Adhyaya 305

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि तस्याः पूर्वेण संस्थितम् । नारदादित्यनामानं जरादारिद्र्यनाशनम्

ဣရှ္ဝရ မိန့်တော်မူသည်—ထို့နောက် အို မဟာဒေဝီ၊ ထိုနေရာ၏ အရှေ့ဘက်၌ တည်ရှိသော နာရဒ-အာဒိတျ ဟု အမည်ရသည့် ဘုရားသခင်အိမ်တော်သို့ သွားရမည်။ ၎င်းသည် အိုမင်းခြင်းနှင့် ဆင်းရဲနွမ်းပါးခြင်းကို ဖျက်ဆီးပေး၏။

Verse 2

पश्चिमे मूलचंडीशाद्धनुषां च शतत्रये । आराध्य नारदो देवि भास्करं वारितस्करम् । जरा निर्मुक्तदेहस्तु तत्क्षणात्समपद्यत

မူလစဏ္ဍီရှ၏ အနောက်ဘက်၌ လေးတံအလျား သုံးရာအကွာ၊ အို ဒေဝီ၊ နာရဒသည် ခိုးသူတို့ကို တားဆီးပယ်ဖျက်သော ဘာස්ကရ (နေဘုရား) ကို ပူဇော်ကာ ထိုခဏချင်းပင် အိုမင်းခြင်းကင်းသော ကိုယ်ခန္ဓာကို ရရှိ하였다။

Verse 3

देव्युवाच । कथं जरामनुप्राप्तो नारदो मुनिपुंगवः । कथमाराधितः सूर्य एतन्मे वद शंकर

ဒေဝီက မေးလေ၏— “မုနိတို့အထွတ်အမြတ် နာရဒသည် အဘယ်ကြောင့် အိုမင်းခြင်းသို့ ရောက်လာသနည်း။ နေဘုရားကို မည်သို့ ပူဇော်ခဲ့သနည်း။ ဤအကြောင်းကို အို ရှင်ကရ၊ ကျွန်မအား ပြောပါ။”

Verse 4

ईश्वर उवाच । यदा द्वारवतीं प्राप्तो नारदो मुनिपुंगवः । सर्वे दृष्टास्तदा तेन विष्णोः पुत्रा महाबलाः

ဣရှွရက မိန့်တော်မူ၏— “မုနိတို့အထွတ်အမြတ် နာရဒသည် ဒွာရဝတီသို့ ရောက်လာသောအခါ၊ ထိုအချိန်၌ ဗိဿနု၏ အင်အားကြီးသော သားတော်များအားလုံးကို တွေ့မြင်하였다။”

Verse 5

तद्राजकुलमध्ये तु क्रीडमाना परस्परम् आयांतं नारदं दृष्ट्वा सर्वे विनयसंयुताः

ထိုမင်းတော်အိမ်တော်အလယ်၌ သူတို့အချင်းချင်း ကစားပျော်ရွှင်နေစဉ်၊ နာရဒ လာရောက်လာသည်ကို မြင်သော် အားလုံးသည် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့၍ ရိုသေမှုနှင့် ပြည့်စုံလာကြသည်။

Verse 6

नमश्चक्रुर्यथान्यायं विना सांबं त्वरान्विताः । अविनीतं तु तं दृष्ट्वा कथयामास नारदः

သူတို့သည် ထုံးတမ်းအတိုင်း အလျင်အမြန် ဦးချကန်တော့ကြသော်လည်း စာမ္ဗ တစ်ဦးတည်းသာ မလုပ်ခဲ့။ ယဉ်ကျေးမှုမရှိသော သူကို မြင်၍ နာရဒသည် ထိုအခါ စကားဆိုလေ၏။

Verse 7

शरीरमदमत्तोऽसि यस्मात्सांब हरेः सुत । अचिरेणैव कालेन शापं प्राप्स्यसि दारुणम्

ကိုယ်ခန္ဓာအပေါ် မာနမူးနေသောကြောင့်၊ ဟရိ၏သား စာမ္ဗာရေ၊ မကြာမီကာလအတွင်း ကြောက်မက်ဖွယ် ကျိန်စာတစ်ခုကို သင်ခံရလိမ့်မည်။

