबिता पुनः

«အမృతကို ရည်ရွယ်၍ စတင်သော အလုပ်သည် မိန်းမအပေါ်သို့ လှည့်သွားလျှင် ပျက်စီးတတ်သည်»။ အရင်ဆုံး သဘောတူညီချက်ကို ချမှတ်ပြီးနောက် နတ်ဗိဿနုက ထပ်မံ နမ်းရှိုက်하였다။

Verse 43

दिव्यरूपधरः स्रग्वी वनमालाविभूषितः । कौस्तुभोद्द्योतिततनुः शंखचक्रगदाधरः

နတ်ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်ယူ၍ ပန်းကုံးဆင်ကာ တောပန်းမാലာဖြင့် တန်ဆာဆင်လျက်၊ ကောස්တုဘ မဏိ၏ အလင်းရောင်ကြောင့် ကိုယ်တော်တောက်ပပြီး သင်္ခ၊ စက္ကရ၊ ဂဒါကို ကိုင်ဆောင်တော်မူ၏။

Verse 44

तस्या हस्ते शुभां मालां दत्त्वा विष्णुः पुरः स्थितः । उद्धृत्य बाहुं सर्वेषां बभाषे वचनं हरिः

ဗိဿနုသည် သူမ၏လက်ထဲသို့ မင်္ဂလာပန်းမാലာကို ပေးအပ်ကာ သူတို့ရှေ့၌ ရပ်တည်တော်မူ၏။ ထို့နောက် ဟရီသည် အားလုံး၏ လက်များကို မြှောက်စေပြီး ဤသို့ မိန့်တော်မူ၏။

Verse 45

कुर्वंतु कुण्डलं सर्वे तिष्ठन्तु स्वयमासने । विलोक्य स्वेच्छया लक्ष्मीर्वरमालां प्रयच्छतु

«အားလုံး ဝိုင်းဝန်းစက်ဝိုင်းဖွဲ့၍ ကိုယ်ပိုင်အာသနပေါ်တွင် တည်နေကြပါစေ။ လက္ခမီသည် ကြည့်ရှု၍ မိမိဆန္ဒအတိုင်း ရွေးချယ်သူထံသို့ ဝရမாலာကို ပေးအပ်ပါစေ»။

Verse 46

स्वयंवरविभेदं यः करिष्यत्यतिलंपटः । स वध्यः सहितैः सर्वैः परस्त्रीलुब्धको यथा

«လောဘကြီး၍ ဤ စွယံဝရကို ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးစားသူ မည်သူမဆို အားလုံးပေါင်းစည်း၍ သတ်ပစ်ရမည်၊ အခြားသူ၏ မယားကို လိုချင်တပ်မက်သူကဲ့သို့»။

Verse 47

परदारकृतं पापं स्त्रीवध्या तस्य जायताम् । अन्योऽपि यः करोत्येवमेवमस्तु तदुच्यताम्

သူတစ်ပါး၏အိမ်ထောင်ရေးကိုဖောက်ဖျက်ခြင်းမှ ဖြစ်သောအပြစ်သည် မိန်းမတို့ကိုထိခိုက်စေသဖြင့် အပြစ်ဒဏ်ခံထိုက်သူအပေါ်သို့ ကျရောက်ပါစေ။ ထိုနည်းတူ ပြုသူအခြားမည်သူမဆို ထိုအတိုင်းပင် ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာပါစေ။

Verse 48

साधारणं हरिं ज्ञात्वा तथेत्युक्त्वा तथा कृतम् । देवदानवदैत्यानां गंधर्वोरगरक्षसाम् । मध्ये योऽभिमतो भर्ता स ते सत्यं भवेदिति

ဟရီကို မျှတသောဆုံးဖြတ်သူဟု သိမြင်ပြီး “အဲဒီလိုပဲ” ဟုဆိုကာ ထိုအတိုင်း ပြုလုပ်ကြသည်။ “ဒေဝ၊ ဒာနဝ၊ ဒိုင်တျ၊ ဂန္ဓဗ္ဗ၊ နာဂ၊ ရက္ခသတို့အလယ်၌ သင်လိုလားသော ခင်ပွန်းဖြစ်မည့်သူသည် သင်၏အဖြစ် အမှန်တကယ် ဖြစ်ပါစေ” ဟုဆို၏။

Verse 49

तेनासौ मोहिता पूर्वं दृष्टिदानेन कर्षिता । आद्यं संमोहनं स्त्रीणां चक्रे दृष्टिनिरीक्षणम्

သူ၏ “မျက်စိတစ်ချက်ပေးခြင်း” ကြောင့် မိန်းမသည် အရင်ကတည်းက မောဟဖြစ်၍ ဆွဲဆောင်ခံခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် မိန်းမတို့ကို မောဟစေသော ပထမဆုံးအမှုအဖြစ် သူသည် ကြည့်မြင်ခြင်း၏ အာနုభာဝကို သုံးကာ မြင်ရုံဖြင့်ပင် စိတ်ကို ဖမ်းယူခဲ့သည်။

Verse 50

एवमेवेति तत्कर्णे हस्तं दत्त्वा यदुच्यते । दधाति हृदि यं नारी कामबाणप्रपीडिता

“အဲဒီလိုပဲ၊ အဲဒီလိုပဲ” ဟုဆိုလျက် လက်ကိုကာပြီး နားထဲသို့ တိုးတိုးပြောသော စကားသည် ကာမဒေဝ၏ မြားများကြောင့် နာကျင်နေသော မိန်းမ၏ နှလုံးထဲ၌ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် တည်နေသည်။

Verse 51

तमेव वरयेदत्र कश्चिन्नास्त्येव संशयः । संजाते कलहे पूर्वं हरिणा तं निवर्तितुम्

ဤနေရာ၌ သူမသည် သူတစ်ဦးတည်းကိုသာ ရွေးချယ်မည်မှာ သံသယမရှိ။ သို့သော် အရင်က အငြင်းပွားမှု ဖြစ်ပေါ်လာသောအခါ ဟရီက ထိုအခြေအနေကို တားဆီး၍ ပြန်လှန်ရန် ဆောင်ရွက်하였다။

Verse 52

यदा गृहीता सर्वैः सा हरिं नैव विमुंचति । त्वमेव भर्ता साऽचष्टे मुंच मां व्रज दूरतः

သူတို့အားလုံးက ဖမ်းဆီးထားသော်လည်း မိန်းမသည် ဟရီ (Hari) ကို လုံးဝ မလွှတ်မပေးခဲ့။ «သင်တစ်ယောက်တည်းသာ ကျွန်မ၏ ခင်ပွန်းပါ—ကျွန်မကို လွှတ်ပါ၊ အဝေးသို့ ထွက်ခွာပါ» ဟု ကြေညာ하였다။

Verse 53

मुक्त्वा दूरं ततो विष्णुः प्रविष्टः सुरमण्डले । तदा सर्वे च मामुक्त्वा यथास्थानं स्वयं गताः

ထို့နောက် ဗိဿဏု (Viṣṇu) သည် ကိုယ်ကို လွတ်မြောက်စေပြီး အဝေးသို့ ထွက်ခွာကာ နတ်တို့၏ စည်းဝေးရာသို့ ဝင်ရောက်하였다။ ထိုအခါ သူတို့အားလုံးလည်း ကျွန်ုပ်ကိုပါ လွှတ်ပြီး မိမိတို့ နေရာအသီးသီးသို့ ကိုယ်တိုင် ပြန်သွားကြသည်။

Verse 54

आचष्ट विजया पूर्वं सर्वान्देवान्यथाक्रमम् । सा च निरीक्षते पश्चात्तं विचार्य विमुञ्चति

ဗိဇယာ (Vijayā) သည် အရင်ဆုံး နတ်အားလုံးကို အစဉ်လိုက် ညွှန်ပြ하였다။ ထို့နောက် သူမသည် သူ့ကို နောက်မှ ကြည့်ရှု၍ စဉ်းစားပြီးနောက် လွှတ်ပေး하였다။

Verse 55

उदासीनः शिवः शांतो गौरीकांतस्त्रिलोचनः । नान्यां निरीक्षते नित्यं ध्यानासक्तस्त्रिलोचनः

သီဝ (Śiva) သည် ငြိမ်းချမ်း၍ မကပ်လှမ်း၊ ဂေါရီ (Gaurī) ၏ ချစ်သူ၊ မျက်စိသုံးလုံးရှိသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် အခြားသူမကို မကြည့်ဘဲ၊ အမြဲ သမาธိတွင် စူးစိုက်နေသော မျက်စိသုံးလုံးသည် အတွင်းသို့ တည်ငြိမ်နေသည်။

Verse 56

पितामहोयमित्युक्तं यदा सख्या तदा तया । नमस्कृत्य गतं दूरे कृत्वा मौनं न पश्यति

သူမ၏ မိတ်ဆွေက «ဤသူသည် ပိတာမဟာ (Pitāmaha၊ ဘြဟ္မာ) ဖြစ်သည်» ဟု ပြောသောအခါ၊ သူမသည် ဦးညွှတ်ကန်တော့하였다။ ထို့နောက် သူ အဝေးသို့ သွားပြီးနောက်၊ သူမသည် မောနကို ထိန်းကာ နောက်ပြန်မကြည့်ခဲ့။

Verse 57

आदित्यं पद्मकं मुञ्च दहनं दहनात्मकम् । वाति वातो गता दूरे वरुणो मे पिता यतः

«အာဒိတျယ (နေမင်း)၊ ပဒ္မက နှင့် မီးသဘောတရားဖြစ်သော ဒဟန ကို လွှတ်ပါ။ လေသည်တိုက်၍ အဝေးသို့သွားပြီ—ဝရုဏသည် ကျွန်ုပ်၏ဖခင်ဖြစ်သောကြောင့်»။

Verse 58

पौलोमीवदनासक्तो देवेन्द्रो मे न रोचते

ဒေဝတို့၏အရှင် အိန္ဒြာသည် ကျွန်ုပ်ကို မနှစ်သက်စေ—သူ၏စိတ်သည် ပေါလိုမီ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ကပ်လျက်ရှိသောကြောင့်။

Verse 59

वधबंधकृतच्छेदभेददण्डविकर्ष णम् । कुर्वन्न कुरुते सौम्यं रूपं वैवस्वतो यमः

သတ်ခြင်း၊ ချည်နှောင်ခြင်း၊ ဖြတ်တောက်ခြင်း၊ ခွဲခြမ်းခြင်း၊ ဒဏ်ခတ်ခြင်းနှင့် ဆွဲခေါ်သွားခြင်းတို့ကို ဆောင်ရွက်နေသော်လည်း ဝိုင်ဝස්ဝတ ယမသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို မယူဆောင်၊ အို သဘောကောင်းသူ။

Verse 60

देवदानवगंधर्वदैत्यपन्नगराक्षसान्

ဒေဝများ၊ ဒာနဝများ၊ ဂန္ဓဗ္ဗများ၊ ဒೈတျများ၊ နာဂများနှင့် ရာက္ခသများ—

Verse 61

दृष्ट्वात्युग्रांस्ततो याति दृष्टोऽसौ पुरुषो त्तमः । कर्णांतलोचनभ्रांतवक्त्रं दृष्ट्यावलोक्य तम्

အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်သူတို့ကို မြင်သော် ထိုပုရုရှိုတ္တမ (အမြင့်မြတ်ဆုံးပုရုရှ) သည် ထွက်ခွာသွား၏။ သူတို့ကလည်း ထိုသူကို ကြည့်မြင်ချိန်၌ မျက်နှာပုံသဏ္ဌာန် ပျက်ယွင်းကာ မျက်လုံးများသည် နားအဆုံးဘက်သို့ လှိမ့်သွားကြ၏—ထိုမြင်ကွင်းကြောင့်ပင်။

Verse 62

सौभाग्यातिशयाक्रांतं रम्यं काममनोहरम् । संजातपुलकोद्भेदस्वेदवारिकणांकितम्

သူသည် အလွန်ထူးကဲသော ကံကောင်းခြင်းဖြင့် ပြည့်နှက်၍ လှပသိမ်မွေ့ကာ စိတ်ကို ဆွဲဆောင်၏။ ကိုယ်ပေါ်တွင် အမွှေးထောင်ထ၍ ချွေးနှင့် ရေစက်များ ထင်ရှားလျက်ရှိ၏။

Verse 63

देवदानवदैत्येन्द्रक्रोधदृष्टिनिरीक्षितम् । रम्यं रामा वरं चक्रे ददौ मालां ततः स्वयम्

ဒေဝ၊ ဒာနဝ၊ ဒೈတျ အရှင်တို့၏ ဒေါသပြည့် မျက်စိကြည့်ခြင်းအောက်တွင်ပင် လှပသော ရာမာသည် သူ့ကို သတို့သားအဖြစ် ရွေးချယ်ကာ ထို့နောက် မိမိလက်ဖြင့်ပင် ပန်းမാലာကို ဆင်မြန်းပေး၏။

Verse 64

दैत्याः परस्परं प्रोचुः प्रेक्ष्य तत्सुरचेष्टितम् । विभागं पश्य देवानां स्वर्गे सर्वे स्वयं गताः

ဒေဝတို့၏ ထိုလုပ်ရပ်ကို မြင်၍ ဒೈတျတို့သည် အချင်းချင်း ပြောကြသည်—“ဒေဝတို့၏ စီမံချက်ကို ကြည့်ပါ၊ အားလုံးက မိမိသဘောအတိုင်း ကောင်းကင်ဘုံသို့ သွားကြပြီ!”

