Adhyaya 298

Verse 1

ईश्वर उवाच । ऋषितोयापश्चिमे तु तत्र गव्यूतिमात्रतः । संगालेश्वरनामास्ति सर्वपातकनाशनः

ဣရှ္ဝရက မိန့်တော်မူသည်— ရိသိတိုယာ၏ အနောက်ဘက်၌ ဂဗျူတိ တစ်ခုသာ အကွာအဝေးတွင် သံဂါလေရှ္ဝရ ဟူသော သန့်ရှင်းသော လိင်္ဂတော် ရှိ၍ အပြစ်အကုန် ဖျက်ဆီးတော်မူ၏။

Verse 2

गुप्तस्तत्र प्रयागश्च देवो वै माधवस्तथा । जाह्नवी यमुना चैव देवी तत्र सरस्वती

ထိုနေရာ၌ လျှို့ဝှက်သော ပရယာဂလည်း ရှိ၏၊ မာဓဝ ဘုရားလည်း ရှိ၏။ ထို့ပြင် မြစ်ဒေဝီ ဂျာဟ္နဝီ (ဂင်္ဂါ) နှင့် ယမုနာ၊ ထိုနေရာ၌ပင် ဒေဝီ စရஸ္ဝတီလည်း ရှိ၏။

Verse 3

अन्यानि तत्र तीर्थानि बहूनि च वरानने । स्नात्वा दृष्ट्वा पूजयित्वा मुक्तः स्यात्सर्वकिल्बिषैः

မျက်နှာလှသောသူမရေ၊ ထိုနေရာ၌ အခြားသော တီရ္ထများလည်း များစွာ ရှိ၏။ ရေချိုးကာ၊ ဖူးမြင်ကာ၊ ပူဇော်ကာလျှင် အပြစ်အကုန်မှ လွတ်မြောက်ရ၏။

Verse 4

पार्वत्युवाच । कथय त्वं महेशान सर्वदेवनमस्कृत । तीर्थराजः प्रयागस्तु कथं विष्णुः सनातनः

ပါဝတီက မိန့်တော်မူသည်။ အို မဟေရှာန၊ နတ်တို့အားလုံးက ဦးညွှတ်ပူဇော်ကြသူ၊ ကျွန်မအား ပြောပြပါ—တီရ္ထတို့၏ မင်းဖြစ်သော ပရယာဂသည် မည်သို့ဖြစ်သနည်း၊ ထာဝရသော ဗိဿနုသည် မည်သို့ ဤနေရာ၌ ရှိနေသနည်း။

Verse 5

कथं गंगा च यमुना तथा देवी सरस्वती । अन्यान्यपि बहून्येव तीर्थानि वृषभध्वज

ဂင်္ဂါနှင့် ယမုနာ၊ ထို့အတူ ဒေဝီ စရஸဝတီတို့သည် မည်သို့ ဤနေရာ၌ ရှိနေသနည်း။ ထို့ပြင် အို နွားတံဆိပ်တော်ကိုင်ရှင် (ဝೃષဘဓ్వဇ)၊ အခြားသော တီရ္ထများလည်း အဘယ်ကြောင့် ဤမျှများစွာ ရှိနေသနည်း။

Verse 6

समायातानि तत्रैव संगालेश्वरसंनिधौ । संगालेशेति किं नाम ह्येतन्मे वद कौतुकम्

ထိုအရာတို့သည် စင်္ဂါလေရှ္ဝရ၏ အနီးတော်၌ပင် စုဝေးလာကြသည်။ ‘စင်္ဂါလေရှ’ ဟူသော အမည်သည် အဘယ်ကြောင့်နည်း။ ကျွန်မ၏ စိတ်ဝင်စားမှုကြောင့် ဤအကြောင်းကို ပြောပြပါ။

Verse 7

ईश्वर उवाच । पुरा वै लिंगपतने सर्वदेवसमागमे । सार्धत्रितयकोटीनि पुण्यानि सुरसुन्दरि

