Adhyaya 31

Verse 1

देव्युवाच । सकारपंचकं प्रोक्तं यत्त्वया मम शंकर । कथं तदत्र संवृत्तमेतन्मे संशयं महत्

ဒေဝီက မိန့်တော်မူသည်— «အို သင်္ကရ၊ သင်သည် ‘သ’ ဖြင့်အစပြုသော ငါးပါး (စကာရ-ပဉ္စက) ကို ငါ့အား ဟောကြားခဲ့၏။ ထိုအရာသည် ဤနေရာ၌ မည်သို့ တည်ထောင်လာသနည်း။ ငါ့စိတ်၌ သံသယကြီးမားလှ၏»။

Verse 2

कथं वात्र समायाता कुतश्चापि सरस्वती । कथं स वाडवो जातः कस्मिन्काले कथं ह्यभूत् । तत्सर्वं विस्तरेणेदं यथावद्वक्तुमर्हसि

«ထို့ပြင် စရஸဝတီသည် ဤနေရာသို့ မည်သို့ ရောက်လာသနည်း၊ မည်သည့်နေရာမှ လာသနည်း။ ထိုဝါဍဝ (ပင်လယ်အောက်မီး) သည် မည်သို့ မွေးဖွားလာသနည်း—ဘယ်အချိန်၌၊ ဘယ်နည်းဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာသနည်း။ ထိုအားလုံးကို မှန်ကန်စွာ အပြည့်အစုံ အသေးစိတ် ဟောကြားပေးပါ»။

Verse 3

ईश्वर उवाच । शृणु देवि यथा जाता तस्मिन्क्षेत्रे सरस्वती । यतश्चैव समुद्भूता सर्वपापप्रणाशिनी

ဣရှွရက မိန့်တော်မူသည်— «နားထောင်လော့၊ ဒေဝီ။ ထိုသန့်ရှင်းသော က္ෂೇತ್ರ၌ စရஸဝတီ မည်သို့ ဖြစ်ပေါ်လာသနည်း၊ မည်သည့်အရင်းအမြစ်မှ ပေါ်ထွန်းလာသနည်း—အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပေးသူမကို ငါဟောပြမည်»။

Verse 4

हिरण्या वज्रिणी न्यंकुः कपिला च सरस्वती

ဟိရဏ္ယာ၊ ဝဇ္ရိဏီ၊ ညံကု၊ ကပိလာ—နှင့် စရஸဝတီ။

Verse 5

ऋषिभिः पञ्चभिश्चात्र समाहूता यथा पुरा । वाडवेनाग्निना युक्ता यथा जाता शृणुष्व तत्

ရှေးကာလ၌ ဤနေရာသို့ ရှိသီငါးပါးက ခေါ်ယူခဲ့သကဲ့သို့၊ ထို့နောက် ဝါဍဝ မီးနှင့် ပေါင်းစည်းလာပုံကို နားထောင်လော့။

Verse 6

पुरा देवासुरे युद्धे निवृत्ते सोमकारणात् । पितामहस्य वचनात्तारां चन्द्रः समर्पयत्

ရှေးကာလ၌ သောမကိစ္စကြောင့် နတ်နှင့် အသူရတို့၏ စစ်ပွဲ ရပ်စဲသွားသောအခါ၊ ပိတామဟ၏ အမိန့်အတိုင်း လမင်းသည် တာရာကို ပြန်လည်အပ်နှံ하였다။

Verse 7

ततो याताः सुराः स्वर्गं पश्यन्तोऽधोमुखा महीम् । ददृशुस्ते ततो देवा भूम्यां स्वर्गमिवापरम्

ထို့နောက် နတ်တို့သည် မြေပြင်ကို အောက်မော့ကြည့်လျက် ကောင်းကင်သို့ တက်သွားကြ၏။ ထိုအခါ မြေပြင်ပေါ်တွင် အခြားသော ကောင်းကင်တစ်ခုကဲ့သို့ကို မြင်ကြ၏။

