Adhyaya 16

Verse 1

राजोवाच । अथासौ वामनो विप्रः प्रविष्टो गहने वने । एकाकी किं चकाराथ कौतुकं तद्वदस्व मे

မင်းကြီးက မေးတော်မူသည်။ “ထို့နောက် အရပ်ပုသော ဗာမန ဘြာဟ္မဏသည် နက်ရှိုင်းသော တောအတွင်းသို့ ဝင်သွား၏။ တစ်ယောက်တည်းနေရင်း အဲဒီမှာ ဘာလုပ်ခဲ့သနည်း။ ထိုအံ့ဩဖွယ်အကြောင်းကို ငါ့အား ပြောပြပါ။”

Verse 2

सारस्वत उवाच । अथासौ वामनो विप्रो गत्वा रैवतके गिरौ । स्वर्णरेखानदीतोये स्नात्वाथ विधिपूर्वकम्

သာရသ္ဝတက ပြောသည်။ ထို့နောက် ဗာမန ဘြာဟ္မဏသည် ရိုင်ဝတက တောင်သို့ သွားရောက်၍ စွဝဏ္ဏရေးခါ မြစ်ရေ၌ ရေချိုးပြီးနောက် သတ်မှတ်ထားသည့် အစဉ်အလာအတိုင်း ကర్మကိစ္စများကို ပြုလုပ်하였다။

Verse 3

सुगंधपुष्पधूपाद्यैर्देवं संपूज्य भक्तितः । तस्थौ तदग्रतो राजन्नेकाकी निर्जने वने

အနံ့သင်းသော ပန်းများ၊ နံ့သာမီးခိုးနှင့် အခြားပူဇော်ပစ္စည်းများဖြင့် ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ပူဇော်ကာ၊ အို မင်းကြီး၊ လူမရှိသော တောအတွင်း၌ တစ်ယောက်တည်း ထိုဘုရားရှေ့တွင် ရပ်နေ하였다။

Verse 4

सर्वसत्त्वसमायुक्ते सरीसृपसमाकुले । अनेकस्वरसंघुष्टे मयूरध्वनिनादिते

ထိုတောသည် သတ္တဝါမျိုးစုံဖြင့် ပြည့်နှက်၍ မြွေစသည့် လှုပ်ရှားသတ္တဝါများဖြင့် ကျပ်တည်းကာ၊ အသံမျိုးစုံ မြည်ဟည်းသံများ ထွက်ပေါ်လျက်၊ မယုရ်ငှက်တို့၏ အော်သံကြောင့် တောတစ်လျှောက် တုန်လှုပ်နေ하였다။

Verse 5

कोकिलारावरम्ये च वनकुक्कुटघोषिते । खद्योतद्योतिते तस्मिन्वलीमुखविधूनिते

ထိုတောအတွင်း ကုကူငှက်သံချိုမြိန်၍ တောငှက်များအော်သံပြန်လှန်ကာ မီးပိုးအလင်းတောက်ပပြီး မျောက်များခုန်လှုပ်၍ ကိုင်းခက်များတုန်ယိမ်းနေ၏။

Verse 6

क्वचिद्वंशाग्निना शांते क्वचित्पुष्पितपादपे । गगनासक्तविटपे सूर्यतापविवर्जिते

တချို့နေရာတွင် ဝါးမီးငြိမ်းသွား၍ တိတ်ဆိတ်အေးမြ; တချို့နေရာတွင် ပန်းပွင့်သစ်ပင်များရှိကာ ကိုင်းခက်များက ကောင်းကင်ကိုထိမတတ် မြင့်တက်၍ နေရောင်ပူလောင်မှုကင်း၏။

Verse 7

लुब्धकाघात संत्रस्तभ्रांतसूकरशंबरे । संहृष्टक्षत्रियवातस्थानदानविचक्षणे

ထိုနေရာ၌ မုဆိုးတို့၏ထိုးနှက်မှုကြောင့် ကြောက်လန့်ကာ ဝက်တောနှင့် သမင်တို့ လမ်းလွဲလျှောက်လှမ်းနေကြ၏; ထို့ပြင် စစ်သူရဲကောင်းများလည်း စိတ်လန်းဆန်း၍ လေတိုက်ရာမြေပြင်ကို စခန်းချရန်သင့်သကဲ့သို့ စူးစမ်းကြည့်ရှုနေကြ၏။

Verse 8

अनेकाश्चर्यसंपन्नं सस्मार मनसा हरिम् । तं भीतमिव विज्ञाय नरसिंहः समाययौ

အံ့ဩဖွယ်ရာများစွာပြည့်နှက်သော ထိုနေရာကိုမြင်၍ သူသည် စိတ်ထဲ၌ ဟရီဘုရားကို သတိရ၏; ထိုသူကို ကြောက်ရွံ့သကဲ့သို့ သိမြင်သဖြင့် နရစിംဟာသည် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာ၏။

Verse 9

रक्षार्थं तस्य विप्रस्य बभाषे पुरतः स्थितः । न भेतव्यं त्वया विप्र वद ते किं करोम्यहम्

ထိုဗြာဟ္မဏကို ကာကွယ်ရန် သူ၏ရှေ့၌ ရပ်ကာ ပြောလေ၏—“မကြောက်ပါနှင့်၊ ဗြာဟ္မဏရေ။ ပြောပါ၊ သင့်အတွက် ငါဘာလုပ်ပေးရမည်နည်း။”

Verse 10

विप्र उवाच । यदि तुष्टो वरो देयो नरसिंह त्वया मम । सदात्र रक्षा कर्त्तव्या सर्वेषां तीर्थवासिनाम्

ဗြာဟ္မဏက ပြော၏ — «အို နရစിംဟာ၊ သင်နှစ်သက်၍ ငါ့အား အပေးတော်မူမည့် အကျိုးတော်ရှိလျှင်၊ ဤတီရ္ထ၌ နေထိုင်သူ အားလုံးကို အစဉ်အမြဲ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပေးပါ»။

Verse 11

देवस्याग्रे सदा स्थेयं यावदिंद्राश्चतुर्द्दश । एवमस्त्विति तं प्रोच्य तथा चक्रे हरिस्तदा

«ဒေဝတော်၏ ရှေ့၌ အစဉ်တည်နေပါ—အင်ဒြာ ဆယ့်လေးပါး တည်ရှိသမျှကာလပတ်လုံး» ဟုဆို၏။ ဟရီက «အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်စေ» ဟုပြောပြီး ထိုသို့ပင် ပြုလုပ်တော်မူ၏။

Verse 12

अतो दामोदरस्याग्रे नरसिंहः स पूज्यते । वनं सौम्यं कृतं तेन तीर्थरक्षां करोति सः

ထို့ကြောင့် ဒာမောဒရ၏ ရှေ့၌ နရစിംဟာကို ပူဇော်ကြ၏။ သူ၏ အာနုဘော်ကြောင့် ထိုတောသည် နူးညံ့၍ မင်္ဂလာဖြစ်လာပြီး၊ သူသည် တီရ္ထကို စောင့်ရှောက်ကာ ကာကွယ်သူအဖြစ် တည်ရှိ၏။

Verse 13

भूतप्रेतादिसंवासो वने तस्मिन्न जायते । नरसिंहप्रभावेन नष्टं सिंहादिजं भयम्

ထိုတော၌ ဘူတ၊ ပရေတ စသည့် အရာတို့၏ နေရာမရှိ။ နရစിംဟာ၏ အာနုဘော်ကြောင့် ခြင်္သေ့ စသည့် အန္တရာယ်မှ ဖြစ်သော ကြောက်ရွံ့မှုတို့ ပျောက်ကွယ်သွား၏။

Verse 14

कार्त्तिके वासरे विष्णोर्द्वादश्यां पारणे कृते । दामोदरं नमस्कृत्य भवं द्रष्टुं ततो ययौ

ကာရ္တိကလ၌ ဗိဿဏု၏ နေ့တွင်၊ ဒွာဒသီနေ့၌ ဥပဝါသကို ထုံးတမ်းအတိုင်း ပြီးစီးစေပြီးနောက်၊ ဒာမောဒရကို ဦးညွှတ်နမസ്കာရပြုကာ ထို့နောက် ဘဝ (ရှီဝ) ကို ဖူးမြင်ရန် ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 15

चतुर्दश्यां कृतस्नानो भवं संपूज्य भावतः । भवभावभवं पापं भस्मीभूतं भवार्चनात्

စတုဒ္ဒသီနေ့၌ သန့်စင်ရေချိုးပြီးနောက်၊ စိတ်အလေးအနက်ဖြင့် ဘဝ (Bhava) ကို ပူဇော်တော်မူ၏။ ဘဝကို ပူဇော်ခြင်းကြောင့် လောကီဖြစ်ပေါ်မှုနှင့် ချည်နှောင်မှုမှ ပေါက်ဖွားသော အပြစ်တို့သည် ပြာဖြစ်သွား၏။

Verse 16

स क्षीणपापनिचयो जातो देवस्य दर्शनात् । भवस्याग्रे स्थितं शांतं तथा वस्त्रापथस्य च

ဒေဝတော်ကို မြင်တွေ့ခြင်းကြောင့် သူ၏ အပြစ်စုဆောင်းမှု အကုန်လျော့ပါးသွား၏။ ထို့နောက် ဘဝ (Bhava) ရှေ့၌လည်းကောင်း၊ ဝတ္စြာပထ (Vastrāpatha) ၏ ဒေဝတော်ရှေ့၌လည်းကောင်း ငြိမ်းချမ်းစွာ ရပ်တည်၏။

Verse 17

तं कालमेघं समभ्यर्च्य ततो वस्त्रापथं ययौ । देवं संपूज्य मंत्रैः स वेदोक्तैर्विधिपूर्वकम्

ထို ကာလမေဃ (Kālamēgha) ကို ထုံးတမ်းအတိုင်း ပူဇော်ပြီးနောက်၊ သူသည် ဝတ္စြာပထ (Vastrāpatha) သို့ သွား၏။ ထိုနေရာ၌ ဝေဒတွင် ဆိုထားသော မန္တရများဖြင့် စည်းကမ်းတကျ ဒေဝတော်ကို ပြည့်စုံစွာ ပူဇော်၏။