Verse 8

सांब उवाच । नमस्कारेण किं कार्यमृषीणां च जितात्मनाम् । आशीर्वादेन तेषां च तपोहानिः प्रजायते

စာမ္ဗာက ပြောသည်—ကိုယ်စိတ်ကို အနိုင်ယူထားသော ရှင်ရသီတို့အတွက် နမස්ကာရပြုရန် ဘာလိုအပ်သနည်း။ ထို့ပြင် သူတို့က ကောင်းချီးပေးလျှင် တပဿာအင်အားလည်း လျော့နည်းလာသည်။

Verse 9

मुनीनां यः स्वभावो हि त्वयि लेशो न नारद । विद्यते ब्रह्मणः पुत्र उच्यते किमतः परम्

နာရဒာရေ၊ မုနိတို့၏ သဘာဝအလျားအလာတောင် သင်၌ အနည်းငယ်မျှ မတွေ့ရ။ သင်ကို ဗြဟ္မာ၏သားဟု ခေါ်ကြသည်—ဒီထက်ပို၍ ဘာပြောစရာရှိသနည်း။

Verse 10

न कलत्रं न ते पुत्रा न च पौत्रप्रपौत्रकाः । न गृहं नैव च द्वारं न हि गावो न वत्सकाः

သင့်မှာ မယားမရှိ၊ သားမရှိ၊ မြေးနှင့် မြေးတော်လည်း မရှိ။ အိမ်မရှိ၊ တံခါးတောင် မရှိ။ နွားမရှိ၊ နွားကလေးလည်း မရှိ။

Verse 11

ब्रह्मणो मानसः पुत्रो ब्रह्मचर्ये व्यवस्थितः । अयुक्तं कुरुते नित्यं कस्मात्प्रकृतिरीदृशी

သင်သည် ဗြဟ္မာ၏ စိတ်မွေးသား၊ ဗြဟ္မစရိယာ၌ တည်မြဲသူဖြစ်သော်လည်း မသင့်လျော်သောအရာကို အမြဲပြုနေသည်။ သင့်သဘာဝက ဘာကြောင့် ဒီလိုဖြစ်နေရသနည်း။

Verse 12

युद्धं विना न ते सौख्यं सौख्यं न कलहं विना । यादृशस्तादृशो वापि वाग्वादोऽपि सदा प्रियः

တိုက်ပွဲမရှိလျှင် သင့်အတွက် သက်သာမှုမရှိ၊ ရန်ဖြစ်မှုမရှိလျှင်လည်း သက်သာမှုမရှိ။ အခြေအနေမည်သို့ပင်ဖြစ်စေ စကားဖြင့်အငြင်းပွားခြင်းသည် သင့်အတွက် အမြဲချစ်ခင်ရာဖြစ်၏။

Verse 13

स्नानं संध्या जपो होमस्तर्पणं पितृदेवयोः । नारदः कुरुते चान्यदन्यत्कुर्वंति ब्राह्मणाः

ရေချိုးခြင်း၊ သံဓျာပူဇာ၊ ဂျပ (မန္တရရွတ်ခြင်း)၊ ဟိုးမ (မီးပူဇာ) နှင့် ပိတೃနှင့် ဒေဝတို့အား တರ್ಪဏ (ရေသက်သာပူဇာ) — ဤအရာများကို ဗြာဟ္မဏများက လုပ်ကြသော်လည်း နာရဒသည် အခြားအရာတစ်ခုကို ပြု၏။

Verse 14

कौमारेण तु गर्विष्ठो यस्मान्मां शापयिष्यसि । तस्मात्त्वमपि विप्रर्षे जरायुक्तो भविष्यसि

လူငယ်အဟန်အမာဖြင့် မာနထောင်ကာ ငါ့ကို ကျိန်စာတင်မည်ဖြစ်သဖြင့်၊ ထို့ကြောင့် သင်လည်း အို ဗြာဟ္မဏ-ရိရှီ၊ အိုမင်းခြင်း၏ဝန်ကို ထမ်းရမည်ဖြစ်၏။

