Adhyaya 96

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततोगच्छेन्महादेवि कामेश्वरमिति स्मृतम् । तस्यैवोत्तरदिग्भागे धनुषां त्रितये स्थितम् । रतीश्वरमिति ख्यातं त्रेतायां तत्सुरे श्वरि

ဣရှ္ဝရက မိန့်တော်မူသည်– “ထို့နောက် အို မဟာဒေဝီ၊ ကာမေရှ္ဝရ ဟု ခေါ်သော ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းရာသို့ သွားရမည်။ ထိုနေရာ၏ မြောက်ဘက်တွင် ဓနုသုံးလက်မောင်းအကွာ၌ ရတီရှ္ဝရ ဟု ကျော်ကြားသော ဒေဝတော် တည်ရှိ၏။ ထိုဒေဝတော်သည် တ్రေတா ယုဂကတည်းက အို ဒေဝတို့၏ မဟာမိဖုရား၊ ထင်ရှားလျက်ရှိ၏။”

Verse 2

यस्मिन्दृष्टे मनुष्याणां पूजिते तु वरानने । नश्येच्च सप्तजन्माघं गृहभंगश्च नो भवेत्

အလှမျက်နှာရှိသော ဒေဝီရေ၊ ထိုနေရာကို မြင်ရုံသာဖြင့်—အထူးသဖြင့် ပူဇော်ကန်တော့လျှင်—လူတို့၏ ခုနစ်ဘဝစာ အပြစ်များ ပျက်ကွယ်သွားပြီး အိမ်ထောင်အိမ်ရာ ပျက်စီးခြင်း မဖြစ်ပါ။

Verse 3

देव्युवाच । केनायं स्थापितो देव कस्मात्प्रोक्तो रतीश्वरः । दर्शनेनास्य किं श्रेयः सर्वं विस्तरतो वद

ဒေဝီက မေးလေ၏— «အရှင်ဘုရား၊ ဤအရာကို မည်သူက တည်ထောင်ထားသနည်း။ အဘယ်ကြောင့် ‘ရတီဣရှ္ဝရ’ ဟု ခေါ်သနည်း။ ၎င်းကို ဒർശနဖြင့် မြင်တွေ့ခြင်းမှ အကျိုးကောင်း မည်သို့ရှိသနည်း။ အားလုံးကို အသေးစိတ် ပြောပါ»။

Verse 4

ईश्वर उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि कथां पापप्रणाशिनीम् । रतिर्नामाभवत्साध्वी कामपत्नी यशस्विनी

ဣရှ္ဝရက မိန့်တော်မူ၏— «နားထောင်ပါ ဒေဝီ၊ အပြစ်ပျက်ကွယ်စေသော ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို ငါ ပြောမည်။ ‘ရတီ’ ဟူသော သီလရှိသည့် မိန်းမတစ်ဦး ရှိခဲ့ပြီး၊ သူမသည် ကာမ၏ ဂုဏ်သတင်းကြီးသော ဇနီးဖြစ်သည်»။

Verse 5

दग्धे मनसिजे पूर्वं देवेन त्रिपुरारिणा । तदर्थाय तपस्तेपे तस्मिन्देशे रतिः किल

ယခင်က မနသိဇ (ကာမ) ကို တြိပုရာရီ (ရှီဝ) ဘုရားက မီးဖြင့် လောင်ကျွမ်းစေသောအခါ၊ ထိုရည်ရွယ်ချက်—သူ့ကို ပြန်လည်ရရှိစေရန်—အတွက် ရတီသည် ထိုဒေသတည်းမှာပင် တပသ်ကျင့်ခဲ့သည်။

Verse 6

अंगुष्ठाग्रेण तिष्ठन्त्या यावद्युगचतुष्टयम् । आराधितो महादेवः शांतेन मनसा प्रिये

ချစ်သူရေ၊ သူမသည် လက်မ၏ ထိပ်ဖျားပေါ်တွင် ရပ်တည်ကာ ယုဂလေးခေတ်တိုင်အောင်၊ စိတ်ငြိမ်သက်၍ မဟာဒေဝကို ပူဇော်အာရాధနာ ပြုခဲ့သည်။

Verse 7

कस्मिंश्चिदथ काले तु निर्भिद्य धरणीतलम् । तदग्रतः समुत्तस्थौ लिगं माहेश्वरं प्रिये

တစ်ခါတစ်ရံ၌ မြေမျက်နှာပြင်ကို ဖောက်ထွင်းကာ မဟေရှဝရ လင်္ဂတော်သည် သူမရှေ့၌ ထမြောက်ပေါ်လာ၏၊ အချစ်တော်ရေ။

Verse 8

एतस्मिन्नेव काले तु वागुवाचाशरीरिणी । आह्लादयंती सहसा तस्याश्चित्तं वरानने

အချိန်တူတူ၌ ကိုယ်မဲ့အသံတစ်ခု ပြောဆိုလာ၍ မျက်နှာလှသူမ၏ စိတ်ကို ချက်ချင်း ပျော်ရွှင်စေ၏။

Verse 9

यस्मान्माहेश्वरं लिंगं त्वद्भक्त्या सहसोत्थितम् । पूजयेस्तन्महाभागे ततः कांतमवाप्स्यसि