ဣရှ္ဝရက မိန့်တော်မူသည်။ ရှေးကာလ၌ လင်္ဂကျရောက်သည့်အခါ၊ နတ်တို့အားလုံး စုဝေးရာတွင်—အို သုရတို့အနက် အလှတရားပြည့်စုံသူ—သုံးကောဋိနှင့် တစ်ဝက်ကောဋိ (သုံးနှင့်တစ်ဝက်ကောဋိ) တန်သော ပုဏ္ဏိယများ ရှိနေ하였다။

Verse 8

तीर्थानि तीर्थराजोऽयं प्रयागः समुपस्थितः । आत्मानं गोपयामास तीर्थकोटिभिरावृतम्

တီရ္ထတို့အားလုံး ရောက်ရှိနေကြပြီး၊ တီရ္ထတို့၏ မင်းဖြစ်သော ပရယာဂလည်း ရောက်လာ하였다။ တီရ္ထကောဋိများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသဖြင့်၊ မိမိကိုယ်ကို ဖုံးကွယ်ထားလေ၏။

Verse 9

ततस्तत्र समायाता ब्रह्मविष्णुपुरोगमाः । विबुधास्तीर्थराजं तं ददृशुर्दिव्यचक्षुषा

ထို့နောက် ဗြဟ္မာနှင့် ဗိဿနုတို့ကို ဦးဆောင်၍ အခြားဒေဝတားများလည်း ထိုနေရာသို့ ရောက်လာကြပြီး၊ ဒိဗ္ဗစက္ခုဖြင့် တီရ္ထတို့၏ မင်းတော်ဖြစ်သော ပရယာဂကို မြင်တွေ့ကြ၏။

Verse 10

तीर्थकोटिभिराकीर्णं पवित्रं पापनाशनम् । लिंगस्य पतनं श्रुत्वा महादुःखेन संवृताः

ထိုနေရာသည် တီရ္ထ ကုဋိများဖြင့် ပြည့်နှက်၍ သန့်ရှင်းကာ အပြစ်ကို ဖျက်သိမ်းနိုင်၏။ လင်္ဂ ကျရောက်သွားကြောင်း ကြားသိသဖြင့် သူတို့သည် ကြီးမားသော ဝမ်းနည်းမှုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းခံရ၏။

Verse 11

स्थिताः सर्वे तदा देवि ब्रह्माद्याः सुरसत्तमाः

ထိုအခါ၊ အို ဒေဝီ၊ ဗြဟ္မာကို ဦးဆောင်သော အမြင့်မြတ်ဆုံး ဒေဝတားအားလုံးသည် ထိုနေရာ၌ စုဝေးရပ်တည်ကြ၏။

Verse 12

एतस्मिन्नेव काले तु देवो रुद्रः सनातनः । निरानंदः समायातो वाक्यमेतदुवाच ह

ထိုအချိန်တည်းမှာပင် အနန္တကာလတည်တံ့သော ဒေဝ ရုဒ္ရသည် ပျော်ရွှင်မှုကင်းမဲ့လျက် ရောက်လာပြီး ဤစကားကို ပြောကြား၏။

Verse 13

शृणुध्वं वचनं देवा ब्रह्मविष्णुपुरोगमाः । ऋषिशापान्निपतितं मम लिंगमनुत्तमम् । तस्माल्लिंगं पूजयत सर्व कामार्थसिद्धये

«အို ဒေဝတားတို့၊ ဗြဟ္မာနှင့် ဗိဿနုတို့ကို ဦးဆောင်သူတို့၊ ငါ၏စကားကို နားထောင်ကြလော့။ ရှင်ရသီ၏ ကျိန်စာကြောင့် ငါ၏ အထွတ်အထိပ် လင်္ဂသည် ဤနေရာ၌ ကျရောက်လာ၏။ ထို့ကြောင့် လင်္ဂကို ပူဇော်ကြလော့၊ လိုအင်ဆန္ဒနှင့် တရားသဘောရှိသော စီးပွားချမ်းသာ အားလုံး ပြည့်စုံစေရန်»။

Verse 14

एवमुक्त्वा महादेवो देशे तस्मिन्स्थितः प्रिये । ब्राह्मं च वैष्णवं रौद्रं तत्र कुण्डत्रयं स्मृतम्