Verse 65

पातालस्य तले यूयं मानवा धरणीतले । देवास्त्रिभुवने यांतु न वयं स्वर्गगामिनः

“သင်တို့သည် ပာတာလာ၏ အနက်တွင်ရှိကြ၏၊ လူသားတို့သည် မြေပြင်ပေါ်တွင်ရှိကြ၏။ ဒေဝတို့သည် သုံးလောကကို လှည့်လည်စေ—သို့သော် ငါတို့သည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ သွားရမည့်သူများ မဟုတ်ကြ။”

Verse 66

मानवाः क्षत्रिया राज्यं कुर्वंतु पृथिवीतले । पातालं तु परित्यज्य धात्री यदि तु रक्ष्यते

“လူသား က္ଷတ္ရိယတို့သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် အုပ်ချုပ်ရေးကို ဆောင်ရွက်ကြစေ။ သို့သော် ပာတာလာကို စွန့်၍ မြေမိခင်ကို ကာကွယ်ရမည်ဆိုလျှင်—”

Verse 67

दैत्यदानवजैः कैश्चिद्राक्षसैस्तन्न शोभनम् । अथ किं बहुनोक्तेन राजा त्रिभुवने बलिः

ဒေဝတမဟုတ်သော ဒိုင်တျ၊ ဒာနဝ၊ ရာက္ခသ အချို့က မြေကြီးကို ကာကွယ်အုပ်စိုးခြင်းသည် မသင့်လျော်။ စကားများစွာ မလိုတော့—လောကသုံးပါး၏ မင်းသည် ဘလီ ဖြစ်၏။

Verse 68

संविभज्याथ रत्नानि समं राज्यं विधीयताम् । यावदेवं प्रगल्भंते तावत्पश्यंति नारदम्

ထို့ကြောင့် ရတနာတို့ကို ခွဲဝေ၍ နိုင်ငံတော်ကိုလည်း တန်းတူညီမျှ စီမံအုပ်ချုပ်ကြစေ။ ထိုသို့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြောဆိုနေစဉ် နာရဒကို မြင်တွေ့ကြ၏။

Verse 69

गगनात्समुपायांतं द्वितीयमिव भास्करम् । ब्रह्मदंडकरासक्तयुद्धपुस्तकधारिणम्

ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာသော သူသည် ဒုတိယ နေမင်းကဲ့သို့ ထင်ရှား၏။ လက်၌ ဗြာဟ္မဏ၏ ဒဏ္ဍာ (တံတောင်) ကို ကိုင်ကာ၊ ဓမ္မစည်းကမ်း၏ သင်္ကေတများ—ပညာစာအုပ်နှင့် ဓမ္မအတွက် တိုက်ခိုက်ရန် အဆင်သင့်မှုကို ဆောင်ထား၏။

Verse 70

कृष्णाजिनधरं शांतं छत्रवीणाकमण्डलून् । मौंजीगुणत्रयासक्तग्रंथिप्रवरमेखलम्

ငြိမ်းချမ်း၍ အနက်ရောင် သမင်အရေကို ဝတ်ဆင်ကာ၊ ထီး၊ ဗီဏာနှင့် ကမဏ္ဍလု (ရေခွက်) ကို ဆောင်၏။ ခါးပတ်မှာ မုဉ္ဇမြက်ကြိုးကောင်းကို သုံးထပ်ကြိုးဖြင့် ချည်ထုံးကာ တင်းတိပ်စွာ ပတ်ထား၏။

Verse 71

ब्रह्मरूपधरं शांतं दिव्यरुद्राक्षभूषितम् । गत कल्पकृतग्रंथिसूत्रमालावलंबितम्

ဗြဟ္မာသဏ္ဍာန်ကို ဆောင်၍ ငြိမ်းချမ်းကာ၊ ဒိဗ္ဗ ရုဒ္ရాక్ష မဏိများဖြင့် အလှဆင်ထား၏။ ကာလအဟောင်းကတည်းက ချည်ထုံးပြုထားသော သန့်ရှင်းသည့် သုတ်ကြိုးမാലာများကို လည်ပင်း၌ ဆွဲထား၍ ယုဂ်ကာလများကို ကျော်လွန်တည်တံ့၏။

Verse 72

विरंचिहरसंवादो जन्माहंकारगर्वितः । संक्रुद्धैः क्रियते कोऽद्य चिंतातत्परमानसम्

«ဗိရဉ္စိ (ဗြဟ္မာ) နှင့် ဟရ (ရှီဝ) တို့၏ အငြင်းပွားမှုသည် မွေးဖွားဂုဏ်နှင့် အဟင်္ကာရ မာနကြီးမှုကြောင့် ဖောင်းပွလာ၏။ ယနေ့ မည်သူက ဒေါသဖြင့် ထပ်မံလှုံ့ဆော်ကာ စိုးရိမ်ပူပန်မှု၌ စိတ်တစ်ခုလုံး မျက်နှာမူနေသနည်း?»

Verse 73

आयातं नारदं दृष्ट्वा विस्मिताः समुपस्थिताः । प्रभो प्रसादः क्रियतामागंतव्यं गृहे मम

နာရဒမုနိ ရောက်လာသည်ကို မြင်သော် အံ့ဩကာ ထရပ်ပြီး ပြောကြသည်—«အရှင်ဘုရား၊ ကရုဏာပြုပါ။ ကျွန်ုပ်အိမ်သို့ ကြွလာပါ»။

Verse 74

धन्योऽहं कृतपुण्योऽहं यस्य मे त्वं गृहागतः । इत्युक्तो बलिना विप्रो विवेशासुरमंदिरे । आसनं पाद्यमर्घ्यं च दत्त्वा संपूजितो द्विजः

ဘလိက «ကျွန်ုပ်သည် ကံကောင်းသူ၊ ကုသိုလ်ပြည့်ဝသူ ဖြစ်၏—သင်သည် ကျွန်ုပ်အိမ်သို့ ကြွလာသောကြောင့်» ဟု ဆိုသဖြင့်၊ ဗြာဟ္မဏသည် အဆုရနန်းတော်သို့ ဝင်ရောက်하였다။ ထိုင်ခုံ၊ ခြေဆေးရေ၊ အရ္ဃျ (ပူဇာရေ) ကို ပေးအပ်ကာ ထို ဒွိဇကို သင့်တော်စွာ ပူဇော်ဂုဏ်ပြု하였다။

Verse 75

प्रविश्य सहिताः सर्वे संविष्टा दैत्यदानवाः । शुक्रेण सहितो दैत्यो बभाषे नारदं बलिः

အတူတကွ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ဒိုင်တျနှင့် ဒာနဝ အားလုံး ထိုင်ရာယူကြသည်။ ထို့နောက် သုကြာအာစရိယနှင့်အတူ ဒိုင်တျဘုရင် ဘလိသည် နာရဒအား မိန့်ကြား하였다။

Verse 76

इदं राज्यमिमे दारा इमे पुत्रा अहं बलिः । ब्रूहि येनात्र ते कार्यं दानं मे प्रथमं व्रतम्

«ဤသည်မှာ ကျွန်ုပ်၏ နိုင်ငံတော်၊ ဤတို့သည် ကျွန်ုပ်၏ မယားများ၊ ဤတို့သည် ကျွန်ုပ်၏ သားများ—ကျွန်ုပ်သည် ဘလိ ဖြစ်၏။ ဤနေရာ၌ သင်လိုအပ်သမျှကို ပြောပါ; အလှူဒါနသည် ကျွန်ုပ်၏ အဓိက ဝရတ ဖြစ်သည်»။

Verse 77

नारद उवाच । भक्त्या तुष्यंति ये विप्रास्ते विप्रा भूमिदेवताः । न तु ये पूजिताः शक्त्या पुनर्याचंति तेऽधमाः

နာရဒ မိန့်တော်မူသည်– ဘက္တိဖြင့် ကျေနပ်သော ဗြာဟ္မဏများသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဒေဝတားများပင် ဖြစ်ကြသည်။ သို့ရာတွင် ကိုယ်နိုင်သမျှဖြင့် ပူဇော်ပြီးနောက် ထပ်မံတောင်းဆိုသူတို့သည် အနိမ့်ကျသူများ ဖြစ်၏။

Verse 78

त्वयाऽहं पूजितो हृष्टो न वित्तैर्मे प्रयोजनम् । हृष्टोऽहं तव राज्येन यज्ञैर्दानैर्व्रतैस्तथा

«သင်က ငါ့ကို ပူဇော်ကာ ငါသည် ဝမ်းမြောက်၏; ငါ့အတွက် ငွေကြေးမလိုအပ်။ သင်၏ ဓမ္မတရားနှင့်ညီသော အုပ်ချုပ်မှု၊ ယဇ္ဉ၊ ဒါန၊ ဝရတတို့ကြောင့်လည်း ငါ ဝမ်းမြောက်၏»။

Verse 79

देवैः कृतं विप्रियं ते किंचित्पश्याम्यहं बले । त्वया संपूज्यमानोऽपि देवराजो न तुष्यति

အို ဘလိ၊ ဒေဝများက သင့်အပေါ် မနှစ်သက်စရာ တစ်စုံတစ်ရာ ပြုလုပ်ထားသည်ကို ငါ မြင်၏။ သင်က ဒေဝရာဇာကို ထိုက်တန်စွာ ပူဇော်နေသော်လည်း၊ ဒေဝတို့၏ ဘုရင်သည် မကျေနပ်သေး။

Verse 80

न क्षमंति सुराः सर्वे तव राज्यं धरातले । स्वर्गे मे तापको जातो देवानां तव विग्रहे

ဒေဝအားလုံးသည် မြေပြင်ပေါ်၌ သင်၏ အာဏာအုပ်ချုပ်မှုကို မခံနိုင်ကြ။ ဒေဝတို့က သင့်ကို ရန်ပြုနေခြင်းကြောင့်၊ ကောင်းကင်ဘုံ၌ပင် ငါ့အတွင်း၌ ပူလောင်သော စိုးရိမ်ပူပန်မှု ပေါ်ပေါက်လာ၏။

Verse 81

संनह्य प्रथमं याति यः सैन्यं शत्रुभूमिषु । स क्षत्रियो विजयते तस्य राज्यं च वर्धते

ရန်သူမြေသို့ စစ်တပ်ကို ဦးစွာ လက်နက်တပ်ဆင်ကာ ခေါင်းဆောင်၍ ချီတက်သူ က္ෂတ္တရိယသည် အောင်ပွဲရပြီး၊ သူ၏ နိုင်ငံတော်လည်း တိုးတက်ကြီးပွား၏။

Verse 82

उच्छेदस्तव राज्यस्य भविष्यति श्रुतं मया । एवं ज्ञात्वा यथायुक्तं तच्छीघ्रं तु विधीयताम्

သင်၏နိုင်ငံတော် ပျက်စီးခြင်းသည် မကြာမီ ဖြစ်လာမည်ဟု ငါကြားသိခဲ့သည်။ ထိုသို့ သိပြီးနောက် သင့်လျော်သမျှကို အချိန်မနှောင့်နှေးဘဲ ချက်ချင်း စီမံဆောင်ရွက်လော့။

Verse 83

बलिरुवाच । यैर्गुणैः कुरुते राज्यं राजा तान्वद मे विभो । दानं पात्रे प्रदातव्यं मया त्वमपि तं वद

