
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် ဣရှ္ဝရက သာသနာရေးအနက်ဖြင့် «ဒေဝကုလ» ဟူသော သန့်ရှင်းရာနေရာကို ဖော်ပြသည်။ ၎င်းသည် အဂ္နေယ (အရှေ့တောင်) ဦးတည်ရာတွင် gavyūti ဖြင့် တိုင်းတာထားသော အကွာအဝေး၌ တည်ရှိပြီး၊ ရှေးဦးကာလတွင် ဒေဝတားများနှင့် ရှိသီများ စုဝေးခဲ့ခြင်း၊ ထို့ပြင် လင်္ဂတစ်ပါးကို အစောပိုင်းက တည်ထောင်ခဲ့ခြင်းတို့ကြောင့် ၎င်း၏ သန့်ရှင်းမှုနှင့် အမည်၏ အာဏာတည်မှုကို ရရှိသည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် အနောက်ဘက်သို့ ပြောင်းရွှေ့ကာ «ရှိသီတို့၏ ချစ်မြတ်နိုးရာ» ဟု ခေါ်သော «ရိသိတိုယာ» မြစ်ကို ဖော်ပြပြီး၊ အပြစ်အားလုံးကို ဆေးကြောပယ်ဖျက်နိုင်သော မြစ်ဟု ချီးမွမ်းသည်။ ဘုရားဖူးသူသည် စနစ်တကျ ရေချိုးသန့်စင်ပြီး ပိတೃ (ဘိုးဘွားဝိညာဉ်) များအတွက် ပူဇော်အပ်နှံလျှင် ဘိုးဘွားတို့၏ ကျေနပ်မှုကို ရှည်လျားစွာ ဖြစ်စေသည်ဟု ညွှန်ကြားထားသည်။ ထို့ပြင် ဒါနသီလကိုလည်း ရှင်းလင်းကာ အာသာဍ္ဍ လ၏ အမဝါသျာနေ့တွင် ရွှေ၊ အဇိန (တိရစ္ဆာန်အရေ/အရေခွံ) နှင့် ကမ္ဗလ (စောင်) တို့ကို လှူဒါန်းလျှင် ပုဏ္ဏားအကျိုးသည် လပြည့်နေ့အထိ ၁၆ ဆတိုးပွားနိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။ နိဂုံးတွင် ဤသန့်ရှင်းမြေဒေသ၌ ထိုကဲ့သို့ ပြုလုပ်ခြင်းအားဖြင့် မွေးဖွားမှု ၇ ဘဝတိုင် စုဆောင်းလာသော အပြစ်များပါ အကုန်လွတ်မြောက်နိုင်ကြောင်း ဖလश्रုတိဖြင့် ကြေညာထားသည်။
Verse 1
ईश्वर उवाच । तस्मादाग्नेयदिग्भागे गव्यूतिसप्तकेन च । स्थानं देवकुलंनाम देवानां यत्र संगमः
အိရှ္ဝရ မိန့်တော်မူသည်—ထိုနေရာမှ အဂ္နေယဒိဂ် (အရှေ့တောင်) ဘက်သို့ ဂဗျူတိ ခုနစ်ခန့်အကွာတွင် «ဒေဝကူလ» ဟူသော သန့်ရှင်းရာနေရာရှိ၍၊ ထိုနေရာသည် ဒေဝတားတို့ စုဝေးရာ ဖြစ်၏။
Verse 2
ऋषीणां यत्र सिद्धानां पुरा लिंगे निपातिते । यस्माज्जातो महादेवि तस्माद्देवकुलं स्मृतम्
အို မဟာဒေဝီ၊ ရှေးကာလ၌ ထိုနေရာတွင် ရှိသည့် လင်္ဂပေါ်သို့ ရှိသီများနှင့် စိဒ္ဓများက ပူဇော်ကာ လှူဒါန်းသည့်အခါ၊ ထိုလင်္ဂမှ သာသနာတော်ဆန်စွာ တစ်စုံတစ်ရာ ပေါ်ထွန်းလာခဲ့သဖြင့်၊ ထိုကြောင့် «ဒေဝကူလ» ဟု မှတ်သားခေါ်ဝေါ်ကြ၏။
Verse 3
तस्य पश्चिमदिग्भाग ऋषितोया महानदी । ऋषीणां वल्लभा देवि सर्वपातकनाशिनी
ထိုနေရာ၏ အနောက်ဘက်၌ ဧကရာဇ်မြစ်ကြီး “ရိသိတိုယာ” စီးဆင်း၏—အို ဒေဝီ၊ ရှင်ရသေ့တို့ ချစ်မြတ်နိုးရာ ဖြစ်ပြီး အပြစ်အကုန်လုံးကို ဖျက်သိမ်းပေးသော မြစ်တည်း။
Verse 4
तत्र स्नात्वा नरः सम्यक्पितॄणां निर्वपेन्नरः । सप्तवर्षायुतान्येव पितॄणां तृप्तिमावहेत्
ထိုနေရာ၌ စနစ်တကျ ရေချိုးပြီးနောက် လူသည် ပိတೃများအတွက် ထိုက်တန်သော ပူဇော်အလှူ (နိရ္ဝပ) ကို ပြုရမည်။ အမှန်တကယ်ပင် ဘိုးဘွားတို့ကို ခုနစ်သောင်းနှစ်တိုင်တိုင် တೃप्तစေ၏။
Verse 5
सुवर्णं तत्र देयं तु अजिनं कंबलं तथा । आषाढे त्वमावास्यायां यत्किञ्चिद्दीयते ध्रुवम्
ထိုသန့်ရှင်းရာနေရာ၌ ရွှေကိုလည်းကောင်း၊ သမင်အရေ (အဇိန) နှင့် သိုးမွေးစောင် (ကမ္ဗလ) ကိုလည်းကောင်း ပေးလှူသင့်၏။ အာသာဍ္ဍလ၏ အမావာသျာနေ့၌ ပေးလှူသမျှသည် မလွဲမသွေ အကျိုးဖြစ်ထွန်း၏။
Verse 6
वर्द्धते षोडशगुणं यावदायाति पूर्णिमा
ပုဏ္ဏမီနေ့ ရောက်လာသည်အထိ အကျိုးသည် ဆယ့်ခြောက်ဆ တိုးပွား၏။
Verse 7
सुवर्णं तत्र देयं तु अजिनं कंबलं तथा । मुच्यते पातकैः सर्वैः सप्तजन्मकृतैरपि
ထိုနေရာ၌ ရွှေကိုလည်းကောင်း၊ သမင်အရေ နှင့် စောင်ကိုလည်းကောင်း ပေးလှူသင့်၏။ ထိုကောင်းမှုကြောင့် ခုနစ်ဘဝတိုင်တိုင် ပြုခဲ့သောအပြစ်များအပါအဝင် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်၏။
Verse 296
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्य ऋषितोयानदीमाहात्म्यवर्णनंनाम षण्णवत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः
ဤသို့ဖြင့် သန့်ရှင်းသော စကန္ဒ မဟာပုရာဏ၏ ဧကာရှီတိသာဟသရီ သံဟိတာအတွင်း၊ သတ္တမမြောက် ပရဘာသခဏ္ဍ၌၊ ပထမပိုင်း «ပရဘာသက்ஷೇತ್ರ မာဟာတ္မ്യ» အောက်ရှိ «ရ႑သိတိုယာ မြစ်၏ မဟာတန်ခိုးကို ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အမည်ရှိ အခန်း ၂၉၆ ပြီးဆုံး၏။