Adhyaya 14

Verse 1

सारस्वत उवाच । वस्त्रापथे महाक्षेत्रे नगरे वामने पुरा । पुत्रशोकाभिसंतप्तो वसिष्ठो भगवानृषिः

သာရသွတ (Sārasvata) က ပြောသည်—အတိတ်ကာလ၌ ဝတ်စတြာပဋ (Vastrāpatha) မဟာသန့်ရှင်းရာကွင်းအတွင်းရှိ ဝာမန (Vāmana) မြို့၌၊ သားအပေါ် ဝမ်းနည်းပူဆွေးခြင်းကြောင့် မီးကဲ့သို့လောင်ကျွမ်းနေသော ဘုရားသခင်တော် အရိရှီ ဝသိဋ္ဌ (Vasiṣṭha) သည် (ထိုနေရာသို့ ရောက်လာ၏)။

Verse 2

आजगाम तपस्तप्तुं स्वर्णरेखानदीतटे । ईशानकोणे नगरात्स्वर्णरेखानदीजले

သူသည် သွားရောက်၍ သွင်ပြင်တရားတပသ (tapas) ကို ဆောင်ရွက်ရန် စွဝဏ္ဏရေးခါ (Svarṇarekhā) မြစ်ကမ်း၌ လာရောက်하였다—မြို့၏ အရှေ့မြောက်ဘက်ရှိ မြစ်ရေကမ်းနား၌ ဖြစ်သည်။

Verse 3

स्नात्वा ध्यात्वा शिवं देवं मनसाऽचिन्तयद्यदा । तदा रुद्रः समायातस्त्रिनेत्रो वृषभध्वजः । महर्षे तव तुष्टोऽहं किं करोमि वदस्व तत्

သူသည် ရေချိုးပြီး သမาธိဝင်ကာ စိတ်ထဲ၌ သီဝ (Śiva) ကို အာရုံပြုစဉ်၊ ထိုအခါ သုံးမျက်စိရှိ၍ နွားတံဆိပ်ကို သင်္ကေတအဖြစ် ထမ်းဆောင်သော ရုဒ္ဒရ (Rudra) သည် ရောက်လာပြီး—«အို မဟာရိရှီ၊ သင်အပေါ် ငါနှစ်သက်၏။ ပြောပါ—သင့်အတွက် ငါ ဘာကို လုပ်ပေးရမည်နည်း» ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 4

वसिष्ठ उवाच । यदि तुष्टो महादेव वरो देयो ममाधुना । तदाऽत्र भवता स्थेयं यावदाचंद्रतारकम्

ဝသိဋ္ဌက ပြော၏။ မဟာဒေဝ (ရှီဝ) သင်နှစ်သက်ပါက ယခု ချက်ချင်း ငါ့အား အပေးအယူတစ်ပါး ပေးတော်မူပါ—လနှင့် ကြယ်တို့ တည်ရှိသမျှ ကာလတိုင်အောင် ဤနေရာ၌ တည်နေတော်မူပါ။

Verse 5

अत्र स्नानं करिष्यंति ये नराः पापकर्मिणः । तेषां पापक्षयो देव कर्तव्यो भवता सदा

အပြစ်ကံ ပြုခဲ့သော လူတို့သည် ဤနေရာ၌ ရေချိုးကြလိမ့်မည်။ အို ဒေဝ၊ သူတို့၏ အပြစ်တို့ ပျက်ကွယ်သွားစေရန် သင်သည် အစဉ်မပြတ် ပြုတော်မူပါ။

Verse 6

नरा ये पापकर्माणः पूजयंति त्रिलोचनम् । तान्नरान्नय देवेश विमानैः शिवमंदिरम्

အပြစ်ကံ၌ ပါဝင်နေသော လူတို့ပင် သုံးမျက်စိရှင် (ရှီဝ) ကို ပူဇော်ပါက၊ အို ဒေဝရှင်တို့၏ အရှင်၊ ထိုသူတို့ကို ကောင်းကင်ယာဉ်များဖြင့် ရှီဝ၏ မန္တိရ-နိဝါသသို့ ခေါ်ဆောင်တော်မူပါ။

Verse 7

सारस्वत उवाच । तथेत्युक्ता हरो देवस्तत्रैवांतर धीयत । हिरण्यकशिपुं हत्वा नरसिंहो महाबलः । त्रैलोक्यमिंद्राय ददौ कालरुद्रं स्वयं ययौ

သာရသ္ဝတက ပြော၏—“အဲဒီလိုပဲ” ဟု။ ထိုသို့ ပြောကြားခံရသော် ဟရ (ရှီဝ) သည် ထိုနေရာ၌ပင် ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ထို့နောက် အင်အားကြီး နရသിംဟသည် ဟိရဏ္ယကသိပုကို သတ်ပြီး သုံးလောကကို အိန္ဒြာထံ အပ်နှံကာ မိမိသည် ကာလရုဒြာထံ သွားလေ၏။

Verse 8

तदन्वये बलिर्जातः स चातीव बला धिकः । एकातपत्रां पृथिवीं बलिश्चक्रे बलाधिकः । अकृष्टपच्या सुजला धरित्री सस्यशालिनी

ထိုမျိုးဆက်၌ ဘလိ ပေါ်ထွန်းလာ၍ အလွန်အမင်း အင်အားကြီး၏။ အင်အားအထက်ဆုံး ဘလိသည် မြေကြီးကို “ထီးတစ်လက်အောက်” ဟူ၍ တစ်အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် စည်းလုံးစေ၏။ မြေပြင်သည် မထွန်ယက်ဘဲပင် သီးနှံထွက်ကောင်း၍ ရေစိုပြေကာ ရိတ်သိမ်းစပါးသီးနှံ ပေါများလှ၏။

Verse 9

गन्धवंति च पुष्पाणि रसवंति फलानि च । आस्कन्धफलिनो वृक्षाः पुटके पुटके मधु

ပန်းများသည် မွှေးကြိုင်၍ သစ်သီးများသည် အရသာပြည့်ဝ၏။ သစ်ပင်တို့သည် ကိုယ်တိုင်တိုင်အထိ သီးပွင့်ကာ အပေါက်အခေါင်းတိုင်း၌ ပျားရည်ရှိ၏။

Verse 10

चतुर्वेदा द्विजाः सर्वे क्षत्रिया युद्धकोविदाः । गोषु सेवापरा वैश्याः शूद्राः शुश्रूषणे रताः

ဒွိဇတို့အားလုံးသည် ဝေဒလေးပါးကို ကျွမ်းကျင်ကြပြီး၊ က္ଷတ္တရိယတို့သည် စစ်ပညာ၌ ထူးချွန်ကြ၏။ ဝိုင်ရှျယတို့သည် နွားထိန်းစောင့်ရှောက်မှု၌ အလေးထားကြပြီး၊ ရှူဒြတို့သည် သစ္စာရှိစွာ ဝန်ဆောင်မှု၌ ပျော်ရွှင်ကြ၏။

Verse 11

सदाचारा जनपदा ईतिव्याधिविवर्जिताः । हृष्टपुष्टजनाः सर्वे सदानंदाः सदोद्यताः

မြို့ရွာနှင့် ဒေသများသည် အကျင့်စာရိတ္တကောင်းမွန်၍ ဘေးအန္တရာယ်နှင့် ရောဂါကင်းရှင်း၏။ လူအပေါင်းတို့သည် ပျော်ရွှင်သန်မာကာ အမြဲအာနန္ဒဖြစ်၍ အမြဲတက်ကြွလှုပ်ရှားကြ၏။

Verse 12

कुंकुमागुरुलिप्तांगाः सुवेषाः साधुमंडिताः । दारिद्र्यदुःखमरणैर्विमुक्ताश्चिरजीविनः