ဗလိက ပြောသည်။ အို အင်အားကြီးသော အရှင်၊ ဘုရင်တစ်ပါးက နိုင်ငံတော်ကို မှန်ကန်စွာ အုပ်ချုပ်စေသော ဂုဏ်ရည်များကို ငါ့အား ပြောပြပါ။ ထို့ပြင် ငါသည် မည်သူ့ထံသို့ ဒါနပေးသင့်သနည်း—အလှူခံထိုက်သူ၏ အရည်အချင်းကိုလည်း ပြောပါ။

Verse 84

नारद उवाच । षड्विंशद्गुणसंपन्नो राजा राज्यं करोति च । स राज्यफलमाप्नोति शृणु तत्कथयाम्यहम्

နာရဒက ပြောသည်။ ဂုဏ်ရည် နှစ်ဆယ့်ခြောက်ပါး ပြည့်စုံသော ဘုရင်သည် အမှန်တကယ် နိုင်ငံတော်ကို ထိန်းသိမ်းအုပ်ချုပ်နိုင်၏။ ထိုဘုရင်သည် ဓမ္မတရားဖြင့် အုပ်ချုပ်ခြင်း၏ အကျိုးကို ရရှိ၏။ နားထောင်လော့—ယခု ငါ ထိုဂုဏ်ရည်များကို ရှင်းပြမည်။

Verse 85

चरेद्धर्मानकटुको मुंचेत्स्नेहमनास्तिके । अनृशंसश्चरेदर्थं चरेत्काममनुद्धतः

ဓမ္မကို ကြမ်းတမ်းခက်ခဲစွာ မဟုတ်ဘဲ ကျင့်သုံးစေ။ ယုံကြည်မှုမရှိသူအပေါ် ချစ်ခင်တွယ်တာမှုကို စွန့်လွှတ်စေ။ အကြမ်းမဖက်ဘဲ ဥစ္စာကို ရှာဖွေစေ၊ မာန်မာနမရှိဘဲ သင့်လျော်သော ကာမကို ခံစားစေ။

Verse 86

प्रियं ब्रूयादकृपणः शूरः स्यादविकत्थनः । दाता चाऽयामवर्जः स्यात्प्रगल्भः स्यादनिष्ठुरः

နှစ်သက်ဖွယ် စကားကို ပြောစေ၊ ကပ်စေးနည်းမှု မရှိစေ။ ရဲရင့်စေသော်လည်း မဝါကြွားစေ။ ဒါနပေးသူ ဖြစ်စေ၊ အားထုတ်မှုကို မရှောင်လွှဲစေ။ ယုံကြည်ခိုင်မာစေသော်လည်း မကြမ်းတမ်းစေ။

Verse 87

संदधीत न चानार्यान्विगृह्णीयान्न बंधुभिः । नानाप्तैश्चारयेच्चारान्कुर्यात्कार्यमपीडयन्

မိတ်ဖက်သဘောတူညီမှုကို ချုပ်ဆိုသော်လည်း အကျင့်ယုတ်သူတို့နှင့် မချုပ်ဆိုစေ။ ကိုယ့်ဆွေမျိုးသားချင်းတို့နှင့် မရန်ဖြစ်စေ။ ယုံကြည်ရသူများမှတစ်ဆင့် စုံထောက်တို့ကို အသုံးချ၍ အခြားသူကို မနှိပ်စက်ဘဲ ကိစ္စရပ်များကို ပြီးမြောက်စေ။

Verse 88

अर्थान्ब्रूयान्न चापत्सु गुणान्ब्रूयान्न चात्मनः । आदद्यान्न च साधुभ्यो नासत्पुरुषमाश्रयेत्

အရင်းအမြစ်နှင့် မူဝါဒအကြောင်းကို ပြောဆိုသော်လည်း အရေးပေါ်ကာလ၌ မပြောစေ။ သီလဂုဏ်ကို ပြောစေသော်လည်း ကိုယ့်ဂုဏ်ကို မချီးမွမ်းစေ။ သာဓုသူတို့ထံမှ မယူစေ၊ အကျင့်ဆိုးသူထံ မခိုလှုံစေ။

Verse 89

नापरीक्ष्य नयेद्दण्डं न च मंत्रं प्रकाशयेत् । विसृजेन्न च लुब्धेभ्यो विश्वसेन्नापकारिषु

မစိစစ်ဘဲ ဒဏ်ခတ်ခြင်း မပြုစေ၊ လျှို့ဝှက်အကြံကိုလည်း မဖော်ပြစေ။ လောဘကြီးသူတို့ထံ ကိစ္စမအပ်နှံစေ၊ အန္တရာယ်ပြုခဲ့သူတို့ကို မယုံကြည်စေ။

Verse 90

आप्तैः सुगुप्तदारः स्याद्रक्ष्यश्चान्यो घृणी नृपः । स्त्रियं सेवेत नात्यर्थं मृष्टं भुंजीत नाऽहितम्

ဘုရင်သည် ယုံကြည်ရသူများဖြင့် မိမိအိမ်ထောင်ကို ကောင်းစွာကာကွယ်စေ၊ အခြားသူတို့ကိုလည်း ကရုဏာဖြင့် စောင့်ရှောက်စေ။ ကာမအာရုံ၌ အလွန်မလွန်စေ; သန့်ရှင်း၍ အာဟာရကောင်းသော အစာကို စားစေ၊ အန္တရာယ်ဖြစ်စေသော အစာကို မစားစေ။

Verse 91

अस्तेयः पूजयेन्मान्यान्गुरुं सेवेदमायया । अर्च्यो देवो न दम्भेन श्रियमिच्छेदकुत्सिताम्

ခိုးယူခြင်းကင်းစင်စေ; လေးစားထိုက်သူတို့ကို ပူဇော်လေးစားစေ၊ ဂုရုကို လိမ်လည်မှုမရှိဘဲ ဆည်းကပ်စေ။ ဒေဝတাকে ဟန်ဆောင်မှုမရှိဘဲ ပူဇော်စေ၊ အနိမ့်အမြင့်မဟုတ်သော စည်းစိမ်ကို လိုလားစေ။

Verse 92

सेवेत प्रणयं कृत्वा दक्षः स्यादथ कालवित् । सांत्ववाक्यं सदा वाच्यमनुगृह्णन्न चाक्षिपेत्

မေတ္တာသဘောတရားကို အရင်တည်ဆောက်ပြီး ကျွမ်းကျင်စွာ လုပ်ဆောင်ကာ အချိန်ကာလကို သိမြင်ပါစေ။ အမြဲတမ်း နှစ်သိမ့်ညှိနှိုင်းသော စကားကို ပြော၍ ကရုဏာပြုကာ ကြမ်းတမ်းစော်ကားသော စကား မပြောပါစေ။

Verse 93

प्रहरेन्न च विप्राय हत्वा शत्रून्न शेषयेत् । क्रोधं कुर्यान्न चाकस्मान्मृदुः स्यान्नापकारिषु

ဗြာဟ္မဏကို မထိုးမခတ်ပါစေ။ ရန်သူကို အနိုင်ယူပြီးနောက် ပြန်ထလာနိုင်အောင် မကျန်ရစ်စေပါနှင့်။ အကြောင်းမဲ့ ဒေါသမထွက်ပါစေ၊ သို့သော် အန္တရာယ်ပြုသူတို့အပေါ် အလွန်ပျော့ပျောင်းမဖြစ်ပါစေ။

Verse 94

एवं राज्ये चिरं स्थेयं यदि श्रेय इहेच्छसि । तपःस्वाध्यायदानानि तीर्थयात्राऽश्रमाणि च

ဤဘဝ၌ ကောင်းကျိုးချမ်းသာကို လိုလားပါက ဤနည်းအတိုင်း အာဏာပိုင်မှု၌ ကြာရှည်တည်မြဲပါစေ။ တပဿ၊ သာသနာစာအလေ့အကျင့် (svādhyāya) နှင့် ဒါနကို ပြုလုပ်၍၊ တီရ္ထယာတရာနှင့် အာရှရမ်များသို့လည်း သွားရောက်ပါစေ။

Verse 95

योगेनात्मप्रबोधस्य कलां नार्हंति षोडशीम् । त्वया संसारवैराग्यं कर्त्तव्यं विप्रपूजनम्

ယောဂဖြင့်ပင် အတ္တ၏ အမှန်တကယ် နိုးကြားမှုကို ဆယ့်ခြောက်ပုံတစ်ပုံတောင် မရောက်နိုင်ကြ။ ထို့ကြောင့် သင်သည် သံသရာအပေါ် ဝိရာဂျ (ကင်းလွတ်သဘော) ကို မွေးမြူ၍ ဗြာဟ္မဏတို့ကို ပူဇော်ကာ ဂုဏ်ပြုရမည်။

Verse 96

यष्टव्यं विविधैर्यज्ञैर्ध्येयो नारायणो हरिः । प्रसंगेन समायातो यास्ये रैवतके गिरौ

ယဇ္ဉအမျိုးမျိုးကို မျိုးစုံဖြင့် ဆောင်ရွက်ရမည်၊ နာရာယဏ ဟရီကိုလည်း သမాధိဖြင့် ဓျာနပြုရမည်။ ကံကောင်းသော အခွင့်အရေးဖြင့် ဤနေရာသို့ ရောက်လာသဖြင့် ငါသည် ရိုင်ဝတက တောင်သို့ သွားမည်။

Verse 97

तत्रास्ते भगवान्विष्णुर्नदी त्रैलोक्यपावनी । तत्रास्ते च शिवावृक्षो बहुपुष्पफलान्वितः । तत्र गत्वा करिष्यामि व्रतं तद्विष्णुवल्लभम्

ထိုနေရာ၌ ဘဂဝန် ဗိဿဏု တည်ရှိတော်မူ၏၊ လောကသုံးပါးကို သန့်စင်ပေးသော မြစ်တစ်စင်းလည်း ရှိ၏။ ထိုနေရာ၌ ပန်းနှင့် အသီးများစွာ ပေါများသော «ရှီဝါ» သစ်ပင်လည်း တည်ရှိ၏။ ထိုသို့ သွားရောက်၍ ဗိဿဏုအရှင်နှစ်သက်တော်မူသော ဝရတကို ကျင့်မည်။

Verse 98

बलिरुवाच । कोऽयं रैवतकोनाम व्रतं किं विष्णुवल्लभम् । शिवावृक्षास्तु के प्रोक्तास्तत्कथं कथयस्व मे

ဘလိက ပြောသည်— “ဤနေရာကို ရိုင်ဝတက (Raivataka) ဟု အဘယ်ကြောင့် ခေါ်သနည်း။ ဗိဿဏုနှစ်သက်သော ဝရတဟူသည် အဘယ်နည်း။ ထို့ပြင် «ရှီဝါဝೃက္ṣ» ဟု ခေါ်သော သစ်ပင်များသည် မည်သို့သောအရာနည်း။ အကြောင်းကို ငါ့အား ရှင်းပြပါ”။

Verse 99

नारद उवाच । पुरा युगादौ दैत्येन्द्र सपक्षाः पर्वताः कृताः । संचिंत्य ब्रह्मणा पश्चादचलास्ते कृताः पुनः

နာရဒက ပြောသည်— ယခင်က ယုဂအစ၌၊ ဒေတ္တယတို့၏ အရှင်ရေ၊ တောင်တန်းများကို တောင်ပံပါအောင် ဖန်ဆင်းခဲ့၏။ နောက်မှ ဘြဟ္မာသည် စဉ်းစားသုံးသပ်ပြီး ထိုတောင်များကို တောင်ပံမဲ့၍ မရွှေ့မပြောင်းနိုင်သော အချလ (မလှုပ်မရှား) အဖြစ် ပြန်လည် ပြုလုပ်ခဲ့၏။

Verse 100

उत्पतंति महाकाया निपतंति यदृच्छया । मेरुमंदरकैलासा वचसा संस्थिताः स्थिराः

ထိုတောင်ကြီးများသည် ကိုယ်ထည်မဟာကြီး၍ အပေါ်သို့ ပျံတက်ကာ အလိုလို ကျပန်းကျသွားကြ၏။ သို့သော် မေရု၊ မန္ဒရ၊ ကိုင်လာသ တို့ကို သာသနာတော်၏ အမိန့်တော် (ဝစ) ဖြင့် တည်ငြိမ်ခိုင်မြဲအောင် ထားရှိခဲ့၏။

