Adhyaya 319

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि ह्युन्नतस्थानमुत्तमम् । तस्यैवोत्तरदिग्भाग ऋषितोयातटे शुभे

ဣရှ္ဝရ မိန့်တော်မူသည်– «ထို့နောက် အို မဟာဒေဝီ၊ အမြင့်မြတ်သော ‘ဥန္နတသ္ထာန’ (မြင့်တင်သန့်ရှင်းရာနေရာ) သို့ သွားရမည်။ ထိုဒေသတစ်ဝန်း၏ မြောက်ဘက်ပိုင်း၌ ‘ရိသိတိုယ’ မြစ်ကမ်း သုခမင်္ဂလာပေါ်တွင် တည်ရှိသည်»။

Verse 2

एतत्स्थानं महादेवि विप्रेभ्यः प्राददां बलात् । सर्वसीमासमायुक्तं चंडीगणसुरक्षितम्

အို မဟာဒေဝီ၊ ဤနေရာကို ငါသည် အင်အားဖြင့် ဗြာဟ္မဏတို့အား ပေးအပ်ခဲ့သည်။ နယ်နိမိတ်အပြည့်အစုံရှိ၍ ချဏ္ဍီ၏ အဖွဲ့တပ်များက ကာကွယ်ထားသည်။

Verse 3

देव्युवाच । कथमुन्नतनामास्य बभूव सुरसत्तम । कथं त्वया बलाद्दत्तं कियत्सीमासमन्वितम्

ဒေဝီက မေးလေသည်— “အို နတ်တို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ ဤနေရာသည် ‘ဥန္နတ’ ဟူသော အမည်ကို မည်သို့ ရရှိခဲ့သနည်း။ သင်က အင်အားဖြင့် မည်သို့ ပေးအပ်ခဲ့သနည်း။ ၎င်း၏ နယ်နိမိတ်သည် မည်မျှ ကျယ်ဝန်းသနည်း။”

Verse 4

एतत्सर्वं ममाचक्ष्व संक्षेपान्नातिविस्तरात्

ဤအရာအားလုံးကို ငါ့အား အကျဉ်းချုပ်၍ ပြောကြားပါ၊ အလွန်မရှည်လျားစေပါနှင့်။

Verse 5

ईश्वर उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि कथां पापप्रणाशिनीम् । यां श्रुत्वा मानवो देवि मुच्यते सर्वपातकैः

ဣශ්ဝရက ဆိုလေသည်— “နားထောင်ပါ ဒေဝီ၊ ငါသည် အပြစ်ပျက်စီးစေသော ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို ပြောမည်။ ဒေဝီ၊ ထိုအကြောင်းကို ကြားသော လူသားသည် အပြစ်အကုန်မှ လွတ်မြောက်၏။”

Verse 6

एतत्सर्वं पुरा प्रोक्तं स्थानसंकेतकारणम् । तृतीये ब्रह्मणः कुंडे सृष्टिसंक्षेपसूचके

ဤအရာအားလုံးကို ရှေးကပင် ဤနေရာ၏ အမှတ်အသားဖြစ်လာရခြင်း အကြောင်းရင်းအဖြစ် ပြောကြားခဲ့ပြီးသားဖြစ်သည်။ စကြဝဠာဖန်ဆင်းခြင်းကို အကျဉ်းချုပ်ညွှန်ပြသော ‘ဗြဟ္မာ၏ ရေကန်’ တတိယမြောက်၌ ဖြစ်၏။

Verse 7

तथापि ते प्रवक्ष्यामि संक्षेपाच्छुणु पार्वति

သို့သော်လည်း ငါသည် အကျဉ်းချုပ်ဖြင့် သင့်အား ပြောမည်—နားထောင်ပါ၊ အို ပါర్వတီ။

Verse 8

उन्नामितं पुनस्तत्र यत्र लिंगं महोदये । तदुन्नतमिति प्रोक्तं स्थानं स्थानवतां वरम्

ထို့ပြင် မဟောဒယ၌ လိင်္ဂကို မြှောက်တင်ခဲ့သော ထိုနေရာကို «ဥန္နတ» ဟု ခေါ်ကြပြီး၊ သန့်ရှင်းရာနေရာများအနက် အမြတ်ဆုံးဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 9

अथवा चोन्नतं द्वारं पूर्वं प्राभासिकस्य वै । तदुन्नतमिति प्रोक्तं स्थानं स्थानवतां वरम्

သို့မဟုတ်လည်း ပရဘ္ဟာသ (ပရာဘ္ဟာသိက) ၏ အရှေ့ဘက် «မြင့်တံခါး» ကို ဆိုကြသည်—ထို့ကြောင့် «ဥန္နတ» ဟု ခေါ်ကာ သန့်ရှင်းရာနေရာများအနက် အမြတ်ဆုံးဟု ဆိုထားသည်။

Verse 10

विद्यया तपसा चैव यत्रोत्कृष्टा महर्षयः । तदुन्नतमिति प्रोक्तं स्थानं स्थानवतां वरम्

ပညာနှင့် တပသ (အကျင့်တရား) ဖြင့် မဟာရ္ရှီတို့ ထူးချွန်သော ထိုနေရာကို «ဥန္နတ» ဟု ခေါ်ကြပြီး၊ သန့်ရှင်းရာနေရာများအနက် အမြတ်ဆုံးဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 11