သူတို့၏ ကိုယ်အင်္ဂါများကို ကုಂಕုမနှင့် အဂရုသစ်နံ့သာဖြင့် လိမ်းထား၍ အဝတ်အစားကောင်းကောင်းဝတ်ဆင်ကာ သီလဂုဏ်ဖြင့် တန်ဆာဆင်ထား၏။ ဆင်းရဲခြင်း၊ ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် အချိန်မတိုင်မီ သေဆုံးခြင်းမှ လွတ်ကင်း၍ အသက်ရှည်ကြ၏။

Verse 13

दीपोद्द्योतितभूभागा रात्रावपि यथा दिने । विचरंति तथा मर्त्या देवा देवालये यथा

မြေပြင်တစ်လျှောက် မီးအိမ်များဖြင့် ထွန်းလင်းနေသဖြင့် ညအခါ၌ပင် နေ့ကဲ့သို့ ထင်ရှား၏။ ထိုအခါ လူတို့သည် နတ်ဘုရားတို့က နတ်ဗိမာန်အတွင်း လှည့်လည်သကဲ့သို့ လွတ်လပ်စွာ သွားလာကြ၏။

Verse 14

पृथिव्यां स्वर्गरूपायां राज्यं चक्रेऽसुरो बलिः । नित्यं विवाहवादित्रैर्नादितं भूपमंदिरम्

ကမ္ဘာမြေသည် ကောင်းကင်ကဲ့သို့ ဖြစ်လာသောအခါ အသူရ ဘာလီသည် နိုင်ငံကို အုပ်စိုး하였다။ နန်းတော်သည် နေ့စဉ် မင်္ဂလာပွဲဝါဒိတရားကဲ့သို့ တေးဂီတနှင့် တူရိယာသံများဖြင့် မြည်ဟည်းနေ하였다။

Verse 15

धरित्रीं बुभुजे दैत्यो देवराजो यथा दिवि । देवेन्द्रो बलिना नित्यं यज्ञैः संतोषितस्तदा

ဒೈတျ ဘာလီသည် ကမ္ဘာမြေကို ကောင်းကင်၌ ဒေဝရာဇာ ပျော်ရွှင်သကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်စွာ အုပ်ချုပ်하였다။ ထိုကာလ၌ ဒေဝိန္ဒြ (အိန္ဒြ) သည် ဘာလီ၏ ယဇ္ဉပူဇာများကြောင့် အမြဲတမ်း ကျေနပ်နေ하였다။

Verse 16

देवानां दानवानां च नास्ति युद्धं परस्परम् । एक एव महीपालो युद्धं नास्ति धरातले

ဒေဝတားနှင့် ဒာနဝတို့အကြား အပြန်အလှန် စစ်မရှိ하였다။ ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် အုပ်စိုးသူ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိ၍ မြေပြင်တစ်လျှောက် စစ်ပွဲမရှိခဲ့သည်။

Verse 17

सपत्नककलिर्नाम नास्ति युद्धं हरेर्गजैः । न सर्प्पनकुलैर्नित्यं न बिडालैश्च मूषकैः

မယားပေါင်းများအကြား ရန်ငြိုးဟု ခေါ်သော ပြိုင်ဆိုင်မှု မရှိခဲ့။ ခြင်္သေ့နှင့် ဆင်တို့အကြားလည်း တိုက်ပွဲမရှိ။ မြွေနှင့် မြွေဖမ်းကောင် (mongoose) တို့၊ ကြောင်နှင့် ကြွက်တို့အကြားလည်း အမြဲတမ်း ရန်ဖြစ်မှု မရှိခဲ့။

Verse 18

मैत्रीभावं गतं सर्वं जगत्स्थावर जंगमम् । त्रैलोक्यभ्रमणं कृत्वा नारदो नंदने वने

လှုပ်ရှားသောအရာနှင့် မလှုပ်ရှားသောအရာ အပါအဝင် ကမ္ဘာလောက အားလုံးသည် မေတ္တာမိတ်သဟာယ ဖြစ်သွား하였다။ သုံးလောကကို လှည့်လည်ပြီးနောက် နာရဒသည် နန္ဒန တောအုပ်သို့ ရောက်လာ하였다။

Verse 19

गतो न पश्यते युद्धं त्रैलोक्ये सचराचरे । तावत्तस्योदरे पीडा महती समजायत

သူသည် သွားလာနေသော်လည်း လောကသုံးပါးအတွင်း၊ လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာတို့အကြား စစ်ပွဲတစ်ခုမျှ မမြင်ရ။ သို့ရာတွင် ထိုအချိန်တည်းက သူ၏ဝမ်းဗိုက်၌ အလွန်ပြင်းထန်သော နာကျင်မှု ပေါ်ပေါက်လာ၏။

Verse 20

न मे स्नानादिना कार्यं तर्प्पणैः किं प्रयोजनम् । जपहोमादिना सर्वमन्यथा मम चेष्टितम्

ငါ့အတွက် ရေချိုးခြင်းစသည့်အရာများ မလိုအပ်တော့။ တර්ပဏ (tarpaṇa) လောင်းပူဇော်ခြင်းက ဘာအကျိုးရှိမည်နည်း။ ဂျပ (japa)၊ ဟောမ (homa) စသည့် အကျင့်အလုပ်အားလုံးသည် ငါ့အတွက် အလဟသ သို့မဟုတ် ရည်ရွယ်ချက်နှင့် ဆန့်ကျင်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီ။

Verse 21

तत्स्नानं यत्र युध्यन्ते गजा दंतविघट्टनैः । सा संध्या यत्र निहतैः कबन्धैर्भूर्विभूषिता

«ဒါပဲ ရေချိုးခြင်း» ဟူသည်မှာ ဆင်တို့သည် သွားတံများ တိုက်ခိုက်ကာ စစ်တိုက်နေသည့်နေရာ။ «ဒါပဲ ဆန္ဓျာဝန္ဒနာ» ဟူသည်မှာ သတ်ဖြတ်ခံရသူတို့၏ ခေါင်းမဲ့ကိုယ်ခန္ဓာများကြောင့် မြေပြင်က အလှဆင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည့်နေရာ။

Verse 22

कुंतघातविनिर्भिन्नगजकुम्भोद्भवासृजा । तृप्यंति यत्र क्रव्यादास्तर्पणं तन्मम प्रियम्

ငါနှစ်သက်သော တර්ပဏ (tarpaṇa) ဟူသည်မှာ လှံထိုးဒဏ်ကြောင့် ဆင်၏ကုပ် (temple) ကွဲထွက်ရာမှ စီးကျလာသော သွေးဖြင့် အသားစားသတ္တဝါတို့ စိတ်ကျေနပ်သည့်နေရာပင် ဖြစ်၏။

Verse 23

गजशीर्षैरगम्यास्ते निहताः क्षत्रिया रणे । स होमो यत्र हूयंते गजाश्च नरपुंगवाः

စစ်မြေပြင်၌ သတ်ဖြတ်ခံရသော ခ္ෂတ္ရိယတို့သည် ဆင်ခေါင်းများကြောင့် မဖြတ်သန်းနိုင်သည့်နေရာများတွင် လဲလျောင်းနေကြ၏။ «ဒါပဲ ဟောမ» ဟူသည်မှာ ဆင်များနှင့် လူတို့အနက် အမြင့်မြတ်ဆုံးသူများကို စစ်၏မီးထဲသို့ ပူဇော်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည့်နေရာပင် ဖြစ်၏။

Verse 24

शब्दाग्नौ नारदस्यायं होमस्त्रै लोक्यविश्रुतः । छिन्नपादशिरोहस्तैरंतरांत्रविलबितैः