Verse 101

वारिता न स्थिता ये तु त इंद्रेण स्थिरीकृताः । मेरोर्दक्षिण शृंगे तु कुमुदेति स पर्वतः

တားဆီးထားသော်လည်း မတည်မငြိမ်နေသော တောင်များကို အိန္ဒြာက ခိုင်မြဲအောင် ပြုလုပ်ခဲ့၏။ မေရုတောင်၏ တောင်ဘက် ခေါင်မိုးပေါ်တွင် ကုမုဒ (Kumuda) ဟု ခေါ်သော တောင်တစ်လုံး ရှိ၏။

Verse 102

दिव्यः सपक्षः सौवर्णो दिव्यवृक्षैः समावृतः । तस्योपरि पुरी दिव्या वैष्णवी विष्णुना कृता

၎င်းသည် ကောင်းကင်ဘုံဆန်၍ အတောင်ပါသော ရွှေရောင်တောက်ပကာ၊ ဒိဗ္ဗသစ်ပင်များဖြင့် ဝန်းရံထားသည်။ ထိုအပေါ်၌ ဗိဿနုက တည်ဆောက်သော ကောင်းကင်မြို့ “ဝိုင်ရှ္ဏဝီ” ရှိသည်။

Verse 103

तस्या मध्ये गृहं दिव्यं यस्मिल्लंक्ष्मीः सदा स्थिता । मेरोः शृंगे पुरी रम्या गृहं तत्र मनोरमम्

ထိုမြို့၏ အလယ်၌ ဒိဗ္ဗမဟာအိမ်တော်တစ်ခု ရှိ၍ လက္ရှ္မီသည် အစဉ်တည်နေသည်။ မေရုတောင်ထိပ်၌ လှပသော မြို့တော်တစ်မြို့ရှိပြီး ထိုနေရာ၌ အလွန်စွဲမက်ဖွယ် နေရာတော်လည်း ရှိသည်။

Verse 104

तत्रास्ते स भवो देवो भवानी यत्र संस्थिता । सभा माहेश्वरी रम्या सौवर्णी रत्नमंडिता

ထိုနေရာ၌ ဘဝ (ရှီဝ) ဘုရားသခင် တည်ရှိပြီး ဘဝာနီလည်း တည်ထောင်ထားသည်။ ထိုတွင် မာဟေရှ္ဝရီ စည်းဝေးခန်းမ လှပ၍ ရွှေရောင်ဖြစ်ကာ ရတနာများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည်။

Verse 105

तत्रास्ते भगवान्विष्णुर्देवैर्ब्रह्मादिभिर्वृतः । तस्यां विष्णुः सदा याति देवं द्रष्टुं महेश्वरम्

ထိုနေရာ၌လည်း ဘုရားသခင် ဗိဿနုသည် ဘြဟ္မာတို့အပါအဝင် နတ်များဖြင့် ဝန်းရံကာ တည်ရှိသည်။ ထိုအရပ်၌ ဗိဿနုသည် မဟေရှ္ဝရ (ရှီဝ) ဘုရားကို ဖူးမြင်ရန် အစဉ်သွားလာသည်။

Verse 106

सौवर्णैः कुमुदैर्यस्मादसौ सर्वत्र मंडितः । कुमुदेति कृतं नाम देवैस्तत्र समागतैः

ရွှေရောင် ကုမုဒ ပဒုမ္မာပန်းများဖြင့် နေရာတိုင်း တန်ဆာဆင်ထားသောကြောင့်၊ ထိုနေရာ၌ စုဝေးလာသော နတ်များက ၎င်းကို “ကုမုဒ” ဟု အမည်ပေးခဲ့သည်။

Verse 107

एकदा भगवान्रुद्रो गिरौ तस्मिन्समागतः । द्रष्टुं तच्छिखरे रम्ये तां पुरीं विष्णुपालिताम्

တစ်ခါတစ်ရံ ဘုရားရုဒ္ဒရ (ရုဒ္ရ) သည် ထိုတောင်သို့ ကြွလာ၍ လှပသော ထိပ်တန်းပေါ်ရှိ ဗိဿဏုက ကာကွယ်ထားသော မြို့တော်ကို ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

Verse 108

गृहागतं हरं दृष्ट्वा हरिणा स तु पूजितः । लक्ष्म्या संपूजिता गौरी हर्षिता तत्र संस्थिता

ဟရ (ရှီဝ) အိမ်သို့ ရောက်လာသည်ကို မြင်သော် ဟရီ (ဗိဿဏု) က ထိုသူကို ပူဇော်ကန်တော့하였다။ လက္ခမီက သင့်တော်စွာ ပူဇော်ကန်တော့သော ဂေါရီ (ပါရဝတီ) သည် ထိုနေရာ၌ ဝမ်းမြောက်စွာ နေထိုင်하였다။

Verse 109

एकासनोपविष्टौ तौ मंत्रयंतौ परस्परम् । हरेण कारणं ज्ञात्वा तत्सर्वं कथितं हरेः

သူတို့နှစ်ပါးသည် ထိုင်ခုံတစ်ခုပေါ်တွင် အတူထိုင်ကာ အပြန်အလှန် ဆွေးနွေးကြသည်။ ဟရ (ရှီဝ) မှတဆင့် အကြောင်းရင်းကို သိမြင်ပြီးနောက် ဟရီ (ဗိဿဏု) သည် ထိုအကြောင်းအရာအားလုံးကို ဟရထံ ပြောကြား하였다။

Verse 110

त्वयेयं नगरी कार्या मंदरे पर्वतोत्तमे । प्रष्टव्यः कारणं नाहमवश्यं तद्भविष्यति

“ဤမြို့တော်ကို သင်က တည်ထောင်ရမည်၊ အထူးမြတ်သော မန္ဒရတောင်ရေ။ အကြောင်းရင်းကိုတော့ ငါ့အား မမေးရ—အမှန်တကယ် ထိုအရာသည် မလွဲမသွေ ဖြစ်လာမည်။”

Verse 111

हर एव विजानाति कारणं कतमोऽपि न । एवं तथेति तौ प्रोक्त्वा संस्थितौ पर्वतोऽपि सः

“အကြောင်းရင်းကို ဟရတစ်ပါးတည်းသာ သိသည်; အခြားမည်သူမျှ မသိ။” ဟူ၍ ပြောပြီး “အဲဒီလိုပဲ” ဟု သဘောတူကာ သူတို့နှစ်ပါးလည်း နေထိုင်ကြပြီး ထိုတောင်လည်း တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တည်နေ하였다။

Verse 112

तं दृष्ट्वा संगतं रुद्रं कुमुदः स्वयमाययौ । धन्योऽहं कृतपुण्योऽहं यस्य मे गृहमागतौ

ရုဒ္ဒရကို အဖော်နှင့်တကွ ရောက်လာသည်ကို မြင်သော် ကုမုဒသည် ကိုယ်တိုင် ရှေ့ထွက်လာ၍ «ငါသည် ကံကောင်းမြတ်စွာရှိ၏၊ ငါသည် ကုသိုလ်ပြည့်စုံ၏၊ သင်တို့နှစ်ပါး ငါ့အိမ်သို့ ကြွလာသောကြောင့်» ဟု ဆို၏။

Verse 113

द्वाभ्यामुक्तो गिरिवरो ददाव किं वरं तव । इत्युक्तः पर्वतस्ताभ्यां वरं वव्रे स मूढधीः

သူတို့နှစ်ပါးက မေးမြန်းသဖြင့် ထူးမြတ်သော တောင်တန်းက «သင်တို့အား ငါ ဘာသော အပေးအယူ (ဗရ) ပေးရမည်နည်း» ဟု ဆို၏။ ထိုသို့ သူတို့က ပြောကြားသော် ဉာဏ်မိုက်သော တောင်သည် ဗရတစ်ပါးကို ရွေးချယ်တောင်းခံ၏။

Verse 114

भविष्यत्कार्यहेतुत्वाद्भविष्यति न तद्वृथा । यत्राहं तत्र वस्तव्यं भवद्भ्यामस्तु मे वरः

«အနာဂတ်အလုပ်အတွက် အကြောင်းရင်းဖြစ်သောကြောင့် ဤအရာသည် အလဟသ မဖြစ်လိမ့်မည်။ ငါရှိရာ နေရာတိုင်း၌ သင်တို့နှစ်ပါး နေရမည်—ဤသည်ကို ငါ့ဗရအဖြစ် ဖြစ်စေပါ» ဟု ဆို၏။

Verse 116

मत्सन्निधौ समागत्य स्थातव्यं ब्रह्मवासरम् । तथेत्युक्त्वा सपत्नीकौ गतौ हरिहरावुभौ

«ငါ့အနီးသို့ လာရောက်၍ ဘြဟ္မာ၏ တစ်နေ့တည်း (Brahma-vāsara) အပြည့်အဝ တည်နေကြလော့» ဟု ဆို၏။ «အဲဒီအတိုင်းပါ» ဟု ပြောပြီး ဟရီနှင့် ဟရ နှစ်ပါးသည် မိဖုရားတို့နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားကြ၏။

Verse 117

ऋषिरासीन्महाभाग ऋतवागिति विश्रुतः । तस्यापुत्रस्य पुत्रोऽभूद्रेवत्यन्ते महात्मनः

အလွန်ကံကောင်းမြတ်သော ရှင်ရသီတစ်ပါး ရှိခဲ့၍ “ဣတဝါက် (Ṛtavāk)” ဟု နာမည်ကြီး၏။ သားမရှိသော်လည်း မဟာစိတ်ရှိသော ထိုရသီအား ရေဝတီ (Revatī) နက္ခတ်၏ အဆုံးတွင် သားတစ်ယောက် မွေးဖွားလာ၏။

Verse 118

स तस्य विधिवच्चक्रे जातकर्मादिकाः क्रियाः । तथोपनयनाद्याश्च स चाशीलोऽभवन्नृप

သူသည် ထုံးတမ်းစဉ်လာအတိုင်း မွေးဖွားပွဲ (jātakarma) မှစ၍ အခမ်းအနားများကို စနစ်တကျ ဆောင်ရွက်ပေးခဲ့ပြီး၊ ထို့အပြင် ဥပနယန (upanayana) စသော သင်္ကာရပွဲများကိုလည်း ပြုလုပ်ပေး하였다။ သို့ရာတွင် ထိုကလေးသည် အကျင့်မကောင်းသူ ဖြစ်လာခဲ့သည်၊ အို မင်းကြီး။

Verse 119

यतः प्रभृति जातोऽसौ ततः प्रभृत्यसावृषिः । दीर्घरोगपरामर्शमवापातीव दुर्द्धरम्

ထိုကလေး မွေးဖွားလာသည့်အချိန်မှစ၍ ထိုရသီသည် အလွန်ခံရခက်သော ရေရှည်ရောဂါ၏ ထိတွေ့မှုကြောင့် ဒုက္ခရောက်သကဲ့သို့ ဖြစ်လာ하였다။

Verse 120

माता चास्य परामार्तिं कुष्ठरोगाभिपीडिता । जगाम चिन्तां स ऋषिः किमेतदिति दुःखितः

ထိုသူ၏ မိခင်လည်း ကုဋ္ဌရောဂါ (အရေပြားရောဂါ) ကြောင့် ပြင်းထန်စွာ နှိပ်စက်ခံရ၍ အလွန်အမင်း ဝေဒနာထဲသို့ ကျရောက်하였다။ ထိုကိုမြင်သော ရသီသည် စိတ်မကောင်းဖြစ်ကာ “ဤသည် ဘာလဲ—ဘာကြောင့် ဒီလို ဖြစ်လာသနည်း” ဟု စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် တွေးတော하였다။

Verse 121

मूर्खस्तु मंदधीः पुत्रो दुःखं जनयते पितुः । अमार्गगो विशेषेण दुःखाद्दुःखतरं हि तत्

မိုက်မဲ၍ ဉာဏ်နည်းသော သားသည် ဖခင်အတွက် ဝမ်းနည်းမှုကို ဖြစ်စေသည်။ ထို့ပြင် အဓမ္မလမ်းကို လျှောက်လှမ်းလျှင် ထိုဝမ်းနည်းမှုသည် အထူးသဖြင့် ဒုက္ခထက်ပို၍ ဒုက္ခကြီး ဖြစ်လာသည်။