यदा देवकुले विप्रा मूलचंडीशसंज्ञकम् । प्रसाद्य च महादेवं पुनः प्राप्ता महोदयम्

ထိုအခါ ဒေဝကူလ (ဘုရားကျောင်း) အတွင်း၌ ဗြာဟ္မဏတို့သည် မူလ-ချဏ္ဍီရှ ဟု ခေါ်သော မဟာဒေဝကို ပူဇော်ပသကာ ပြု၍ ထို့နောက် မဟောဒယသို့ ထပ်မံ ပြန်လည် ရောက်ရှိကြ၏၊

Verse 12

षष्टिवर्षसहस्राणि तपस्तेपुर्महर्षयः । ध्यायमाना महेशानमनादिनिधनं परम्

နှစ်ခြောက်သောင်းတိုင် မဟာရိရှီတို့သည် တပသ္ (အာဓိဋ္ဌာန်) ကိုကျင့်၍ အစမရှိ အဆုံးမရှိသော အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင် မဟေရှာန (မဟေဒေဝ) ကို သမာဓိဖြင့် စိတ်တည်ကာ ဉာဏ်တော်ဖြင့် ဆင်ခြင်နေကြ၏။

Verse 13

तेषु वै तप्यमानेषु कोटिसंख्येषु पार्वति । ऋषितोयातटे रम्ये पवित्रे पापनाशने । भिक्षुर्भूत्वा गतश्चाहं पुनस्तत्रैव भामिनि

အို ပါర్వတီ၊ ရိရှီတို့သည် ကောဋိအရေအတွက်ဖြင့် တပသ္ကျင့်နေစဉ်၊ အပြစ်ပျောက်စေသော သန့်ရှင်းမြတ်သော ရိရှီ-တောယာ မြစ်ကမ်းလှပရာ၌၊ အို လှပသူမ၊ ငါလည်း ဘိက္ခု (တောင်းစားသူ) အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ ထိုနေရာသို့ ထပ်မံသွားရောက်ခဲ့၏။

Verse 14

त्रिकालं दर्शिभिस्तत्र दोषरागविवर्जितैः । तपस्विभिस्तदा सर्वैर्लक्षितोऽहं वरानने

အို မျက်နှာလှသူမ၊ ထိုနေရာ၌ သုံးကာလကို မြင်သိနိုင်ကြသော၊ အပြစ်နှင့် ရာဂကပ်ငြိမှုကင်းသော တပသ္ရှင်တို့အားလုံးက ငါ့ကို တွေ့မြင်ခဲ့ကြ၏။

Verse 15

दृष्टमात्रस्तदा विप्रैर्विरराम महेश्वरः । क्व यासि विदितो देव इत्युक्त्वानुययुर्द्विजाः

ဗြာဟ္မဏတို့က မျက်စိတစ်ချက်မြင်ရုံနှင့် မဟေရှ္ဝရသည် ချက်ချင်း မျက်ကွယ်ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ထို့နောက် ဒွိဇတို့က လိုက်လံ၍ «အို ဒေဝ၊ ဘယ်သို့ သွားမည်နည်း။ ယခု သင်ကို ကျွန်ုပ်တို့ သိမြင်ပြီးပြီ!» ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 16

यावदायांति मुनय ईशेशेति प्रभाषकाः । धावमानाः स्वतपसा द्योतयन्तो दिशोदश

ရိရှီတို့သည် «အို အရှင်၊ အို အရှင်!» ဟု အော်ဟစ်ကာ လာကြသည့်အခါ၊ သူတို့သည် ပြေးလွှားထွက်သွား၍ မိမိတို့၏ တပသ္အာနုဘော်ကြောင့် ဒిశတစ်ဆယ်လုံးကို တောက်ပစေခဲ့ကြ၏။

Verse 17

लिंगमेव प्रपश्यंति न पश्यंति महेश्वरम्

သူတို့သည် လိင်္ဂကိုသာ မြင်ကြပြီး မဟေဿဝရ (ရှီဝ) ကို ကိုယ်ရုပ်ဖြင့် မမြင်ကြ။

Verse 18

येये च ददृशुर्लिंगं मूलचण्डीशसंज्ञकम् । तदा च मुनयः सर्वे सदेहाः स्वर्गमाययुः

မူလချဏ္ဍီဤသ ဟု ခေါ်သော လိင်္ဂကို မြင်သူတို့အားလုံးကြောင့် ထိုအခါ မုနိအားလုံးသည် ကိုယ်ခန္ဓာမပျက်ဘဲ ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်ကြ၏။

Verse 19

यदा त्रिविष्टपं व्याप्तं दृष्टं वै शतयज्वना । आयांति च तथैवान्ये मुनयस्तपसोज्वलाः

သတယဇ္ဝန် (အိန္ဒြ) သည် ကောင်းကင်ဘုံ ပြည့်နှက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ တပသ၏ တောက်ပမှုဖြင့် လင်းလက်သော အခြားမုနိများလည်း ထိုနည်းတူ ရောက်လာကြ၏။

