Adhyaya 11

Verse 1

ईश्वर उवाच । सारस्वतस्य विप्रस्य श्रुत्वा भोजनृपो वचः । विवर्णवदनो भूत्वा प्रगृह्यांघ्री वचोऽब्रवीत्

ဣရှ္ဝရ မိန့်သည်—ဗြာဟ္မဏ သာရသ္ဝတ၏ စကားကို ကြားသော် ဘောဇ ဘုရင်သည် မျက်နှာဖြူဖျော့သွား၏။ ထို့နောက် (မုနိ၏) ခြေတော်ကို ကိုင်လျက် ဤစကားတို့ကို ပြော하였다။

Verse 2

मुने नैवं त्वया वाच्यं गंतव्यं निश्चितं मया । नराणां पुण्यदा यात्रा कथयस्व कथं भवेत्

အို မုနိ၊ ဤသို့ မပြောသင့်ပါ။ ငါ သွားရန် အတည်ပြုဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ။ လူတို့အတွက် ဘုန်းကုသိုလ်ပေးသော တီရ္ထယာတရာ မည်သို့ ဖြစ်လာသည်ကို ပြောပြပါ။

Verse 3

किं ग्राह्यं किं च मोक्तव्यं किं देयं किं न दीयते । तीर्थोपवासः स्नानं च संध्यास्नानविधिक्रमः । पूजा निद्रा जपो रात्रौ सर्वं संक्षेपतो वद

ဘာကို လက်ခံရမည်၊ ဘာကို စွန့်ပစ်ရမည်နည်း။ ဘာကို ပေးရမည်၊ ဘာကို မပေးသင့်နည်း။ တီရ္ထ၌ ဥပဝါသ (အစာရှောင်)၊ ရေချိုးခြင်း၊ သန္ဓျာရေချိုး အစီအစဉ်၊ ပူဇာ၊ အိပ်စက်ခြင်းနှင့် ညဘက် ဂျပ (မန္တရရွတ်) အားလုံးကို အကျဉ်းချုပ် ပြောပါ။

Verse 4

सारस्वत उवाच । सुराष्ट्रदेशे गन्तव्यं गिरौ रैवतके यदि । नृप यात्राविधिं वक्ष्ये त्वमेकाग्रमनाः शृणु

သာရஸ္ဝတက ပြောသည်—“အို မင်းကြီး၊ သုရာဋ္ဌရဒေသသို့၊ ရైవတက တောင်သို့ သွားလိုပါက၊ ငါသည် တီရ္ထယာတရာ၏ သင့်လျော်သော စည်းကမ်းနည်းလမ်းကို ရှင်းပြမည်။ စိတ်ကို တစ်ချက်တည်း စုစည်း၍ နားထောင်ပါ။”

Verse 5

बृहस्पतिबलं गृह्य सूर्यं संतर्प्य चोत्तमम् । वामतः पृष्ठतः सर्वं वृत्वा संशोध्य वासरम्

“ဗြဟ္စပတိ၏ အင်အားကို ထည့်သွင်းစဉ်းစား၍၊ အထွတ်အမြတ်သော နေဘုရားကို ပူဇာကာ စိတ်ကျေနပ်အောင် ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ ဘယ်ဘက်၌ သန့်ရှင်းရာကို ထားကာ ပတ်လည်လှည့် (ပရဒက္ခိဏာ) ပြု၍၊ ထိုနောက် သင့်လျော်သော နေ့ရက်ကို သေချာစွာ စိစစ်ရမည်။”

Verse 6

चंद्रलग्नं ग्रहाज्ज्ञात्वा बलिष्ठाज्जन्मराशितः । शकुनं च शुभं लब्ध्वा प्रस्थातव्यं नृपैर्नृप

“ဂြိုဟ်များမှ လ၏ လဂ္န (လတက်) ကို သိရှိပြီး၊ အထူးသဖြင့် မိမိ၏ အင်အားအကြီးဆုံး မွေးရာ ရာသီကို အခြေခံကာ၊ ကောင်းမွန်သော နိမိတ်လက္ခဏာ (သကုန) ကို ရရှိလျှင်၊ မင်းများနှင့် အုပ်ချုပ်သူများသည် ထွက်ခွာသင့်သည်၊ အို မင်းကြီး။”