ဤသို့ မဟာဒေဝက မိန့်တော်မူပြီးနောက်၊ ချစ်မြတ်နိုးရသူရေ၊ ထိုနေရာ၌ပင် တည်နေတော်မူ၏။ ထိုအရပ်၌ သန့်ရှင်းသော ကုဏ္ဍ သုံးခုကို မှတ်မိကြသည်—ဗြဟ္မာကုဏ္ဍ၊ ဝိෂ္ဏုကုဏ္ဍ၊ နှင့် ရောဒြကုဏ္ဍ။

Verse 15

चतुर्थं त्रिसंगमाख्यं नदीनां यत्र संगमः । गंगायाश्च सरस्वत्याः सूर्यपुत्र्यास्तथैव च

စတုတ္ထမြတ်နေရာကို “ထရီသင်္ဂမ” ဟု ခေါ်ကြပြီး၊ ထိုနေရာ၌ မြစ်များ ဆုံရာဖြစ်သည်—ဂင်္ဂါ၊ စရஸဝတီ၊ ထို့အပြင် နေမင်း၏ သမီး ယမုနာလည်း ဖြစ်၏။

Verse 16

कोटिरेका च तीर्थानां ब्रह्मकुण्डे व्यवस्थिता । तथा च वैष्णवे कुण्डे कोटिरेका प्रकीर्तिता

ထိုဗြဟ္မာကုဏ္ဍ၌ တီရ္ထများသည် ကောဋိတစ်ကောဋိထက် ပိုလွန်၍ များစွာ တည်ရှိကြ၏။ ထို့အတူ ဝိෂ္ဏုကုဏ္ဍ၌လည်း “ကောဋိနှင့် ထပ်မံပို” ဟု ချီးကျူးကြေညာထား၏။

Verse 17

सार्धकोटिस्तु संप्रोक्ता शिवकुण्डे प्रकीर्तिता । पश्चिमे ब्रह्मकुण्डं च पूर्वे वै वैष्णवं स्मृतम्

ရှီဝကုဏ္ဍ၌ တီရ္ထများကို ကောဋိတစ်ကောဋိနှင့် တစ်ဝက်ဟု ကြေညာချီးမြှောက်ကြ၏။ ဗြဟ္မာကုဏ္ဍကို အနောက်ဘက်၌ ရှိသည်ဟု မှတ်မိကြပြီး၊ ဝိෂ္ဏုကုဏ္ဍကို အရှေ့ဘက်၌ ရှိသည်ဟု မှတ်မိကြသည်။

Verse 18

मध्यभागे स्थितं यच्च रुद्रकुण्डं प्रकीर्तितम् । कुण्डमध्याद्विनिर्गत्य यत्र गंगा वरानने

အလယ်ဗဟို၌ တည်ရှိသော အရာကို ရုဒြကုဏ္ဍဟု ကြေညာခေါ်ဆိုကြ၏။ ထိုကုဏ္ဍ၏ အလယ်မှ ထွက်ပေါ်လာရာ၌၊ မျက်နှာလှသူရေ၊ ဂင်္ဂါမြစ် ပေါက်ဖွားထွက်လာ၏။

Verse 19

सूर्यपुत्र्या समेता च तत्त्रिसंगम उच्यते । अनयोरंतरे सूक्ष्मे तत्र गुप्ता सरस्वती

နေမင်း၏သမီး ယမုနာနှင့် ပေါင်းစည်းရာကို တြိသင်္ဂမ ဟု ခေါ်၏။ ထိုနှစ်မြစ်ကြား၌ မမြင်သာသကဲ့သို့ သရஸဝတီ မြစ်သည် ထိုနေရာတွင် လျှို့ဝှက်တည်ရှိ၏။

Verse 20

एषु सन्निहितो नित्यं प्रयागस्तीर्थनायकः । अत्रागत्य नरो यस्तु माघमासे वरानने

ဤတီရ္ထများအတွင်း၌ ဘုရားသန့်စင်ရာတို့၏ အရှင် ပရယာဂ သည် အမြဲတမ်း တည်ရှိ၏။ မာဃလတွင် ဤနေရာသို့ လာရောက်သူ မည်သူမဆို၊ အလှမျက်နှာရှင်မ…