Verse 18

धूपदीपादिनैवेद्यैः सर्वं चक्रे स वामनः । प्रदक्षिणाशतं कृत्वा भवस्याग्रे व्यवस्थितः

ထို ဝာမန (Vāmana) သည် နံ့သာမီး၊ မီးအလင်းနှင့် နైవేదယ (အာဟာရပူဇော်) တို့ဖြင့် ပူဇော်မှုအားလုံးကို ဆောင်ရွက်၏။ ထို့နောက် ဘဝ (Bhava) ရှေ့၌ ပရဒက္ခိဏာ တစ်ရာကြိမ် ပြုလုပ်ပြီး ရပ်တည်၏။

Verse 19

यावन्निरीक्षते सर्वं तावत्पश्यति पर्वतम् । उज्जयंतं गिरिवरं मैनाकस्य सहोदरम्

သူသည် အရာအားလုံးကို လှည့်လည်ကြည့်နေစဉ်၊ တောင်တစ်လုံးကို မြင်တွေ့၏—ဉဇ္ဇယန္တ (Ujjayanta) ဟူသော အထူးမြတ်သော တောင်ထိပ်၊ မိုင်နာက (Maināka) ၏ ညီအစ်ကိုဟု ဆိုကြ၏။

Verse 20

सुराष्ट्रदेशे विख्यातं युगादौ प्रथमं स्थितम् । भूधरं भूधरैर्युक्तं शिलापादपमंडितम्

သုရာဋ္ဌရဒေသ၌ ထင်ရှားကျော်ကြား၍ ယုဂအစကတည်းက တည်ရှိသော တောင်တန်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အခြားတောင်တန်းများနှင့် တွဲလျက် ရှိပြီး ကျောက်တုံးများနှင့် သစ်ပင်များဖြင့် အလှဆင်ထားသည်။

Verse 21

तं दृष्ट्वा चिंतयामास सूक्ष्मान्धर्मान्स वामनः । अल्पायासान्सुबहुलान्पुत्रलक्ष्मीप्रदायकान्

ထိုအရာကို မြင်ပြီးနောက် ဝါမနသည် သေးငယ်နူးညံ့သော ဓမ္မလမ်းစဉ်များကို စဉ်းစားတော်မူ၏။ အားထုတ်မှုနည်းသော်လည်း အကျိုးအမြတ်များစွာ ပေးကာ သားသမီးကောင်းချီးနှင့် စည်းစိမ်ချမ်းသာကို ပေးသနားသော အကျင့်များဖြစ်သည်။

Verse 22

अवश्यं क्रिय माणेषु स्वधर्म उपजायते । दृष्ट्वा नदीं सागरगां स्नात्वा पापैः प्रमुच्यते

ပူဇော်သက္ကာတို့ကို သေချာစွာ ပြုလုပ်လျှင် ကိုယ့်ဓမ္မသည် သဘာဝအတိုင်း ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ပင်လယ်သို့ စီးဆင်းသည့် မြစ်ကို မြင်ရုံနှင့် ထိုမြစ်၌ ရေချိုးလျှင် ပ罪များမှ လွတ်မြောက်သည်။

Verse 23

गां स्पृष्ट्वा ब्राह्मणं नत्वा संपूज्य गुरुदेवताः । तपस्विनं यतिं शांतं श्रोत्रियं ब्रह्मचारिणम्

နွားကို ထိတွေ့၍ ဗြာဟ္မဏကို ဦးညွှတ်ကာ၊ မိမိ၏ ဂုရုများနှင့် ဒေဝတားတို့ကို ထိုက်တန်စွာ ပူဇော်လေးစား၏။ ထို့ပြင် တပသ္စဝင်၊ ယတိ၊ ငြိမ်းချမ်းသူ၊ ဝေဒပညာရှိသော ရှရောထရိယ၊ နှင့် ဗြဟ္မစရိယ ကျောင်းသားကိုလည်း ရိုသေကာ (မဟာကုသိုလ် ရရှိသည်)။

Verse 24

पितरं मातरं भगिनीं तत्पतिं दुहितां पतिम् । भागिनेयमथ दौहित्रं मित्रसंबधिबांधवान् । संभोज्य पातकैः सर्वैर्मुच्यंते गृहमेधिनः

အိမ်ထောင်ရှင်တို့သည် အဖေ၊ အမေ၊ အစ်မ/ညီမနှင့် သူမ၏ ခင်ပွန်း၊ သမီးနှင့် သမီးခင်ပွန်း၊ တူ/တူမနှင့် မြေး၊ ထို့ပြင် မိတ်ဆွေများ၊ ဆွေမျိုးများ၊ သွေးသားအမျိုးအနွယ်တို့ကို အစာကျွေးဧည့်ခံခြင်းဖြင့် ပ罪အားလုံးမှ လွတ်မြောက်ကြသည်။

Verse 25

राजा गजाश्वनकुलं सतीवृषमहीधराः । आदर्शक्षीरवृक्षाश्च सततान्नप्रदास्तु ते

သူတို့အတွက် မင်းအာဏာရှိစေ၍ ဆင်၊ မြင်းနှင့် မြင့်မြတ်သော မျိုးရိုးများ ပေါများစေ။ သီလရှိသော ဇနီးများ၊ အကောင်းဆုံး နွားထီးများနှင့် တောင်တန်းကဲ့သို့ ကြွယ်ဝချမ်းသာစေ။ ဆုတောင်းပြည့်စုံစေသော “နို့ပင်” များနှင့် အစာကို အမြဲပေးသူများလည်း ဖြစ်စေ။

Verse 26

दृष्टमात्राः पुनन्त्येते ये नित्यं सत्यवादिनः । वेदधर्मकथां श्रुत्वा भुक्तिमुक्तिप्रदा नरान्

အမြဲတမ်း အမှန်တရားကို ပြောသော ဤသူတို့သည် မြင်ရုံမျှဖြင့်ပင် အခြားသူတို့ကို သန့်စင်စေသည်။ သူတို့၏ ဝေဒနှင့် ဓမ္မအကြောင်း ဟောပြောချက်ကို ကြားနာလျှင် လူတို့အား လောကီအကျိုး (ဘောဂ) နှင့် မောက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) နှစ်ပါးလုံး ပေးစွမ်းတတ်သည်။

Verse 27

स्मृत्वा हरिहरौ गंगां कृत्वा तीरेण मार्जनम् । गत्वा जागरणे विष्णोर्दत्त्वा दानं च शक्तितः

ဟရီနှင့် ဟရာ၊ ဂင်္ဂါမြစ်ကို သတိရကာ မြစ်ကမ်းပေါ်တွင် သန့်စင်ရေး အခမ်းအနားကို ပြုလုပ်ပြီး၊ ဗိဿနု၏ ညလုံးပေါက် ဂါရဝပြုခြင်း (jāgaraṇa) သို့ သွားကာ၊ ကိုယ့်စွမ်းအားအတိုင်း ဒါနပြုခြင်း—ဤအရာတို့သည် ကုသိုလ်ကြီးသော အကျင့်များဟု ချီးမွမ်းထားသည်။

Verse 28

तांबूलं कुसुमं दीपं नैवेद्यं तुलसीदलम् । गीतं नृत्यं च वाद्यं च विधाय सुरमंदिरे

သုရမন্দိရ (ဘုရားကျောင်း) တွင် ကွမ်းရွက်၊ ပန်း၊ မီးအလင်း (ဒီပ)၊ နైవေဒျ (အစာပူဇာ) နှင့် တုလစီရွက်တို့ကို ပူဇော်ကာ၊ သီချင်းဆိုခြင်း၊ ကခြင်းနှင့် တီးဝိုင်းတူရိယာတို့ကို စီစဉ်ပြုလုပ်ခြင်း—ဤသည်မှာ အလွန်ကုသိုလ်ကြီးသော ပူဇော်မှုဖြစ်သည်။

Verse 29

एते सूक्ष्माः स्मृता धर्माः क्रियमाणा महोदयाः । अतो गिरीन्द्रं पश्यामि सर्वदेवालयं शुभम्

ဤအရာတို့ကို ဓမ္မ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ပုံသဏ္ဍာန်များဟု မှတ်ယူကြသည်။ လက်တွေ့ကျင့်သုံးလျှင် မဟာအမြင့်တင်ခြင်းကို ပေးစွမ်းသည်။ ထို့ကြောင့် ငါသည် “တောင်တို့၏ အရှင်” ကို မြင်တော်မူ၏—မင်္ဂလာရှိ၍ နတ်တို့အားလုံး၏ ဘုရားကျောင်းတော်ဖြစ်၏။

Verse 30

तेषां करतले स्वर्गः शिखरं यांति ये नराः

သူတို့၏လက်ဖဝါးပေါ်တွင်ပင် ကောင်းကင်ဘုံရှိသကဲ့သို့—ထိုသန့်ရှင်းသောတောင်၏ထိပ်သို့ ရောက်သောသူတို့သည်။

Verse 31

इति ज्ञात्वा समा रूढो वामनो गिरिमूर्द्धनि । ऐरावतपदाक्रांत्या यत्र तोयं विनिःसृतम्

ဤသို့ သိမြင်ပြီးနောက် ဝါမနသည် တောင်ထိပ်သို့ တက်ရောက်လေ၏—အဲရာဝတ၏ ခြေရာထိခိုက်မှုကြောင့် ရေစီးထွက်ပေါ်ရာနေရာ၌။

Verse 32

ततः शिखरमारूढां भवानीं स्कन्दमातरम् । द्रष्टुं स वामनो याति शिखरे गगनाश्रिते

ထို့နောက် ဝါမနသည် ကောင်းကင်ကို ထိကပ်သကဲ့သို့သော ထိပ်တန်း၌ တက်ရောက်နေသော ဘဝာနီ—စကန္ဒ၏ မိခင်တော်ကို ဖူးမြင်ရန် သွားလေ၏။

Verse 33

यथायथा गिरिवरे समारोहंति मानवाः । तथातथा विमुच्यंते पातकैः सर्वदेहिनः

လူတို့သည် ထိုမြတ်သောတောင်ကို တက်လှမ်းသလိုသလို၊ ကိုယ်ခန္ဓာရှိသတ္တဝါအားလုံးလည်း အပြစ်မှ လွတ်မြောက်သလိုသလို ဖြစ်ကြ၏။