စကားလုံးတို့၏ မီးအဂ္နိအတွင်း၌ နာရဒ၏ ဤ «ဟိုးမ» သည် လောကသုံးပါးတစ်လျှောက် ကျော်ကြားလာ၏—ခြေ၊ ခေါင်း၊ လက်တို့ ဖြတ်တောက်ကွဲပြား၍ အတွင်းအင်္ဂါများ ချိတ်ဆွဲကျနေသကဲ့သို့ မြင်ကွင်းတစ်ရပ်ဖြစ်၏။

Verse 25

यदर्च्यते भूमितलं तन्मे नित्यं सुरार्चनम् । किं देवैर्दिवि मे कार्यं किं मनुष्यैर्धरातले

မြေမျက်နှာပြင်ပေါ်၌ ပူဇော်အပ်သမျှသည်ပင် ငါ့အတွက် နေ့စဉ် ဒေဝပူဇော်ခြင်းဖြစ်၏။ ကောင်းကင်၌ရှိသော ဒေဝတို့ကို ငါ့မှာ အဘယ်လိုလိုအပ်သနည်း၊ မြေပေါ်ရှိ လူတို့ကိုလည်း အဘယ်လိုလိုအပ်သနည်း။

Verse 26

पन्नगैः किं तु पाताले न युध्यन्ते परस्परम् । तथा करिष्ये देवेन्द्रादुपेन्द्राच्च धरातले

ပာတားလ၌ နာဂတို့သည် အချင်းချင်း မတိုက်ခိုက်ကြသလော။ ထိုနည်းတူ မြေပေါ်၌ ငါသည် ဒေဝိန္ဒြ (အိန္ဒြ) နှင့် ဥပေန္ဒြ (ဗိဿဏု) တို့နှစ်ပါးလုံးကို ရင်ဆိုင်ယှဉ်ပြိုင်မည်။

Verse 27

रसातलं बलिर्यातु सत्यमस्तु वचो मम । जीवितेनापि राज्येन यदा दामोदरं हरिम्

«ဗလိသည် ရသာတလသို့ ဆင်းသက်ပါစေ၊ ငါ့စကားသည် သစ္စာဖြစ်ပါစေ။ အသက်နှင့် နိုင်ငံတော်ကိုပင် ပေးဆပ်ရသော်လည်း—ဒာမောဒရ ဟရိ (ဗိဿဏု) နှင့် ပတ်သက်သော အချိန်ရောက်လျှင်…»

Verse 28

तोषयिष्यति यत्नेन तदेन्द्रोऽसौ भविष्यति । देवेन्द्रो वृत्रहा भूत्वा भ्रष्टराज्यो भविष्यति

«သူသည် (ဘုရားရှင်ကို) ပျော်ရွှင်စေခြင်းအတွက် အားထုတ်ကြိုးပမ်းမည်၊ ထို့နောက် ထိုသူသည် အိန္ဒြဖြစ်လာမည်။ သို့ရာတွင် ဒေဝိန္ဒြသည် ဝෘတြကို သတ်သူဖြစ်လာပြီးနောက် အာဏာရဇ္ဇကို ဆုံးရှုံးမည်။»

Verse 29

यदा वस्त्रापथे गत्वा भवं भावेन पूजयेत् । सुराधिपस्तदा भूयो ब्रह्महत्याविवर्जितः

ဒေဝတို့၏အရှင်သည် ဝတ္စရာပထသို့ သွားရောက်၍ ဘဝ (ရှီဝ) ကို စိတ်နှလုံးအပြည့်ဖြင့် ပူဇော်သောအခါ၊ ထိုအခါ ထပ်မံ၍ ဗြဟ္မဟတ္တျာ အပြစ်မှ ကင်းလွတ်လာသည်။

Verse 30

अनेन मन्त्रजाप्येन स शांतोदरवे दनः । नारदो देवराजस्य समीपं सहसा ययौ

ဤမန္တရားကို ထပ်ခါတလဲလဲ ဂျာပခြင်းကြောင့် သူ၏အတွင်းစိတ်သည် ငြိမ်းချမ်းသွားသည်။ ထို့နောက် နာရဒသည် ဒေဝရာဇ၏ ရှေ့တော်သို့ ချက်ချင်း လျင်မြန်စွာ သွားရောက်하였다။

Verse 31

सिंहासनं समारुह्य नन्दने संस्थितो हरिः । आस्ते परिवृतो देवेर्देवराजो महाबलः

ဟရီ (အင်ဒြာ) သည် စင်္ဟာသနပေါ်သို့ တက်ရောက်၍ နန္ဒနဥယျာဉ်၌ ထိုင်နေသည်။ အင်အားကြီးသော ဒေဝရာဇသည် ဒေဝတို့က ဝိုင်းရံလျက် နေထိုင်하였다။

Verse 32

निरीक्षमाणो नृत्यन्तीं रंभां तां सुरसुन्दरीम् । आयांतं ददृशे देवो नारदं विस्मयान्वितः

ဒေဝ (အင်ဒြာ) သည် ကောင်းကင်အလှ ရမ္ဘား၏ အကကို ကြည့်ရှုနေစဉ်၊ နာရဒ လာရောက်လာသည်ကို မြင်၍ အံ့ဩသွား하였다။

Verse 33

अहो विरुद्धो भगवान्नारदो मयि दृश्यते । नृत्यते किं न वा नृत्ये गीयते किं न गीयते

«အို! ဂုဏ်သရေရှိသော နာရဒဘုရားသည် ငါ့အပေါ် မနှစ်သက်သကဲ့သို့ မြင်ရသည်။ အက မကရဘူးလား? သီချင်း မဆိုရဘူးလား?»

Verse 34

वाद्यतां तालमानैः किं यावच्चिंतापरो हरिः । ऋषिः समागतस्तावज्जलाभ्युक्षणत त्परः

ဟရီ (အိန္ဒြာ) သည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွင် နစ်မြုပ်နေစဉ် တာလအတိုင်းအတာနှင့် တီးခတ်သံများသည် အဘယ်အကျိုးရှိသနည်း။ ထိုအခါ ရှိတော်သည် ရောက်လာ၍ မင်္ဂလာအဖြစ် ရေဖျန်းပူဇော်ရန် စိတ်အာရုံတည်ခဲ့သည်။

Verse 36

महर्षे स्वागतं तेऽद्य कुतो वाऽग म्यते त्वया । स्नाने संध्यार्चने होमे कुशलं तव विद्यते

မဟာရိရှီတော်၊ ယနေ့ သင့်အား ကြိုဆိုပါ၏။ သင်သည် ဘယ်အရပ်မှ လာရသနည်း။ ရေချိုးခြင်း၊ သံဓျာပူဇော်ခြင်း (sandhyā) နှင့် မီးပူဇော်ဟိုးမ (homa) တို့၌ သင့်အခြေအနေ ကောင်းမွန်ပါသလော။

Verse 37

इति प्रोक्तो विहस्याथ बभाषे नारदो हरिम् । यद्येतज्जायते मह्यं किमन्येन प्रयोजनम्

ဤသို့ ပြောဆိုခံရသော် နာရဒသည် ရယ်မောကာ ဟရီအား ပြော၏— “ဤအရာသည် ငါ့အတွက် တကယ်ဖြစ်လာလျှင် အခြားအရာကို ဘာလိုအပ်မည်နည်း။”

Verse 38

प्रेक्षणीकस्य ते स्थानं नाहं पश्यामि स्वर्पते । यावद्राज्यं बलेस्तावत्त्वया मे न प्रयोजनम्

ကောင်းကင်၏ အရှင် စွဝရပတိတော်၊ သင့်အတွက် ကြည့်ရှုသူသာအဖြစ် ရပ်တည်ရာနေရာကို ငါမမြင်ပါ။ ဘလီ၏ အာဏာတော် မကုန်သေးသရွေ့ သင့်ကို ထိုသဘောဖြင့် ငါမလိုအပ်။

Verse 39

आदित्याद्या ग्रहाः सर्वे काल मानेन योजिताः । आहुत्या प्लाविता मेघा वर्षंति हृषिता भुवि