Verse 20

एतदंतरमासाद्य समागत्य महीतले । लिंगमाच्छादयामास वज्रेणैव शतक्रतुः

အခွင့်အရေးကို ဖမ်းယူ၍ သတကရတု (အိန္ဒြ) သည် မြေပြင်သို့ ဆင်းလာကာ မိမိ၏ ဝဇ္ရဖြင့်ပင် လိင်္ဂကို ဖုံးအုပ်လိုက်၏။

Verse 21

अष्टादशसहस्राणि मुनीनामूर्ध्वरेतसाम् । स्थितानि न तु पश्यंति लिंगमेतदनुत्तमम्

အထက်ရေတသ မုနိ တစ်သောင်းရှစ်ထောင်သည် ထိုနေရာ၌ ရပ်နေကြသော်လည်း ဤအထွတ်အထိပ် လိင်္ဂကို မမြင်နိုင်ကြ။

Verse 22

शक्रस्तु सहसा दृष्टो वज्रेणैव समन्वितः । यावद्वदंति शापं ते तावन्नष्टः पुरंदरः

သက္ကရာ (အိန္ဒြာ) သည် ရုတ်တရက် ပေါ်ထွန်းလာ၍ ဝဇ္ရကို ကိုင်ဆောင်ထား၏။ သို့သော် သူတို့က ကျိန်စာကို မပြောမီပင် ပုရန္ဒရသည် ပျောက်ကွယ်သွား하였다။

Verse 23

दृष्ट्वा तान्कोपसंयुक्तान्भगवांस्त्रिपुरांतकः । उवाच सांत्वयन्देवो वाचा मधुरया मुनीन्

အမျက်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မုနိတို့ကို မြင်သောအခါ ဘဂဝန် တြိပုရာန္တက သည် နူးညံ့ချိုမြိန်သော စကားဖြင့် သူတို့ကို သက်သာစေကာ နှစ်သိမ့်၍ ပြော하였다။

Verse 24

कथं खिन्ना द्विजश्रेष्ठाः सदा शांतिपरायणाः । प्रसन्नवदना भूत्वा श्रूयतां वचनं मम

အမြဲတမ်း ငြိမ်းချမ်းမှုကို အားထားသော ဒွိဇရှ్రေဋ္ဌတို့၊ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ စိတ်ညစ်နွမ်းနေကြသနည်း။ မျက်နှာကို ကြည်လင်သက်သာစေ၍ ငါ၏စကားကို နားထောင်ကြလော့။

Verse 25

भवद्भिर्ज्ञानसंयुक्तैः स्वर्गः किं मन्यते बहु । यत्रैके वसवः प्रोक्ता आदित्याश्च तथा परे

ပညာဉာဏ်နှင့် ပြည့်စုံသော သင်တို့အတွက် ကောင်းကင်ဘုံကို အလွန်ကြီးမြတ်သည်ဟု အဘယ်ကြောင့် ထင်မြင်ရသနည်း။ ထိုနေရာ၌ တချို့ကို ဝသုဟု ခေါ်ကြပြီး အခြားတချို့ကို အာဒိတျယဟုလည်း ခေါ်ကြ၏။

Verse 26

रुद्रसंज्ञास्तथा चैके ह्यश्विनावपि चापरौ । एतेषामधिपः कश्चिदेक इन्द्रः प्रकीर्तितः

ထို့အတူ တချို့ကို ရုဒြဟု ခေါ်ကြပြီး အခြားနှစ်ပါးကို အရှွင်နှစ်ပါးဟုလည်း ခေါ်ကြ၏။ ဤအရာအားလုံး၏ အဓိပတိတစ်ပါးတည်းကို အိန္ဒြာဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 27

स्वपुण्यसंख्यया प्राप्ते यस्माद्विभ्रश्यते नरैः । एवं दुःखसमायुक्तः स्वर्गो नैवेष्यते बुधैः

မိမိ၏ကုသိုလ်အရေအတွက်ဖြင့် ရရှိသော်လည်း လူတို့က ထပ်မံကျဆုံးပျောက်ကွယ်သွားရသဖြင့်၊ ဒုက္ခနှင့်ပေါင်းစည်းနေသော ကောင်းကင်ဘုံကို ပညာရှိတို့ မလိုလားကြ။

Verse 28

एतस्मात्कारणाद्विप्राः कुरुध्वं वचनं मम । गृह्णीध्वं नगरं रम्यं निवासाय महाप्रभम्

ထို့ကြောင့် ဗြာဟ္မဏတို့၊ ငါ၏အမိန့်ကို လိုက်နာကြလော့။ နေထိုင်ရန်အတွက် တင့်တယ်လှပ၍ အလွန်တောက်ပသော ဤမြို့ကို လက်ခံယူကြလော့။

Verse 29

हूयंतामग्निहोत्राणि देवताः सर्वदा द्विजाः । इज्यंतां विविधैर्यागैः क्रियतां पितृपूजनम्

နှစ်ကြိမ်မွေးသူတို့၊ အဂ္နိဟောတရ ပူဇော်ပွဲများကို ပြုလုပ်ကြစေ၊ နတ်ဒေဝတားတို့ကို အမြဲတမ်း ပူဇော်ကြစေ။ အမျိုးမျိုးသော ယဇ်ပူဇော်မှုများကို ဆောင်ရွက်ကြစေ၊ ဘိုးဘွားပူဇော်ခြင်းကိုလည်း သင့်တင့်စွာ ပြုကြစေ။