Verse 122

अपुत्रता मनुष्याणां श्रेयसे न कुपुत्रता । सुहृदां नोपकाराय पितॄणां नापि तृप्तये

လူသားတို့အတွက် မကောင်းသောသားရှိခြင်းထက် သားမရှိခြင်းကပင် ကိုယ်ကျိုးအတွက် ပိုကောင်းသည်။ ထိုကဲ့သို့သော ကုသားသည် မိတ်ဆွေများကို အကျိုးမပြုနိုင်သကဲ့သို့ ဘိုးဘွားပ祖先တို့ကိုလည်း မတೃप्तစေနိုင်။

Verse 123

सुपुत्रो हृदयेऽभ्येति मातापित्रोर्दिनेदिने । पित्रोर्दुःखाय धिग्जन्म तस्य दुष्कृतकर्मणः

သားကောင်းသည် မိခင်ဖခင်၏ နှလုံးသားထဲသို့ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်လာသည်။ သို့သော် မိဘတို့ကို နာကျင်စေသော အကျင့်ဆိုးသူ၏ မွေးဖွားခြင်းကို အရှက်တရားဖြစ်စေပါစေ။

Verse 124

धन्यास्ते तनया ये स्युः सवर्लोकाभिसंमताः । परोपकारिणः शांताः साधुकर्मण्यनुव्रताः

လောကအပေါင်းတို့က ချီးမြှောက်လေးစားသော သားများသည် မင်္ဂလာရှိကြ၏—သူတစ်ပါးအကျိုးကို ဆောင်ရွက်သူ၊ စိတ်ငြိမ်းချမ်းသူ၊ သဒ္ဓာဖြင့် သာဓုကမ္မကို လိုက်နာသူတို့ဖြစ်ကြ၏။

Verse 125

अनिर्वृतं निरानंदं दुःखशोकपरिप्लुतम् । नरकाय न स्वर्गाय कुपुत्रत्वं हि जन्मिनः

ပျော်ရွှင်မှုမရှိ၊ ငြိမ်းချမ်းမှုမရှိ၊ ဒုက္ခနှင့် ဝမ်းနည်းခြင်းတို့ဖြင့် လွှမ်းမိုးနေသည်—သားဆိုးရှိခြင်းသည် လူကို နတ်ပြည်မဟုတ်ဘဲ နရကသို့ပင် ဦးတည်စေသည်။

Verse 126

करोति सुहृदां दैन्यमहितानां तथा मुदम् । अकाले तु जरां पित्रोः कुपुत्रः कुरुते किल

သားဆိုးသည် မိတ်ကောင်းတို့ကို ဆင်းရဲဒုက္ခပေး၍ ရန်သူတို့ကိုလည်း ပျော်ရွှင်စေတတ်၏။ အမှန်တကယ်ပင် မိဘတို့ကို အချိန်မတိုင်မီ အိုမင်းစေသည်ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 127

नारद उवाच । एवं सोऽत्यन्तदुष्टस्य पुत्रस्य चरितैर्मुनिः । दह्यमानमनोवृत्तिर्वृद्धगर्गमपृच्छत

နာရဒက ပြော၏—ဤသို့ အလွန်ဆိုးယုတ်သော သား၏ အပြုအမူများကြောင့် အတွင်းစိတ်၌ ပူလောင်နာကျင်နေသော မုနိသည် စိတ်မီးလောင်သကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ အိုမင်းသော ဂါရ္ဂကို မေးမြန်းလေ၏။

Verse 128

ऋतवागुवाच । सुव्रतेन पुरा वेदा अधीता विधिना मया । समाप्य विद्या विधवत्कृतो दारपरिग्रहः

ဣတဝါက်က ပြောသည်။ ယခင်က သစ္စာကတိခိုင်မာစွာဖြင့် ဗေဒများကို စည်းကမ်းတကျ လေ့လာခဲ့သည်။ ပညာကို မှန်ကန်စွာ ပြီးစီးပြီးနောက် ဓမ္မအတိုင်း ဇနီးကို လက်ထပ်ယူကာ အိမ်ထောင်ရေးသို့ ဝင်ရောက်하였다။

Verse 129

सदारेण हि याः कार्याः श्रौतस्मार्त्तादिकाः क्रियाः । ताः कृताश्च विधानेन कामं समनुरुध्य च

ဇနီးနှင့်အတူ ဆောင်ရွက်ရမည့် ရှရောတ (śrauta)၊ စမာရတ (smārta) စသည့် ဝေဒနှင့် ထုံးတမ်းဓလေ့ အခမ်းအနားများကိုလည်း စည်းကမ်းတကျ ဆောင်ရွက်ခဲ့ပြီး၊ ဘဝ၏ တရားဝင် ရည်မှန်းချက်များကိုလည်း ပြည့်စုံစေ하였다။

Verse 130

पुत्रार्थं जनितश्चायं पुंनाम्नो विच्युतौ मुने । सोऽयं किमात्मदोषेण मातुर्दोषेण किं मम । अस्मद्दुःखावहो जातो दौःशील्याद्वद कोविद

“အို မုနိ၊ ဤကလေးကို သားရရန်နှင့် ‘ပုမ်-နာမ’ (Puṃ-nāma) ဟုခေါ်သော နရကမှ လွတ်မြောက်ရန်အတွက် မွေးဖွားစေခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် အဘယ်ကြောင့် ငါတို့အိမ်ထောင်ကို ဝမ်းနည်းစေသူ ဖြစ်လာသနည်း။ ငါ၏အပြစ်ကြောင့်လား၊ မိခင်၏အပြစ်ကြောင့်လား။ အို ပညာရှိ၊ ဤမကောင်းသောအကျင့်သည် မည်သည့်အရင်းအမြစ်မှ ပေါ်လာသနည်း၊ ပြောပြပါ။”

Verse 131

गर्ग उवाच । रेवत्यन्ते मुनिश्रेष्ठ जातोऽयं तनयस्तव । तेन दुःखाय ते दुष्टे काले यस्मादजायत

ဂါရ္ဂက ပြောသည်။ “အို မုနိတို့အထွဋ်အမြတ်၊ သင်၏သားသည် ရေဝတီ (Revatī) ၏ အဆုံးဆုံကာလ၌ မွေးဖွားလာသည်။ ထို့ကြောင့် မင်္ဂလာမကောင်းသော အချိန်၌ မွေးဖွားသဖြင့် သင့်အတွက် ဒုက္ခ၏ အကြောင်းရင်း ဖြစ်လာသည်။”

Verse 132

तवापचारो नैवास्य मातुर्नापि कुलस्य च । अन्यद्दौःशील्यहेतुत्वं रेवत्यंत उपागतम्

“ဤအရာသည် သင်၏အပြစ်ကြောင့် မဟုတ်၊ မိခင်၏အပြစ်ကြောင့်လည်း မဟုတ်၊ မျိုးရိုး၏အပြစ်ကြောင့်လည်း မဟုတ်။ အခြားတစ်ဖက်တွင် ဤမကောင်းသောအကျင့်၏ အကြောင်းရင်းသည် ရေဝတီ (Revatī) အဆုံးဆုံကာလမှ ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။”

Verse 133

रेवती अश्विनोर्मध्यमाश्लेषामघयोस्तथा । ज्येष्ठामूलर्क्षयोः प्रोक्तं गंडांतं तु भयावहम्

ကြောက်မက်ဖွယ်ဟု ကြေညာထားသော «ဂဏ္ဍာန္တ» ဟူသော ဆုံချက်သည် ရေဝတီ၏ အဆုံးနှင့် အရှ္ဝိနီ၏ အစတွင်ရှိသကဲ့သို့၊ အာရှ္လေရှာနှင့် မဃာကြား၊ ဂျေဋ္ဌာနှင့် မူလာကြား၌လည်း ထိုသို့ပင် ဖြစ်သည်။

Verse 134

गंडत्रये तु ये जाता नरनारीतुरंगमाः । तिष्ठंति न चिरं गेहे तिष्ठन्तोऽपि भयंकराः । एवमुक्तोऽथ गर्गेण चुक्रोधातीव कोपनः

သို့ရာတွင် ဂဏ္ဍာန္တ သုံးခု၌ မွေးဖွားသူများ—ယောက်ျား၊ မိန်းမ၊ မြင်းတောင်ပါ—အိမ်ထဲ၌ ကြာကြာမနေတတ်ကြ၊ နေသော်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်စေတတ်ကြသည်။ ဂါရ္ဂက ဤသို့ဆိုသောအခါ စိတ်ပြင်းထန်သူသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်လေ၏။

Verse 135

ऋतवागुवाच । यस्मान्ममैक पुत्रस्य रेवत्यन्ते समुद्भवः

ဣတဝာဂုက ပြောသည်— «အကြောင်းမူကား ငါ၏ တစ်ဦးတည်းသော သားသည် ရေဝတီ၏ အဆုံးဆုံချက်၌ မွေးဖွားလာသောကြောင့်…»

Verse 136

रेवती किं न जानाति मां विप्रः शापयिष्यति । जाज्वल्यमाना गगनात्तस्मात्पततु रेवती

«ရေဝတီသည် ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးက ငါ့ကို ကျိန်စာချမည်ကို မသိသလော။ ထို့ကြောင့် မီးတောက်လောင်လျက်ရှိသော ရေဝတီသည် ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းပါစေ»

Verse 137

नारद उवाच । तेनैवं व्याहृते वाक्ये रेवत्यृक्षं पपात ह पश्यतः सर्वलोकस्य विस्मयाविष्टचेतसः

နာရဒက ပြောသည်— «ထိုစကားကို ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် ရေဝတီကြယ်သည် အမှန်တကယ် ကျဆင်းလေ၏။ လောကအပေါင်းတို့က ကြည့်နေကြစဉ် စိတ်များ အံ့ဩခြင်းဖြင့် ဖမ်းဆီးခံရလေ၏»

Verse 138

ईश्वरेच्छाप्रभावेन पतिता गिरिमूर्द्धनि । रेवत्यृक्षं निपतितं कुमुदाद्रौ समन्ततः

အရှင်၏ အလိုတော်၏ အာနုဘော်ကြောင့် တောင်ထိပ်ပေါ်သို့ ကျသွား၏။ «ရေဝတီ» နက္ခတ်သည် ကုမုဒတောင်ကို ပတ်လည်အနှံ့ ဆင်းသက်လာ၏။

Verse 139

सुराष्ट्रदेशे स प्राप्तः पतितो भूतले शुभे । हिमाचलस्य पुत्रो य उज्जयंतो गिरिर्महान्

၎င်းသည် သုရာဋ္ဌရဒေသသို့ ရောက်ပြီး မင်္ဂလာရှိသော မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွား၏။ ထိုနေရာမှာ ဟိမာချလ၏ သားဟု ခေါ်ကြသော ဥဇ္ဇယန္တ မဟာတောင် ဖြစ်၏။

Verse 140

कुमुदेन समं मैत्री कृता पूर्वं परस्परम् । यत्र त्वं स्थास्यसे स्थाता तत्राहमपि निश्चितम्

ယခင်က ကုမုဒနှင့် ငါတို့သည် အပြန်အလှန် မိတ်သဟာယ ပြုခဲ့ကြ၏။ သင်—တည်ကြည်သူ—တည်နေမည့် နေရာ၌ ငါလည်း အတည်တကျ နေမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထား၏။

Verse 141

इति कृत्वा गृहीत्वाथ गंगावारि सयामुनम् । सारस्वतं तथा पुण्यं सिंचितुं तं समागतः

ထိုသို့ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ဂင်္ဂါရေကို ယမုနာရေနှင့်အတူ ယူကာ၊ ထို့ပြင် သန့်ရှင်းသော သရஸဝတီရေကိုလည်း ယူ၍၊ ထိုသန့်ရေဖြင့် သန့်စင်အပ်နှံရန် အဲဒီနေရာသို့ ရောက်လာ၏။

Verse 142

आहूतसंप्लवं यावत्संस्थितौ तौ परस्परम् । कुमुदाद्रिश्च तत्पातात्ख्यातो रैवतकोऽभवत्

ခေါ်ယူလာသော ရေလွှမ်းမိုးမှု စိမ့်ကျသွားသည်အထိ သူတို့နှစ်ဦးသည် အပြန်အလှန် အတူတကွ ထိုနေရာ၌ တည်နေကြ၏။ ထိုကျဆင်းမှုကြောင့် ကုမုဒတောင်သည် «ရိုင်ဝတက» ဟူသော အမည်ဖြင့် ကျော်ကြားလာ၏။

