Adhyaya 350

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि विश्वेशं दुर्गकूटकम् । भल्लतीर्थस्य पूर्वेण योगिनीचक्रदक्षिणे

ဣရှ္ဝရ မိန့်တော်မူသည်— «ထို့နောက် မဟာဒေဝီရေ၊ ဒုရ္ဂကူဋက၌ရှိသော ဝိශ්ဝေရှ (Viśveśa) ထံ သွားရမည်။ ဘလ္လတီရ္ထ၏ အရှေ့ဘက်၌၊ ယောဂိနီစက္ကရ၏ တောင်ဘက်၌ တည်ရှိ၏»။

Verse 2

आराधितोऽसौ भीमेन सर्वकामप्रदोऽभवत् । फाल्गुनस्य चतुर्थ्यां तु शुक्लपक्षे विधानतः

ဘီမက ရိုသေစွာ ပူဇော်သဖြင့် ထိုဘုရားသည် ဆန္ဒအလုံးစုံကို ပေးတော်မူသော အရှင်ဖြစ်လာ၏။ ဖာလ္ဂုဏလ၏ အလင်းပိုင်း စတုတ္ထနေ့ (စတုර්ထီ) တွင် စည်းကမ်းအတိုင်း ပူဇော်ရမည်။

Verse 3

यस्तं पूजयते देवं गन्धपुष्पैः समोदकैः । निर्विघ्नं जायते तस्य वर्षमेकं न संशयः

ထိုဘုရားကို အနံ့သာနှင့် ပန်းများ၊ ရေဖြင့် ပူဇော်သူသည် မသံသယဘဲ တစ်နှစ်ပတ်လုံး အတားအဆီးကင်းစင်လာ၏။

Verse 349

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये दुर्गकूटगणपतिमाहात्म्यवर्णनंनामैकोनपञ्चाशदुत्तरत्रिशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သန့်ရှင်းသော စကန္ဒ မဟာပုရာဏ၌၊ အရှစ်သောင်းတစ်ထောင် စံဟိတာအတွင်း၊ သတ္တမ ပရဘာသခဏ္ဍ၏ ပထမ ပရဘာသက္ခေတ္တ မာဟာတ္မ்யတွင် «ဒုရ္ဂကူဋ ဂဏပတိ၏ မဟာတ္မ್ಯ ဖော်ပြချက်» ဟူသော အခန်း သုံးရာငါးဆယ် ပြီးဆုံး၏။