နေမှစ၍ ဂြိုဟ်အားလုံးသည် ကာလ၏ အတိုင်းအတာအရ လှုပ်ရှားကြ၏။ ထို့ပြင် အာဟုတိ (ပူဇော်သကာ) ဖြင့် ပြည့်ဝလာသော မိုးတိမ်တို့သည် ဝမ်းမြောက်စွာ မြေပြင်ပေါ်သို့ မိုးရွာချကြ၏။

Verse 40

रोगादिमरणं नास्ति यमो धर्मेण पीडितः

ရောဂါစသည့်အကြောင်းကြောင့် သေဆုံးခြင်း မရှိ; ယမမင်းတောင် ဓမ္မအားဖြင့် တားဆီးခံကာ နောက်ဆုတ်ရ၏။

Verse 41

एकातपत्रां पृथिवीं बुभुजे स नराधिपः । त्रैलोक्यनाथेति महानृपेति संग्रामविद्याकुशलेति नित्यम् । त्रैलोक्यलक्ष्मीकुचकामुकेति संस्तूयते चारणबंदिवृन्दैः

ထိုမင်းသည် တစ်ထီးတည်းအောက်၌ မြေပြင်ကို တစ်ပါးတည်းအုပ်စိုး၍ ခံစားခဲ့၏။ ချာရဏနှင့် ဘန်ဒီတို့၏ အစုအဝေးက နိတ്യം “လောကသုံးပါး၏ အရှင်”, “မဟာမင်း”, “စစ်ပညာကျွမ်းကျင်သူ”, “လောကသုံးပါး၏ လက္ခမီ၏ ရင်ခွင်ချစ်သူ” ဟူ၍ ချီးမွမ်းသီဆိုကြ၏။

Verse 42

ब्रह्मेति कृष्णेति हरेति भूमाविंद्रेति सूर्येति धनाधिपेति । देवारिनाथेति सुराधिपेति जेगीयते चारणबंदिवृन्दैः

မြေပြင်ပေါ်တွင် ချာရဏနှင့် ဘန်ဒီတို့၏ အစုအဝေးက သူ့ကို “ဗြဟ္မာ”, “ကృష్ణ”, “ဟရီ”, “အိန္ဒြ”, “သူရိယ”, “ဓန၏ အရှင်”, “ဒေဝတို့၏ ရန်သူများအပေါ် အရှင်”, “ဒေဝအုပ်စိုးသူ” ဟူ၍ သီဆိုချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 43

युद्धं विना दैत्यगणा हसंति मत्ताः प्रमत्ताः करिणो नदंति । रथाधिरूढाः पुरुषा भ्रमंति सेनाधिपा स्त्रीषु गृहे रमंति

“စစ်မရှိသော် ဒೈత్యအစုအဝေး ရယ်မောကြ၏; မူးယစ်၍ မသတိရှိသော ဆင်တို့ ဟိန်းဟောက်ကြ၏; ရထားစီးသော ယောကျာ်းတို့ လှည့်လည်ကြ၏; စစ်တပ်ခေါင်းဆောင်တို့ မိန်းမတို့နှင့် အိမ်၌ ပျော်မွေ့ကြ၏။”

Verse 44

यज्ञाग्निधूमेन नभो विराजते सुवर्णरूपा पृथिवी विराजते । शून्यं तु वेदैर्भुवनं च शोभते धिष्ण्यं बलेर्दैर्त्यैगणैश्च शोभते

“ယဇ်မီး၏ မီးခိုးကြောင့် ကောင်းကင် တောက်ပ၏; မြေပြင်သည် ရွှေရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပ၏။ သို့သော် လောကသည် ဝေဒတို့ကင်းမဲ့သကဲ့သို့ လွတ်လပ်ဗလာဖြစ်၏; ဘလိ၏ နန်းတော်သည် ဒೈత్యအစုအဝေးများကြောင့် တင့်တယ်လှ၏။”

Verse 45

बलिर्न जानाति सुराधिपं त्वां सुराश्च सर्वे बलियज्ञभोजिनः । त्वमेव तेऽरिं हृदि चिंतय स्वयं युक्तं तवेदं कथितं मयेति

ဗလိသည် သင်ကို ဒေဝတို့၏ အရှင်ဟု မသိမြင်၊ ဒေဝအားလုံးလည်း ဗလိ၏ ယဇ္ဉပူဇာမှ အဟာရကို ခံယူကြ၏။ ထို့ကြောင့် သင်သည် ကိုယ်တိုင် နှလုံးအတွင်း၌ ရန်သူကို စဉ်းစားတော်မူပါ; ငါပြောခဲ့သည်မှာ သင့်အတွက် သင့်လျော်၏။

Verse 46

रंभा न राजते रंगे मेनका त्वां न मन्यते । तिलोत्तमापि मनुते बलिराजं सुरेश्वरम्

ရಂಭာသည် မဏ္ဍပရင်္ဂ၌ မတောက်ပ၊ မေနကာသည် သင်ကို အမြင့်ဆုံးဟု မထင်။ တီလိုတ္တမာပင် ဗလိမင်းကို ဒေဝတို့၏ အရှင်ဟု ယူဆ၏။

Verse 47

उर्वशी चैव तं याति सुकेशा सह भाषते । मञ्जुघोषा मुखं वक्त्रं कृत्वा त्वां न निरीक्षते

ဥర్వရှီသည် ထိုသူထံ သွား၏၊ စုကေရှာသည် ထိုသူနှင့် စကားပြော၏။ မဉ္ဇုဃောသာသည် မျက်နှာကို လှည့်ကာ သင်ကို မကြည့်။

Verse 48

पुलोमा पुलकोद्भेदं न करोति बलिं विना । पौलोमी पुरतो गत्वा बलिं स्तौति च मंथरा

ပုလိုမာသည် ဗလိမရှိလျှင် ပျော်ရွှင်တုန်လှုပ်ခြင်းတောင် မဖြစ်။ ပေါလိုမီသည် အရှေ့သို့ သွားကာ ဗလိကို ချီးမွမ်း၏၊ မန္ထရာလည်း ထိုနည်းတူ ချီးမွမ်း၏။

Verse 49

नारदः पर्वतश्चैव हाहा हूहूश्च तुंबुरुः । बलिराज्यं प्रशंसंति रुद्रस्याग्रे मया श्रुतम्

နာရဒ၊ ပရဝတ၊ ဟာဟာ၊ ဟူးဟူး နှင့် တုမ္ဘုရုတို့သည် ဗလိမင်း၏ အာဏာအုပ်ချုပ်မှုကို ချီးမွမ်းကြ၏—ဤအရာကို ရုဒ္ဒရ၏ ရှေ့တော်၌ ငါကြားခဲ့၏။

Verse 50

आज्याहुतीभिः सन्तुष्टा ऋषयो ब्रह्मसद्मनि । ब्रह्मणोऽग्रे प्रशंसंति तदेवं कथितं मया

ဃီ (အာဇျ) ဖြင့် အဟူတိပူဇာများကြောင့် စိတ်တော်ကျေနပ်သည့် ရှိသီများသည် ဘြဟ္မာ၏ နေရာတော်၌ ဘြဟ္မာရှေ့တော်တွင် (သူ့ကို) ချီးမွမ်းကြ၏။ ထို့ကြောင့် ငါက ဤသို့ ပြောပြခဲ့သည်။

Verse 51

बृहस्पतिर्यदाचष्टे न तद्वाच्यं मया तव । इंद्राणी बलिनं मत्वा बलिं चित्रेषु पश्यति

ဗြဟස්ပတိ ပြောကြားသမျှကို ငါက မင်းအား မပြောသင့်။ အင်ဒြာဏီသည် ဘလိကို အင်အားကြီးသူဟု ထင်ကာ ပန်းချီရုပ်ပုံများထဲတွင် ဘလိကို ကြည့်ရှုနေ၏။