Verse 21

स्नायात्प्रभातसमये मकरस्थे रवौ प्रिये । किञ्चिदभ्युदिते सूर्ये शृणु तस्य च यत्फलम्

ချစ်သူရေ၊ နေမင်းသည် မကရရာသီ၌ ရောက်နေချိန် မိုးလင်းအာရုံတက်စဉ် ရေချိုးသင့်၏။ နေမင်း အနည်းငယ်သာ ထွက်ပေါ်လာသေးချိန်၌ ထိုရေချိုးခြင်း၏ အကျိုးကို နားထောင်လော့။

Verse 22

आद्येनैकेन स्नानेन पापं यन्मनसा कृतम् । व्यपोहति नरः सम्यक्छ्रद्धायुक्तो जितेन्द्रियः

ပထမဆုံး ရေချိုးခြင်းတစ်ကြိမ်တည်းဖြင့်ပင်၊ ယုံကြည်သဒ္ဓာရှိ၍ အင်္ဒြိယကို ထိန်းချုပ်နိုင်သူသည် စိတ်၌ ပြုခဲ့သော အပြစ်ကို ပြည့်စုံစွာ ဖယ်ရှားနိုင်၏။

Verse 23

वाचिकं तु द्वितीयेन कायिकं तु तृतीयकात् । संसर्गजं चतुर्थेन रहस्यं पञ्चमेन तु

ဒုတိယ ရေချိုးခြင်းဖြင့် စကားဖြင့် ပြုသော အပြစ် ပျောက်ကင်း၏။ တတိယဖြင့် ကိုယ်ကာယအပြစ် ပျောက်၏။ စတုတ္ထဖြင့် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှုကြောင့် ဖြစ်သော အပြစ် ပျောက်၏။ ပဉ္စမဖြင့် လျှို့ဝှက်အပြစ် ပျောက်ကင်း၏။

Verse 24

उपपातकानि षष्ठेन स्नानेनैव व्यपोहति

ခြောက်ကြိမ်မြောက် ရေချိုးခြင်းတစ်ခါတည်းဖြင့်ပင် အနည်းငယ်သော အပြစ်များ (ဥပပာတက) ပျောက်ကင်းသွားသည်။

Verse 25

अभिषेकेण कुण्डानां सप्तकृत्वो वरानने । महांति चैव पापानि क्षाल्यंते पुरुषैः सदा

အို မျက်နှာလှသောသူမ၊ သန့်ရှင်းသော ကုဏ္ဍများတွင် ခုနစ်ကြိမ် အဘိသေက (ရေချိုးပူဇော်) ပြုလျှင် လူတို့၏ အကြီးမားဆုံး အပြစ်များပင် အမြဲတမ်း ဆေးကြောကင်းစင်သွားသည်။

Verse 26

यः स्नाति सकलं मासं प्रयागे गुप्तसंज्ञके । ब्रह्मादिभिर्न तद्वक्तुं शक्यते कल्पकोटिभिः

‘ဂုပ္တ’ ဟုခေါ်သော ပရယာဂ၌ တစ်လလုံး ရေချိုးသူ၏ ကုသိုလ်အကျိုးကို ဘြဟ္မာနှင့် အခြားဒေဝတားတို့ပင် ကပ္ပကုဋိများတိုင်အောင် အပြည့်အစုံ မဖော်ပြနိုင်ကြ။

Verse 27

यानि कानि च तीर्थानि प्रभासे संति भामिनि । तेभ्योऽतिवल्लभं तीर्थं सर्वपापप्रणाशनम्

အို တောက်ပသော မိန်းမရေ၊ ပရဘာသ၌ ရှိသမျှ တီရ္ထများအနက် အလွန်ချစ်ခင်အပ်သော တီရ္ထတစ်ခု ရှိပြီး အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပေးသည်။

Verse 28

एषां संरक्षणार्थाय मया वै तत्र मातरः । पूजनीयाः प्रयत्नेन नैवेद्यैर्विविधैः शुभैः