Verse 34

इति कृत्वा मतिं विप्रो जगाम गिरिमूर्द्धनि । भवभक्तो भवानीं स ददर्श स्कन्दमातरम्

ဤသို့ စိတ်ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် ဗြာဟ္မဏသည် တောင်ထိပ်သို့ သွားလေ၏။ ဘဝ (ရှီဝ) ကို भक्तိရှိသူဖြစ်၍ စကန္ဒ၏ မိခင်တော် ဘဝာနီကို ဖူးမြင်လေ၏။

Verse 35

अंबेति भाषते स्कंदस्ततोऽन्ये सर्वदेवताः । पृथिव्यां मानवाः सर्वे पाताले सर्वपन्नगाः

စကန္ဒသည် «အမ္ဘာ!» ဟု ဆိုလိုက်သဖြင့် အခြားသော ဒေဝတားအားလုံးလည်း ထပ်မံဟောကြားကြသည်။ မြေပြင်ပေါ်ရှိ လူသားအားလုံးနှင့် ပာတာလတွင် နဂါးမြွေတို့လည်း ထိုနာမကို ကြွေးကြော်ကြသည်။

Verse 36

अतो ह्यंबेति विख्याता पूज्यते गिरिमूर्द्धनि । संपूज्य विविधैर्मुख्यैः फलैर्नानाविधैर्द्विजः

ထို့ကြောင့် မယ်တော်ကို «အမ္ဘာ» ဟု ကျော်ကြားစွာ ခေါ်ကြပြီး တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ပူဇော်ကြသည်။ ဗြာဟ္မဏသည် အမျိုးမျိုးသော အကောင်းဆုံး သစ်သီးများဖြင့် စုံလင်စွာ ပူဇော်ပြီး မိမိ၏ ရိတိကို ဆက်လက်ပြုလုပ်하였다။

Verse 37

गगनासक्तशिखरे संस्थितः कौतुकान्वितः । एकाकी शिखरे तस्मिन्नूर्द्ध्वबाहुर्व्यवस्थितः

မိုးကောင်းကင်ကို ထိမိသကဲ့သို့ မြင့်မားသော တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် သူသည် အံ့ဩခြင်းပြည့်ဝစွာ ရပ်တည်하였다။ ထိုထိပ်တောင်ပေါ်တွင် တစ်ယောက်တည်း လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ တည်ငြိမ်စွာ နေ하였다။

Verse 38

निरीक्ष्य मेदिनीं सर्वां सपर्वतससागराम् । आद्यं सनातनं देवं भास्करं त्रिगुणात्मकम्

တောင်တန်းနှင့် သမုဒ္ဒရာတို့ပါဝင်သော မြေပြင်တစ်လျှောက်လုံးကို ကြည့်ရှုသုံးသပ်ပြီးနောက်၊ သူသည် သုံးဂုဏ်သဘောတရားဖြစ်သော အာဒိနှင့် စနာတန ဒေဝတော် ဘာස්ကရကို စိတ်တည်ကာ ဆင်ခြင်하였다။

Verse 39

सर्वतेजोमयं सर्वदेवं देवैर्नमस्कृतम् । भ्रममाणं निराधारं कालमानप्रयोजकम्

သူသည် အလင်းတန်ခိုးအပြည့်ဖြစ်သော အရှင်ကို မြင်တွေ့하였다—တစ်နည်းအားဖြင့် «ဒေဝအားလုံး» ဖြစ်တော်မူသော ဒေဝတော်ကို၊ ဒေဝတားတို့က နမസ്കာရပြုကြ၏။ ထိုအရှင်သည် အထောက်အထားမဲ့စွာ လှုပ်ရှားသွားလာ၍ အချိန်၏ အတိုင်းအတာများကို သတ်မှတ်ပေးတော်မူသည်။

Verse 40

यावत्पश्यति तं विप्रस्तावत्पश्यति शंकरम् । दिगंबरं भवं देवं समंतादश्मगुंठितम्

ဗြာဟ္မဏသည် ဘာස්ကရကို မျက်စိမလွှဲကြည့်နေသမျှကာလပတ်လုံး ထိုကာလတည်းကပင် ရှင်ကရ—ဘဝ၊ အရပ်အနှံ့ကို အဝတ်အစားကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်သော ဒိဂမ္ဗရ ဒေဝ—ကိုလည်း ကျောက်တောင်ထုများဖြင့် အရပ်စုံဝိုင်းရံထားသည်ကို မြင်ရ၏။

Verse 41

बुद्धरूपाकृतिं देवं सर्वज्ञं गुणभूषितम् । कृशांगं जटिलं सौम्यं व्योममार्गे स्वयं स्थितम्

သူသည် ဗုဒ္ဓရုပ်သဏ္ဌာန်တူသော ဒေဝကို မြင်၏—အရာအားလုံးကို သိမြင်သော စရဗ္ဗဉ္ဉ၊ ဂုဏ်တရားများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော—ကိုယ်အင်္ဂါပါးလျား၍ ဇဋာဆံပင်ရှိကာ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ကောင်းကင်လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ကိုယ်တိုင်တည်နေသည်။

Verse 42

श्रीशिव उवाच । शृणु वामन तुष्टोऽहं दास्ये ते विविधान्वरान् । त्रैलोक्यव्यापिनी वृद्धिर्भविष्यति न संशयः

သီရိရှီဝက မိန့်တော်မူသည်—“နားထောင်လော့၊ ဝာမန။ ငါသည် ကျေနပ်နှစ်သက်၏။ သင့်အား မျိုးစုံသော ဝရများကို ပေးမည်။ သင်၏ စည်းစိမ်နှင့် ဓမ္မတိုးတက်မှုသည် သုံးလောကလုံးသို့ ပျံ့နှံ့မည်၊ သံသယမရှိ”။

Verse 43

प्रतिभास्यंति ते वेदा गीतनृत्यादिकं च यत् । असाध्यसाधनी शक्ति भविष्यति तव स्थिरा । परं वस्त्रापथे गत्वा कुरु तीर्थावलोकनम्

“ဝေဒများသည် သင့်ထံ၌ ထင်ရှားစွာ နားလည်လာမည်၊ သီချင်း၊ အက စသည့် အနုပညာများလည်း ထိုနည်းတူပင်။ မဖြစ်နိုင်ဟု ထင်ရသည့်အရာကိုပင် ပြီးမြောက်စေနိုင်သော တည်ငြိမ်သော အစွမ်းသတ္တိသည် သင်၌ ပေါ်ထွန်းမည်။ ထို့ကြောင့် ဝတ္စရာပထသို့ သွား၍ သန့်ရှင်းသော တီရ္ထများကို ဖူးမြင်လော့။”

Verse 44

वामन उवाच । वस्त्रापथे महादेव यानि तीर्थानि तानि मे । वद देव विशेषेण यद्यस्ति करुणा मयि

ဝာမနက မိန့်လျှောက်သည်—“မဟာဒေဝ၊ ဝတ္စရာပထ၌ ရှိသော တီရ္ထများသည် မည်သည်တို့နည်း။ သင့်၌ ကျွန်ုပ်အပေါ် ကရုဏာရှိပါက အထူးသဖြင့် အသေးစိတ် ပြောကြားတော်မူပါ။”

Verse 45

रुद्र उवाच । वस्त्रापथस्य वायव्ये कोणे दिव्यं सरोवरम् । तस्य पश्चिमदिग्भागे जालिर्गहनपल्लवा

ရုဒြာ မိန့်တော်မူသည်။ «ဝස්တြာပထ၏ အနောက်မြောက်ထောင့်၌ ဒေဝီယ သရောဝရတစ်ခု ရှိ၏။ ထိုသရောဝရ၏ အနောက်ဘက်၌ ‘ဇာလီ’ ဟူသော တောအုပ်တစ်ခု ရှိပြီး ရွက်ပင်ထူထပ်၍ နုမြစ်ပေါက်များ ပြည့်နှက်၏»။

Verse 46

बिल्ववृक्षमयी मध्ये लिंगं तत्रास्ति मृन्मयम् । यत्रासौ लुब्धकः सिद्धो गतो मम पुरे पुरा

«ထို ဘိလ္ဝပင်တောအုပ်၏ အလယ်၌ မြေဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော လိင်္ဂတစ်ဆူ ရှိ၏။ ထိုနေရာ၌ပင် မုဆိုးတစ်ဦးသည် စိဒ္ဓိကို ရရှိကာ ရှေးကာလကတည်းက ငါ၏ မြို့တော် (ရှီဝ၏ အဘောဒ်) သို့ သွားရောက်ခဲ့၏»။

Verse 47

तस्य दर्शनमात्रेण ब्रह्महत्या विनश्यति । इंद्रो वै वृत्रहा यस्मिन्विमुक्तो ब्रह्महत्यया

«ထို (လိင်္ဂ) ကို မြင်ရုံသာဖြင့်ပင် ဘြဟ္မဟတ္ယာ အပြစ်သည် ပျက်ကွယ်၏။ ထိုနေရာ၌ပင် ဝෘတြကို သတ်သူ အိန္ဒြာသည် ဘြဟ္မဟတ္ယာ၏ အညစ်အကြေးမှ လွတ်မြောက်ခဲ့၏»။

Verse 48

तस्माद्रुत्तरदिग्भागे धनदेन प्रतिष्ठितम् । लिंगं त्रैलोक्यविख्यातं तत्र देवी त्रिशूलिनी

«ထိုနေရာမှ မြောက်ဘက်၌ ဓနဒ (ကုဗေရ) က တည်ထောင်ပူဇော်ထားသော လိင်္ဂတစ်ဆူ ရှိ၍ သုံးလောကလုံးတွင် ကျော်ကြား၏။ ထိုနေရာ၌ပင် သုံးခွံတံကိုင်သော ဒေဝီ တြိရှူလိနီလည်း ရှိ၏»။

Verse 49

यस्या दर्शनमात्रेण पुत्रोऽस्य नलकूबर । पाशानुषक्तहस्तोऽभूद्देवं चक्रे त्रिशूलिनम्