Verse 52

अनेन वाक्येन सुराधिपस्तु चचाल कोपावरितस्तदानीम् । गजेति वज्रेति जगाद सूतं समानयासिं कवचं रथं च

ဤစကားကြောင့် ဒေဝတို့၏ အရှင်သည် တုန်လှုပ်သွားပြီး ထိုခဏ၌ ဒေါသဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွား၏။ ထို့နောက် ရထားမောင်းသူအား “ဆင်ကိုလည်းကောင်း၊ ဝဇ္ရကိုလည်းကောင်း ယူလာ; ငါ၏ ဓား၊ ကာဝချ် (ကာကွယ်ဝတ်စုံ) နှင့် ရထားကိုပါ ယူလာ” ဟု ဆို၏။

Verse 53

रथेन सूर्यो मरुतो गजेन वृषेण रुद्रो महिषेण सौरिः । वाद्यंतु वाद्यानि रणाय मेऽद्य चण्डी गणेशास्त्वरिताः प्रयातु

စူရျသည် ရထားဖြင့် လာစေ၊ မရုတ်တို့သည် ဆင်ဖြင့် လာစေ၊ ရုဒြသည် နွားဖြင့် လာစေ၊ စော်ရီသည် ကျွဲဖြင့် လာစေ။ ယနေ့ ငါ၏ စစ်ပွဲအတွက် စစ်တီးဝိုင်းများကို တီးခတ်စေ၊ ချန်ဒီနှင့် ဂဏေရှတို့သည် လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာစေ။

Verse 54

दृष्ट्वा सुरेन्द्रं संक्रुद्धं बृहस्पतिरुदारधीः । ऋषिमध्ये गतो विद्वान्बभाषे समयोचितम्

အင်ဒြာ ဒေါသထွက်နေသည်ကို မြင်သော် ဉာဏ်ကြီးမားသည့် ဗြဟස්ပတိ—ပညာရှိသူ—သည် ရှိသီတို့အလယ်သို့ သွားကာ အချိန်အခါနှင့် ကိုက်ညီသော စကားကို ပြော၏။

Verse 55

सामाद्या नीतयः प्रोक्ताश्चतस्रो मनुना पुरा । सामसाध्येषु कार्येषु दण्डस्तेन न पात्यताम्

ရှေးကာလ၌ မနုသည် «သာမ» (ညှိနှိုင်းသဘောတူခြင်း) မှစ၍ နီတိလမ်းစဉ် လေးပါးကို ဟောကြားခဲ့သည်။ သာမဖြင့် ပြီးမြောက်နိုင်သော ကိစ္စများတွင် ဒဏ်ခတ်ခြင်း မသုံးစေ။

Verse 56

अतो ह्युपेन्द्र्माहूय मंत्रयन्तु सुरोत्तमाः । तदधीनं जगत्सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम्

ထို့ကြောင့် ဥပေန္ဒြ (Upendra) ကို ခေါ်ယူ၍ နတ်တို့အထွတ်အမြတ်များ ဆွေးနွေးကြစေ။ လောကသုံးပါးနှင့် လှုပ်ရှားသည့်အရာ မလှုပ်ရှားသည့်အရာ အားလုံးသည် သူ့အပေါ် မူတည်နေသည်။

Verse 57

विनष्टेषु च कार्येषु तस्य वाच्यं शुभाशुभम् । स एव प्रथमं गच्छेत्पृथिव्यां स्वार्थसिद्धये

လုပ်ငန်းများ ပျက်စီးသွားသောအခါ မင်္ဂလာနှင့် အမင်္ဂလာကို သူ့အား ပြောကြားရမည်။ ထို့ပြင် မိမိရည်ရွယ်ချက် ပြည့်စုံစေရန် သူကိုယ်တိုင် ပထမဦးစွာ မြေပြင်သို့ ထွက်ခွာသင့်သည်။

Verse 58

तथेति देवैर्विज्ञप्तस्तथा चक्रे सुरेश्वरः । मन्दरेऽथ गिरौ विष्णुः सत्यलोकात्समागतः

နတ်တို့က ထိုသို့ လျှောက်ထားသဖြင့် နတ်ဘုရင်သည် «အဲဒီလိုပဲ» ဟု သဘောတူကာ ထိုအတိုင်း ဆောင်ရွက်하였다။ ထို့နောက် မန္ဒရတောင်ပေါ်သို့ ဗိဿဏုသည် သတ္တျလောကမှ ရောက်လာ하였다။

Verse 59

ऋषयस्तत्र ते यांतु समानेतुं जनार्द्दनम् । इत्युक्तो नारदः स्वर्गात्स्नातुं प्राप्तः स मन्दरे

«ရိရှီတို့သည် ထိုနေရာသို့ သွား၍ ဇနာရ္ဒန (Janārdana) ကို ခေါ်ဆောင်လာကြစေ» ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ထိုသို့ အမိန့်ရသဖြင့် နာရဒ (Nārada) သည် ကောင်းကင်ဘုံမှ ဆင်းလာကာ မန္ဒရသို့ ရေချိုးရန် ရောက်လာ하였다။

Verse 60

गौतमोऽत्रिर्भरद्वाजो विश्वामित्रोऽथ कश्यपः । जमदग्निर्वसिष्ठश्च संप्राप्ता हरिमन्दिरे

ဂေါတမ၊ အတြိ၊ ဘရဒ္ဝါဇ၊ ဝိශ්ဝာမိတ္တရ၊ ကশ্যပ—ထို့ပြင် ဇမဒဂ္နိနှင့် ဝသိဋ္ဌတို့လည်း ဟရိ၏ ဘုရားကျောင်းသို့ ရောက်လာကြ၏။

Verse 61

गिरौ गंगा जले स्नानं संध्यां चक्रे स नारदः । यावदास्ते तदा हृष्टा वालखिल्या महर्षयः

တောင်ပေါ်၌ နာရဒသည် ဂင်္ဂါရေ၌ ရေချိုးကာ သန္ဓျာကర్మကို ပြု၏။ သူနေစဉ်အတွင်း ဝါလခိလျ မဟာရိရှိတို့သည် ဝမ်းမြောက်ပီတိဖြစ်ကြ၏။

Verse 62

विनयेनाभिवाद्याथ कथयामास नारदः । ऋषयो मन्दरे प्राप्ता विष्णुं नेतुं सुरालये

နာရဒသည် နှိမ့်ချစွာ ဦးညွှတ်ကန်တော့ပြီး ပြော၏—“မုနိတို့သည် မန္ဒရသို့ ရောက်လာကာ ဝိષ્ણုကို ဒေဝလောကသို့ ခေါ်ဆောင်ရန် ဖြစ်သည်” ဟု။

Verse 63

ऋषयो दर्शनं कर्त्तुं भवतामपि युज्यते । तदेतद्वचनं श्रुत्वा हर्षितास्ते महर्षयः

“သင်တို့လည်း ရိရှိတို့၏ ဒർശနကို ရယူရန် သွားသင့်၏” ဟု။ ထိုစကားကို ကြားသော် မဟာရိရှိတို့သည် ဝမ်းမြောက်ကြ၏။

Verse 64

अंगुष्ठपर्वमात्रांस्तान्वामनान्हरिमन्दिरे । गतान्गंगाजले स्नातुं वालखिल्यान्पुरो हरिः

ဟရိသည် ဟရိဘုရားကျောင်းမှ ထွက်ကာ ဂင်္ဂါရေ၌ ရေချိုးရန် သွားသော ဝါလခိလျတို့—လက်မအဆစ်အရွယ်သာရှိသည့် ပုဂ္ဂိုလ်ငယ်ရိရှိများ—၏ ရှေ့မှ ဦးဆောင်သွား၏။

Verse 65

जहास वामनान्सर्वान्भाविकार्यबलात्ततः । ब्रह्मपुत्रा वालखिल्याः सर्वे ते शंसितव्रताः

ထို့နောက် ဖြစ်လာမည့်ကိစ္စ၏ အင်အားကြောင့် သူသည် အရပ်ပုသော ရှင်သန်ပညာရှိတို့အားလုံးကို ရယ်မောလှောင်ပြောင်하였다။ ထို ဝါလခိလျာတို့သည် ဘြဟ္မာ၏ သားတော်များဖြစ်၍ ချီးမွမ်းခံရသော ဝရတများဖြင့် ထင်ရှားကြသည်။

Verse 66

लज्जान्विताः क्रोधपरा उच्चैरूचुः परस्परम् । केनापि देवकार्येण वामनोऽयं भविष्यति

အရှက်နှင့်ပြည့်၍ ဒေါသကြီးကာ သူတို့သည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အမြင့်သံဖြင့် အော်ဟစ်ကြသည်—“ဘယ်သို့သော နတ်ဘုရား၏ တာဝန်ကြောင့် ဤသူသည် အရပ်ပုသူ ဖြစ်လာမည်နည်း?”