Verse 8

आश्रमं मुनिमुख्यस्य दधीचेर्लोक विश्रुतम् । सर्वर्त्तुकुसुमोपेतं पादपैरुपशोभितम् । केतकीकुटजोद्भूत बकुलामोदमोदितम्

သူတို့သည် လောကတွင် ကျော်ကြားသော ရှိသီအထွဋ်အမြတ် ဒဓီချီ၏ အာရှရမ်ကို မြင်ကြ၏။ ရာသီတိုင်း၏ ပန်းများဖြင့် ပြည့်ဝ၍ သစ်ပင်များက အလှဆင်ထားပြီး ကေတကီ၊ ကုဋဇ၊ ဘကုလ ပန်းရနံ့ကြောင့် စိတ်ပျော်ရွှင်စေ၏။

Verse 9

एवंविधं समासाद्य तदाश्रमपदं गुरु । कौतुकाद्द्रष्टुमारब्धाः सर्वे देवा मनोरमम्

ထိုသို့ အံ့ဩဖွယ်ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော ဂုရုအာရှရမ်တည်ရာသို့ ရောက်လာကြသောအခါ၊ နတ်အားလုံးသည် စိတ်ဝင်စားမှုကြောင့် ထိုလှပသောနေရာကို ကြည့်ရှုလေ၏။

Verse 10

ते च तीर्थाश्रमे तस्मिन्यानान्युत्सृज्य संयताः । प्रवृत्तास्तमृषिं द्रष्टुं प्राकृताः पुरुषा यथा

ထိုတီရ္ထ-အာရှရမ်၌ သူတို့သည် ယာဉ်များကို ချန်ထား၍ စိတ်ကို ထိန်းသိမ်းတည်ငြိမ်ကာ သာမန်လူများကဲ့သို့ ရှင်တော်ရသီကို တွေ့မြင်ရန် ထွက်ခွာသွားကြ၏။

Verse 11

दृष्टवंतः सुराः सर्वे पितामहमिवापरम् । ततस्त ऋषिणा सर्वे पाद्यार्घ्यादिभिरर्च्चिताः

နတ်တို့အားလုံးသည် သူ့ကို မြင်သောအခါ အခြားတစ်ပါးသော ပိတာမဟာ (ဗြဟ္မာ) ကဲ့သို့ဟု ထင်မြင်ကြ၏။ ထို့နောက် ရသီသည် ခြေသုတ်ရေ၊ အရ္ဃျရေ (ကြိုဆိုရေ) စသည့် ထုံးတမ်းအလှူများဖြင့် နတ်တို့အားလုံးကို ပူဇော်ဂုဏ်ပြု၏။

Verse 12

यथोक्तमासनं भेजुः सर्वे देवाः सवासवाः । तेषां मध्ये समुत्थाय शक्रः प्रोवाच तं मुनिम्

နတ်တို့အားလုံးသည် ဝါသဝ (အိန္ဒြ) နှင့်အတူ ပြောထားသည့်အတိုင်း အာသနပေါ်တွင် ထိုင်ကြ၏။ ထို့နောက် သူတို့အလယ်၌ ရှက်ရ (အိန္ဒြ) ထ၍ ထိုမုနိကို မိန့်ကြား၏။

Verse 13

आयुधानि विमुच्याग्रे भवान्गृह्णात्विमानि हि । तन्निशम्य वचः प्राह दधीचिः पाकशासनम्

«အရင်ဆုံး လက်နက်များကို ချထားပြီး ဤအရာတို့ကို လက်ခံပါ» ဟုဆို၏။ ထိုစကားကို ကြားသော် ဒဓီချိသည် ပါကရှာသန (အိန္ဒြ) ကို ပြန်လည်မိန့်ကြား၏။

Verse 14

मुक्तास्त्राणि ममाभ्याशे यूयं यात त्रिविष्टपम् । तं शक्रः प्राह चैतानि कार्यकाले ह्युपस्थिते

«လက်နက်များကို ငါ့အနီး၌ ချထားပြီးနောက် သင်တို့သည် တြိဝိဋ္ဌပ (ကောင်းကင်ဘုံ) သို့ သွားနိုင်သည်» ဟုဆို၏။ ထို့နောက် ရှက်ရက «အလုပ်ကာလ ရောက်လာသော် ဤလက်နက်တို့ကို ပြန်ယူရမည်» ဟု သူ့အား ပြော၏။