Verse 143

अतीव रम्यः सर्वस्यां पृथिव्यां पृथिवीपते । कुमुदाद्रिश्च सौवर्णो रेवतीच्यवनात्पुनः

အို မြေကြီး၏အရှင် မင်းကြီး၊ ကမ္ဘာမြေပေါ် အလွန်ပင် ချစ်ဖွယ်ကောင်းသော ကုမုဒတောင်သည် ရှိ၏။ ထို့ပြင် ရေဝတီမြစ်၏ ဆင်းသက်စီးဆင်းခြင်းကြောင့် ထိုတောင်သည် ရွှေရောင်တောက်ပလာ၏။

Verse 144

पंकजाभः स बाह्येन जातो वर्णेन भूपते । मेरुवर्णः स मध्ये तु सौवर्णः पर्वतोत्तमः

အို မင်းကြီး၊ ထိုတောင်မြတ်သည် အပြင်ဘက်တွင် ကြာပန်းကဲ့သို့ အရောင်ထွက်လာ၏။ အလယ်ပိုင်းတွင်မူ မေရုတောင်၏ အရောင်တည်းဟူသော ရွှေရောင်တောက်ပ၍ တောင်တို့အထက်ဆုံးဖြစ်၏။

Verse 145

ततः सञ्जनयामास कन्यां रैवतको गिरिः । रेवतीकांति संभूतां रेवतीसदृशाननाम्

ထို့နောက် ရိုင်ဝတကတောင်သည် သမီးတစ်ဦးကို မွေးဖွားစေ၏။ ရေဝတီ၏ တောက်ပမှုမှ ပေါ်ထွန်းလာပြီး မျက်နှာအလှသည် ရေဝတီနှင့် ဆင်တူ၏။

Verse 146

प्रमुचो नाम राजर्षिस्तेन दृष्टा वरांगना । पितृवद्रेवतीनाम कृतं तस्या नृपोत्तम

ပရမုချ ဟူသော ရာဇဣသီသည် ထိုအလှတရားပြည့်စုံသော မိန်းကလေးကို မြင်၏။ အို မင်းတို့အထက်ဆုံး၊ ဖခင်ကဲ့သို့ပင် သူမအား “ရေဝတီ” ဟု အမည်ပေးခဲ့၏။

Verse 147

रेवतीति च विख्याता सा सर्वत्र वरांगना । सर्वतेजोमयं स्थानं सर्वतीर्थजलाश्रयम्

ထိုအလှမယ်သည် “ရေဝတီ” ဟူ၍ နေရာတိုင်းတွင် ကျော်ကြားလာ၏။ (ထိုဒေသသည်) အလင်းတန်ခိုးအပြည့်ဖြစ်သော နေရာတစ်ခု이며 တီရ္ထအားလုံး၏ ရေများကို စုဆောင်းထားသော အရင်းအမြစ်လည်း ဖြစ်၏။

Verse 148

गंगाजलप्रवाहैश्च संयुक्तं यामुनैस्तथा । स्थितं सारस्वतं तोयं तत्र गर्तेषु तत्त्रयम्

ထိုနေရာ၌ သရஸဝတီရေသည် ဂင်္ဂါရေစီးနှင့်လည်းကောင်း၊ ယမုနာရေစီးနှင့်လည်းကောင်း ပေါင်းစည်း၍ တည်ရှိနေ၏။ ထိုအပေါက်အနက်များတွင် သန့်ရှင်းသောရေသုံးပါးသည် အတူတကွ တည်နေ၏။

Verse 149

विख्यातं रेवतीकुंडं यत्र जाता च रेवती । स्मरणाद्दर्शनात्स्नानात्सर्वपापक्षयो भवेत्

ရေဝတီကွန်ဒသည် နာမည်ကြီးလှ၏၊ ထိုနေရာ၌ ရေဝတီ မွေးဖွားခဲ့သည်။ ထိုကို သတိရခြင်း၊ မြင်တွေ့ခြင်း၊ ထိုတွင် ရေချိုးခြင်းတို့ဖြင့် အပြစ်အားလုံး ပျက်ကွယ်သွား၏။

Verse 150

सा बाला वर्द्धिता तेन प्रमुंचेन महात्मना । यौवनं तु तया प्राप्तं तस्मिन्रैवतके गिरौ

ထိုမိန်းကလေးငယ်ကို မဟာအတ္ထမုနိ ပရမုဉ္စက ပြုစုမွေးမြူခဲ့၏။ ထိုရိုင်ဝတက တောင်ပေါ်၌ပင် သူမသည် ယောဝနအရွယ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့၏။

Verse 151

तां तु यौवनसंपन्नां दृष्ट्वाऽथ प्रमुचो मुनि । एकांते चिन्तयामास कोऽस्या भर्ता भविष्यति

သူမ ယောဝနပြည့်စုံလာသည်ကို မြင်ပြီးနောက် မုနိ ပရမုဉ္စသည် တိတ်တဆိတ် စဉ်းစားလေ၏— “ဤမိန်းကလေး၏ ခင်ပွန်းသည် မည်သူ ဖြစ်မည်နည်း” ဟု။

Verse 152

हूत्वाहूत्वा स पप्रच्छ गुरुं वह्निं द्विजोत्तमः । प्रसादं कुरु मे ब्रूहि कोऽस्या भर्ता भविष्यति

ထပ်ခါထပ်ခါ ခေါ်၍ ထိုဗြာဟ္မဏအမြတ်သည် မိမိ၏ ဂုရုဖြစ်သော မီးတော်ကို မေးလေ၏— “ကျွန်ုပ်အပေါ် ကရုဏာပြုပါ၊ ပြောပြပါ၊ သူမ၏ ခင်ပွန်းသည် မည်သူ ဖြစ်မည်နည်း” ဟု။

Verse 153

अन्योऽस्याः सदृशः कोऽपि वंशे नास्ति करोमि किम् । वह्निकुण्डात्समुत्थाय प्रोक्तवान्हव्यवाहनः

“သူမ၏ မျိုးရိုးအတွင်း သူမနှင့်တူညီသူ မရှိတော့—ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ” ဟု မီးကန်ထဲမှ ထ၍ ဟဗျဝါဟန (အဂ္နိ) က မိန့်တော်မူ၏။

Verse 154

शृणु मे वचनं विप्र योऽस्या भर्ता भविष्यति । प्रियव्रतान्वयभवो महाबलपराक्रमः

“ဗိပရ၊ ငါ့စကားကို နားထောင်လော့။ သူမ၏ အနာဂတ်ခင်ပွန်းသည် ပရိယဝရတ မျိုးရိုးမှ မွေးဖွားမည်၊ အင်အားကြီး၍ သတ္တိဗလပြည့်စုံမည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 155

पुत्रो विक्रमशीलस्य कालिंदीजठरोद्भवः । दुर्दमो नाम भविता भर्ता ह्यस्या महीपतिः

“သူသည် ဝိက్రమသီလ၏ သားဖြစ်မည်၊ ကာလိန္ဒီ၏ ဝမ်းမှ မွေးဖွားမည်။ ဒုရ္ဒမ ဟူသော အမည်ရှိ၍ သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်ကာ မြေပြင်၏ အရှင် မဟီပတိ ဖြစ်မည်” ဟု ဆို၏။

Verse 156

अत्रांतरे समायातो दुर्दमः स महीपतिः । गिरौ मृगवधाकांक्षी मुनिं गेहे न पश्यति । प्रियेऽयि तातः क्व गत एहि सत्यं ब्रवीहि मे

ထိုအချိန်တွင် မဟီပတိ ဒုရ္ဒမ မင်းကြီးသည် တောင်ပေါ်တွင် အမဲလိုက်လို၍ ထိုနေရာသို့ ရောက်လာ၏။ အိမ်တွင် မုနိကို မတွေ့သဖြင့် “ချစ်သူရေ—သင်၏ အဖေ ဘယ်သို့ သွားသနည်း။ လာပါ၊ အမှန်ကို ငါ့အား ပြောပါ” ဟု ဆို၏။

Verse 157

नारद उवाच । अग्निशालास्थितेनैव तच्छ्रुतं वचनं प्रियम् । प्रियेत्यामन्त्रणं कोऽयं करोति मम वेश्मनि

နာရဒ မိန့်တော်မူ၏။ မီးခန်း၌ နေစဉ် ထိုချစ်ခင်သော စကားကို ကြား၏။ “ငါ့အိမ်တွင် ‘ချစ်သူ’ ဟု ခေါ်ဆိုသူကား မည်သူနည်း” ဟု စိတ်တွင် တွေး၏။

Verse 158

स ददर्श महात्मानं राजानं दुर्दमं मुनिः । जहर्ष दुर्दमं दृष्ट्वा मुनिः प्राह स गौतमम्

ရသေ့သည် မဟာစိတ်ရှိသော ဘုရင် ဒုရ္ဒမကို မြင်၏။ ဒုရ္ဒမကို မြင်လျှင် ရသေ့သည် ဝမ်းမြောက်၍ လေးစားစွာ «အို ဂေါတမ» ဟု ခေါ်ကာ ပြော၏။

Verse 159

शिष्यं विनयसम्पन्नमर्घ्यं पाद्यं समानय । एकं तावदयं भूपश्चिरकालादुपागतः

«စည်းကမ်းပြည့်ဝသော ကျွန်ုပ်၏ တပည့်ကို ခေါ်လာပါ။ အရ္ဃျ (ဂုဏ်ပြုအလှူရေ) နှင့် ခြေသုတ်ရေကိုလည်း ယူလာပါ။ ဤဘုရင်သည် အချိန်ကြာမြင့်ပြီးမှ ဤနေရာသို့ ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်»။

Verse 160

जामाता सांप्रतं राजा योग्यास्य च सुता मम । ततः स चिंतयामास राजा जामातृ कारणम्

«ယခုအခါ ဘုရင်သည် ကျွန်ုပ်၏ သမက်ဖြစ်ရမည်၊ ကျွန်ုပ်၏ သမီးသည်လည်း သူနှင့် သင့်တော်၏။ ထို့ကြောင့် ဘုရင်သည် သမက်ဖြစ်လာရခြင်း၏ အကြောင်းနှင့် နည်းလမ်းကို စဉ်းစားတော်မူ၏»။

Verse 161

मौनेन विधिना राजा जगृहेऽर्घ्यं द्विजाज्ञया । तमासनगतं विप्रो गृहीतार्घ्यं महामुनिः

«မောနဝိဓိ (တိတ်ဆိတ်သည့် အခမ်းအနား) အတိုင်း ဘုရင်သည် ဗြာဟ္မဏ၏ အမိန့်ဖြင့် အရ္ဃျကို လက်ခံ၏။ မဟာမုနိဖြစ်သော ဗြာဟ္မဏသည် အရ္ဃျကို လက်ခံပြီးနောက် မိမိအာသနပေါ်၌ ထိုင်နေ၏»။

Verse 162

प्रस्तुतं प्राह राजेन्द्रं नृपते कुशलं पुरे । कोशे बले च मित्रे च भृत्यामात्य प्रजासु च । तथात्मनि महाबाहो यत्र सर्वं प्रतिष्ठितम्

ထို့နောက် ရသေ့သည် သင့်လျော်စွာ ဘုရင်မင်းမြတ်အား မေးလေ၏—«အို မင်းကြီး၊ မြို့တော်၌ အားလုံး ကောင်းမွန်ပါသလော။ خز خز (ဘဏ္ဍာတိုက်)၊ စစ်တပ်၊ မိတ်သဟာယ၊ အမှုထမ်းနှင့် အမတ်များ၊ ပြည်သူများ၌လည်း ကောင်းမွန်ပါသလော။ ထို့ပြင် အရာအားလုံး အပေါ်မူတည်ရာ မဟာဗာဟု၊ မင်းတော်ကိုယ်တိုင်လည်း ကျန်းမာချမ်းသာပါသလော»

Verse 163

पत्नी च ते कुशलिनी याऽत्र स्थाने हि तिष्ठति । अन्यासां कुशलं ब्रूहि याः संति तव मंदिरे

ဤနေရာ၌ နေထိုင်သော သင်၏ မယားသည် ကျန်းမာချမ်းသာပါသလော။ ထို့ပြင် သင်၏ နန်းတော်အတွင်းရှိ အခြားမိဖုရားများ၏ အကျိုးချမ်းသာကိုလည်း ပြောပြပါ။

