Adhyaya 97

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि योगेश्वरमिति श्रुतम् । कामेशाद्वायवे भागे धनुषां सप्तके स्थितम्

ဣရှွရက မိန့်တော်မူသည်—ထို့နောက် မဟာဒေဝီရေ၊ ယောဂေရှွရ ဟု ကြားသိရသော (လင်္ဂ) သို့ သွားရမည်။ ၎င်းသည် ကာမေရှွရ၏ အနောက်မြောက်ဘက်၌ ဓနု ခုနစ် (မြားတံအလျား) အကွာတွင် တည်ရှိသည်။

Verse 2

लिंगं महाप्रभावं हि दर्शनात्पापनाशनम् । पूर्वे युगे तु संख्यातं गणेश्वरमिति श्रुतम्

ဤလင်္ဂသည် မဟာအာနုဘော်ရှိ၏။ မြင်ရုံဖြင့်ပင် အပြစ်တို့ ပျောက်ကင်းသည်။ ရှေးယုဂ၌လည်း ကြားသိရသကဲ့သို့ «ဂဏေရှွရ» ဟု ထင်ရှားခဲ့သည်။

Verse 3

पुरा मम गणा देवि असंख्याता महावलाः । क्षेत्रं माहेश्वरं ज्ञात्वा प्रभासं समुपागमन्

ရှေးကာလ၌ ဒေဝီရေ၊ ငါ၏ ဂဏများသည် ရေတွက်မရအောင် များပြား၍ အင်အားကြီးမားကြသည်။ ပရဘာသကို မာဟေရှွရ (ရှိဝ) သန့်ရှင်းသော ကေတ္တရဟု သိရှိကာ ထိုနေရာသို့ ရောက်လာကြ၏။

Verse 4

तत्रस्थाश्च तपो घोरं तेपुस्ते योगमाश्रिताः । दिव्याब्दानां सहस्रं तु ततस्तुष्टो महेश्वरः

ထိုနေရာ၌ နေထိုင်လျက် သူတို့သည် ယောဂ၌ တည်မြဲကာ ကြမ်းတမ်းသော တပသ (အာစီတ) ကို ဆောင်ရွက်ကြ၏။ ဒေဝတစ်ထောင်နှစ် ကာလကြာပြီးနောက် မဟေရှွရသည် ပီတိဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 5

यस्मा त्षडंगयोगेन तेषां तुष्टो वृषध्वजः । तेन योगेश्वरं नाम लिंगं योगफलप्रदम्

ခြောက်အင်္ဂယောဂကို ကျင့်သုံးခြင်းကြောင့် နွားအလံတော်ရှိသော ဝೃಷဓွဇ (ရှီဝ) သည် သူတို့အပေါ် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်တော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် ထိုလိင်္ဂကို «ယောဂေရှွရ» ဟု အမည်ပေး၍ ယောဂ၏ အကျိုးफलကို ပေးသနားသောအဖြစ် ဖြစ်၏။

Verse 6

यस्तमर्चयते भक्त्या सम्यक्पूजाविधानतः । स योगसिद्धिमाप्नोति मोदते दिवि देववत्

မည်သူမဆို သဒ္ဓါဖြင့် စနစ်တကျ ပူဇော်နည်းလမ်းအတိုင်း ထိုအရှင်ကို ပူဇော်ပါက ယောဂသိဒ္ဓိကို ရရှိ၍ ကောင်းကင်ဘုံ၌ နတ်တော်ကဲ့သို့ ပျော်မြူးလိမ့်မည်။

Verse 7

यो दद्यात्कांचनं मेरुं कृत्स्नां चैव वसुन्धराम् । योगेशं पूजयेद्यस्तु स तयोरधिकः स्मृतः

မည်သူမဆို ရွှေမေရုတောင်တစ်လုံးနှင့် မြေကြီးတစ်လုံးလုံးကို လှူဒါန်းနိုင်သော်လည်း၊ ယောဂေရှကို ပူဇော်သောသူသည် ထိုလှူဒါန်းမှုနှစ်ရပ်ထက် ပိုမြတ်ကြောင်း မှတ်ယူကြ၏။