«ဒေဝီ တြိရှူလိနီကို မြင်ရုံသာဖြင့်ပင် သူ၏သား နလကုဗရ—လက်ကို ကြိုးကွင်းဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားသူ—သည် ပြန်လည်ကယ်တင်ခံရ၏။ ထို့နောက် သူသည် သုံးခွံတံကိုင်သော ဘုရား တြိရှူလင် (ရှီဝ) ကို ပူဇော်ဝတ်ပြုခဲ့၏»။

Verse 50

भवस्य नैरृते कोणे गणो हेरंबसंज्ञितः । यमेन कुर्वता लिंगं प्रथमं च प्रतिष्ठितः

ဘဝ (ရှီဝ) ၏ နယ်မြေ အနောက်တောင်ထောင့်၌ ဟေရံဗ ဟု အမည်ရ ဂဏ တစ်ပါး ရှိ၏။ ထိုနေရာတွင် ယမမင်းသည် မိမိ၏ တာဝန်ကို ဆောင်ရွက်နေစဉ် ပထမဦးဆုံး လင်္ဂကို တည်ထောင်ခဲ့၏။

Verse 51

विचित्रं तस्य माहात्म्यं चित्रगुप्तोऽति विस्मितः । दृष्ट्वा समागतो द्रष्टुं देवं तं मृन्मयं पुरा

ထို (လင်္ဂ/ကွင်း) ၏ မဟာတန်ခိုးသည် အလွန်အံ့ဩဖွယ် ဖြစ်၏။ စိတ္တရဂုပ္တသည် အလွန်အမင်း အံ့သြ၍ ယခင်က မြေဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ထိုဘုရား (မြေကလေးလင်္ဂ) ကို မြင်ရန် လာရောက်ခဲ့၏။

Verse 52

तेनापि निर्मितं लिंगं तस्मिन्क्षेत्रे द्विजोत्तम । चित्रगुप्तेश्वरंनाम विख्यातं भुवन त्रये

အို ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသောသူ၊ သူလည်း ထိုသန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ၌ လင်္ဂတစ်ဆူကို တည်ဆောက်၍ တည်ထောင်ခဲ့၏။ ထိုလင်္ဂသည် လောကသုံးပါးတစ်လျှောက် “စိတ္တရဂုပ္တေရှွရ” ဟူသော နာမဖြင့် ကျော်ကြားခဲ့၏။

Verse 53

पश्चिमेन चकारोच्चैः प्रजापतिरुदारधीः । केदाराख्यं तदा लिंगं गिरौ रैवतके स्थितम् । प्रजापतिः स्वयं तस्थौ तत्र पर्वतसानुनि

အနောက်ဘက်တွင် ဉာဏ်ကြီးမားသော ပရဇာပတိသည် ထိုအခါ “ကေဒါရ” ဟု ကျော်ကြားသော လင်္ဂကို ရိုင်ဝတက တောင်ပေါ်၌ တည်ထောင်ခဲ့၏။ ပရဇာပတိသည် ကိုယ်တိုင်ပင် ထိုတောင်စောင်း၌ နေထိုင်တည်ရှိခဲ့၏။

Verse 54

रुद्र उवाच । इंद्रेश्वरस्य माहात्म्यं कथयिष्ये शृणुष्व तत् । ईशानकोणे विख्यातं भवस्य विदितं मम

ရုဒြက မိန့်တော်မူ၏— “အိန္ဒြေရှွရ၏ မဟာတန်ခိုးကို ငါ ပြောကြားမည်၊ နားထောင်လော့။ ၎င်းသည် အရှေ့မြောက်ထောင့်၌ ကျော်ကြား၍ ငါနှင့် ဘဝ (ရှီဝ) တို့က ကောင်းစွာ သိရှိသောအရာ ဖြစ်၏။”

Verse 55

वामन उवाच । कस्मादिंद्रः समायातः कथं चक्रे हरं हरिः । कथां सविस्तरामेतां कथयस्व मम प्रभो

ဝာမန မိန့်တော်မူသည်။ အင်ဒြာသည် အဘယ်ကြောင့် ဤနေရာသို့ ရောက်လာသနည်း၊ ဟရီသည် ဟရ (ရှီဝ) ကို မည်သို့ ပေါ်ထွန်းစေခဲ့သနည်း။ အရှင်ဘုရား၊ ဤကഥာကို အသေးစိတ် ပြောကြားပါ။

Verse 56

रुद्र उवाच । लुब्धकस्तु पुरा सिद्धः शिवरात्रिप्रजागरात् । शिवलोके तदा प्राप्तं विमानं गणसंयुतम्

ရုဒြာ မိန့်တော်မူသည်။ ရှေးကာလ၌ မုဆိုးတစ်ဦးသည် ရှီဝရాత్రီ၌ ညလုံးနိုးကြားကာ စိတ်ဝိညာဉ်အောင်မြင်မှု (သိဒ္ဓိ) ကို ရရှိ하였다။ ထိုအခါ ရှီဝလောက၌ ဂဏများနှင့်အတူ ကောင်းကင်ယာဉ်တစ်စီး ရောက်လာ၏။

Verse 57

सर्वत्रगं सुरुचिरं दिव्यस्त्रीगीतनादितम् तदारुह्य समायातो द्रष्टुं तां नगरीं हरेः

ထိုကောင်းကင်ယာဉ်သည် နေရာအနှံ့ သွားနိုင်၍ အလွန်လှပကာ နတ်သမီးတို့၏ သီချင်းသံဖြင့် မြည်ဟည်းနေ၏။ ထိုယာဉ်ပေါ်တက်စီး၍ ဟရီ၏ မြို့တော်ကို ကြည့်ရှုရန် ရောက်လာ하였다။

Verse 58

यस्यां युद्धं समभवद्गणानां यमकिंकरैः । आगच्छमानं तं ज्ञात्वा देवराजेन चिंतितम्

ထိုနေရာ၌ ရှီဝ၏ ဂဏများနှင့် ယမ၏ အမှုထမ်းများအကြား စစ်ပွဲ ဖြစ်ပွားနေ၏။ သူလာရောက်နေသည်ကို သိသဖြင့် နတ်ဘုရင် အင်ဒြာသည် စိုးရိမ်ကာ စဉ်းစားပူပန်하였다။

Verse 59

पूज्योऽयं हरवत्सर्वैश्चित्रगुप्तयमादिभिः । इंद्रो गजं समारुह्य महिषेण यमो यतः

«ဤသူကို ဟရီကဲ့သို့ အားလုံးက—စိတ္တရဂုပ္တ၊ ယမနှင့် အခြားသူတို့ပါ—ဂုဏ်ပြုရမည်» ဟုဆို၏။ ထို့ကြောင့် အင်ဒြာသည် ဆင်တော်ပေါ် တက်စီးပြီး ယမသည် ကျွဲတော်ပေါ် စီးကာ ထွက်ခွာ하였다။

Verse 60

विधाय लेखनीं कर्णे चित्रगुप्तो यमाज्ञया । ततो हूता गणाः सर्वे ये नीता धरणीतलात्

ယမမင်း၏ အမိန့်တော်အရ စိတ္တရဂုပ္တသည် မှတ်တမ်းရေးရန် စတိုင်လပ်ကို နားအနီးတွင် တင်ထား၏။ ထို့နောက် မြေပြင်မှ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သော ဂဏာတို့အားလုံးကို ခေါ်ယူစုဝေးစေ하였다။

Verse 61

निजापराधसंतप्ता गतास्ते दक्षिणामुखम् आथित्यपू । जा कर्तव्या लुब्धके गृहमागते

မိမိတို့၏ အပြစ်အနာအဆာကို သိမြင်၍ စိတ်ပူပန်နာကျင်ကာ သူတို့သည် တောင်ဘက်သို့ မျက်နှာမူသွားကြ၏။ အမဲလိုက်သူတစ်ဦး အိမ်သို့ ဧည့်သည်အဖြစ် ရောက်လာလျှင် ဧည့်ဝတ်ပြုခြင်းနှင့် ရိုသေစွာ ပူဇော်ခြင်းကို ပြုရမည်။

Verse 62

अपूजिते गते ह्यस्मिन्हरो मां शपयिष्यति । तस्मात्पूजां करिष्यामि यथा तुष्यति शंकरः

«ဤနေရာမှ ပူဇော်မပြုဘဲ ထွက်ခွာသွားလျှင် ဟရ (ရှီဝ) သည် မုချ ကျွန်ုပ်ကို ကျိန်စာတင်လိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် သင်္ကရ အပြည့်အဝ ပျော်ရွှင်တော်မူစေရန် ပူဇော်ပွဲကို ပြုမည်» ဟု ဆို၏။

Verse 63

देवं द्रष्टुं समायातं ददर्शादूरतः स्थितम् । विमानस्थं हराकारं सूर्यकोटिसमप्रभम्

သူသည် မြင်တွေ့ရန် ကြွလာသော ဒေဝတাকে အဝေးမှ ရပ်နေသည်ကို မြင်၏။ ကောင်းကင်ယာဉ်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ဟရ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်ကာ နေတစ်ကောဋိများကဲ့သို့ တောက်ပ၏။

Verse 64

संस्तूयमानं चरितैः शिवरात्रेः शिवस्य च । माघे मासे चतुर्द्दश्यां कृष्णायां जागरे कृते

ရှီဝရာတြီ၏ သန့်ရှင်းသော ဇာတ်ကြောင်းများနှင့် ရှီဝဘုရား၏ ကုသိုလ်ကောင်းမှုများဖြင့် ပူဇော်ချီးမွမ်းခံနေရ၏။ မာဃလတွင် အမှောင်ဖက် လဆန်းဆုတ် ၁၄ ရက်နေ့၌ ညလုံးနိုးကြားကာ ဂျာဂရဏ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ဖြစ်၏။

Verse 65

तदेवं जायते सर्वं सुरेश्वर धरातले । एवं देवांगना काचिदाचक्षंती पुरंदरम् । निवार्य हस्तमुद्यम्य गजेंद्रं चारुलोचना

ဤသို့ပင်၊ နတ်တို့၏အရှင်တော်၊ မြေပြင်ပေါ်၌ အရာအားလုံး ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ ထိုသို့ နတ်မိန်းကလေးတစ်ဦးက ပုရန္ဒရအား ပြောကြားလေ၏။ မျက်လုံးလှပသူမသည် လက်ကိုမြှောက်ကာ တန်ခိုးကြီး ဆင်မင်းကို တားဆီးလေ၏။