Verse 164

राजोवाच । त्वत्प्रसादादकुशलं नास्ति राज्ये क्वचिन्मम । जातकौतूहलोऽस्म्यस्मि मम भार्याऽत्र का मुने

ဘုရင်က ပြောသည်။ သင်၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် ငါ့နိုင်ငံတွင် မကောင်းမှု မရှိပါ။ သို့သော် ငါ့စိတ်၌ စူးစမ်းလိုစိတ် ပြင်းထန်လှသည်—အို မုနိ၊ ဤနေရာ၌ ငါ့မယားသည် မည်သူနည်း။

Verse 165

प्रमुच उवाच । रेवती ते वरा भार्या किं न वेत्सि नृपोत्तम । त्रैलोक्यसुन्दरी या तु कथं सा विस्मृता तव

ပရမုစက ပြောသည်။ ရေဝတီသည် သင်၏ အထူးမြတ်သော မယားဖြစ်သည်—အို မင်းမြတ်၊ အဘယ်ကြောင့် မသိသနည်း။ သုံးလောက၏ အလှတရားဖြစ်သော သူမကို သင် မည်သို့ မေ့နိုင်သနည်း။

Verse 166

राजोवाच । सुभद्रां शांतपापां च कावेरीतनयां तथा । सूरात्मजानुजातां च कदंबां च वरप्रजाम्

ဘုရင်က ပြောသည်။ (ငါ မှတ်မိသည်) သုဘဒြာ၊ ရှာန္တပါပါ၊ ထို့ပြင် ကာဝေရီတနယာ၊ ထို့နောက် ဆူရာတ္မဇာနုဇာတာ၊ ကဒမ္ဘာလည်း—ကောင်းမြတ်သော သားသမီးရှိသူ။

Verse 168

ऋषिरुवाच । प्रियेति सांप्रतं प्रोक्ता रेवती सा प्रिया तव । तदन्यथा न भविता वचनं नृपसत्तम

ရိရှီက ပြောသည်။ ယခုတလော “ချစ်သူ” ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သော သူမ—ရေဝတီသည် သင်၏ ချစ်မြတ်နိုးသူ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ ဤစကားသည် မပြောင်းလဲနိုင်ပါ၊ အို မင်းမြတ်။

Verse 169

राजोवाच । नास्ति भावकृतो दोषः क्षम्यतां तद्वचो मम । विनिर्गतं वचोवक्त्रान्नाहं जाने द्विजोत्तम

ဘုရင်က မိန့်တော်မူသည်—«တကယ်တမ်း ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ဖြစ်သော အပြစ်မရှိပါ။ ကျွန်ုပ်၏ စကားကို ခွင့်လွှတ်ပါ၊ ဗြာဟ္မဏအထွတ်အမြတ်ရေ။ စကားသည် ပါးစပ်မှ ထွက်သွားပြီးနောက် ကျွန်ုပ် မပြည့်စုံစွာ သိမိ၊ မထိန်းနိုင်တော့ပါ»။

Verse 170

ऋषिरुवाच । नास्ति भावकृतो दोषः परिवेद्मि कुरुष्व तत् । वह्निना कथितस्त्वं मे जामाताद्य भविष्यसि

ရဟန်းဋ္ဌာန ရှင်တော်က မိန့်သည်—«ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ဖြစ်သော အပြစ်မရှိပါ၊ ငါ နားလည်ပြီ။ သင့်တော်သကဲ့သို့ ပြုလော့။ မီးအဂ္ဂိက ငါ့အား သင့်အကြောင်း ပြောထားသည်; ယနေ့မှစ၍ သင်သည် ငါ၏ သမက် ဖြစ်လိမ့်မည်»။

Verse 171

इत्यादिवचनै राजा भार्या मेने स रेवतीम् । ऋषिस्तथोद्यतः कर्तुं विवाहं विधि पूर्वकम् । उवाच कन्या पितरं किञ्चिन्मे श्रूयतां पितः

ထိုသို့သော စကားများကြောင့် ဘုရင်သည် ရေဝတီကို မိမိ၏ မဟာမယ်တော်အဖြစ် လက်ခံ하였다။ ရဟန်းဋ္ဌာန ရှင်တော်သည် ထုံးတမ်းအတိုင်း မင်္ဂလာပွဲကို ကျင်းပရန် ပြင်ဆင်လေ၏။ သို့သော် သမီးက ဖခင်အား «အဖေ၊ ကျွန်မ ပြောလိုသည့် အရာတစ်ခုကို နားထောင်ပါ» ဟု ဆို၏။

Verse 172

यदि मे पतिना तात विवाहं कर्तुमिच्छसि । रेवत्यृक्षं विवाहं मे तत्करोतु प्रसादतः

«အဖေ၊ ဒီခင်ပွန်းနှင့် ကျွန်မ၏ မင်္ဂလာကို စီစဉ်လိုပါက၊ သင်၏ ကရုဏာတော်ဖြင့် ကျွန်မ၏ မင်္ဂလာပွဲကို ‘ရေဝတီ’ နက္ခတ်အောက်တွင် ကျင်းပပေးပါ»။

Verse 173

ऋषिरुवाच । रेवत्यृक्षश्च न वै भद्रे चन्द्रयोगे दिवि स्थितम् । ऋक्षाण्यन्यान्यपि संति सुभ्रूर्वैवाहकानि च

ရဟန်းဋ္ဌာန ရှင်တော်က မိန့်သည်—«နူးညံ့သော သမီးရေ၊ ယခုအခါ ရေဝတီ နက္ခတ်သည် လမင်းနှင့် ယောဂဖြင့် ကောင်းကင်၌ မတည်ရှိသေး။ သို့ရာတွင် လက်ထပ်ရန် သင့်တော်သော အခြား နက္ခတ်များလည်း ရှိသေးသည်၊ လှပသော မျက်ခုံးရှင် သမီးရေ»။

Verse 174

कन्योवाच । तात तेन विना कालो विकलः प्रतिभाति मे । विवाहो विकले तात मद्विधायाः कथं भवेत्

သမီးက ပြောသည်။ «အဖေ၊ အဲဒီ (ရေဝတီအချိန်) မရှိလျှင် အချိန်တိုင်တိုင်ကပင် ကျွန်မအတွက် မပြည့်စုံသလို ထင်ရသည်။ အဖေ၊ အချိန်မပြည့်စုံသေးသည့်အခါ ကျွန်မလိုသူ၏ မင်္ဂလာကို ဘယ်လိုမှန်ကန်စွာ ပြုလုပ်နိုင်မည်နည်း»

Verse 175

प्रमुञ्च उवाच । ऋतवागिति विख्यातस्तपस्वी रेवतीं प्रति । चकार कोपं क्रुद्धेन तेनर्क्षं तन्निपातितम्

ပရမုဉ္စက ပြောသည်။ «ဋတဝါက်ဟု အမည်ရသော နာမည်ကြီး တပသီတစ်ပါးသည် ရေဝတီနှင့် ပတ်သက်၍ ဒေါသထွက်လာ၏။ ဒေါသကြီးသဖြင့် ထိုကြယ်စုကို ကျဆင်းစေခဲ့သည်»

Verse 176

मया चास्मै प्रतिज्ञाता भार्येति विदितं तव । न चेच्छसि विवाहं त्वं संकटं नः समागतम्

«ထို့ပြင် သင့်ကို သူ့အတွက် ဇနီးအဖြစ် ပေးမည်ဟု ငါက ကတိပြုထားသည်—သင်လည်း ကောင်းကောင်းသိသည်။ သင် မင်္ဂလာကို မလိုလားလျှင် ငါတို့အပေါ် အကြပ်အတည်းကြီး ရောက်လာပြီ»

Verse 177

कन्योवाच । ऋतवागेव स मुनिः किमेतत्तप्तवान्स्वयम् । न त्वया मम तातेन ब्रह्मबन्धोः सुताऽस्मि किम्

သမီးက ပြောသည်။ «အဲဒီ မုနိက တကယ်ပဲ ဋတဝါက်လား—သူကိုယ်တိုင် ဒီလို တပသကို ကျင့်ခဲ့တာလား။ ဒါမှမဟုတ် အဖေကြောင့်ပဲ ကျွန်မကို ‘ဗြဟ္မဗန္ဓု’ (နာမည်သာ ဗြဟ္မဏ) ရဲ့ သမီးလို ဆက်ဆံနေကြတာလား»

Verse 178

ऋषिरुवाच । ब्रह्मबन्धोः सुता न त्वं तपस्वी नास्ति मेऽधिकः । सुता त्वं च मया देया नान्यत्कर्तुं समुत्सहे

ရသီက ပြောသည်။ «သင်သည် brahma-bandhu ၏ သမီး မဟုတ်။ ငါထက် မြင့်သော တပသီ မရှိ။ ထို့ပြင် သင့်ကို ငါကပင် (မင်္ဂလာအဖြစ်) ပေးရမည်၊ အခြားနည်းလုပ်ရန် ငါ့တွင် ဆုံးဖြတ်ချက် မရှိ»

Verse 179

कन्योवाच । तपस्वी यदि मे तातस्तत्किमृक्षमिदं दिवि । समारोप्य विवाहो मे कस्मान्न क्रियते पुनः

သမီးက ပြောသည်— «အဖေ၊ သူတကယ် တပသီဖြစ်လျှင် ကောင်းကင်ပေါ်က ဒီကြယ်စုက ဘာလဲ။ ပြန်တင်ထားပြီးနောက် ငါ့မင်္ဂလာကို အချိန်မှန်အတိုင်း ဘာကြောင့် မပြန်ကျင်းပသေးတာလဲ»

Verse 180

ऋषिरुवाच एवं भवतु भद्रं ते भद्रे प्रीतिमती भव । आरोपयामीन्दुमार्गे रेवत्यृक्षं कृते तव

ရသီက ပြောသည်— «ဒီအတိုင်း ဖြစ်ပါစေ၊ သင်၌ မင်္ဂလာရှိပါစေ၊ အေးမြသမီးရေ—ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် ပြည့်ဝပါစေ။ သင့်အတွက် ရေဝတီ ကြယ်စုကို လပတ်လမ်းပေါ်သို့ ငါတင်ပေးမည်»

Verse 181

ततस्तपःप्रभावेन रेवत्यृक्षं महामुनिः । यथा पूर्वं तथा चक्रे सोमयोगि द्विजोत्तमः । विवाहं दुहितुः कृत्वा जामातरमुवाच ह

ထို့နောက် တပသ၏ အာနုဘော်ကြောင့် မဟာမုနိ—ဒွိဇအထွတ်အမြတ်၊ ဆိုမယောဂ၌ တည်မြဲသူ—သည် ရေဝတီ နက္ခတ်ကို ယခင်အတိုင်း ပြန်လည်တည်စေ하였다။ သမီး၏ မင်္ဂလာကို ကျင်းပပြီးနောက် သားမက်အား မိန့်ကြား하였다။

Verse 182

औद्वाहिकं ते भूपाल कथ्यतां किं ददाम्यहम् । दुष्प्रापमपि दास्यामि विद्यते मे महत्तपः

«အို မင်းကြီး၊ သင်လိုချင်သော မင်္ဂလာလက်ဆောင်ကို ပြောပါ—ငါ ဘာပေးရမလဲ။ ရယူရန် ခက်ခဲသည့်အရာတောင် ငါပေးမည်၊ အကြောင်းမူကား ငါ၌ ကြီးမားသော တပသရှိသည်»

Verse 183

राजोवाच । मनोः स्वायंभुवस्याहमुत्पन्नः संततौ मुने । मन्वंतराधिपं पुत्रं त्वत्प्रसादाद्वृणोम्यहम्

မင်းကြီးက ပြောသည်— «အို မုနိ၊ ကျွန်ုပ်သည် စွာယံဘူဝ မနု၏ မျိုးဆက်တွင် မွေးဖွားသူ ဖြစ်သည်။ သင်၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် ငါ့ဆုတောင်းအဖြစ် မနွန္တရ၏ အရှင်ဖြစ်မည့် သားတစ်ယောက်ကို ရွေးချယ်ပါသည်»

Verse 184

ऋषिरुवाच । भविष्यति महीपालो महाबलपराक्रमः । रेवती रेवतीकुण्डे स्नात्वा पुत्रं जनिष्यति