Verse 7

तीर्थे सदैव गंतव्यं सर्वे मासाश्च शोभनाः । तिथयश्चोत्तमाः सर्वाः स्नानदानार्चनादिषु

တီရ္ထသို့ အချိန်မရွေး သွားနိုင်၏။ လအားလုံး မင်္ဂလာရှိပြီး၊ ရေချိုးခြင်း၊ လှူဒါန်းခြင်း၊ ပူဇော်ခြင်းနှင့် ဆက်စပ်ကర్మများအတွက် တိထိအားလုံး အထူးကောင်းမြတ်၏။

Verse 8

अष्टम्यां च चतुर्दश्यां मासांते पूर्णिमादिने । संक्रांतौ ग्रहणे काला एते प्रोक्ता भवार्चने

အဋ္ဌမီနေ့၊ စတုရ္ဒသီနေ့၊ လကုန်၊ ပုဏ္ဏမီနေ့၊ သင်္ကြာန္တိကာလ၊ ဂြဟဏကာလ—ဤကာလများကို ဘဝ (ရှီဝ) ကို ပူဇော်ရန် အထူးကာလဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 9

कैलासं पर्वतं त्यक्त्वा देवीं देवांश्च संगतान् । वैशाखे पंचदश्यां तु भूमिं भित्त्वा भवोऽभवत्

ကೈလာသတောင်ကို စွန့်၍၊ ဒေဝီနှင့် စုဝေးလာသော ဒေဝတားတို့နှင့်အတူ၊ ဝိုင်ရှာခလတွင် တစ်ဆယ့်ငါးရက်နေ့၌ ဘဝ (ရှီဝ) သည် မြေကြီးကို ခွဲဖောက်ကာ ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 10

तस्मिन्नेव दिने देवी स्वर्णरेखा नदी तलात् । पंथानं वासुकिं प्राप्य सर्वपापप्रणाशनी

ထိုနေ့တည်းက ဒေဝီသည် အောက်မှ ပေါ်ထွက်လာ၍ စွဝဏ္ဏရေးခါ မြစ်အဖြစ် ဖြစ်လာကာ၊ “ဝါဆုကိ” ဟု ခေါ်သော လမ်းကြောင်းသို့ ရောက်ခဲ့သည်။ သူမသည် အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးသူဖြစ်၏။

Verse 11

ऐरावतपदाक्रांत उज्जयन्तो महागिरिः । सुस्राव तोयं बहुधा गजपादोद्भवं शुचि

အဲရာဝတ၏ ခြေဖဝါးဖြင့် ဖိနင်းခံရသော မဟာတောင် ဥဇ္ဇယန္တသည်၊ ဆင်ခြေရာမှ ပေါက်ဖွားသော သန့်ရှင်းသည့် ရေကို လမ်းကြောင်းများစွာဖြင့် စီးဆင်းထွက်လာစေ하였다။

Verse 12

देवा ब्रह्मादयः सर्वे गंगाद्याः सरितस्तथा । वस्त्रापथे महाक्षेत्रे भवभावेन संगताः

ဗြဟ္မာမှစ၍ နတ်တော်အပေါင်းတို့နှင့် ဂင်္ဂါမှစသော မြစ်အပေါင်းတို့သည်လည်း ဝတ်စြာပထ မဟာပုဏ္ဏကေတၱရ၌ စုဝေးကာ ဘဝ (ရှီဝ) အပေါ် သဒ္ဓါ-ဘက္တိဖြင့် တစ်စည်းတစ်လုံးတည်း ဖြစ်ကြ၏။

Verse 13

वस्त्रापथस्य क्षेत्रस्य प्रमाणं शृणु भूपते । हरस्य त्यजतो भूमौ पतितं वस्त्रभूषणम्