Verse 67

ऋषिभिर्वि ष्णुना सर्वे प्रतिबोध्य प्रसादिताः । भाग्यमोक्षः कदा विष्णोर्भविष्यति तदुच्यताम्

ရိရှီတို့နှင့်အတူ ဗိဿနုက သူတို့အားလုံးကို သင်ကြား၍ ကရုဏာဖြင့် သက်သာစေပြီးနောက်၊ သူတို့က ဆိုကြသည်—“အို ဗိဿနု၊ ကံကြမ္မာအရ သတ်မှတ်ထားသော မောက္ခသည် မည်သည့်အခါ ရောက်မည်နည်း။ ကျေးဇူးပြု၍ ကြေညာပါ။”

Verse 68

प्रभासादधिकं क्षेत्रं यदा वस्त्रापथं भवेत् । भविष्यति तदा वृद्धिर्ध्रुवमण्डलव्यापिनी । तथा वस्त्रापथं क्षेत्रं भविष्यति यवाधिकम्

ဝတ္စရာပထသည် ပရဘာသာထက် ပိုမိုမြင့်မြတ်သော သန့်ရှင်းရာကွင်း ဖြစ်လာသောအခါ၊ ၎င်း၏ ဂုဏ်ရောင်ခြည်သည် မုချ တိုးပွား၍ ကောင်းကင်မဏ္ဍလတစ်လျှောက်လုံး ပျံ့နှံ့လိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ဝတ္စရာပထ၏ သန့်ရှင်းကွင်းသည် အမြဲတမ်း ပိုမိုစည်ပင်ထင်ရှားလာလိမ့်မည်။

Verse 69

दृष्ट्वा सोमेश्वरं देवं दोषमुक्तो भविष्यति । असाध्यसाधनी शक्तिर्भविष्यति स्थिरा तव

သောမေရှွရ နတ်ဘုရားကို ဖူးမြင်ခြင်းဖြင့် အပြစ်အနာအဆာတို့မှ လွတ်ကင်းလာမည်။ ထို့ပြင် သင်အတွက် မဖြစ်နိုင်သကဲ့သို့ ထင်ရသည့်အရာကိုပါ ပြီးမြောက်စေနိုင်သော တည်ငြိမ်သည့် အင်အားတစ်ရပ် ပေါ်ပေါက်လိမ့်မည်။

Verse 70

वस्त्रापथे सोमनाथं यः पश्यति स पश्यति । इन्द्रोपेन्द्रौ समालिंग्याथासीनौ तौ वरासने

ဝတ်စတြာပထ၌ သောမနာထကို မြင်သူသည် အမြင့်ဆုံးသော သတ္တဝါတရားကို အမှန်တကယ် မြင်သူဖြစ်၏။ ထိုနေရာ၌ အိန္ဒြာနှင့် ဥပေန္ဒြာတို့ အပြန်အလှန် ဖက်တွယ်လျက် အထူးမြတ်သော ပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေကြသည်ကိုလည်း မြင်ရ၏။

Verse 71

विष्णुरुवाच । किं ते कार्यं देवराज तदवश्यं करोम्यहम्

ဗိဿနုက ပြော၏— «အို ဒေဝရာဇ၊ သင်၏လိုအပ်ချက်သည် အဘယ်နည်း။ ထိုအရာကို ငါ မလွဲမသွေ ဆောင်ရွက်ပေးမည်»။

Verse 72

इन्द्र उवाच । हिरण्यकशिपोर्वंशे बलिर्दैत्यो महा बलः । तेनेदं सकलं व्याप्तं देवा यज्ञभुजः कृताः

အိန္ဒြာက ပြော၏— «ဟိရဏ္ယကသိပု၏ မျိုးရိုး၌ ဘလိဟူသော ဒိုင်တျာကြီးတစ်ဦး ရှိ၏၊ အလွန်အင်အားကြီး၏။ သူကြောင့် ဤအလုံးစုံသော နယ်မြေတစ်ဝန်းလုံး လွှမ်းမိုးခံရပြီး၊ ဒေဝတို့သည် ယဇ္ဉပူဇာ၏ အပိုင်းကိုသာ စားသုံးရသူများအဖြစ် သာကျန်ကာ အာဏာကို ဆုံးရှုံးရ၏»။

Verse 73

देवलोके भूमिलोको गतः सर्वोऽपि केशव । यावन्नो विकृतिं याति पूर्ववैरमनुस्मरन् । भ्रष्टराज्यो बलिस्तावत्पातालमधितिष्ठतु

«အို ကေသဝ၊ မြေပြင်လောကသည် တကယ်တမ်း ဒေဝလောက၏ အုပ်ချုပ်မှုအတွင်းသို့ ရောက်သကဲ့သို့ ဖြစ်လာပြီ။ သူသည် အဟောင်းရန်ငြိုးကို သတိရလျက် ငါတို့အပေါ် စိတ်ပျက်ပြား၍ မကောင်းသို့ မလှည့်မီအထိ၊ ရာဇာအာဏာကျဆုံးသော ဘလိကို ပာတာလ၌ နေထိုင်စေကြပါစို့»။

Verse 74

सूर्यसोमान्वये कश्चिद्राजा भवतु भूतले

«နေမင်း–လမင်း မျိုးရိုးမှ ရာဇာတစ်ပါးသည် မြေပြင်ပေါ်၌ ပေါ်ထွန်းလာပါစေ»။

Verse 75

सारस्वत उवाच । इत्येतद्वचनं श्रुत्वा स्वयं संचिन्त्य चेतसा । तथा करिष्ये तं प्रोच्य मुनीन्प्राह जनार्दनः

သာရသ္ဝတ မုနိက ပြောသည်—ဤစကားကို ကြားပြီးနောက် ဇနာရ္ဒန သခင်သည် မိမိစိတ်၌ ဆင်ခြင်ကာ «ဤအတိုင်း ငါပြုမည်» ဟု ပြန်ဆိုပြီး မုနိတို့အား မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 76

ऋषयस्तत्र गच्छंतु कारयन्तु महामखम् । अहं तत्रागमिष्यामि साधयिष्यामि तं बलिम्

«ရိရှီမုနိတို့သည် ထိုနေရာသို့ သွား၍ မဟာယဇ္ဉကို ကျင်းပစေကြ။ ငါလည်း ထိုနေရာသို့ လာမည်၊ ထိုဘလိအရေးကို အောင်မြင်စေ၍ ထိန်းချုပ်မည်» ဟု မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 77

इत्युक्ता मुनयः सर्वे गतास्ते यज्ञमण्डपे । द्वादशाहो महायज्ञः प्रारब्धः सर्वदक्षिणः