ရသီက မိန့်တော်မူသည်။ «အင်အားကြီး၍ သတ္တိဗလပြည့်စုံသော မြေကြီး၏ မင်းတစ်ပါး ပေါ်ထွန်းလာမည်။ ရေဝတီသည် ရေဝတီကுண္ဍ၌ ရေချိုးပြီးနောက် သားတစ်ယောက်ကို မွေးဖွားမည်»။

Verse 185

एवं कृत्वा गतो राजा सा च पुत्रमजीजनत् । रैवतेति कृतं नाम बभूव स मनुर्नृपः

ထိုသို့ ပြုလုပ်ပြီးနောက် မင်းကြီးသည် ထွက်ခွာသွား၍ သူမက သားတစ်ယောက်ကို မွေးဖွား하였다။ မင်းသဘင် မနုသည် «ရိုင်ဝတ» ဟူသော အမည်ကို ခံယူ하였다။

Verse 186

अमुना च तदा प्रोक्तमस्मिन्रैवतके गिरौ । स्त्रियः स्नानं करिष्यंति तासां पुत्रा महाबलाः । दीर्घायुषो भविष्यंति दुःखदारिद्र्यवर्जिताः

ထိုအခါ ရိုင်ဝတက တောင်ပေါ်၌ သူက ကြေညာခဲ့သည်။ «ဤနေရာ၌ မိန်းမတို့ ရေချိုးလျှင် သူတို့၏ သားများသည် အင်အားကြီးမားမည်။ အသက်ရှည်ကြမည်၊ ဒုက္ခနှင့် ဆင်းရဲကင်းမည်»။

Verse 187

नारद उवाच । इत्युक्ते पर्वतो राजन्दीर्घो भूत्वा पपात सः । एतौ तौ संस्मृतौ देवौ सभार्यौ हरिशंकरौ

နာရဒက မိန့်သည်။ «ဤစကား ပြောပြီးသော် အို မင်းကြီး၊ တောင်သည် ရှည်လျားသွားပြီးနောက် ပြိုကျသွား၏။ ထိုအခါ ဟရီနှင့် ရှင်ကရ ဟူသော နတ်နှစ်ပါးကို မိဖုရားတို့နှင့်အတူ သတိရ၍ ပင့်ခေါ်ကြ၏»။

Verse 188

स्मृतमात्रौ तदाऽयातौ तेन बद्धौ पुरा यतः । यत्राहं तत्र स्थातव्यं भवद्भ्यामिति निश्चितम्

သတိရမိသည့် ခဏတည်းက နတ်နှစ်ပါးသည် ချက်ချင်း ရောက်လာကြ၏၊ အကြောင်းမှာ အတိတ်က သူက သူတို့ကို ချည်နှောင်ထားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ «ငါရှိရာ နေရာ၌ သင်တို့နှစ်ပါးလည်း နေရမည်» ဟု တိတိကျကျ ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့သည်။

Verse 189

अतो विष्णुहरौ देवौ स्थितौ तौ पर्वतोत्तमे । गिरौ रैवतके रम्ये स्वर्णरेखानदीजले । आराधयद्धरिं देवं रेवती तां च सोब्रवीत्

ထို့ကြောင့် ဗိဿနုနှင့် ဟရ (ရှီဝ) တို့သော နတ်တော်နှစ်ပါးသည် တောင်တန်းအထွတ်အထိပ်ဖြစ်သော ရိုင်ဝတက တောင်ပေါ်၌၊ စွဝဏ္ဏရೇಖာ မြစ်ရေဘေး၌ တည်နေကြ၏။ ထိုနေရာတွင် ရေဝတီသည် ဟရီဘုရားကို ပူဇော်ကာ၊ ဘုရားသည် သူမအား မိန့်တော်မူ၏။

Verse 190

भवताच्चंद्रयोगस्ते गगने ब्राह्मणाज्ञया । अन्यद्वृणीष्व तुष्टोऽहं वरं मनसि यत्स्थितम्

“ဗြာဟ္မဏ၏ အမိန့်တော်အရ သင်၏ လနှင့် ပေါင်းစည်းခြင်းသည် ကောင်းကင်၌ ဖြစ်ပြီးပြီ။ ယခု အခြားသော ဆုတောင်းတစ်ပါးကို ရွေးချယ်လော့—ငါနှစ်သက်ပြီ; သင်၏နှလုံး၌ တည်သောအရာကို တောင်းလော့။”

Verse 191

रेवत्युवाच । गिरौ रैवतके देव स्थातव्यं भवता सदा । मया स्नानं कृतं यत्र तत्र स्नास्यंति ये जनाः

ရေဝတီက လျှောက်၏—“အို ဘုရား၊ ရိုင်ဝတက တောင်ပေါ်၌ သင်သည် အမြဲတမ်း တည်နေပါစေ။ ငါ သန့်စင်ရေချိုး အာဓိဋ္ဌာန်ပြုခဲ့သည့် နေရာ၌ လူတို့လည်း ထိုနေရာတည်းက ရေချိုးကြပါစေ။”

Verse 192

तेषां विष्णुपुरे वासो भवत्विति वृतं मया । एवमस्तु तदा प्रोच्य गिरौ रैवतके स्थितः । दामोदरश्चतुर्बाहुः स्वयं रुद्रोपि संस्थितः

“ထိုသူတို့အတွက် ဗိဿနု၏ မြို့တော်၌ နေထိုင်ခွင့် ဖြစ်ပါစေ”—ဟူသည် ငါ၏ သစ္စာကတိဖြစ်၏။ “အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်စေ” ဟု မိန့်တော်မူပြီး၊ လေးလက်တော်ရှိသော ဒာမိုဒရသည် ရိုင်ဝတက တောင်ပေါ်၌ တည်မြဲစွာ နေထိုင်လေ၏။ ရုဒြ (ရှီဝ) ကိုယ်တိုင်လည်း ထိုနေရာ၌ တည်နေ၏။

Verse 193

गंगाद्याः सरितः सर्वाः संस्थिता विष्णुना सह । क्षीरोदे मथ्यमाने तु यदा वृक्षः समुत्थितः

ဂင်္ဂါမြစ်မှ စ၍ မြစ်အားလုံးသည် ဗိဿနုနှင့်အတူ ထိုနေရာ၌ စုဝေးတည်ရှိလာကြ၏။ နို့ပင်လယ်ကို မွှေချိန်၌ သစ်ပင်မြတ်တစ်ပင် ပေါ်ထွန်းလာသကဲ့သို့ပင်။

Verse 194

आमर्द्दे देवदैत्यानां तेन सामर्दकी स्मृता । अस्मिन्वृक्षे स्थिता लक्ष्मीः सदा पितृगृहे नृप

နတ်တို့နှင့် အသူရတို့၏ ဖိနှိပ်တိုက်ခိုက်မှုအလယ်၌ ပေါ်ပေါက်လာသဖြင့် ထိုအရာကို «စမာရဒကီ» ဟု မှတ်တမ်းတင်ကြသည်။ ဤသစ်ပင်၌ လက္ရှ္မီဒေဝီသည် အမြဲတမ်း တည်နေသကဲ့သို့၊ အို မင်းမြတ်၊ ဘိုးဘွားအိမ်၌ နေသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 195

शिवालक्ष्मीः स्मृतो वृक्षः सेव्यते सुरसत्तमैः । देवैर्ब्रह्मादिभिः सर्वैर्वृक्षोऽसौ वैष्णवः स्मृतः

ထိုသစ်ပင်ကို «ရှီဝါလက္ရှ္မီ» ဟု မှတ်ယူကြပြီး နတ်တို့အနက် အမြတ်ဆုံးတို့က ရိုသေစွာ ဆည်းကပ်ကြသည်။ ဘြဟ္မာမှ စ၍ နတ်အားလုံးက ထိုသစ်ပင်သည် အမှန်တကယ် ဝိုင်ရှ္ဏဝ သဘောတရားရှိသည်ဟု ကြေညာကြ၏။

Verse 196

सर्वैः संचिंत्य मुक्तोऽसौ गिरौ रैवतके पुरा । अस्य वृक्षस्य यात्रां ये करिष्यंति हरेर्दिने

အားလုံးက စဉ်းစားဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် ထို(သစ်ပင်/သန့်ရှင်းသောတည်ရှိမှု) ကို ယခင်က ရိုင်ဝတက တောင်ပေါ်၌ တည်ထောင်ခဲ့သည်။ ဟရီ၏နေ့ (ဗိဿနု၏ သန့်ရှင်းသောနေ့) တွင် ဤသစ်ပင်သို့ ဘုရားဖူးခရီး ထွက်မည့်သူတို့သည်…

Verse 197

फाल्गुने च सिते पक्ष एकादश्यां नृपोत्तम । तेषां पुत्राश्च पौत्राश्च भविष्यंति गुणाधिकाः । प्रांते विष्णुपुरे वासो जायतेनात्र संशयः

ဖာလ္ဂုန လတွင်၊ လင်းပက္ခ၌၊ ဧကာဒရှီနေ့၌၊ အို မင်းမြတ်—ထိုဘုရား भक्तတို့၏ သားနှင့် မြေးတို့သည် ဂုဏ်သီလ ပိုမိုပြည့်စုံလာကြမည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဗိဿနုပူရ (ဗိဿနု၏ မြို့) တွင် နေထိုင်ခွင့် ရမည်မှာ သံသယမရှိ။

Verse 198

बलिरुवाच । कथमेतद्व्रतं कार्यं वैष्णवं विष्णुवल्लभम् । रात्रौ जागरणं कार्यं विधिना केन तद्वद

ဘလီက ပြောသည်—«ဗိဿနုချစ်မြတ်နိုးသော ဤဝိုင်ရှ္ဏဝ ဝရတကို မည်သို့ ဆောင်ရွက်ရမည်နည်း။ ထို့ပြင် ညလုံးနိုးကြားခြင်းကို မည်သည့် စည်းကမ်းဖြင့် လိုက်နာရမည်နည်း။ ထိုအကြောင်းကို ကျွန်ုပ်အား ပြောပြပါ»။

Verse 199

नारद उवाच । फाल्गुनस्य सिते पक्ष एकादश्यामुपोषितः । स्नात्वा नद्यां तडागे वा वाप्यां कूपे गृहेऽपि वा

နာရဒ မိန့်တော်မူသည်။ ဖာလ္ဂုဏ လ၏ အလင်းပက္ခ၌ ဧကာဒသီနေ့တွင် အစာရှောင်၍၊ ထို့နောက် ရေချိုးရမည်—မြစ်၊ ကန်၊ ရေကန်၊ ရေတွင်း သို့မဟုတ် အိမ်၌ပင် ဖြစ်စေ။

Verse 200

गत्वा गिरौ वने वाऽपि यत्र सा प्राप्यते शिवा । पूज्या पुष्पैः शुभै रात्रौ कार्यं जागरणं नरैः

တောင်ပေါ်သို့ သို့မဟုတ် တောထဲသို့ သွား၍၊ ထိုမင်္ဂလာရှိသော ရှီဝါ၏ သန့်ရှင်းသော တည်ရှိရာကို တွေ့ရာနေရာ၌၊ ကောင်းမြတ်သော ပန်းများဖြင့် ပူဇော်ရမည်။ ညအခါ လူတို့သည် ဂျာဂရဏ (ညလုံးနိုးကြား) ပြုရမည်။

Verse 201

अष्टाधिकशतैः कार्या फलैस्तस्याः प्रदक्षिणा । प्रदक्षिणीकृत्य नगं भोक्तव्यं तु फलं नरैः

သူမ၏ ပရဒက္ခိဏာ (ဝန်းလှည့်ပူဇော်ခြင်း) ကို သစ်သီး ၁၀၈ လုံးဖြင့် ပြုလုပ်ရမည်။ ထိုသန့်ရှင်းသော သစ်ပင်ကို ဝန်းလှည့်ပြီးနောက် လူတို့သည် ထိုသစ်သီးကို စားသုံးရမည်။

Verse 202

करकं जलपूर्णं तु कर्त्तव्यं पात्रसंयुतम् । हविष्यान्नं तु कर्त्तव्यं दीपः कार्यो विधानतः

ရေဖြည့်ထားသော ရေခွက်/ရေအိုးကို သင့်လျော်သော ပန်းကန်ပစ္စည်းနှင့်အတူ စီစဉ်ထားရမည်။ ထို့ပြင် ဟဝိෂ္ယ အစာကို ပြင်ဆင်ရမည်၊ မီးအလင်း (ဒီပ) ကိုလည်း စည်းကမ်းအတိုင်း ပူဇော်ရမည်။