အို မင်းကြီး၊ ဝတ်စြာပထ ပုဏ္ဏကေတၱရ၏ အတိုင်းအတာကို နားထောင်ပါ။ ဟရ (ရှီဝ) သည် စွန့်ပစ်သည့်အခါ သူ၏ ဝတ်ရုံ-အလှဆင်ပစ္စည်းသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်ခဲ့၏။

Verse 14

तावन्मात्रं स्मृतं क्षेत्रं देवैर्वस्त्रापथं कृतम् । उत्तरेण नदी भद्रा पूर्वस्यां योजनद्वयम्

ဤမျှသာကို နတ်တော်တို့က တည်ထောင်ခဲ့သော ဝတ်စြာပထ ပုဏ္ဏကေတၱရဟု မှတ်သားကြသည်။ မြောက်ဘက်တွင် ဘဒ္ရာ မြစ်ရှိပြီး အရှေ့ဘက်၌ ယောဇနာ နှစ်ခုအထိ ကျယ်ဝန်း၏။

Verse 15

दक्षिणेन बलेः स्थानमुज्जयन्तो नदीमनु । अपरस्यां परं नद्यो संगमं वामनात्पुरात्

တောင်ဘက်တွင် ဥဇ္ဇယန္တီ မြစ်တလျှောက် ဘလိ၏ သန့်ရှင်းရာနေရာရှိ၏။ အနောက်ဘက်တွင်လည်း ဝါမန၏ ရှေးဟောင်းကာလမှ နာမည်ကြီးသော မြစ်များ၏ ထပ်ဆုံရာ (သင်္ဂမ) ရှိ၏။

Verse 16

एतद्वस्त्रापथं क्षेत्रं भुक्तिमुक्तिप्रदायकम् । क्षेत्रस्य विस्तरो ज्ञेयो योजनानां चतुष्टयम्

ဤ ဝတ်စြာပထ ပုဏ္ဏကေတၱရသည် လောကီအကျိုး (ဘုဂ္ဂ) နှင့် မောက္ခ (မုက္ခ) နှစ်ပါးလုံးကို ပေးစွမ်း၏။ ကေတၱရ၏ ကျယ်ဝန်းမှုကို ယောဇနာ လေးခုဟု သိမှတ်ရမည်။

Verse 17

वैशाखपंचदश्यां तु भवो भावेन भूपते । पूज्यते शिवलोके तु स्थीयते ब्रह्मवासरम्

ဝိုင်သာခ လပြည့်နေ့၌ အို မင်းကြီး၊ ဘဝ (ရှီဝ) ကို သဒ္ဓါဖြင့် ပူဇော်ကြ၏။ ထို့နောက် ရှီဝလောက၌ “ဗြဟ္မာ၏ တစ်နေ့” အရွယ် ကြာမြင့်စွာ နေထိုင်ရ၏။

Verse 18

अतो वसंते संप्राप्ते प्रयाणं कुरु भूपते । निगृह्य नियमान्भूत्वा शुचिः स्नातो जितेन्द्रियः

ထို့ကြောင့် နွေဦးရောက်လာသော် အို မင်းကြီး၊ ခရီးထွက်လော့။ စည်းကမ်းတရားများကို ခံယူကာ သန့်ရှင်း၍ ရေချိုးပြီး အင်ဒြိယများကို ထိန်းချုပ်ထားလော့။

Verse 19

गजवाजिरथांस्त्यक्ता पदाभ्यां याति यो नरः । पुष्पकेण विमानेन स याति शिवमंदिरम्

ဆင်၊ မြင်း၊ ရထားတို့ကို စွန့်၍ ခြေဖြင့်သာ သွားသော လူသည် ပုဿပက ဝိမာနဖြင့် ရှီဝ၏ မန္ဒိရသို့ ရောက်၏။

Verse 20

एकभक्तेन नक्तेन तथैवायाचितेन च । भिक्षाहारेण तोयेन फलाहारेण वा यदि

အကယ်၍ (ခရီးတွင်) တစ်နေ့တစ်ကြိမ်သာ စားခြင်း၊ သို့မဟုတ် ညဘက်သာ စားခြင်းကို ပြု၍၊ ထို့ပြင် အထူးအစားအစာ မတောင်းဘဲ၊ ဘိက္ခာအစာ၊ ရေ၊ သို့မဟုတ် သစ်သီးတို့ဖြင့်သာ အသက်မွေးလျှင်—