Verse 30

आतिथ्यं क्रियता नित्यं वेदाभ्यासस्तथैव हि

ဧည့်ဝတ်ပြုခြင်းကို နေ့စဉ်ပြုကြလော့၊ ထို့အတူ အမှန်တကယ်ပင် ဝေဒသင်ကြားလေ့လာခြင်းကိုလည်း အစဉ်မပြတ် ပြုကြလော့။

Verse 31

एवं हि कुर्वतां नित्यं विना ज्ञानस्य संचयैः । प्रसादान्मम विप्रेन्द्राः प्रांते मुक्तिर्भविष्यति

ဤသို့ နေ့စဉ်အမြဲ ပြုကျင့်သူတို့သည် ဉာဏ်ပညာအစုအဝေး မစုဆောင်းနိုင်သော်လည်း၊ ငါ၏ကရုဏာတော်ကြောင့် ဗြာဟ္မဏအထွဋ်အမြတ်တို့၊ အဆုံးတွင် မောက္ခရရှိမည်။

Verse 32

ऋषय ऊचुः । असमर्थाः परित्राणे जिताहारास्तपोन्विताः । नगरेणेह किं कुर्मस्तव भक्तिमभीप्सवः

ရသီတို့က ဆိုကြသည်။ “ကာကွယ်ထိန်းသိမ်း၍ အုပ်ချုပ်ရန် ကျွန်ုပ်တို့ မစွမ်းနိုင်ပါ။ အစာအဟာရကို ချုပ်တည်းကာ တပဿာပြည့်ဝသူများ ဖြစ်ကြသည်။ သင့်အား ဘက္တိကိုသာ ဆည်းကပ်လိုသူ ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ဤမြို့နှင့် ဘာလုပ်ရမည်နည်း?”

Verse 33

ईश्वर उवाच । भविष्यति सदा भक्तिर्युष्माकं परमेश्वरे । गृह्णीध्वं नगरं रम्यं कुरुध्वं वचनं मम

ဣရှ္ဝရက မိန့်တော်မူသည်။ “အမြင့်မြတ်ဆုံး ဘုရားသခင်အပေါ် သင်တို့၏ ဘက္တိသည် အစဉ်တည်မြဲလိမ့်မည်။ ဤလှပသော မြို့ကို လက်ခံကြလော့၊ ငါ၏ အမိန့်ကို ဆောင်ရွက်ကြလော့။”

Verse 34

इत्युक्त्वा भगवान्देव ईषन्मीलितलोचनः । सस्मार विश्वकर्माणं सर्वशिल्पवतां वरम्

ထိုသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက်၊ ဘုရားသခင်သည် ယောဂသမာဓိဖြင့် မျက်လုံးကို နူးညံ့စွာ တစ်ဝက်ပိတ်ထားလျက်၊ လက်ရာပညာရှင်တို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်သော ဝိශ්ဝကರ್ಮာကို သတိရခေါ်တော်မူ하였다။

Verse 35

स्मृतमात्रो विश्वकर्मा प्रांजलिश्चाग्रतः स्थितः । आज्ञापयतु मां देवो वचनं करवाणि ते

သတိရမိသမျှနှင့်တပြိုင်နက် ဝိශ්ဝကರ್ಮာသည် လက်အုပ်ချီကာ ရှေ့တွင် ရပ်တည်လာပြီး ဆိုသည်။ “အရှင်ဘုရား အမိန့်ပေးတော်မူပါ။ သင်၏ စကားကို မည်သို့ ဆောင်ရွက်ပေးရမည်နည်း?”

Verse 36

ईश्वर उवाच । नगरं क्रियतां त्वष्टर्विप्रार्थं सुंदरं शुभम्

ဣရှ္ဝရက မိန့်တော်မူသည်။ “အို တ்வஷ္ဋೃ၊ ဗြာဟ္မဏတို့အတွက် လှပ၍ မင်္ဂလာရှိသော မြို့တစ်မြို့ကို တည်ဆောက်လော့။”

Verse 37

इत्युक्तो विश्वकर्मा स भूमिं वीक्ष्य समंततः । उवाच प्रणतो भूत्वा शंकरं लोकशंकरम्

ဤသို့ မိန့်ကြားခံရသော် ဝိශ්ဝကರ್ಮာသည် မြေပြင်ကို အရပ်လေးမျက်နှာလုံး စူးစမ်းကြည့်ရှု၍၊ ဦးညွတ်ကန်တော့လျက် လောကတို့၏ ကျေးဇူးရှင် ရှင်ကရာ (Śaṅkara) ထံသို့ ပြောကြား하였다။

Verse 38

परीक्षिता मया भूमिर्न युक्तं नगरं त्विह । अत्र देवकुलं साक्षाल्लिंगस्य पतनं तथा

«ဤမြေကို ကျွန်ုပ် စိစစ်ပြီးပြီ; ဤနေရာတွင် မြို့တည်ဆောက်ရန် မသင့်တော်ပါ။ အကြောင်းမူကား ဤနေရာတွင် တကယ်တမ်း ထင်ရှားသော ဒေဝကူလ (ဘုရားဝင်း) ရှိပြီး၊ လင်္ဂ (Liṅga) ဆင်းကျလာရာ နေရာလည်း ဤတွင်ပင် ဖြစ်သည်»။