Verse 15

एवं शप्तस्तदा देवि नारदो मुनिपुंगवः । एकान्ते निर्मले स्थाने कंटकास्थिविवर्जिते

ထိုသို့ အချိန်นั้นတွင် အို ဒေဝီ၊ မုနိတို့အနက် အထူးမြတ်သော နာရဒသည် ကျိန်စာခံရပြီးနောက်၊ ဆူးနှင့် အရိုးကင်းသော တိတ်ဆိတ်သန့်ရှင်းရာ အရပ်သို့ သွားလေ၏။

Verse 16

कृष्णाजिनपरिच्छिन्ने ह्युपविष्टो वरासने । ऋषितोया तटे रम्ये प्रतिष्ठाप्य महामुनिः

မဟာမုနိသည် အမဲရောင် သမင်အရေဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော အထူးကောင်းသော အာသနပေါ်၌ ထိုင်ကာ၊ ရိရှီတိုယာမြစ်၏ လှပသော ကမ်းပါး၌ ပူဇာအရာကို သင့်လျော်စွာ တည်ထောင်လေ၏။

Verse 17

सूर्यस्य प्रतिमां रम्यां सर्वदारिद्र्यनाशिनीम् । तुष्टाव विविधैः स्तोत्रैरादित्यं तिमिरापहम्

သူသည် ဆင်းရဲမှုအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပေးသော လှပသည့် စူရျာ၏ ရုပ်တုကို ချီးမွမ်းကာ၊ အမှောင်ကို ပယ်ဖျက်သော အာဒိတျယကို သီချင်းဆုတောင်းများစွာဖြင့် စတုတ္ထာဝ ပြုလေ၏။

Verse 18

नमस्त ऋक्स्वरूपाय साम्नां धामग ते नमः । ज्ञानैकरूपदेहाय निर्धूततमसे नमः

Ṛk မန္တရ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြစ်တော်မူသော သင့်အား နမောတော်။ Sāman သီချင်းများ၏ အာဝါသဖြစ်တော်မူသော သင့်အား နမောတော်။ ဉာဏ်တည်းဟူသော တစ်ရပ်တည်းသော အနှစ်သာရဖြင့် ကိုယ်တော်တည်သော သင့်အား၊ အမှောင်အားလုံးကို ချွတ်ပယ်ပြီးသူ သင့်အား နမောတော်။

Verse 19

शुद्धज्योतिःस्वरूपाय निर्मूर्तायामलात्मने । वरिष्ठाय वरेण्याय सर्वस्मै परमात्मने

သန့်ရှင်းသော အလင်း၏ သဘာဝဖြစ်တော်မူသော အမြင့်မြတ်သူအား နမောတော်။ ရုပ်သဏ္ဌာန်မရှိ၍ အညစ်အကြေးကင်းသော အတ္တသဘောရှိတော်မူသော သင့်အား နမောတော်။ အထူးမြတ်ဆုံး၊ ရွေးချယ်ထိုက်ဆုံး၊ အရာအားလုံး၏ အတွင်း၌ အရာအားလုံးဖြစ်သော ပရမာတ္မန်အား နမောတော်။

Verse 20

नमोऽखिलजगद्व्यापिस्वरूपानंदमूर्तये । सर्वकारणपूताय निष्ठायै ज्ञानचेतसाम्

ကမ္ဘာလောကအနှံ့ ပျံ့နှံ့သော သဘာဝနှင့် အာနန္ဒမူရတိဖြစ်တော်မူသော သူအား နမောတော်။ အကြောင်းရင်းအားလုံး၏ မူလနှင့် သန့်စင်ပေးသူဖြစ်သော သန့်ရှင်းသူအား နမောတော်။ ဉာဏ်ကို အာရုံစိုက်သော ပညာရှိတို့၏ စိတ်သည် တည်ငြိမ်စွာ အခြေချရာ အတည်တံ့သော သတ္တဝါတရားအား နမောတော်။

Verse 21

नमः सर्वस्वरूपाय प्रकाशालक्ष्यरूपिणे । भास्कराय नमस्तुभ्यं तथा दिनकृते नमः

အရာအားလုံး၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြစ်တော်မူသော သင့်အား နမောတော်။ အလင်းတောင်မှ မမြင်မိနိုင်သော အမှန်ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိတော်မူသော သင့်အား နမောတော်။ ဘာஸ్కရ၊ သင့်အား နမောတော်။ ထို့အပြင် နေ့ကို ဖန်ဆင်းပေးသူ ဒိနကృతေ သင့်အားလည်း နမောတော်။