Verse 21

उपवासेन कृच्छ्रेण शाकाहारेण याति यः । स याति सुन्दरीवृन्दैर्वीज्यमानो गणैर्दिवि

အစာရှောင်ခြင်း၊ ကೃစ္ฉရ (ခက်ခဲသော ဝတ်) ကို ဆောင်ခြင်း၊ သို့မဟုတ် ဟင်းရွက်အစိမ်းသာ စား၍ သွားသောသူသည် ကောင်းကင်၌ လှပသော မိန်းမအစုတို့က လေကာပေးလျက်၊ ရှီဝ၏ ဂဏများက လိုက်ပါလျက် သွားရ၏။

Verse 22

मलस्नानं विना मार्गे पादाभ्यंगविवर्जितः । मलधारी क्षीणतनुर्यष्टिहस्तो जितेन्द्रियः

လမ်းခရီးတွင် သန့်စင်ရေချိုးခြင်းမရှိ၊ ခြေထောက်ကို ဆီလိမ်းခြင်းလည်းမရှိ; ဖုန်အညစ်ကို သယ်ဆောင်ကာ ကိုယ်ခန္ဓာပိန်လှီ၊ တောင်တံကို ကိုင်၍ အာရုံများကို အနိုင်ယူထားသူ—

Verse 23

शीतातपजलक्लिष्टः शिवस्मरणतत्परः । यदि याति नरो याति स भित्त्वा सूर्यमंडलम्

အအေး၊ အပူနှင့် မိုးရေကြောင့် ပင်ပန်းနာကျင်သော်လည်း၊ ရှိဝကို သတိရခြင်း၌ အာရုံစိုက်နေသူ—ဤသို့ သွားလျှင် လူသည် ရည်မှန်းရာသို့ ရောက်ကာ နေရောင်ဝိုင်းကိုပင် ထိုးဖောက်တက်ရောက်၏။

Verse 24

नरकस्थानपि पितॄन्मातृतः पितृतो नृप । अक्षयं सप्त सप्तैव नयेदेवं शिवालये

အို မင်းကြီး၊ နရက၌ ကျရောက်နေသော ဘိုးဘွားများပင်—မိခင်ဘက်နှင့် ဖခင်ဘက်—ထိုနေရာမှ ဆက်လက်မြှောက်တင်ခံရ၏။ ဤသို့ ရှိဝ၏ အာလယသို့ ရောက်လျှင် မကုန်ခန်းဘဲ ခုနှစ်နှင့် ခုနှစ်ကို ကယ်တင်ပို့ဆောင်၏။

Verse 25

लुण्ठन्भूमौ यदा याति मृगचर्मावगुंठितः । दण्डप्रमाणभूमेर्वा संख्यां कुर्वन्नरो यदि

လူတစ်ယောက်သည် သမင်အရေဖြင့် ဖုံးအုပ်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လိမ့်လျား၍ သွားလျှင်၊ သို့မဟုတ် တောင်တံအလျားအတိုင်း မြေကို တိုင်းတာကာ ရေတွက်၍ တပသ်/ဘုရားဖူးအဖြစ် ပြုလျှင်…

Verse 26

अरण्ये निर्जले स्थाने जलांतःपरिपीडितः । शरण्यं शंकरं कृत्वा मनो निश्चलमात्मनः

တောအုပ်တွင် ရေမရှိသောနေရာ၌ အတွင်းစိတ်၌ ရေငတ်ခြင်းကြောင့် နာကျင်ပင်ပန်းနေစဉ်၊ ရှင်ကရာကို အားကိုးရာအဖြစ် ထားကာ မိမိစိတ်ကို မလှုပ်မယှက် တည်ငြိမ်စေသင့်၏။