Verse 39

यतिभिश्चात्र वस्तव्यं न युक्तं गृहमेधिनाम्

«ဤနေရာတွင် နေထိုင်သင့်သူများမှာ သံဃာတော်သဘော ရဟန်းယတိတို့ ဖြစ်ကြပြီး၊ အိမ်ထောင်ရှင် (ဂೃಹမေဓိ) များအတွက် အမြဲတမ်း နေထိုင်ရန် မသင့်တော်ပါ»။

Verse 40

त्रिरात्रं पंचरात्रं वा सप्तरात्रं महेश्वर । पक्षं मासमृतुं वापि ह्ययनं यावदेव च । पुत्रदारयुतैस्तीर्थे वस्तव्यं गृहमेधिभिः

«အို မဟေရှဝရ (Maheśvara)၊ အိမ်ထောင်ရှင်တို့သည် သားသမီးနှင့် ဇနီးတို့နှင့်အတူ တီရ္ထ (tīrtha) တွင် သုံးည၊ ငါးည၊ ခုနစ်ည နေထိုင်သင့်သည်; သို့မဟုတ် တစ်ပတ်ခွဲ (ပက္ခ)၊ တစ်လ၊ တစ်ရာသီ၊ သို့တိုင် အယန (ayana) ကာလအထိပင် နေထိုင်နိုင်သည်»။

Verse 41

वसत्यूर्ध्वं तु षण्मासाद्यदा तीर्थे गृहाधिपः । अवज्ञा जायते तस्य मनश्चापल्यभावतः । तदा धर्माद्विनश्यंति सकला गृहमेधिनः

«သို့သော် အိမ်ထောင်ရှင်တစ်ဦးသည် တီရ္ထ (tīrtha) တွင် ခြောက်လကျော် နေထိုင်လျှင်၊ စိတ်၏ လှုပ်ရှားလွယ်သော သဘောကြောင့် မထီမဲ့မြင်မှု ပေါ်ပေါက်လာတတ်သည်; ထိုအခါ အိမ်ထောင်ရှင်တို့သည် အစုလိုက်အပြုံလိုက် ဓမ္မမှ လျော့ပါးပျက်စီးသွားကြသည်»။

Verse 42

इत्युक्तः स तदा देवस्तेन वै विश्वकर्मणा । पुनः प्रोवाच तं तस्य प्रशस्य वचनं शिवः

ထိုသို့ ဗိශ්ဝကර්မာက ပြောကြားသော်၊ သီဝဘုရားသည် သူ၏စကားကို ချီးမွမ်းကာ ထပ်မံ၍ သူ့အား မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 43

रोचते मे न वासोऽत्र विप्राणां गृहमेधिनाम् । यत्र चोन्नामितं लिंगमृषितोयातटे शुभे । तत्र निर्मापय त्वष्टर्नगरं शिल्पिनां वर

သီဝဘုရား မိန့်တော်မူသည်—«ဤနေရာ၌ ဗြာဟ္မဏ အိမ်ထောင်ရှင်တို့ နေထိုင်ခြင်းကို ငါ မနှစ်သက်။ သို့သော် ရှုဘသော ဥဿိတိုယာ မြစ်ကမ်းပေါ်၌ လင်္ဂကို မြှောက်တင်ထားသည့် အရပ်၌၊ အို တ்வஷ္ဋೃ၊ လက်ရာရှင်တို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ မြို့ကို ဆောက်လုပ်လော့»။

Verse 44

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा विश्वकर्मा त्वरान्वितः । गत्वा चकार नगरं शिल्पिकोटिभिरावृतः

ထိုအမိန့်ကို ကြားသော် ဗိශ්ဝကර්မာသည် အလျင်အမြန် စိတ်ပြင်းပြကာ ထွက်ခွာ၍ လက်ရာရှင် ကောဋိများ ဝန်းရံလျက် မြို့တစ်မြို့ကို ဆောက်လုပ်하였다။

Verse 45

उन्नतं नाम यल्लोके विख्यातं सुरसुन्दरि । ततो हृष्टमना भूत्वा विलोक्य नगरं शिवः । आहूय ब्राह्मणान्सर्वानुवाचानतकन्धरः

«အို နတ်သမီးလှပသူ၊ ထိုမြို့သည် လောက၌ ‘ဥဏ္ဏတ’ ဟူသော အမည်ဖြင့် ကျော်ကြား၏»။ ထို့နောက် မြို့ကို မြင်၍ သီဝဘုရားသည် စိတ်ပျော်ရွှင်ကာ ဗြာဟ္မဏအားလုံးကို ခေါ်ယူပြီး လည်ပင်းကို နှိမ့်ချလျက် မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 46

इदं स्थानं वरं रम्यं निर्मितं विश्वकर्मणा । ग्रामाणां च सहस्रैस्तु प्रोक्तं सर्वासु दिक्षु च

«ဤနေရာသည် အထူးကောင်းမြတ်၍ သာယာလှပြီး ဗိශ්ဝကර්မာက ဖန်ဆင်းထားသည်။ ထို့ပြင် အရပ်လေးမျက်နှာလုံး၌လည်း ရွာထောင်ပေါင်းများနှင့် တွဲလျက်ရှိသည်ဟု ဆိုကြ၏»။