Verse 66

किं दानैर्बहुभिर्दत्तैर्व्रतैः किं किं सुरार्चनैः । किं योगैः किं तपोभिश्च ब्रह्मचर्य्यैः सुरेश्वर

အလှူဒါနများစွာ ပေးကမ်းခြင်းသည် အဘယ်အကျိုးရှိသနည်း။ ဝရတ၊ နတ်တို့ကို ပူဇော်ခြင်း၊ ယောဂကျင့်ခြင်း၊ တပဿ၊ နှင့် ဗြဟ္မစရိယာတို့မှ အဘယ်အရာ ရရှိမည်နည်း—နတ်တို့၏အရှင်တော်။

Verse 67

गयायां पिंडदानेन प्रयागमरणेन किम् । सोमेश्वरे सरस्वत्यां सोमपर्वणि किं गतैः

ဂယာ၌ ပိဏ္ဍပူဇာ ပြုခြင်းဖြင့် အဘယ်အရာ ရရှိသနည်း၊ သို့မဟုတ် ပရယာဂ၌ သေဆုံးခြင်းဖြင့် အဘယ်အကျိုးရှိသနည်း။ ဆိုမေရှ္ဝရသို့ သွားခြင်း၊ သို့မဟုတ် ဆိုမပရဝန် သန့်ရှင်းသောနေ့၌ ဆရஸဝတီသို့ သွားခြင်းဖြင့် အဘယ်အရာ ရရှိသနည်း။

Verse 68

कुरुक्षेत्रगतैः किं स्याद्राहुग्रस्ते दिवाकरे । तुलासुवर्णदानेन वेदपाठेन किं भवेत्

ရာဟုက ဖမ်းဆီးသကဲ့သို့ နေကြတ်ချိန်၌ ကုရုက္ခေတ္တသို့ သွားခြင်းဖြင့် အဘယ်အရာ ဖြစ်မည်နည်း။ တူလာဒါနဖြင့် အလေးချိန်တူလားဖြင့် ရွှေကို လှူဒါန်းခြင်း၊ သို့မဟုတ် ဝေဒပဋ္ဌာန်းဖတ်ရွတ်ခြင်းဖြင့် အဘယ်အကျိုး ဖြစ်မည်နည်း။

Verse 69

सर्वपापक्षयो येन वृषोत्सर्गेण तेन किम् । गोदानं किं करोत्येवं जलदानं तथैव च

အပြစ်အားလုံး ပျောက်ကင်းစေသည်ဟု ဆိုသော ဝೃષોત్సರ್ಗ (နွားထီးလွှတ်ခြင်း) တောင်မှ အဘယ်အရာအတွက်နည်း။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် နွားလှူဒါနသည် ဘာကို ပြုနိုင်သနည်း—ရေလှူဒါနလည်း ထိုနည်းတူပင်။

Verse 70

अयने विषुवे चैव संक्रांतौ कीदृशं फलम् । माघमासे चतुर्दश्यां यादृशं जागरे कृते

အယန (နေရောင်လှည့်ကာလ)၊ ဗိသုဝ (ညီမျှကာလ) နှင့် သင်္ကြာန္တိနေ့တို့တွင် ဘယ်လို ကုသိုလ်အကျိုးရလဒ် ရရှိသနည်း။ မာဃလတွင် တစ်ဆယ့်လေးရက်နေ့၌ ညလုံးပတ် နိုးကြားဝတ်ပြု (ဇာဂရ) ပြုလျှင် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော အကျိုးကောင်း မည်သို့ ရရှိသနည်း။

Verse 71

यमः संभाषते वाण्या महिषोपरि संस्थितः । पश्य रुद्रस्य माहात्म्यं चित्रगुप्त विचारय

ယမမင်းသည် မဟိသ (ကျွဲ) ပေါ်၌ ထိုင်လျက် စကားတော်ဖြင့် ပြော၏— “ရုဒြ၏ မဟာတန်ခိုးကို ကြည့်လော့၊ အို စိတ္တရဂုပ္တ၊ ကောင်းစွာ စိစစ်သုံးသပ်လော့” ဟု။

Verse 72

अयं स लुब्धको येन हरः संपूजितः पुरा । सुराष्ट्रदेशे विख्यातं तीर्थं वस्त्रापथं शृणु

ဤသူသည် ယခင်က ဟရ (ရှီဝ) ကို သေချာစွာ ပူဇော်ခဲ့သော မုဆိုးတည်း။ ယခု သုရာဋ္ဌရဒေသ၌ နာမည်ကြီးသော တီရ္ထ “ဝတ္စရာပထ” အကြောင်းကို နားထောင်လော့။

Verse 73

उज्जयंतो गिरिस्तत्र तथा रैवतको गिरिः । महती वर्त्तते जालिस्तयोर्मध्ये मया श्रुतम्

ထိုနေရာ၌ ဥဇ္ဇယန္တ တောင်တန်းလည်း ရှိ၏၊ ရဲဝတက တောင်တန်းလည်း ရှိ၏။ ထိုတောင်နှစ်လုံးအကြားတွင် ကြီးမားသော “ဇာလီ” ရှိသည်ဟု ငါကြားသိရ၏။

Verse 74

मृन्मयं वर्तते लिगं रात्रौ चानेन पूजितः । रात्रौ जागरणं कर्त्तुं येन कार्येण चागतः

မြေဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော လိင်္ဂတစ်ဆူ ရှိ၏၊ ထိုလိင်္ဂကို သူသည် ညအချိန်တွင် ပူဇော်ခဲ့၏။ သူသည် ညလုံးပတ် နိုးကြားဝတ်ပြု (ဇာဂရ) ပြုရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် လာရောက်ခဲ့၏။

Verse 75

तदस्माभिः कथं वाच्यं स्वयं जानंति ते सुराः । वरांगना वरं द्रष्टुं वरयंति परस्परम् । इंद्रावासात्समायाता नंदने वेगवत्तराः

ဤအကြောင်းကို ငါတို့က ဘယ်လိုပြောနိုင်မလဲ။ ထိုဒေဝတားတို့သည် ကိုယ်တိုင်သိကြ၏။ အကောင်းဆုံးကို မြင်လိုသည့် ကောင်းကင်မိန်းမများသည် အချင်းချင်း ရွေးချယ်ကြ၍ လျင်မြန်စွာ အိန္ဒြာ၏ နေရာမှ နန္ဒနတောသို့ ရောက်လာကြ၏။

Verse 76

विरंचिना रायणशंकरत्विषा देहेन चागच्छति कोऽपि पूरुषः । पुरीं सुरेशाधिपतेर्निरीक्षितुं भर्त्ता ममायं तव चास्ति किं पतिः

ဗိရဉ္စိ (ဗြဟ္မာ)၊ နာရာယဏ၊ ရှင်ကရ၏ တောက်ပမှုဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာ ရောင်လင်းနေသော ယောက်ျားတစ်ဦး လာနေသည်။ သူသည် ဒေဝတို့၏ အရှင် (အိန္ဒြာ) ၏ မြို့ကို ကြည့်ရှုရန် လာ၏။ “ဤသူက ငါ့ခင်ပွန်းပဲ!” ဟုဆိုသော်လည်း—နင်လည်း သူ့ကို အခိုင်အမာဆိုနိုင်မည့် ခင်ပွန်းရှိသလား?

Verse 77

मृदंगवीणा पटहस्वरस्तुतैः प्रवोधिताभिः सुरराजमन्दिरे । देवो हरोऽयं न नरो हराकृतिर्दृष्टोंगनाभिस्तव किं किमावयोः

ဒေဝတို့၏ ဘုရင်၏ နန်းတော်၌ မృဒင်္ဂ၊ ဝီဏာ၊ ပဋဟ တို့၏ သံနှင့် ချီးမွမ်းသီဆိုမှုများကြောင့် သူမတို့ နိုးထလာကြ၏။ ထိုအခါ “ဤသူသည် ဟရ (ရှီဝ) ဘုရားပင်၊ ဟရ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသော်လည်း လူမဟုတ်” ဟု သိမြင်ကြ၏။ မိန်းမများက မြင်ပြီးနောက်၊ အခုတော့ နင်၏ အခွင့်က ဘာလဲ၊ ငါ၏ အခွင့်က ဘာလဲ?

Verse 78

गायंति काश्चिद्विहसंति काश्चिन्नृत्यंति काश्चित्प्रपठंति काश्चित् । वदन्ति काश्चिज्जयशब्दसंयुतैर्वाक्यैरनेकैर्गुरुसन्निधाने

အချို့က သီချင်းဆိုကြ၊ အချို့က ရယ်မောကြ၊ အချို့က ကပြကြ၊ အချို့က စာတော်ကို ရွတ်ဖတ်ကြ၏။ အချို့က “အောင်မြင်ပါစေ၊ အောင်မြင်ပါစေ” ဟူသော အောင်ပွဲသံများပါဝင်သည့် စကားများစွာကို ဂုရု၏ ရှေ့မှောက်၌ ပြောကြ၏။

Verse 79

काचिच्छिवं स्तौति शिवां तथान्या पृच्छत्यथान्या किमु बिल्वपत्रात् । किं वोपवासेन फलं तवेदं निद्राक्षयेणाथ फलं तवैतत्

တစ်ယောက်က ရှီဝဘုရားကို ချီးမွမ်း၏၊ အခြားတစ်ယောက်က ရှီဝါ (ဒေဝီ) ကို ချီးမွမ်း၏။ အခြားတစ်ယောက်က မေး၏—“ဗိလွပတ် (bilva) ရွက်ကို ပူဇော်ခြင်းဖြင့် အကျိုးအမြတ် ဘာရသနည်း။ ဥပဝါသ (အစာရှောင်) ဖြင့် ဘာအကျိုးရသနည်း။ အိပ်မပျော်ဘဲ ညအိပ်စောင့်ခြင်းဖြင့် ဘာအကျိုးရသနည်း။”

Verse 80

तासां नानाविधा वाचः श्रूयन्ते नन्दने वने । ब्रह्मलोकादिका वार्त्ताः कृत्वा च तदनन्तरम्