Verse 27

सप्तद्वीपवतीं पृथ्वीं समुद्रवसनां नृप । स लब्ध्वा बहुभिर्यज्ञैर्यज्ञे दत्त्वा च मेदिनीम्

အို မင်းကြီး၊ သမုဒ္ဒရာကို အဝတ်ကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားသော တိုက်ကြီးခုနစ်ပါ မြေကြီးကို ရရှိပြီး၊ ယဇ္ဈပွဲများစွာ ပြုလုပ်ကာ၊ ထိုမြေကြီးကိုပင် ယဇ္ဈတန်ဖိုးအဖြစ် လှူဒါန်းခဲ့သော်…

Verse 28

सप्तभौमविमानस्थो दिव्यदेहो हराकृतिः । निरीक्ष्य मेदिनीं मंदं कृत मंगलमण्डनम्

အထပ်ခုနစ်ပါ ကောင်းကင်ယာဉ်ပေါ်၌ ထိုင်လျက်၊ ဒိဗ္ဗကိုယ်တော်နှင့် ဟရ (ရှီဝ) ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်ထားသူသည်၊ မင်္ဂလာတန်ဆာဖြင့် တောက်ပသည့် မြေကြီးကို နူးညံ့စွာ ကြည့်ရှု၏။

Verse 29

मृगनेत्राभुजस्पर्शलग्नपीनपयोधरः । गीतवाद्यविनोदेन सत्यलोकं व्रजेन्नरः

မြင့်မြတ်သော မိန်းမတော်များ—မုဆိုးမကဲ့သို့ မျက်လုံးလှပ၍ အနားကပ်ဖက်တွယ်ကာ ရင်သားပြည့်ဝမှု ထိတွေ့စေသူများ—နှင့်အတူ၊ သီချင်းနှင့် တူရိယာသံတို့ဖြင့် ပျော်ရွှင်လျက် ထိုသူသည် သတ္တယလောက (Satyaloka) သို့ သွားရောက်၏။

Verse 30

विधाय भुजवेगं वा पादौ बद्ध्वा शनैः शनैः । मौनेन मानुषो मायां त्यक्त्वा याति शिवालये

လက်အားဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးသွားစေကာမူ၊ သို့မဟုတ် ခြေထောက်ကို ချည်နှောင်ပြီး တဖြည်းဖြည်း အလွန်နှေးကွေးစွာ သွားကာမူ၊ လူသည် မောန (တိတ်ဆိတ်ခြင်း) အားဖြင့် မာယာကို စွန့်လွှတ်၍ ရှီဝ၏ နေရာတော် (Śivālaya) သို့ ရောက်၏။

Verse 31

ब्रह्मघ्नो वा सुरापो वा स्तेयी वा गुरुतल्पगः । कृतघ्नो मुच्यते पापैर्मृतो मुक्तिमवाप्नुयात्

ဗြာဟ္မဏကို သတ်သူဖြစ်စေ၊ အရက်သောက်သူဖြစ်စေ၊ ခိုးသူဖြစ်စေ၊ ဆရာ၏ အိပ်ရာကို လွန်ကျူးသူဖြစ်စေ၊ ကျေးဇူးမသိသူဖြစ်စေ—ထိုသူသည် အပြစ်များမှ လွတ်ကင်းပြီး၊ သေဆုံးသောအခါ မုက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ရရှိ၏။

Verse 32

मातरं पितरं देशं भ्रातरं स्वजनबांधवान् । ग्रामं भूमिं गृहं त्यक्त्वा कृत्वा चेंद्रियसंयमम्

မိခင်၊ ဖခင်၊ မွေးရပ်မြေ၊ ညီအစ်ကိုများနှင့် ကိုယ်ပိုင်ဆွေမျိုးမိတ်ဆက်တို့ကို စွန့်လွှတ်ကာ—ရွာ၊ မြေယာ၊ အိမ်ကိုလည်း ထားခဲ့ပြီး—အင်ဒြိယများကို ထိန်းချုပ်သည့် သမယကို ကျင့်လေ၏…