Verse 47

नगरात्सर्वतः पुण्यो देशो नग्नहरः स्मृतः । अष्टयोजनविस्तीर्ण आयामव्यासतस्तथा

မြို့၏ အရပ်ရပ်တွင် ပုဏ္ဏိယမြေဒေသတစ်ခု ရှိ၍ «နဂ္နဟရ» ဟု မှတ်ယူကြသည်။ အလျားအနံ နှစ်ဖက်စလုံး ၈ ယောဇနာ ကျယ်ဝန်း၏။

Verse 48

नग्नो भूत्वा हरो यत्र देशे भ्रांतो यदृच्छया । तं नग्नहरमित्याहुर्देशं पुण्यतमं जनाः

ဟရ (ရှီဝ) သည် အဝတ်မဝတ်ဘဲ ဖြစ်ကာ ကံတရားအလိုက် အလျှောက်လှည့်ခဲ့သော ထိုမြေဒေသကို လူတို့က အလွန်ပုဏ္ဏိယမြေ «နဂ္နဟရ» ဟု ခေါ်ကြသည်။

Verse 49

पूर्वे तु शांकरी चाऽर्या पश्चिमे न्यंकुमत्यपि । उत्तरे कनकनंदा दक्षिणे सागरावधिः । एतदंतरमासाद्य देशो नग्नहरः स्मृतः

အရှေ့ဘက်တွင် သာင်ကရီနှင့် အာရျာ ရှိ၍၊ အနောက်ဘက်တွင် ညံကူမတီ ရှိသည်။ မြောက်ဘက်တွင် ကနကနန္ဒာ၊ တောင်ဘက်တွင် သမုဒ္ဒရာသည် အစွန်းအထိ ဖြစ်၏။ ထိုအတွင်းဝန်းကျင်ကို «နဂ္နဟရ» ဟု မှတ်ယူကြသည်။

Verse 50

अष्टयोजनमानेन आयामव्यासतस्तथा । प्रोक्तोऽयं सकलो देश उन्नतेन समं मया

အလျားအနံ နှစ်ဖက်စလုံး ၈ ယောဇနာ အတိုင်းအတာဖြင့်၊ ဤဒေသတစ်ဝန်းလုံးကို ငါက ဥဏ္ဏတနှင့်အတူ ဖော်ပြပြီးပြီ။

Verse 51

गृह्यतां नगरश्रेष्ठं प्रसीदध्वं द्विजोत्तमाः । अत्र भक्तिश्च मुक्तिश्च भविष्यति न संशयः

အို ဒွိဇောတ္တမတို့၊ ဤမြို့အမြတ်ကို လက်ခံကြပါလော့၊ ကျေးဇူးတော်ဖြင့် သဘောထားကြပါ။ ဤနေရာ၌ ဘက္တိနှင့် မုတ်ခ္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) နှစ်ပါးလုံး ဖြစ်ပေါ်မည်၊ သံသယမရှိ။

Verse 52

इत्युक्तास्ते तदा सर्वे विप्रा ऊचुर्महेश्वरम्

ထိုသို့ မိန့်ကြားခံရသဖြင့် ထိုအခါ ဗြာဟ္မဏ အားလုံးက မဟေရှွရအား ပြန်လည်လျှောက်တင်ကြ၏။

Verse 53

विप्रा ऊचुः । ईश्वराज्ञा वृथा कर्तुं न शक्या परमात्मनः । तपोऽग्निहोत्रनिष्ठानां वेदाध्ययनशालिनाम्

ဗြာဟ္မဏတို့က လျှောက်ကြသည်– «အို ပရမအတ္တမန်၊ အရှင်၏ အမိန့်ကို အလဟသ မဖြစ်စေနိုင်ပါ။ ကျွန်ုပ်တို့သည် တပေါ်ကျင့်ခြင်းနှင့် အဂ္နိဟောတရ မီးပူဇော်ပွဲ၌ တည်ကြည်သူများ၊ ဝေဒပညာ လေ့လာသင်ယူမှု၌ စည်းကမ်းပြည့်ဝသူများ ဖြစ်ပါသည်။»

Verse 54

अस्माकं रक्षिता कोऽस्ति कलिकाले च दारुणे । को दाताऽरोग्यदः कश्च को वै मुक्तिं प्रदास्यति

ကြောက်မက်ဖွယ် ကလိယုဂ်ခေတ်၌ ကျွန်ုပ်တို့ကို ကာကွယ်မည့်သူ မည်သူရှိသနည်း။ အလှူရှင်—ကျန်းမာရေးပေးမည့်သူ မည်သူနည်း။ ထို့ပြင် မုတ်ခ္ရှ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို မည်သူက ပေးမည်နည်း။

Verse 55

ईश्वर उवाच । महाकाल स्वरूपेण स्थित्वा तीर्थे महोदये । नाशयिष्यामि शत्रून्वः सम्यगाराधितो ह्यहम्

ဣရှွရက မိန့်တော်မူသည်– «မဟောဒယ တီရ္ထ၌ မဟာကာလ ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် တည်နေ၍၊ ငါကို မှန်ကန်စွာ ပူဇော်လျှင် သင်တို့၏ ရန်သူတို့ကို ငါ ဖျက်ဆီးမည်။»