Verse 22

ईश्वर उवाच । एवं संस्तुवतस्तस्य पुरतस्तस्य चेतसा । प्रादुर्बभूव देवेशि जगच्चक्षुः सनातनः । उवाच परमं प्रीतो नारदं मुनिपुंगवम्

ဣဿဝရ မိန့်တော်မူသည်။ ထိုသူသည် စိတ်ကို တစ်ချက်တည်း စူးစိုက်၍ ချီးမွမ်းနေစဉ်၊ အို ဒေဝီ၊ လောက၏ ထာဝရ မျက်စိတော် ပေါ်ထွန်းလာ၏။ အလွန်ပီတိဖြစ်တော်မူ၍ မုနိအဂ္ဂ နာရဒအား မိန့်တော်မူ၏။

Verse 23

सूर्य उवाच । वरं वरय विप्रर्षे यस्ते मनसि वर्तते । तुष्टोऽहं तव दास्यामि यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

နေမင်း (စူရျ) မိန့်တော်မူသည်။ အို ဗြာဟ္မဏ မုနိ၊ သင်၏စိတ်၌ ရှိနေသမျှအတိုင်း ဆုတောင်းတော်ကို ရွေးချယ်လော့။ ငါသည် ကျေနပ်နှစ်သက်သဖြင့်၊ အလွန်ရခက်သောအရာဖြစ်စေကာမူ သင့်အား ပေးအပ်မည်။

Verse 24

नारद उवाच । कुमार वयसा युक्तो जरायुक्तकलेवरः । प्रसादात्स्यां हि ते देव यदि तुष्टो दिवाकर

နာရဒ မိန့်သည်။ အို ဒေဝ၊ အို ဒိဝါကရ၊ သင် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်ပါက သင်၏ကရုဏာတော်ကြောင့် ငါသည် ငယ်ရွယ်သောအရွယ်ကို ရရှိစေပြီး၊ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ အိုမင်းသောကိုယ်ဖြစ်နေပါစေ။

Verse 25

सप्तम्यां रविवारेण यस्त्वां पश्यति मानवः । तस्य रोग भयं माऽस्तु प्रसादात्तिमिरापह

လဆန်း/လဆုတ် ခုနှစ်ရက်မြောက်နေ့ (သတ္တမီ) နှင့် တနင်္ဂနွေနေ့တွင် သင့်ကို မြင်ရသော လူသားအပေါင်းတို့အတွက်၊ အို အမှောင်ဖယ်ရှားသူ၊ သင်၏ကရုဏာတော်ကြောင့် ရောဂါကြောက်ရွံ့မှု မရှိပါစေ။

Verse 26

ईश्वर उवाच । एवं भविष्यतीत्युक्त्वा ह्यन्तर्धानं गतो रविः । इत्येतत्कथितं देवि माहात्म्यं सकलं तव । नारदादित्यदेवस्य सर्वपातकनाशनम्

ဣဿဝရ မိန့်တော်မူသည်။ «ဤသို့ပင် ဖြစ်လိမ့်မည်» ဟု ဆိုပြီးနောက် ရဝိသည် မျက်စိမှ ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ထို့ကြောင့် အို ဒေဝီ၊ သင်၏ မဟာတ္မယ အပြည့်အစုံကို ပြောကြားပြီးပြီ—နာရဒနှင့် အာဒိတျဒေဝ၊ အပြစ်အကုန် ဖျက်ဆီးသူအကြောင်း ဖြစ်သည်။

Verse 305

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभास खण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये नारदादित्यमाहात्म्यवर्णनंनाम पञ्चोत्तरत्रिशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိ စကန္ဒ မဟာပုရာဏ (အရှစ်တစ်ထောင်ကဗျာစု) ၏ ပရဘာသ ခဏ္ဍ၊ ပထမပိုင်း ပရဘာသက்னေတ్రమာဟာတ္မယ တွင် «နာရဒနှင့် အာဒိတျယဘုရား၏ မဟိမကို ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အခန်း ၃၀၅ ပြီးဆုံး၏။