Verse 33

गृहीत्वा शिवसंस्कारं नरो भ्राम्यति भूतले । द्रष्टुं तीर्थान्यनेकानि पुण्यान्यायतनानि च

ရှီဝ၏ သံသရာကင်းစင်စေသော သင်္ကာရ/ဝတ္တရားကို လက်ခံရယူပြီးနောက် လူတစ်ဦးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လှည့်လည်ကာ တီရ္ထများစွာနှင့် ပုဏ္ဏသန့်ရှင်းသော ဘုရားကျောင်းအာယတနာများစွာကိုလည်း ကြည့်ရှုလေ၏။

Verse 34

कस्मिंस्तीर्थे शुभे स्थाने छित्त्वा संसारबन्धनम् । अभयां दक्षिणां दत्त्वा शिवशिवेति भाषकः

«မင်္ဂလာရှိသော တီရ္ထမည်သည့်နေရာ၊ သန့်ရှင်းသော အာယတနာမည်သည့်အရပ်တွင် လူသည် သံသရာချည်နှောင်မှုကို ဖြတ်တောက်နိုင်သနည်း—ကြောက်ရွံ့မှုကို ပျောက်ကင်းစေသော ဒက္ခိဏာကို ပူဇော်ပြီး ‘ရှီဝ၊ ရှီဝ’ ဟု အမြဲတမ်း ရွတ်ဆိုလျက်?»

Verse 35

एकांते निर्जने स्थाने शिवस्मरणतत्परः । यदि तिष्ठति तं यान्ति नमस्कर्तुं नराधिप

«အရှင်မင်းကြီး၊ လူတစ်ဦးသည် တိတ်ဆိတ်သော အထီးကျန်ရာနေရာတွင် နေထိုင်ကာ ရှီဝကို သတိရခြင်း၌သာ အာရုံစိုက်နေပါက အခြားသူတို့သည် သူ့ထံသို့ လာရောက်၍ ဦးညွှတ်ပူဇော်ကြလိမ့်မည်။»

Verse 36

आयांति देवताः सर्वे चिह्नं तस्य निरीक्षितुम् । विमानवृन्दैर्नेतव्यः कदासौ पुरुषोत्तमः

«ဒေဝတားအားလုံးသည် ထိုသူ၏ လက္ခဏာကို ကြည့်ရှုရန် လာကြသည်။ ‘ထိုအထူးမြတ်သော ပုရုသိုတ္တမကို ကောင်းကင်ယာဉ်အစုအဝေးတို့ဖြင့် မည်သည့်အခါ သယ်ဆောင်သွားမည်နည်း?’»

Verse 37

यदा तु पञ्चत्वमुपैति काले कलेवरं स्कन्धकृतं नरैश्च । निरीक्ष्यमाणः सुरसुन्दरीभिः स नीयमानो मदविह्वलाभिः

အချိန်တန်သော် ပဉ္စဓာတ်သို့ (သေခြင်း) ရောက်လာပြီး၊ လူတို့၏ ပခုံးပေါ်တွင် ကိုယ်ခန္ဓာကို ထမ်းယူသယ်ဆောင်ကြသော်၊ ကောင်းကင်အပျိုတော်များက စောင့်ကြည့်နေကြ၏။ ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် မူးယစ်လှုပ်ရှားနေသော နတ်သမီးများက သူ့ကို ရှေ့သို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြ၏။

Verse 38

सुरेन्द्रसूर्याग्निधनेशरुद्रैः संपूज्यमानः शिवरूपधारी । सुरादिलोकान्प्रविमुच्य वेगाच्छिवालये तिष्ठति रुद्रभक्तः

ဣန္ဒြာ၊ နေမင်း၊ အဂ္နိ၊ ကုဗေရ၊ ရုဒြာတို့က ပြည့်စုံစွာ ပူဇော်ကန်တော့ကြပြီး၊ ရှိဝ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်ထားသော ရုဒြာဘက်တော်သားသည် နတ်လောကများကို လျင်မြန်စွာ ကျော်လွန်ကာ ရှိဝ၏ အိမ်တော်၌ တည်နေ၏။