Adhyaya 314
ဤအধ্যာယတွင် ဣရှ္ဝရက ဒေဝီအား မိန့်ကြားသည့် ဆွေးနွေးပွဲအတွင်း ပင်လယ်ကမ်းခြေရှိ «ရိရှိတီရ္ထ» ဟူသော ထင်ရှားသည့် ဘုရားဖူးနေရာကို ဖော်ပြသည်။ ထိုနေရာသည် ဒေဝကူလနှင့် ဆက်နွယ်သော ဒေသ (devakulāgneiyyāṃ gavyūtyāṃ) အတွင်းရှိပြီး အလွန်လှပကာ ဓမ္မအာနုဘော်ပြင်းထန်သည့် တီရ္ထဖြစ်ကြောင်း ချီးမွမ်းထားသည်။ ထူးခြားချက်မှာ ရိရှိများသည် ကျောက်တုံးကဲ့သို့သော ရုပ်သဏ္ဌာန် (pāṣāṇākṛtayaḥ) ဖြင့် ရှိနေပြီး လူတို့က မျက်မြင်တွေ့နိုင်သေးကြောင်း၊ ထိုတီရ္ထသည် အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးနိုင်ကြောင်း ထင်ရှားစွာ ဆိုထားသည်။ ထို့နောက် အချိန်နှင့် အကျင့်ပုံစံကို သတ်မှတ်သည်။ ဂျေဋ္ဌ (Jyeṣṭha) လတွင် အမဝါသျာ (amāvāsyā) နေ့၌ သဒ္ဓါ (śraddhā) ရှိသူများသည် ရေချိုးကာ အထူးသဖြင့် ပိဏ္ဍဒါန (piṇḍa-dāna) ဖြင့် ဘိုးဘွားများအတွက် ပူဇော်သင့်သည်။ ရိရှိတိုးယာ (Ṛṣitoya) ရေစီးဆုံရာ၌ ရေချိုးခြင်းနှင့် ရှရဒ္ဓ (śrāddha) ပြုလုပ်ခြင်းကို ရှားပါး၍ အကျိုးကြီးမားသည့် ကုသိုလ်အဖြစ် ချီးမြှောက်ထားသည်။ ထို့ပြင် ဂို-ပရဒါန (go-pradāna) အဖြစ် နွားလှူဒါန်းရန်နှင့် ကိုယ်တတ်နိုင်သမျှ ဘြာဟ္မဏများကို အစာကျွေးရန် ညွှန်ကြားကာ ဘုရားဖူးခြင်းကို သဒ္ဓါတရား၊ ဒါနနှင့် ဧည့်ဝတ်ပြုမှုတို့နှင့် ပေါင်းစည်းစေသည်။
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । अथ देवकुलाग्नेय्यां गव्यूत्या तत्र संस्थितम् । समुद्रस्य तटे रम्यमृषितीर्थमनुत्तमम्
ဣဿဝရက မိန့်တော်မူ၏။ ထို့နောက် ဒေဝကူလ၏ အရှေ့တောင်ဘက်၌ ဂဗျူတိ တစ်ခုအကွာတွင် ပင်လယ်ကမ်းခြေ၌ လှပသည့် အထူးမြတ်သော «ရိရှိတီရ္ထ» ရှိ၏။
Verse 2
पाषाणाकृतयस्तत्र ऋषयोऽद्यापि संस्थिताः । दृश्यंते मानुषे देवि सर्वपातकनाशनाः
အဲဒီနေရာမှာ၊ ဒေဝီမယ်တော်၊ ကျောက်ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြစ်နေသော ရိရှိတို့သည် ယနေ့တိုင် တည်ရှိနေဆဲဖြစ်၏။ လူ့လောက၌ မြင်တွေ့ရပြီး အကြီးမားဆုံး အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပေး၏။
Verse 3
तत्र ज्येष्ठे त्वमावास्यां प्राप्यते नाधमैर्न्नरैः । पिंडदानं विशेषेण स्नानं श्रद्धासमन्वितैः
အဲဒီနေရာမှာ ဂျေဋ္ဌ မာသ၏ အမဝါသျာနေ့၌ စိတ်နိမ့်ကျသော လူတို့သည် ပြည့်စုံသော အကျိုးကို မရနိုင်။ ယုံကြည်ခြင်းရှိသူတို့ကသာ အထူးသဖြင့် ပိဏ္ဍဒါန (သင်္ဂြိုဟ်ပူဇော်) နှင့် သန့်ရှင်းရေချိုးခြင်းအားဖြင့် ရရှိ၏။
Verse 4
ऋषितोयासंगमे तु स्नानं श्राद्धं सुदुर्लभम् । गोप्रदानं प्रशंसंति तत्र ते मुनिपुगवाः । भोजनं ब्राह्मणानां तु यथाशक्त्या प्रदापयेत्
«ရိရှိတိုးယ-သင်္ဂမ» တွင် ရေချိုးခြင်းနှင့် ရှရဒ္ဓ ပြုလုပ်ခြင်း၏ ကုသိုလ်သည် အလွန်ရှားပါးလှ၏။ ထိုနေရာ၌ မုနိအထွတ်အမြတ်တို့က နွားလှူဒါန်းခြင်းကို ချီးမွမ်းကြပြီး၊ မိမိစွမ်းအားအတိုင်း ဘြာဟ္မဏတို့အား အစာအဟာရ ပေးလှူသင့်၏။
Verse 314
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये मूलचंडीशमाहात्म्य ऋषितीर्थसंगममाहात्म्यवर्णनंनाम चतुर्दशोत्तरत्रिशततमोऽध्यायः
ဤသို့ဖြင့် «သရီ စ္ကန္ဒ မဟာပုရာဏ» ၈၁,၀၀၀ ပုဒ်ပါ သံဟိတာ၌၊ သတ္တမ ပရဘာသခဏ္ဍ၊ ပထမ ပရဘာသက்னೇತ್ರမာဟာတ္မ്യ အတွင်းရှိ «မူလစဏ္ဍီဤရှ မဟာတ္မ്യနှင့် ရိရှိတီရ္ထ စင်္ဂမ မဟာတ္မ്യ အကြောင်းဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အခန်း ၃၁၄ ပြီးဆုံး၏။