Verse 56

उन्नतो विघ्नराजस्तु विघ्नच्छेत्ता भविष्यति । गणनाथस्वरूपोऽयं धनदो निधीनां पतिः

မြင့်မြတ်သော အတားအဆီးတို့၏ အရှင် (ဝိဃ္နရာဇ) သည် အတားအဆီး ဖြတ်တောက်သူ ဖြစ်လာမည်။ ဂဏနာထ ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် ဤအရှင်သည် ဓနပေးသူ၊ خز خز (နిధိ) များ၏ အရှင် ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 57

युष्मभ्यं दास्यति द्रव्यं सम्यगाराधितोऽपि सः । आरोग्यदायको नित्यं दुर्गादित्यो भविष्यति

ထိုဘုရားကို မှန်ကန်စွာ ပူဇော်အာရాధနာပြုလျှင် သင်တို့အား ဥစ္စာဓနကိုလည်း ပေးတော်မူမည်။ ဒုರ್ಗာဒိတျ (Durgāditya) သည် အမြဲတမ်း ကျန်းမာရေးကို ပေးတော်မူသော အရှင်ဖြစ်မည်။

Verse 58

महोदयं महानन्ददायकं वो भविष्यति । सम्यगाराधितो ब्रह्मा सर्वकार्येषु सर्वदा । सर्वान्कामांश्च मुक्तिं च युष्मभ्यं संप्रदास्यति

မဟောဒယ (Mahodaya) သည် သင်တို့အတွက် မဟာပျော်ရွှင်မှုကို ပေးတော်မူသော အရှင်ဖြစ်လာမည်။ ဘြဟ္မာ (Brahmā) ကို မှန်ကန်စွာ ပူဇော်အာရాధနာပြုလျှင် အလုပ်အကိုင်အမှုအရာ အားလုံးတွင် အမြဲကူညီစောင်မတော်မူပြီး သင်တို့လိုအင်ဆန္ဒ အားလုံးနှင့် မုတ်တိ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကိုပါ ပေးတော်မူမည်။

Verse 59

विप्रा ऊचुः । यदि तीर्थानि तिष्ठंति सर्वाणि सुरसत्तम । संगालेश्वरतीर्थे च तथा देवकुले शिवे

ဗြာဟ္မဏများက ဆိုကြသည်။ အို နတ်တို့အနက် အမြတ်ဆုံးသော အရှင်၊ အကယ်၍ သန့်ရှင်းသော တီရ္ထ (tīrtha) အားလုံးသည် အမှန်တကယ် တည်ရှိနေပါက— စင်္ဂာလေရှ္ဝရ တီရ္ထ (Saṅgāleśvara Tīrtha) တွင်လည်းကောင်း၊ ထို့အတူ ရှိဝ၏ ဒေဝကူလ (Devakula) တွင်လည်းကောင်း—

Verse 60

कलावपि महारौद्रे ह्यस्माकं पावनाय वै । स्थातव्यं तर्हि गृह्णीमो नान्यथा च महेश्वर

ကြမ်းတမ်း၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ကလိယုဂ (Kali) အတွင်း၌ပင် ကျွန်ုပ်တို့၏ သန့်စင်ခြင်းအတွက် ဤဆုံးဖြတ်ချက်ကို လက်ခံပါသည်—ဤနေရာ၌ နေရမည်; အခြားနည်းမရှိပါ၊ အို မဟေရှ္ဝရ (Maheśvara)။

Verse 61

स तथेति प्रतिज्ञाय ददौ तेभ्यः पुरं वरम् । सप्तभौमैः शशांकाभैः प्रासादैः परिभूषितम् । नानाग्रामसमायुक्तं सर्वतः सीमयान्वितम्

ထိုအရှင်သည် “အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်စေ” ဟု ကတိပြု၍ သူတို့အား အလွန်ကောင်းမြတ်သော မြို့တော်တစ်မြို့ကို ပေးတော်မူ၏—လမင်းကဲ့သို့ တောက်ပသော ခုနစ်ထပ် ပရాసာဒ်များဖြင့် အလှဆင်ထားပြီး၊ ရွာများစွာနှင့် ဆက်စပ်ကာ၊ အရပ်ရပ်တွင် နယ်နိမိတ်များကို ထင်ရှားစွာ သတ်မှတ်ထားသည်။

Verse 62

सूत उवाच । एवं तेभ्यो हि नगरं दत्त्वा देवो महेश्वरः । ददर्श विश्वकर्माणं प्राञ्जलिं पुरतः स्थितम्

သုတက ပြောသည်။ ထို့နောက် မဟေရှဝရ ဘုရားသည် သူတို့အား မြို့ကို ပေးအပ်ပြီး၊ ရှေ့တော်၌ လက်အုပ်ချီ၍ ရပ်နေသော ဝိශ්ဝကರ್ಮာကို မြင်တော်မူ၏။

Verse 63

विश्वकर्मोवाच । विलोक्यतां महादेव नगरं नगरोपमम् । सौवर्णस्थलमारुह्य निर्मितं त्वत्प्रसादतः