ထိုသို့ မိန့်တော်မူသဖြင့် မုနိအားလုံးသည် ယဇ္ဉမဏ္ဍပသို့ သွားကြသည်။ ထိုနေရာတွင် ဒွါဒသနေ့ကြာ မဟာယဇ္ဉကို စတင်ကျင်းပ၍ ဒက္ခိဏာနှင့် လှူဒါန်းမှုတို့ ပြည့်စုံ하였다။

Verse 78

सुराष्ट्रदेशं विख्यातं क्षेत्रं वस्त्रापथं नृप । तस्य दक्षिणदिग्भागे बलेः सिद्धं महापुरम्

အို မင်းကြီး၊ နာမည်ကြီးသော သုရာෂ္ဍရ ဒေသ၌ ဝတ္စရာပထ ဟူသော ထင်ရှားသည့် သန့်ရှင်းကွင်းရှိသည်။ ထိုကွင်း၏ တောင်ဘက်ပိုင်းတွင် ဘလိ၏ အောင်မြင်တည်မြဲသော မဟာမြို့တော် ရှိနေသည်။

Verse 79

क्षेत्राद्बहिः समारब्धो यज्ञः सर्वस्वदक्षिणः । शुक्रेणामन्त्रिताः सर्वे मुनयो यज्ञकर्मणि । अतिहृष्टो बलिर्यज्ञे ददौ दानान्यनेकधा

သန့်ရှင်းကွင်း၏ အပြင်ဘက်တွင် မိမိ၏ စည်းစိမ်အားလုံးကို ဒက္ခိဏာအဖြစ် ဆက်ကပ်သည့် ယဇ္ဉကို စတင်하였다။ သုက္ကရာ၏ ဖိတ်ကြားမှုကြောင့် မုနိအားလုံးကို ယဇ္ဉကိစ္စအတွက် ခေါ်ယူခဲ့သည်။ ဘလိသည် အလွန်ပျော်ရွှင်၍ ထိုယဇ္ဉတွင် အလှူဒါနများကို မျိုးစုံပေးလှူ하였다။

Verse 80

स्वर्णपात्रेषु सर्वेषु दीयते भोजनं बहु । अतिथिर्ब्राह्मणो विद्वान्सर्वस्वेनापि पूज्यते । दानाद्यज्ञो भवेत्पूर्णो दानहीनो वृथा भवेत्

ရွှေခွက်များအတွင်း အစားအစာများကို များစွာ ပေးလှူကျွေးမွေး하였다။ ပညာရှိ ဗြာဟ္မဏ ဧည့်သည်ကို မိမိ၏ ဥစ္စာအားလုံးဖြင့်ပင် ရိုသေကာ ပူဇော်သင့်သည်။ ယဇ္ဉသည် ဒါနဖြင့် ပြည့်စုံလာပြီး ဒါနမရှိလျှင် အလဟသ ဖြစ်သည်။

Verse 81

एतस्मिन्नेव काले तु विष्णुर्वामनतां गतः । मध्यदेशे चतुर्वेदो ब्राह्मणस्तीर्थयात्रिकः । महोदरो ह्रस्वभुजः खञ्जपादो महाशिराः

ထိုအချိန်တည်းကပင် ဗိဿနုသည် ဝါမန ရုပ်သဏ္ဍာန်ကို ခံယူ하였다။ မဓျဒေသ၌ လေးဝေဒကို ကျွမ်းကျင်သိမြင်သော ဗြာဟ္မဏ ဘုရားဖူးအဖြစ် ပေါ်ထွန်း၍ ဗိုက်ကြီး၊ လက်တို၊ ခြေထော့၊ ခေါင်းကြီး ဖြစ်하였다။

Verse 82

महाहनुः स्थूलजंघः स्थूलग्रीवोऽतिलंपटः । श्वेतवस्त्रो बद्धशिखश्छत्रोपानत्कमण्डलून्

မေးရိုးထင်ရှား၍ ခြေတံထူ၊ လည်ပင်းထူကာ အလွန်မလှပသကဲ့သို့ ထင်ရ하였다။ အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ်၍ ဆံပင်ကို ထုံးချည်ထားကာ ထီး၊ စလစ်ဖိနပ်နှင့် ကမဏ္ဍလု (ရေခွက်) ကို ဆောင်ထား하였다။

Verse 83

द्रष्टुं तीर्थान्यनेकानि बभ्राम स महीतले । सुराष्ट्रदेशे संप्राप्तः क्षेत्रे वस्त्रापथे द्विजः

တီर्थများစွာကို ဖူးမြင်လို၍ သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လှည့်လည်သွားလာ하였다။ ထိုဗြာဟ္မဏသည် ဆုရာဋ္ဌရဒေသသို့ ရောက်လာပြီး ဝஸ္တရာပထ သန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ၌ တည်ရောက်하였다။

Verse 84

स्वर्णरेखा नदीतीरे चिंतयामास वामनः । प्रथमं किं भवं दृष्ट्वा यामि सोमेश्वरं शिवम्

ရွှေရೇಖာ မြစ်ကမ်းပေါ်တွင် ဝါမနသည် စဉ်းစားတော်မူသည်—“ပထမဦးစွာ ဘဝ (ရှီဝ) ကို ဖူးမြင်ပြီးနောက် ဆိုမေရှွရ ရှီဝထံ သွားရမလား?”

Verse 85

अथ सोमेश्वरं पूज्य पश्चाद्यास्यामि मन्दरम् । इति चिन्तापरो भूत्वा कृत्यं सञ्चिन्त्य चेतसा । अत्र स्थितः सोमनाथं पूजयिष्यामि निश्चितम्

«အရင်ဆုံး သောမေရှွရကို ပူဇော်မည်၊ ထို့နောက် မန္ဒရသို့ သွားမည်» ဟု စိတ်တွင် အလေးအနက် စဉ်းစားကာ တာဝန်ကို နှလုံးသားဖြင့် သေချာစွာ ချိန်ဆကာ ဆုံးဖြတ်သည်—«ဤနေရာ၌ နေထိုင်လျက် သောမနာထကို မလွဲမသွေ ပူဇော်မည်»။

Verse 86

वस्त्रापथे महाक्षेत्रे भवं सोमेश्वरं वृथा । पूजयंति जना नित्यं तथा कार्यं मया धुवम्

«ဝတ်စရာပထ မဟာကေတ္တရ၌ လူတို့သည် နေ့စဉ် ဘဝ—သောမေရှွရကို ပူဇော်ကြသော်လည်း အဓိပ္ပါယ်မသိဘဲ ဖြစ်၍ အကျိုးမထင်ရှား။ ထို့ကြောင့် ဤအမှုကို ငါက သေချာတိကျစွာ မှန်ကန်အောင် ပြုလုပ်ရမည်»။

Verse 87

देशानामुत्तमो देशो गिरीणामुत्तमो गिरिः । क्षेत्राणामुत्तमं क्षेत्रं नदीनामुत्तमा सरित्

ဒေသများအနက် ဤဒေသသည် အကောင်းဆုံးဒေသ၊ တောင်များအနက် ဤတောင်သည် အမြင့်မြတ်ဆုံးတောင်၊ ကေတ္တရများအနက် ဤကေတ္တရသည် အမြတ်ဆုံးသန့်ရှင်းရာကေတ္တရ၊ မြစ်များအနက် ဤရေစီးသည် အထူးမြတ်ဆုံးရေစီး ဖြစ်သည်။

Verse 88

दिव्यं वनं वनानां तु देवानामुत्तमो भवः । यदा सोमेश्वरो देवो भूमिं भित्त्वा भविष्यति

ဤသည်မှာ တောများအနက် အကောင်းဆုံးဖြစ်သော ဒိဗ္ဗတောဖြစ်၏။ ဘဝ (ရှီဝ) သည်လည်း ဒေဝများအနက် အမြင့်မြတ်ဆုံးဖြစ်၏။ သောမေရှွရ ဒေဝသည် မြေကို ခွဲဖောက်၍ ဤနေရာ၌ ပေါ်ထွန်းလာမည့်အခါ…