နန္ဒနတော၌ သူတို့၏ အသံအမျိုးမျိုးကို ကြားရ၏။ ဗြဟ္မလောကနှင့် အခြားလောကများအကြောင်း ပြောဆိုပြီးနောက် ထို့နောက် ဆက်လက် ခရီးဆက်ကြ၏။

Verse 81

देवेन्द्रो लुब्धकं भूयो बभाषे कौतुकान्वितः । कस्मिन्देशे गिरौ जालिर्लिंगं यत्रास्ति दर्शय

ဒေဝိန္ဒြ (အိန္ဒြ) သည် စိတ်ဝင်စားမှုဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ မုဆိုးအား ထပ်မံ ပြော၏— “ဘယ်ဒေသ၊ ဘယ်တောင်ပေါ်မှာ လင်္ဂရှိသော ဇာလီ ရှိသနည်း။ ငါ့အား ပြပါ (ပြောပြပါ)။”

Verse 82

लुब्धक उवाच । सुराष्ट्रदेशे विख्यातो यस्मिन्देशे सरस्वती । वाडवं शिरसा धृत्वा प्रविष्टा लवणोदधौ

မုဆိုးက ပြော၏— “နာမည်ကြီးသော သုရာဋ္ဌရဒေသ၌၊ ဆရஸဝတီမြစ်သည် ဝာဍဝ (မြေအောက်မီး) ကို ခေါင်းပေါ်တင်လျက် ဆားပင်လယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သည့် နာမည်ကျော် အရပ်တစ်ခု ရှိ၏။”

Verse 83

यत्र सा गोमती याति यत्रास्ते गन्धमादनः । उज्जयंतो गिरिवरो यत्र रैवतको गिरिः

“ဂိုမတီမြစ် စီးဆင်းရာနေရာ၊ ဂန္ဓမာဒန တည်ရှိရာနေရာ၊ အထူးမြတ်သော ဥဇ္ဇယန္တ တောင်ရှိရာနေရာ၊ ရైవတက တောင်ရှိရာနေရာ—”

Verse 84

तत्र वस्त्रापथं क्षेत्रं भवस्तत्र व्यवस्थितः । तत्रास्ते मृन्मयं लिंगं जालिमध्ये सुरोत्तम

“အဲဒီမှာ ဝတ္စြာပထ (Vastrāpatha) ဟုခေါ်သော သန့်ရှင်းသည့် က္ෂೇತ್ರ ရှိ၏။ အဲဒီမှာ ဘဝ (ရှီဝ) တည်ရှိတော်မူ၏။ ထို့အပြင်၊ အို နတ်တို့အထွတ်အမြတ်၊ ဇာလီအတွင်း၌ မြေဖြင့် ပြုလုပ်သော လင်္ဂ တည်ရှိ၏။”

Verse 85

इन्द्र उवाच । सहितैस्तत्र गंतव्यं पूजयिष्ये भवं स्वयम् । जालिमध्ये तथा लिंगं दर्शयस्व च लुब्धक

အိန္ဒြာက မိန့်တော်မူသည်။ «အားလုံးအတူတကွ ထိုနေရာသို့ သွားကြစို့။ ငါကိုယ်တိုင် ဘဝ(ရှီဝ)ကို ပူဇော်မည်။ အို မုဆိုး၊ ဇာလီအတွင်းရှိ လင်္ဂကိုလည်း ပြသပါ»။

Verse 86

परदारादिकं पापं दैत्यानां तु विकृंतने । वधे वृत्रस्य संजातं तत्सर्वं क्षालयाम्यहम्

«သူတစ်ပါး၏ မယားကို ချိုးဖောက်ခြင်းမှ စသော အပြစ်များ၊ ဒိုင်တျာတို့ကို ဖြတ်တောက်သတ်ဖြတ်ရာတွင် ရရှိသော အပြစ်များ၊ နှင့် ဝෘထ္ရကို သတ်ခြင်းမှ ပေါ်ပေါက်သော အပြစ်—ထိုအားလုံးကို ငါ ဆေးကြောဖယ်ရှားမည်»။

Verse 87

इत्युक्त्वा सहिताः सर्वे संप्राप्ता गिरिमूर्द्धनि । वाहनानि च ते त्यक्त्वा प्रस्थिताः पादचारिणः

ထိုသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက် အားလုံးအတူတကွ တောင်ထိပ်သို့ ရောက်ကြသည်။ ထို့နောက် ယာဉ်များကို စွန့်၍ ခြေလျင်ဖြင့် ထွက်ခွာကြ၏။

Verse 88

उज्जयन्तगिरेर्मूर्ध्नि गजराजः समागतः । तदाग्रचरणं तस्य ददौ मूर्धनि कारणात्

ဥဇ္ဇယန္တတောင်၏ ထိပ်ဖျားတွင် ဂဇရာဇ (ဆင်မင်း) ရောက်လာသည်။ ထို့နောက် အကြောင်းတစ်ရပ်ကြောင့် သူ၏ ရှေ့ခြေကို ထိပ်ပေါ်တွင် တင်လိုက်၏။

Verse 89

तेनाक्रान्तो गिरिवरस्तोयं सुस्राव निर्मलम् । गजपादोद्भवं वारि भविष्यति सदा स्थिरम्

သူက ဖိနှိပ်သဖြင့် ထူးမြတ်သော တောင်မှ သန့်ရှင်းသော ရေ စီးထွက်လာသည်။ ဆင်ခြေမှ ပေါ်ထွန်းသော ထိုရေသည် အမြဲတည်ကြည်၍ မပျောက်မလျော့ ဖြစ်လိမ့်မည်။

Verse 90

इति प्रोक्तं सुरेन्द्रेण लोकानां हितकाम्यया । सर्वे समागतास्तत्र यत्र जालिर्व्यवस्थिता

ဤသို့ လောကတို့၏ အကျိုးချမ်းသာကို မျှော်မှန်း၍ ဒေဝတို့၏ အရှင် အိန္ဒြာက မိန့်တော်မူ၏။ ထို့နောက် ဇာလီ တည်ရှိရာ အရပ်၌ အားလုံး စုဝေးလာကြ၏။

Verse 91

संपूज्य विविधैः पुष्पैर्माघमासे चतुर्दशी । तस्यां जागरणं कृत्वा सञ्जातो निर्मलो हरिः

မာဃလတွင် ဆယ့်လေးရက်နေ့၌ ပန်းမျိုးစုံဖြင့် ပူဇော်ကာ၊ ထိုည၌ ညအိပ်မပျော် စောင့်နိုးနေပြီးနောက် ဟရီသည် အညစ်အကြေးကင်းစင်၍ သန့်ရှင်းတော်မူ၏။

Verse 92

वस्त्रापथे भवं पूज्य हरिं रैवतके गिरौ । इन्द्रेश्वरं प्रतिष्ठाप्य संप्राप्तः स्वनिकतनम्

ဝတ္စရာပထ၌ ဘဝ (ရှီဝ) ကို ပူဇော်၍၊ ရైవတက တောင်ပေါ်၌ ဟရီကို ပူဇော်ကာ၊ အိန္ဒြေရှွရ လင်္ဂကို တည်ထောင်ပြီးနောက် မိမိ၏ နေရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိ၏။

Verse 93

लुब्धकोऽपि विमानेन संप्राप्तो हरिमन्दिरे । इत्युक्त्वा स भवो देवस्तत्रैवांतरधीयत

“မုဆိုးတောင်မှ ကောင်းကင်ယာဉ်ဖြင့် ဟရီ၏ ဘုရားကျောင်းသို့ ရောက်ပြီ” ဟုဆိုကာ၊ ထိုဘဝဒေဝ (ရှီဝ) သည် ထိုနေရာ၌ပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော်မူ၏။

Verse 94

वामनोपि ततश्चक्रे तत्र तीर्थावगाहनम् । यादृग्रूपः शिवो दृष्टः सूर्यबिंबे दिगंबरः

ထို့နောက် ဝါမနလည်း ထိုတီရ္ထ၌ ရေချိုးသန့်စင်၏။ သူသည် နေမင်း၏ ဝိုင်းအတွင်း၌ ထင်ရှားနေသော ဒိဂမ္ဗရ (အဝတ်မဝတ် သာသနာ့တပသ) ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် ရှီဝကို မြင်တွေ့၏။

Verse 95

पद्मासनस्थितः सौम्यस्तथा तं तत्र संस्मरन् । प्रतिष्ठाप्य महामूर्त्तिं पूजयामास वासरम्

ကြာပန်းအာသန၌ ထိုင်လျက် သဘောနူးညံ့၍ ထိုနေရာ၌ ထိုဘုရားကို သတိရကာ မဟာမూర్తိကို တည်ထောင်ပြီး တစ်နေ့လုံး ပူဇော်ခဲ့သည်။

Verse 96

मनोऽभीष्टार्थसिद्ध्यर्थं ततः सिद्धिमवाप्तवान् । नेमिनाथशिवेत्येवं नाम चक्रे स वामनः

စိတ်၌လိုလားသော အလိုတော် ပြည့်စုံစေရန် ထို့နောက် အောင်မြင်မှုကို ရရှိ하였다။ ထိုအခါ ဝာမနသည် ‘နేమိနာထ-ရှီဝ’ ဟု အမည်ပေး하였다။

Verse 97

भवस्य पश्चिमे भागे प्रत्यासन्ने धरातले । वामनो वसतिं चक्रे तीर्थे वस्त्रापथे तदा

ထို့နောက် ဘဝ (ရှီဝ) ဘုရားသခင်၏ အနောက်ဘက်အနီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝာမနသည် ဝတ်စရာပထ တီရ္ထ၌ နေထိုင်ရာကို တည်ဆောက်하였다။

Verse 98

अतो यवाधिकं प्रोक्तं तीर्थं देवैः सवासवैः । इंद्रेण कुर्वता देवं समागत्य भवाग्रतः

ထို့ကြောင့် ဝာသဝ (အိန္ဒြ) နှင့်အတူ ဒေဝတားတို့က ဤတီရ္ထကို ‘ယဝာဓိက’ ဟု ကြေညာ하였다။ အိန္ဒြသည် ဒေဝကို တည်ထောင်နေစဉ် ဘဝ (ရှီဝ) ရှေ့၌ စုဝေးလာကြသည်။

Verse 99

यवाधिकं प्रभासात्तु तीर्थमेतद्भवाज्ञया । अन्येषां षड्गुणं तीर्थं भविष्यति शिवाज्ञया

ဤတီရ္ထသည် ဘဝ (ရှီဝ) ၏ အမိန့်တော်ကြောင့် ‘ယဝာဓိက’ ဟု ခေါ်ကြပြီး ပရဘာသကိုပင် ကျော်လွန်သည်။ ထို့ပြင် ရှီဝ၏ အမိန့်တော်ကြောင့် အခြားတီရ္ထများထက် ကုသိုလ်အကျိုး ခြောက်ဆ ပိုမိုဖြစ်လာမည်။

Verse 100

इत्येतत्कथितं सर्वं किमन्यत्परिपृच्छसि

ဤသို့ အားလုံးကို ပြောပြီးပြီ; သင်သည် အခြားဘာကို မေးလိုသနည်း?