ဝိශ්ဝကর্মာက ပြောသည်။ အို မဟာဒေဝ၊ မြို့ကြီးမြို့မြတ်တို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်ထိုက်သော ဤမြို့ကို ကြည့်ရှုတော်မူပါ။ ရွှေရောင်တန်းမြင့်ပေါ်သို့ တက်လှမ်းလျက်၊ သင်၏ကရုဏာတော်ကြောင့် ငါက တည်ဆောက်ပြီးပါပြီ။

Verse 64

विश्वकर्मवचः श्रुत्वा भगवांस्त्रिपुरान्तकः । समारुरोह स्थलकं सह सर्वैर्महर्षिभिः

ဝိශ්ဝကರ್ಮန်၏ စကားကို ကြားတော်မူပြီးနောက်၊ ဘဂဝန် တြိပုရာန္တက ဘုရားသည် မဟာရိရှီတို့အားလုံးနှင့်အတူ သ္ထလကသို့ တက်ရောက်တော်မူ၏။

Verse 65

नगरं विलोकयामास रम्यं प्राकारमण्डितम् । ऋषयस्तुष्टुवुः सर्वे तत्रस्थं त्रिपुरान्तकम् । तानुवाच महादेवो वृणुध्वं वरमुत्त मम्

အရှင်သည် ကာရံတံတိုင်းများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော လှပသည့် မြို့ကို ကြည့်ရှုတော်မူ၏။ ထိုနေရာ၌ ရပ်တော်မူသော တြိပုရာန္တကကို ရိရှီအားလုံး ချီးမွမ်းကြ၏။ ထို့နောက် မဟာဒေဝက “အထူးမြတ်သော ဆုတောင်းကို ရွေးချယ်ကြလော့” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 66

ऋषय ऊचुः । यदि तुष्टो महादेव स्थलकेश्वरनामभृत् । अवलोकयंश्च नगरं सदा तिष्ठ स्थले हर

ရိရှီတို့က ပြောကြသည်။ “အို မဟာဒေဝ၊ သ္ထလကေရှဝရဟူသော နာမတော်ကို ဆောင်တော်မူသူ၊ သင်သည် ကျေနပ်တော်မူလျှင်—အို ဟရ၊ ဤနေရာ၌ အစဉ်တည်နေ၍ မြို့ကို အမြဲကြည့်ရှုကာ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်တော်မူပါ။”

Verse 67

इत्युक्तस्तैस्तदा देवः स्थलकेऽस्मिन्सदा स्थितः । कृते रत्नमयं देवि त्रेतायां च हिरण्मयम्

ထိုသို့ သူတို့က လျှောက်တင်ကြသဖြင့် ထိုအခါ ဒေဝသည် ဤသ္ထလက၌ အစဉ်တည်နေတော်မူ၏။ အို ဒေဝီ၊ ကృతယုဂ၌ ရတနာဖြင့် ပြုလုပ်ထား၍၊ တ్రေတာယုဂ၌ ရွှေဖြင့် ဖြစ်၏။

Verse 68

रौप्यं च द्वापरे प्रोक्तं स्थलमश्ममयं कलौ । एवं तत्र स्थितो देवः स्थलकेश्वरनामतः

ဒ్వာပရယုဂ၌ ငွေဖြင့် ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြပြီး၊ ကလိယုဂ၌ ဤနေရာသည် ကျောက်ဖြင့် ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ဒေဝသည် ထိုနေရာ၌ “သ္ထလကေရှ್ವರ” ဟူသော နာမဖြင့် တည်နေတော်မူ၏။

Verse 69

सदा पूज्यो महादेव उन्नतस्थानवासिभिः । माघे मासि चतुर्दश्यां विशेषस्तत्र जागरे

ဥန္နတသ္ထာန၌ နေထိုင်သူတို့သည် မဟာဒေဝကို အစဉ်ပူဇော်ရမည်။ မာဃလ၌ စတုဒ္ဒသီနေ့တွင် ထိုနေရာ၌ ညလုံးနိုးကြား၍ ဂျာဂရဏ ပြုခြင်းသည် အထူးကုသိုလ် ဖြစ်၏။

Verse 70

इत्येतत्कथितं देवि ह्युन्नतस्य महोद्यम् । श्रुतं पापहरं नॄणां सर्वकामफलप्रदम्

ထိုသို့ အို ဒေဝီ၊ ဥန္နတ၏ မဟာကိစ္စ/မဟာမဟာတ္မယကို ပြောပြီးလေပြီ။ ၎င်းကို နားထောင်သူတို့၏ အပြစ်များ ပျောက်ကင်းစေပြီး တရားသင့်သော ဆန္ဒအားလုံး၏ အကျိုးကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 319

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्य उन्नतस्थानमाहात्म्यवर्णनंनामैकोनविंशत्युत्तरत्रिशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သ္ရီ စ္ကန္ဒ မဟာပုရာဏ» ၏ ဧကာရှီတိသာဟသ္ရီ သံဟိတာအတွင်းရှိ သတ္တမ ပရဘာသခဏ္ဍ၊ ပထမ ပရဘာသက்னေတ္ရမဟာတ္မယ၌ «ဥန္နတသ္ထာန မဟာတ္မယ ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော ခေါင်းစဉ်ပါ ၃၁၉ မြောက် အခန်းသည် ပြီးဆုံး၏။