Verse 8

वृषभस्तत्र दातव्यः संपूर्णफलहेतवे । एवमेकादश प्रोक्ता रुद्राः प्राभासमाश्रिताः । नित्यं पूज्याश्च वंद्याश्च क्षेत्रस्य फलमीप्सुभिः

အပြည့်အဝသော ကုသိုလ်ဖလ ရရှိစေရန် အဲဒီနေရာ၌ နွားတစ်ကောင်ကို ဒါနပြုသင့်၏။ ထို့သို့ပင် ပရဘာသ၌ တည်ရှိကြသော ရုဒြာတော် ဆယ့်တစ်ပါးကို ကြေညာထားပြီး၊ ကွင်းမြေ၏ အကျိုးကို လိုလားသူတို့သည် အမြဲပူဇော်ကန်တော့၍ ဂုဏ်ပြုရမည်။

Verse 9

य एतां चैव शृणुयाद्रुद्रैकादशसंहिताम् । तस्य क्षेत्रफलं सर्वं प्रभासांतरवासिनः

ရုဒြာတော် ဆယ့်တစ်ပါးအကြောင်း စုစည်းထားသော ဤဝတ္ထုကို နားထောင်သူသည် ပရဘာသ က္ෂೇತ್ರ၏ အကျိုးफलအားလုံးကို ပရဘာသအတွင်း နေထိုင်သူကဲ့သို့ ရရှိလိမ့်မည်။

Verse 10

यश्चैतान्नैव जानाति रुद्रान्प्राभासमाश्रितान् । स क्षेत्रमध्यसंस्थोऽपि नास्त्येव स पशुः स्मृतः

ပရဘာသ၌ တည်နေသော ရုဒ္ဒရတို့ကို မသိသူသည် သန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ၏ အလယ်၌ ရပ်နေသော်လည်း အကျိုးမရ; တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ဟု မှတ်ယူကြသည်။

Verse 11

एतेषां चैव रुद्राणां सर्वान्वाप्येकमेव वा । सोमेश्वरं पूजयित्वा जपेद्वै शतरुद्रियम् । सर्वेषां लभते पुण्यं रुद्राणां नात्र संशयः

ဤရုဒ္ဒရတို့အားလုံးကို လွှမ်းခြုံ၍ဖြစ်စေ တစ်ပါးတည်းကိုဖြစ်စေ၊ စိုးမေရှ္ဝရကို ပူဇော်ပြီးနောက် သတရုဒ္ဒရိယကို အမှန်တကယ် ဂျပ်ရွတ်ရမည်။ ထိုကြောင့် ရုဒ္ဒရအားလုံး၏ ပုဏ္ဏိယကို ရရှိသည်—သံသယမရှိ။

Verse 12

इदं रहस्यं संख्यातं माहात्म्यं तव भामिनि । रुद्राणां पापशमनं श्रुतं पुण्यविवर्द्धनम्

အလင်းရောင်တောက်ပသော မိန်းမရေ၊ ဤလျှို့ဝှက်၍ စနစ်တကျ ရေတွက်ဖော်ပြထားသော မဟာတန်ခိုးကို သင့်အား ကြေညာပြီးပြီ။ ၎င်းသည် ရုဒ္ဒရတို့နှင့် သက်ဆိုင်သော အပြစ်ပျောက်ကင်းစေ၍ ပုဏ္ဏိယတိုးပွားစေသည်ဟု ကြားသိရသည်။

Verse 97

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये योगेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तनवतितमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိစ్కန္ဒ မဟာပုရာဏ၌၊ အရှစ်ဆယ့်တစ်ထောင် စံဟိတာအတွင်း၊ သတ္တမ ပရဘာသခဏ္ဍ၌၊ ပထမ ပရဘာသက்னေတ်ရ မာဟာတ္မ്യ၌၊ «ယောဂေရှ္ဝရ မာဟာတ္မ്യ ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အခန်း ၉၇ ပြီးဆုံး၏။