Verse 101

राजोवाच । शिवरात्रिप्रभावोयमतुलः परिकीर्त्तितः । अजानता कृता तेन लुब्धकेन पुरा श्रुतम्

မင်းကြီးက ဆိုသည်– «ရှီဝရာထရီ၏ မဟာအာနိသင်သည် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်အောင် ကြေညာထားပြီ။ ရှေးကာလ၌ ထိုမုဆိုးသည် အဓိပ္ပါယ်မသိဘဲပင် ထိုဝတ်ကို ပြုခဲ့ကြောင်း ငါကြားဖူးသည်»။

Verse 102

इदानीं वद कर्त्तव्या कथमन्यैर्जनैर्विभो । किं ग्राह्यं किं नु मोक्तव्यं शिवरात्र्यां वदस्व मे

ယခု မိန့်ကြားပါ၊ အရှင်ဘုရား– အခြားလူများက မည်သို့ ဆောင်ရွက်ရမည်နည်း။ ရှီဝရာထရီနေ့၌ ဘာကို လိုက်နာရမည်၊ ဘာကို ရှောင်ကြဉ်ရမည်ကို ကျွန်ုပ်အား မိန့်ပါ။

Verse 103

सारस्वत उवाच । संप्राप्य मानुषं जन्म ज्ञात्वा देवं महेश्वरम् । शिवरात्रिः सदा कार्या भुक्तिमुक्तिप्रदायिनी

သာရသ္ဝတက ဆိုသည်– လူ့ဘဝကို ရရှိပြီး မဟေရှ္ဝရကို ဘုရားအဖြစ် သိမြင်လျှင် ရှီဝရာထရီကို အမြဲတမ်း ဆောင်ရွက်သင့်သည်။ ၎င်းသည် လောကီအကျိုးနှင့် မောက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ပေးတတ်သည်။

Verse 104

ईदृशं जायते पुण्यमेकया कृतया नृप । ये कुर्वंति सदा मर्त्त्यास्तेषां पुण्यमनंतकम्

အို မင်းကြီး၊ တစ်ကြိမ်သာ ဆောင်ရွက်ခြင်းဖြင့်ပင် ထိုသို့သော ကုသိုလ် ပေါ်ပေါက်သည်။ အမြဲတမ်း ဆောင်ရွက်သော လူသားတို့၏ ကုသိုလ်သည် အဆုံးမရှိ ဖြစ်လာသည်။

Verse 105

द्वादशाब्दं व्रतमिदं कर्त्तव्यं प्रतिवत्सरम् । जीवितं चंचलं नृणां यदि कर्तुं न शक्यते

ဤဝ്രတကို ဆယ့်နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် ဆောင်ရွက်ရမည်၊ နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း စည်းကမ်းတကျ ထိန်းသိမ်းရမည်။ သို့ရာတွင် လူ့အသက်သည် မတည်မြဲသဖြင့် အကြာကြီး မဆောင်ရွက်နိုင်လျှင်…

Verse 106

तदा द्वादशभिर्मासैर्व्रत मेतत्समाप्यते । माघमासे चतुर्दश्यां प्रारम्भः क्रियते नृप

ထို့နောက် ဤဝ్రတကို ဆယ့်နှစ်လအတွင်း ပြီးစီးအောင် ဆောင်ရွက်နိုင်သည်။ အို မင်းကြီး၊ မာဃလတွင် စတုတ္ထဒသီ (၁၄ ရက်) နေ့၌ စတင်ပြုလုပ်ရသည်။

Verse 107

प्रतिमासं ततः कार्यं पौषांते तु समाप्यते । विघ्नश्चेज्जायते मध्ये कथं चिद्दैवयोगतः

ထို့နောက် လစဉ်လတိုင်း ဆောင်ရွက်ရမည်၊ ပေါုရှလ၏ အဆုံးတွင် ပြီးစီးသည်။ အလယ်တွင် မမျှော်လင့်သော ကံကြမ္မာကြောင့် အတားအဆီး တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပေါ်လာလျှင်…

Verse 108

न भवेद्व्रतभंगस्तु पुनः कार्यमनन्तरम् । द्वादशैव प्रकर्तव्याः कृत्वा संख्या विशेषतः

ဤသည်ကို ဝ్రတပျက်ကွက်ခြင်းဟု မယူဆရ; ချက်ချင်း ပြန်လည်ဆောင်ရွက်ရမည်။ အမှန်တကယ် ဆောင်ရွက်မှု ဆယ့်နှစ်ကြိမ်ကို အရေအတွက်တိတိကျကျ ပြည့်စုံအောင် ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 109

कृतं न नश्यते लोके शुभं वा यदि वाऽशुभम् । कृष्णायां तु चतुर्दश्यां कृतपूर्वाह्निकक्रियः

ဤလောက၌ ပြုလုပ်ခဲ့သော ကံသည် မပျောက်ကွယ်—ကောင်းသည်ဖြစ်စေ ဆိုးသည်ဖြစ်စေ။ ထို့ကြောင့် ကృష్ణပက္ခ၏ စတုတ္ထဒသီနေ့တွင် နံနက်ပိုင်း အခမ်းအနားများကို ပြီးစီးစေပြီးနောက်…

Verse 110

उपवासनियमो ग्राह्यो नद्यां स्नानं विधीयते । तदभावे तडागादौ कार्यं स्नानं स्वशक्तितः

အစာရှောင်ခြင်း၏ စည်းကမ်းကို လက်ခံကျင့်သုံးရမည်၊ မြစ်တွင် ရေချိုးခြင်းကိုလည်း ညွှန်ကြားထားသည်။ မရနိုင်ပါက ကန်၊ ရေကန်စသည်တို့တွင် မိမိစွမ်းအားအတိုင်း ရေချိုးရမည်။

Verse 111

तैलाभ्यंगो न कर्त्तव्यो न कार्यं गमनं क्वचित् । तीर्थसेवा प्रकर्त्तव्या तस्मिंश्चागमनं शुभम्

ဆီလိမ်းနှိပ်နယ်ခြင်း မပြုရ၊ အခြားနေရာများသို့ လှည့်လည်သွားလာခြင်းလည်း မပြုရ။ တီရ္ထ (tīrtha) သန့်ရှင်းရာနေရာကို စေဝာပြုရမည်၊ ထိုတီရ္ထသို့ သွားရောက်ခြင်းသည် မင်္ဂလာဖြစ်သည်။

Verse 112

शिवरात्रिः सदा कार्या लिंगे स्वायंभुवे नरैः । तदभावे महापुण्ये लिंगे वर्षशताधिके

လူတို့သည် အမြဲတမ်း စွယ်ံဘူ (svayambhū) လင်္ဂ၌ ရှိဝရాత్రိကို ကျင့်ဆောင်ရမည်။ ထိုသို့သော လင်္ဂ မရှိပါက အလွန်ပုဏ္ဏာကြီး၍ နှစ်တစ်ရာကျော် တည်ထားသော လင်္ဂ၌ ထိုဝတ်ကို ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 113

गिरौ वने समुद्रांते नद्यां यच्च शिवालये । तद्वै स्वायंभुवं लिंगं स्वयं तत्रैव संस्थितम्

တောင်ပေါ်၌ဖြစ်စေ၊ တောအတွင်း၌ဖြစ်စေ၊ ပင်လယ်ကမ်းစပ်၌ဖြစ်စေ၊ မြစ်ကမ်း၌ဖြစ်စေ၊ သီဝဘုရားကျောင်း၌ဖြစ်စေ—မည်သည့်နေရာတွင် တွေ့ရသော်လည်း—ထိုသည် စွယ်ံဘူ (svayambhū) လင်္ဂ ဖြစ်၍ ကိုယ်တိုင်ပင် ထိုနေရာ၌ တည်ရှိလာသောအရာဟု သိမှတ်ပါ။

Verse 114

वालुलिंगादिकं लिंगं पूजितं फलदं स्मृतम् । दिवा संपूज्य यत्नेन पुष्पधूपादिना नरः

သဲလင်္ဂ (vālulinga) စသည့် လင်္ဂတို့ကို ပူဇော်လျှင် အကျိုးပေးသည်ဟု ဆိုထားသည်။ နေ့ခင်းဘက်တွင် လူသည် ပန်း၊ နံ့သာမီး (ဓူပ) စသည်တို့ဖြင့် ကြိုးစား၍ သေချာစွာ ပူဇော်ရမည်။

Verse 115

वर्जयेन्मदिरां द्यूतं नारीं नखनिकृन्तनम् । ब्रह्मचर्यपरैः शांतैः कर्त्तव्यं समुपोषणम्

အရက်သောက်ခြင်း၊ လောင်းကစားခြင်း၊ ကာမစိတ်လိုက်စားခြင်းနှင့် လက်သည်းဖြတ်ခြင်းတို့ကို ရှောင်ကြဉ်ရမည်။ စိတ်ငြိမ်သက်၍ ဗြဟ္မစရိယကို ထိန်းသိမ်းကတိပြုသူတို့သည် အုပါဝါသ (အစာရှောင်) နှင့် ညအိပ်မပျော် စောင့်ထိန်းခြင်းကို မှန်ကန်စွာ ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 116

रात्रौ देवाग्रतो गत्वा कर्त्तव्याः सप्त पर्वताः । पक्वान्नफलतांबूलपुष्पधूपादिचर्चिताः