Verse 89

तदाम्रमण्डले दिव्यं क्षेत्रमेतद्यवाधिकम् । चैत्र शुक्लचतुर्दश्यामग्निसाधनतत्परः

ထိုအခါ မန်ကျည်းတောဝန်းအတွင်း၌ ဤဒိဗ္ဗကေတ္တရသည် ပိုမိုအထူးမြတ်လာ၏။ ချိုင်တြ လပြည့်ဘက် (သုက္လပက္ခ) ဆယ့်လေးရက်နေ့တွင် မီးသင်္ကာရ (အဂ္နိသာဓန) အကျင့်တရား၌ အလေးအနက် စူးစိုက်လျက်…

Verse 90

ऊर्ध्वबाहुः सूर्यकाले भवं तावत्स पश्यति । मध्यंदिनं परं याते दिननाथे विलंबिते

နေထွက်ချိန်တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်တင်၍ ထိုအချိန်အတွင်း ဘဝ (ရှီဝ) ကို မြင်တွေ့၏။ မွန်းတည့်ကာလ ကျော်လွန်ပြီး နေမင်းသည် နောက်ကျကာ ဆက်လက်တည်နေသော်…

Verse 91

अग्नि तापांगसंतप्तस्तावत्पश्यति शंकरम् । सोमनाथं शिवं शांतं सर्वदेवनमस्कृतम् । अर्घ्येण पुष्पमिश्रेण जलमिश्रेण भामिनि

မီးအပူကြောင့် ကိုယ်အင်္ဂါများ ပူလောင်သော်လည်း ထို့နောက် ရှင်ကရာ—ဆိုမနာထ၊ ငြိမ်းချမ်းသော ရှီဝ၊ နတ်အားလုံးက ဦးညွှတ်ကန်တော့သောသူကို မြင်တွေ့၏။ အို လှပသောမိန်းမရေ၊ ပန်းရောအာဃျရေ နှင့် ရေဖြင့်ပူဇော်သကာရော၍…

Verse 92

सारस्वत उवाच । भूमिं भित्त्वाथ देवेशः स्वयं सोमेश्वरः स्थितः । लिंगरूपो महादेवो यावदाब्रह्मवासरम्

သာရသ္ဝတက ပြောသည်။ မြေကြီးကို ခွဲဖောက်ပြီးနောက် နတ်တို့၏အရှင်—ဆိုမေရှ္ဝရ ကိုယ်တိုင်—ထင်ရှားစွာ ရပ်တည်၏။ မဟာဒေဝသည် လင်္ဂရုပ်ဖြင့် ဗြဟ္မာ၏နေ့ (ကမ္ဘာနေ့အဆုံး) အထိ တည်နေ၏။

Verse 93

सोमेश्वर उवाच । सिद्धस्त्वं मत्प्रसादेन कार्यं सिद्धं भविष्यति । इत्युक्तो वामनो देवं प्रत्युवाच महेश्वरम्

ဆိုမေရှ္ဝရက မိန့်သည်။ «ငါ၏ကျေးဇူးကြောင့် သင်သည် ပြည့်စုံပြီးသား၊ သင်၏ရည်ရွယ်ချက်လည်း အောင်မြင်လိမ့်မည်» ဟု။ ထိုသို့ မိန့်ကြားခံရသော် ဝါမနသည် မဟေရှ္ဝရဘုရားအား ပြန်လည်လျှောက်၏။

Verse 94

वामन उवाच । यदि तुष्टो महादेव यदि देयो वरो मम । तदाऽत्र लिंगे स्थातव्यमस्तु दिव्यं पुरो मम

ဝါမနက ပြောသည်။ «အို မဟာဒေဝ၊ သင်နှစ်သက်ပါက၊ ငါ့အား အခွင့်တော်ပေးမည်ဆိုပါက—ဤနေရာ၌ ဤလင်္ဂအတွင်း တည်နေပါစေ၊ ငါ့မြို့ရှေ့၌ ဒိဗ္ဗသန္နိဋ္ဌာန်အဖြစ်» ဟု။

Verse 95

यस्तु स्वायंभुवं लिंगं वामने नगरे मम । पूजयिष्यति ब्रह्मघ्नो गोघ्नो वा बालघातकः

ငါ၏ ဝာမန နဂရ၌ ကိုယ်တိုင်ပေါ်ထွန်းသော လိင်္ဂကို ပူဇော်မည်သူမဆို—ဗြာဟ္မဏ သတ်သူ၊ နွားသတ်သူ သို့မဟုတ် ကလေးသတ်သူဖြစ်စေ—

Verse 96

गुरुद्रोही स्वर्णचोरो मुच्यते सर्वपातकैः । निर्दोषः पूजयेद्यस्तु सकृत्सोमेश्वरं हरम्

ဂုရုကို သစ္စာဖောက်သူနှင့် ရွှေခိုးသူသည် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်၏။ ထို့ပြင် မလှည့်ကွက်မရှိသောစိတ်ဖြင့် ဟရ (သီဝ) ဖြစ်သော သိုမေရှ္ဝရကို တစ်ကြိမ်တည်းပင် ပူဇော်သူမဆို၊

Verse 97

मृतो विमानमारुह्य दिव्यस्त्रीपरिवेष्टितः । संस्तूयमानो दिक्पालैर्यातु स्वर्गे शिवालये

သေဆုံးသောအခါ ကောင်းကင်ရထားပေါ်သို့ တက်ရောက်၍ ဒေဝီမိန်းမတို့ ဝန်းရံလျက်၊ ဒိက္ပာလတို့၏ ချီးမွမ်းသံကြားရပြီး၊ သီဝ၏ နန်းတော်ဖြစ်သော ကောင်းကင်ဘုံသို့ သွားပါစေ။

Verse 98

ब्रह्मलोकमतिक्रम्य रुद्रलोके स गच्छतु । तथेत्युक्त्वा सोमनाथस्तत्रैवान्तरधीयत

«ဗြဟ္မာလောကကိုတောင် ကျော်လွန်၍ ရုဒြလောကသို့ သူသွားပါစေ» ဟုဆိုပြီး၊ «အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်စေ» ဟု သိုမနာထ (Somnātha) မိန့်တော်မူကာ ထိုနေရာတင်ပင် ပျောက်ကွယ်သွား၏။

Verse 99

प्रकाश्य वामनो लिगं सोमनाथं स्वयंभुवम् । प्राप्तज्ञानो लब्धवृद्धिर्ययौ द्रष्टुं भवं हरम्

သိုမနာထ၏ ကိုယ်တိုင်မွေးဖွားသော လိင်္ဂကို ထင်ရှားပြပြီးနောက်၊ ဗြာဟ္မဏ ဝာမနသည် အမှန်တရား၏ ဉာဏ်ကို ရရှိကာ ဓမ္မအင်အား တိုးပွားလျက်၊ ဘဝ (Bhava) ဟုခေါ်သော ဟရ (သီဝ) ကို ဖူးမြင်ရန် ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 100

गंगाद्याः सरितः सर्वाः स्वर्णरेखाजले स्थिताः । एतां सोमेश्वरोत्पत्तिं ये शृण्वंति नराः स्त्रियः । सर्वपापक्षयस्तेषां जायते नात्र संशयः

ဂင်္ဂါမြစ်မှစ၍ မြစ်အားလုံးသည် စွဝဏ္ဏရေးခါ၏ ရေထဲ၌ တည်ရှိကြ၏။ သောမေရှွရ၏ ပေါ်ပေါက်လာပုံကို ကြားနာသော ယောက်ျားမိန်းမတို့၏ အပြစ်အားလုံး ပျက်ကွယ်သွားသည်—သံသယမရှိ။