ဤတီရ္ထတို့ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရန်အတွက် ငါသည် ထိုနေရာ၌ မာတရ် (မိခင်ဒေဝီများ) ကို တည်ထောင်ခဲ့သည်။ သူတို့ကို အားထုတ်၍ မင်္ဂလာရှိသော အမျိုးမျိုးသော နైవေဒျ (အာဟာရပူဇော်) များဖြင့် ပူဇော်ရမည်။

Verse 29

कृष्णपक्षे चतुर्दश्यां श्रद्धायुक्तेन चेतसा । तासामनुचरा देवि भूतप्रेताश्च कोटिशः

အို ဒေဝီ၊ ကృష్ణပက္ခ၏ စတုဒ္ဒသီနေ့၌ ယုံကြည်ခြင်းပြည့်ဝသော စိတ်ဖြင့်—မိခင်ဒေဝီတို့၏ အနုချာအဖြစ် ဘူတနှင့် ပရေတ ကောဋိပေါင်းများစွာ ရှိ၏။

Verse 30

तेषां भयविनाशाय ता मातॄश्च प्रपूजयेत् । अस्मिंस्तीर्थे नरः स्नात्वा ब्रह्महत्यां व्यपोहति

သူတို့၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖျက်ဆီးရန် မိခင်ဒေဝီတို့ကို ကောင်းစွာ ပူဇော်ရမည်။ ဤတီရ္ထ၌ လူသည် ရေချိုးပြီးလျှင် ပ္ရဟ္မဏသတ်မှု (ဗြဟ္မဟတ္ယာ) အပြစ်တောင် ပယ်ဖျက်နိုင်၏။

Verse 31

यः कश्चित्कुरुते श्राद्धं पितॄनुद्दिश्य भक्तितः । उद्धरेच्च पितुर्वर्गं मातुर्वर्गं नरोत्तमः

မည်သူမဆို ပိတೃတို့ကို ဥဒ္ဒိသ၍ ဘက္တိဖြင့် ရှရဒ္ဓ ပြုလုပ်လျှင်၊ ထိုအကောင်းဆုံးသော လူသည် ဖခင်ဘက် မျိုးရိုးနှင့် မိခင်ဘက် မျိုးရိုး နှစ်ဖက်လုံးကို ကယ်တင်မြှောက်တင်၏။

Verse 32

वृषभस्तत्र दातव्यः सम्यग्यात्राफलेप्सुभिः । एवं यः कुरुते यात्रां तस्य फलमनन्तकम्

ယာထရာ၏ အပြည့်အဝ အကျိုးကို လိုလားသူတို့သည် ထိုနေရာ၌ နွားထီး (ဝೃಷဘ) ကို သင့်တော်စွာ လှူဒါန်းရမည်။ ဤသို့ ယာထရာ ပြုသူ၏ ကုသိုလ်फलသည် အနန္တ ဖြစ်၏။

Verse 33

एवं गुप्तप्रयागस्य माहात्म्यं कथितं तव । श्रुत्वाभिनन्द्य पुरुषः प्राप्नुयाच्छंकरालयम्

ဤသို့ ဂုပ္တပရယာဂ၏ မဟာတ္မ്യကို သင်အား ပြောကြားပြီးပြီ။ ထိုကို ကြားနာ၍ ဝမ်းမြောက်ချီးမွမ်းသူသည် ရှင်ကရ (Śaṅkara) ၏ နေရာတော်သို့ ရောက်နိုင်၏။

Verse 298

इति श्रीस्कांदेमहापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये गुप्तप्रया गमाहात्म्यवर्णनंनामाष्टनवत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «ဂုပ္တပရယာဂ၏ မဟိမကို ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော ခေါင်းစဉ်ပါသော အခန်း ၂၉၈ သည်၊ ဧကာရှီတိ-သာဟသရီ သံဟိတာအတွင်းရှိ သီရိ စကန္ဒ မဟာပုရာဏ၏ ပရဘာသခဏ္ဍ၊ ပရဘာသက္ခေတ်ရ-မာဟာတ္မယ ပထမပိုင်း၌ ပြီးဆုံးလေ၏။