ညအချိန်တွင် ဘုရားရှေ့သို့ သွားရောက်၍ «ပရဝတ» ဟုခေါ်သော ပူဇော်အစု (အစုတောင်) ခုနစ်ခုကို ပြုလုပ်ရမည်။ ထိုအစုများကို ချက်ပြီးအစားအစာ၊ သစ်သီး၊ ကွမ်း၊ ပန်း၊ နံ့သာမီး (ဓూప) စသည့် ပူဇော်ပစ္စည်းများဖြင့် အလှဆင်ရမည်။

Verse 117

घृतेन दीपः कर्त्तव्यः पापनाशनहेतवे । यतो दीपस्य माहात्म्यं विज्ञेयं मुक्तिदायकम्

အပြစ်ပျက်စီးစေရန် ဂျီ (ghee) ဖြင့် မီးအိမ်ကို ထွန်းရမည်။ မီးအိမ်၏ မဟာတန်ခိုးကို မုက္ခတိ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ပေးသူဟု သိမှတ်ရမည်။

Verse 118

दीपः सदैव कर्त्तव्यो गृहे देवालये नरैः । दिवा निशि च संध्यायां दीपः कार्यः स्वशक्तितः

လူတို့သည် အိမ်တွင်လည်းကောင်း ဘုရားကျောင်းတွင်လည်းကောင်း မီးအိမ်ကို အမြဲထွန်းထားရမည်။ နေ့အချိန်၊ ညအချိန်နှင့် သန္ဓျာကာလတွင် မိမိစွမ်းအားအတိုင်း မီးအိမ်ကို ထွန်းရမည်။

Verse 119

किञ्चिदुद्द्योतमात्रेण देवास्तुष्यंति भूतले । पितॄणां प्रथमं दीपः कर्त्तव्यः श्राद्धकर्मणि

အလင်းရောင် အနည်းငယ်သာရှိစေကာမူ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒေဝတားတို့ ပျော်ရွှင်တုန့်ပြန်ကြသည်။ ထို့ပြင် ပိတೃ (ဘိုးဘွားဝိညာဉ်) များအတွက် အရင်ဆုံး သြရာဒ္ဓ (śrāddha) အခမ်းအနားတွင် မီးအိမ်ကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 120

रात्रौ जागरणं कार्यं यथा निद्रा न जा यते । शिवरात्रिप्रभावोऽयं श्रोतव्यः शिवसंनिधौ

ညအခါ အိပ်ငိုက်မလာစေရန် ညလုံးနိုးကြားစောင့်ကြည့်ရမည်။ ဤသည်မှာ သီဝရာထရီ၏ အာနုဘော်နှင့် ဂုဏ်တော်ဖြစ်၍ သီဝဘုရား၏ ရှေ့တော်၌ နားထောင်ရမည်။

Verse 121

शिवस्य चरितं रात्रौ श्रोतव्यं बहुविस्तरम् । गीतं नृत्यं तथा वाद्यं कर्तव्यं शिवसंनिधौ

ညအခါ သီဝဘုရား၏ လီလာနှင့် သာသနာတော်ဇာတ်ကြောင်းကို အသေးစိတ်ကျယ်ပြန့်စွာ နားထောင်ရမည်။ သီဝ၏ ရှေ့တော်၌ သီချင်းဆိုခြင်း၊ ကခြင်း၊ တူရိယာတီးခြင်းတို့ကိုလည်း ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 122

एवं सा नीयते रात्रिर्मुख्यं जागरणं यतः । रात्रौ देयानि दानानि शक्त्या वै तत्र जागरे

ထို့ကြောင့် ညကို ဤသို့ ဖြတ်သန်းရမည်၊ အဓိကကျသော အကျင့်တရားမှာ ညလုံးနိုးကြားခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုည၏ နိုးကြားစောင့်ကြည့်ချိန်တွင် မိမိစွမ်းအားအတိုင်း ဒါနပေးရမည်။

Verse 123

पुनः स्नात्वा प्रभाते तु कर्त्तव्यं शिवपूजनम् । पूजनीयाश्च यतयो भोजनाच्छादनादिभिः

ထို့နောက် မိုးလင်းချိန်တွင် ထပ်မံရေချိုးပြီး သီဝပူဇာကို ပြုလုပ်ရမည်။ ထို့ပြင် ရဟန်းတပသီတို့ကိုလည်း အစာအဟာရ၊ အဝတ်အစား စသည့် ပူဇာပစ္စည်းများဖြင့် ဂုဏ်ပြုရမည်။

Verse 124

तपस्विनां प्रदातव्यं भोजनं गृहमेधिभिः । द्वादशाष्टौ च चत्वारो भोक्तव्या एक एव वा

အိမ်ထောင်ရှင်တို့သည် တပသီများအား အစာအဟာရ ပေးလှူရမည်။ တစ်ဆယ့်နှစ်ယောက်၊ ရှစ်ယောက်၊ လေးယောက်—သို့မဟုတ် တစ်ယောက်တည်းပင် ကျွေးနိုင်သည်။

Verse 125

एकोऽपि ब्रह्मचारी यो ब्रह्मविच्छिवपूजकः । सहस्राणां समो भक्त्या गृहे संभोजितो भवेत्

ဗြဟ္မကို သိ၍ ရှိဝကို ပူဇော်သော ဗြဟ္မစာရီ တစ်ဦးတည်းပင်၊ အိမ်၌ သဒ္ဓါဖြင့် ကျွေးမွေးလျှင်၊ အထောင်ကို ကျွေးမွေးသကဲ့သို့ ကုသိုလ်တူ၏။

Verse 126

अक्षारालवणं पत्रे भोक्तव्यं वाग्यतैः स्वयम् । पुत्रमित्रकलत्राणां दातव्यं भोजनं पुरः

စကားကို ထိန်းသိမ်း၍ ကိုယ်တိုင်ပင် ရွက်ပေါ်တင်ထားသော အရသာမရှိ အငန်မပါသော အစာကို စားသင့်၏။ အရင်ဦးစွာ သားသမီး၊ မိတ်ဆွေ၊ ဇနီးတို့အား အစာပေးရမည်။

Verse 127

अनेन विधिना कार्या शिवरात्रिः शिवव्रतैः । द्वादशैता यदा पूर्णास्तिलपात्राणि वै तदा

ဤနည်းအတိုင်း ရှိဝ၏ ဝရတများဖြင့် ရှိဝရာထရီကို ကျင့်ဆောင်ရမည်။ ဤတစ်ဆယ့်နှစ်ပါး ပြည့်စုံသော်၊ ထိုအခါ နှမ်းပാത്ര တစ်ဆယ့်နှစ်လုံးကို (ပူဇော်/လှူဒါန်းရန်) ပြင်ဆင်ရမည်။

Verse 128

द्वादशैव प्रदेयानिगुरुब्राह्मणज्ञातिषु । व्रतांते गौः प्रदातव्या कृष्णा वत्सयुता दृढा

ထိုနှမ်းပാത്ര တစ်ဆယ့်နှစ်လုံးကို ဂုရု၊ ဗြာဟ္မဏများနှင့် ဆွေမျိုးတို့ထံ အမှန်တကယ် လှူဒါန်းရမည်။ ဝရတအဆုံးတွင် နွားကလေးပါသော အင်အားကောင်းသော အနက်ရောင်နွားမကို ပေးလှူရမည်။

Verse 129

सवस्त्राभरणा देया घंटाभरणभूषिता । अंगुलीयकवासांसि च्छत्रोपानत्कमण्डलु

ထိုနွားကို အဝတ်အစားနှင့် အလှဆင်ပစ္စည်းများပါအောင် ပေးလှူရမည်၊ ခေါင်းလောင်းအလှဆင်ဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားရမည်။ ထို့ပြင် လက်စွပ်များ၊ ဝတ်စုံများ၊ ထီး၊ ဖိနပ်နှင့် ကမဏ္ဍလု (ရေခွက်) ကိုလည်း ပေးလှူရမည်။

Verse 130

गुरवे दक्षिणा देयाब्राह्मणेभ्यः स्वशक्तितः । एवं कृत्वा ततो देयं तपस्विभ्योऽथ भोजनम् । मिष्टान्नं विविधं दत्त्वा क्षमाप्य च विसर्जयेत्

ဂုရုအား ဒက္ခိဏာကို ပေးလှူရမည်၊ ဗြာဟ္မဏများအားလည်း ကိုယ့်စွမ်းအားအတိုင်း လှူဒါန်းရမည်။ ထို့နောက် တပသီများအား အစာအဟာရ ကျွေးမွေးရမည်။ အမျိုးမျိုးသော ချိုမြိန်အစားအစာများကို လှူပြီးနောက် ခွင့်လွှတ်ပါဟု တောင်းပန်ကာ လေးစားစွာ ပြန်လွှတ်ရမည်။

Verse 131

एवं यः कुरुते सत्यं तस्य पापं न विद्यते । संतानमुत्तमं लब्ध्वा भुक्त्वा भोगाननुत्तमान्

ဤသို့ အမှန်တကယ် ပြုလုပ်သူအတွက် အပြစ်မကျန်တော့။ သားသမီးကောင်းမြတ်ကို ရရှိပြီး မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော ကောင်းကျိုးနှင့် သာယာမှုတို့ကို ခံစားရသည်။

Verse 132

दिव्यविमानमारूढो दिव्यस्त्रीपरिवेष्टितः । गतिवादित्रनिर्घोषैर्नीयते शिवमन्दिरे

ကောင်းကင်ဗိမာန်ပေါ် တက်စီး၍ ကောင်းကင်နတ်သမီးများ ဝန်းရံလျက်၊ လှုပ်ရှားသည့် နတ်တူရိယာများ၏ သံမြည်ဟုန်ဟုန်ကြားတွင် ရှိဝမန်ဒိရသို့ ခေါ်ဆောင်ခံရသည်။

Verse 133

तदेतत्कथितं पुण्यं शिवरात्रिव्रतं मया । कृतेन येन लोकानां सर्वपापक्षयो भवेत्

ဤသို့ပင် ငါသည် ကုသိုလ်ကြီးမားသော ရှိဝရာထရီ ဝရတကို ဖော်ပြခဲ့သည်။ ၎င်းကို ကျင့်ဆောင်ခြင်းဖြင့် လူတို့၏ အပြစ်အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားမည်။