သင်၏ ဘက္တိအာနုဘော်ကြောင့် မဟေရှဝရ လင်္ဂတော်သည် ချက်ချင်း ထမြောက်လာသဖြင့်၊ ကံကောင်းသူမရေ—ထိုလင်္ဂတော်ကို ပူဇော်ပါ; ထို့နောက် သင်၏ ချစ်သူကို ရရှိလိမ့်မည်။

Verse 10

एतच्छुत्वा तु सा साध्वी देवदूतस्य भाषितम् । तल्लिंगं पूजयामास स भक्त्या परमया युता

နတ်တမန်၏ စကားကို ကြားသော် ထိုသီလဝတီမိန်းမသည် အမြင့်ဆုံးသော ဘက္တိဖြင့် ထိုလင်္ဂတော်ကို ပူဇော်လေ၏။

Verse 11

ततः कामः समुत्तस्थौ सुप्तोत्थित इव प्रिये । ततः प्रभृति तल्लिंगं कामेश्वरमिति श्रुतम्

ထို့နောက် ကာမဒေဝသည် အိပ်ရာမှ နိုးထသကဲ့သို့ ပြန်လည် ထမြောက်လာ၏၊ အချစ်တော်ရေ။ ထိုအချိန်မှစ၍ ထိုလင်္ဂတော်ကို “ကာမေရှဝရ” ဟု ကျော်ကြားလာ၏။

Verse 12

ततः सा कामदयिता वाक्यमेतदुवाच ह । प्रहृष्टा कामदेवाप्त्या पुरतः पुष्पधन्वनः

ထို့နောက် ကာမ၏ချစ်သူမ ရတိသည် ဤစကားကို ပြော၏။ ကာမဒေဝကို ပြန်လည်ရရှိသဖြင့် ဝမ်းမြောက်လျက်၊ ပန်းမြားကိုင်သူ ပုဿပဓနွန (ကာမ) သည် သူမရှေ့၌ ရပ်နေ၏။

Verse 13

पूजयिष्यंति ये चान्ये लिंगमेतत्समाहिताः । एवं ते वांछितां सिद्धिं भूयो यास्यंति सद्गतिम्

ထို့ပြင် အခြားသူတို့လည်း စိတ်ကိုတည်ငြိမ်စွာ စုတည်၍ ဤလိင်္ဂကို ပူဇော်ကြလျှင်၊ ထိုသို့ဖြင့် မိမိတို့လိုလားသည့် အောင်မြင်မှုကို ရရှိကာ ထို့ထက်မက ကောင်းမြတ်သော လမ်းကြောင်း (သုဂတိ) သို့ ရောက်ကြလိမ့်မည်။

Verse 14

मनोऽभीष्टं तथा सर्वं यद्यपि स्यात्सदुर्ल्लभम् । तत्प्राप्स्यंति न संदेहो लिंगस्यास्य प्रसादतः

စိတ်နှလုံးက လိုလားသမျှ အရာအားလုံးသည် အလွန်ရှားပါး၍ ရယူရန်ခက်ခဲသော်လည်း၊ ဤလိင်္ဂ၏ ကျေးဇူးတော်ကြောင့် သံသယမရှိဘဲ ရရှိကြလိမ့်မည်။

Verse 15

एवमुक्त्वा गता साध्वी रतिः कामेन संयुता । स्वस्थाने पूर्णकामा सा प्रहृष्टेनांतरात्मना

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သီလရှင်ရတိသည် ကာမနှင့် ပြန်လည်ပေါင်းစည်းကာ ထွက်ခွာသွား၏။ မိမိနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ဆန္ဒပြည့်စုံ၍ အတွင်းစိတ် ဝမ်းမြောက်လျက် ရှိ၏။

Verse 16

एनं चैत्रत्रयोदश्यां शुक्लायां यः समर्चति । सकामवद्भवेन्नृणां श्रुतं सौभाग्यदायकम्

ချိုင်တြလ၏ လဆန်း (သုက္လပက္ခ) တစ်ဆယ့်သုံးရက်နေ့တွင် ဤအရှင်ကို ကောင်းစွာ ပူဇော်သူသည် ဆန္ဒပြည့်ဝသူ ဖြစ်လာ၏။ လူတို့အတွက် ကံကောင်းခြင်းကို ပေးတတ်သည်ဟု ကြားသိရ၏။

Verse 96

हृति श्रीस्कांदेमहापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्य एकादशरुद्रमाहात्म्ये कामेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम षण्णवतितमोऽध्यायः

ဤနေရာတွင် သီရိ စကန္ဒ မဟာပုရာဏ၏ အရှစ်တစ်ထောင်ကဗျာပါဝင်သော သံဟိတာအတွင်း၊ သတ္တမ ပရဘာသခဏ္ဍ၌၊ ပထမ ပရဘာသကေတ္တရ မာဟာတ္မယ၊ အေကာဒသ ရုဒ္ရ မာဟာတ္မယအတွင်းရှိ «ကာမေရှွရ၏ မဟိမကို ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အမည်ရ အခန်း ၉၆ ကို ဤနေရာတွင် အဆုံးသတ်သည်။