Verse 15

देयानि ते पुनः शत्रूनभिजेष्यामहे रणे । पुनःपुनस्ततः शक्रः संदिश्य मुनिसत्तमम्

“အဲဒီအရာတွေကို ထပ်မံ၍ ကျွန်ုပ်တို့ထံ ပြန်ပေးပါ; ထို့နောက် စစ်မြေပြင်၌ ရန်သူတို့ကို ကျွန်ုပ်တို့ အနိုင်ယူမည်” ဟုဆို၍ သက္ကရာသည် မုနိသတ္တမကို ထပ်ခါထပ်ခါ အမိန့်ညွှန်ကြား하였다။

Verse 16

अस्माकमेव देयानि न चान्यस्य त्वया मुने । बाढमित्युदिते शक्रमुक्तवान्मुनिसत्तमः

“ဤအရာတို့ကို ကျွန်ုပ်တို့ထံသာ ပေးရမည်၊ အခြားသူတစ်ဦးဦးထံ မပေးရ၊ မုနိရေ” ဟု သက္ကရာ ပြောသောအခါ မုနိသတ္တမက “အဲဒီလိုပဲ” ဟု ပြန်လည်ဆို하였다။

Verse 17

दास्यामि ते समस्तानि युद्धकाले विशेषतः । नास्य मिथ्या भवेद्वाक्यमिति मत्वा शचीपतिः । मुक्त्वास्त्राणि तदभ्याशे पुनः स्वर्गं गतस्तदा

“စစ်ကာလ၌ အထူးသဖြင့် အားလုံးကို သင်တို့အား ပေးမည်” ဟုဆိုသည်။ သူ၏စကား မလွဲမသွေ ဖြစ်မည်ဟု ယုံကြည်၍ သချီ၏သခင် အိန္ဒြာသည် လက်နက်တို့ကို ထိုနေရာ၌ ချန်ထားကာ နောက်တဖန် ကောင်းကင်ဘုံသို့ ပြန်သွား하였다။

Verse 18

अस्त्रार्पणं यः प्रयतः प्रयत्नाच्छृणोति राजा भुवि भावितातात्मा । सोऽभ्येति युद्धे विजयं परं हि सुतांश्च धर्मार्थयशोभिरामाः

မြေပြင်ပေါ်ရှိ မင်းတစ်ပါးသည် စည်းကမ်းတကျ၍ အားထုတ်ကာ ဤလက်နက်အပ်နှံခြင်း၏ အကြောင်းကို နားထောင်လျှင်—အတွင်းစိတ် သန့်စင်လာ၍—စစ်ပွဲ၌ အမြင့်မားဆုံး အောင်မြင်မှုကို ရရှိပြီး၊ ဓမ္မ၊ စည်းစိမ်နှင့် ဂုဏ်သတင်းတို့ကို နှစ်သက်သော သားတော်များကိုလည်း ရရှိမည်။

Verse 31

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभा सखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये वडवानलोत्पत्तिवृत्तान्ते दधीचिमहर्षये सर्वदेवकृतस्वस्वशस्त्रसमर्पणवर्णनंनामैकत्रिंशोध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိ စကန္ဒ မဟာပုရာဏ၏ အရှစ်သောင်းတစ်ထောင် သံဟိတာအတွင်း၊ သတ္တမ ပရဘာသခဏ္ဍ၊ ပထမ ပရဘာသက்ஷೇತ್ರမဟာတ္မ്യ၊ ဝဍဝာနလ ပေါ်ပေါက်လာခြင်း အကြောင်းအရာ၌ “မဟာရိသိ ဒဓီချိထံ သတ္တဝဒေဝတို့၏ ကိုယ်ပိုင်လက်နက်များ အပ်နှံခြင်း အကြောင်းဖော်ပြချက်” ဟူသော အခန်း (၃၁) ပြီးဆုံး၏။