Adhyaya 294

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि कौबेरात्पूर्वसंस्थितम् । गव्यूतिपंचके देवि पुष्करंनाम नामतः । यत्र सिद्धो महादेवि कैवर्तो मत्स्यघातकः

ဣශ්ဝရက ပြော၏— «ထို့နောက် မဟာဒေဝီရေ၊ ကူဗေရ၏နေရာမှ အရှေ့ဘက်သို့ သွားရမည်။ ဂဗျူတိ ငါးခန့်အကွာ၌ ‘ပုရှ္ကရ’ ဟူသော အမည်ရှိသော နေရာတစ်ခုရှိ၏။ ထိုနေရာ၌ မဟာဒေဝီရေ၊ ငါးသတ်သူ မုဆိုးတံငါသည် တစ်ဦးသည် စိဒ္ဓိကို ရရှိကာ စိဒ္ဓ ဖြစ်လာခဲ့၏»။

Verse 2

देव्युवाच । सविस्तरं मम ब्रूहि कथं स सिद्धिमाप वै । कथयस्व प्रसादेन देवदेव महेश्वर

ဒေဝီက မေး၏— «အကြောင်းအရာကို အပြည့်အစုံ ငါ့အား ပြောပြပါ။ သူသည် မည်သို့ စိဒ္ဓိကို အမှန်တကယ် ရရှိခဲ့သနည်း။ ကရုဏာတော်ဖြင့်၊ ဒေဝဒေဝ မဟေရှ္ဝရ မဟာဒေဝရေ၊ ကျွန်မအား ရှင်းလင်းဟောပြပါ»။

Verse 3

ईश्वर उवाच । शृणु त्वं यत्पुरावृत्तं देवि स्वारोचिषेंतरे । आसीत्कश्चिद्दुराचारः कैवर्तो मत्स्यघातकः

ဣශ්ဝရက ပြော၏— «ဒေဝီရေ၊ ရှေးက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို နားထောင်လော့၊ စ္ဝာရောစိရှ အန္တရကာလ၌ ဖြစ်၏။ မကောင်းသော အကျင့်ရှိသည့် တံငါသည်တစ်ဦး၊ ငါးသတ်သူတစ်ဦး ရှိခဲ့၏»။

Verse 4

स कदाचिच्चरन्पापः पुष्करे तु जगाम वै । ददर्श शांकरं वेश्म लतापादपसंकुलम्

ထိုအပြစ်ရှိသူသည် လှည့်လည်သွားလာရင်း တစ်ခါ ပုရှ္ကရသို့ ရောက်သွား၏။ ထိုနေရာ၌ လတာနှင့် သစ်ပင်များ ထူထပ်စွာ ဖုံးလွှမ်းနေသော ရှင်ကရ၏ သైవဘုရားအိမ်တော်ကို မြင်တွေ့လေ၏။

Verse 5

स माघमासे शीतार्त्तः क्लिन्नजालसमन्वितः । प्रासादमारुरोहार्त्तः सूर्यतापजिघृक्षया

မာဃလတွင် အအေးဒဏ်ကြောင့် နာကျင်၍ ရေစိုနေသော ကွန်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ နေရောင်၏ အပူကို ခံယူလိုသဖြင့် စိတ်ပင်ပန်းလျက် နန်းတော်ပေါ်သို့ တက်လေ၏။

Verse 6

ततः स क्लिन्नजालं तच्छोषणाय रवेः करैः । प्रासादध्वजदंडाग्रे संप्रसारितवांस्तदा

ထို့နောက် နေရောင်ခြည်ဖြင့် ထိုရေစိုကွန်ကို ခြောက်စေရန် နန်းတော်၏ အလံတိုင်အဖျားပေါ်တွင် ဖြန့်ချလေ၏။

Verse 7

ततः प्रासादतो देवि जाड्यात्संपतितः क्रमात् । स मृतः सहसा देवि तस्मिन्क्षेत्रे शिवस्य च

ထို့နောက်၊ ဒေဝီမယ်တော်၊ မသတိကြောင့် နန်းတော်မှ တဖြည်းဖြည်း လဲကျသွား၍ ချက်ချင်း သေဆုံးလေ၏—ဒေဝီမယ်တော်၊ ထိုနေရာသည် ရှီဝ၏ သန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರပင် ဖြစ်၏။

Verse 8

जालं तस्य प्रभूतेन जीर्णकालेन यत्तदा । ध्वजा बद्धा यतो जालैः प्रासादे सा शुभेऽभवत्

ထိုကွန်သည် အချိန်အတော်ကြာ လွန်သွားသဖြင့် အိုမင်းပျက်စီးလာရာ၊ ၎င်း၏ ကွန်မျှင်များကြောင့် အလံကို ချည်နှောင်သကဲ့သို့ ဖြစ်၍ နန်းတော်ပေါ်ရှိ ထိုအလံသည် မင်္ဂလာဖြစ်လာ၏။

Verse 9

ततोऽसौ ध्वजमाहात्म्याज्जातोऽवन्यां नराधिपः । ऋतध्वजेति विख्यातः सौराष्ट्रविषये सुधीः । स हि स्फूर्जद्ध्वजाग्रेण रथेन पर्यटन्महीम्

ထို့နောက် ထိုအလံ၏ မဟာတန်ခိုးကြောင့် သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် မင်းတစ်ပါးအဖြစ် မွေးဖွားလာ၏။ စော်ရာဋ္ဌရဒေသ၌ ပညာရှိသော အုပ်စိုးရှင်အဖြစ် “ဣတဓွဇ” ဟု ကျော်ကြားလာပြီး၊ အရှေ့ဖျားတွင် အလံလှုပ်ရှားနေသော ရထားဖြင့် ကမ္ဘာမြေကို လှည့်လည်သွားလာလေ၏။

Verse 10

कामभोगाभिभूतात्मा राज्यं चक्रे प्रतापवान् । ततोऽसौ भवने शंभोर्ददौ शोभासमन्विताम् । ध्वजां शुभ्रां विचित्रां च नान्यत्किंचिदपि प्रभुः

ကာမသုခနှင့် ပျော်ရွှင်မှုတို့ကြောင့် စိတ်ဝိညာဉ်မူးယစ်သော်လည်း တန်ခိုးတော်တောက်ပ၍ မင်းနိုင်ငံကို အာဏာတည်စွာ အုပ်ချုပ်하였다။ ထို့နောက် ထိုအရှင်သည် သမ္ဘူ (ရှီဝ) ၏ နေရာတော်၌ အလှတရားပြည့်ဝသော အဖြူရောင်၊ အလှပန်းချီစုံလင်သော အလံတော်တစ်စင်းကိုသာ ဆက်ကပ်ပြီး အခြားအရာမပေးခဲ့။

Verse 11

ततो जातिस्मरो राजा प्रभासक्षेत्रमागतः । तत्रायतनं ध्वजाजालसमन्वितम्

ထို့နောက် အတိတ်ဘဝကို မှတ်မိနိုင်သော မင်းကြီးသည် ပရဘာသ-က்ஷೇತ್ರသို့ ရောက်လာ하였다။ ထိုနေရာ၌ အလံနှင့် ကွန်ယက်ကဲ့သို့သော အလှဆင်ခြင်းများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော ဘုရားနားတော်ကို မြင်တွေ့하였다။

Verse 12

अजोगन्धस्य देवस्य पूर्वमाराधितस्य च । प्रासादं कारयामास शिवोपकरणानि च

အတိတ်ကတည်းက ကိုးကွယ်ခဲ့သော အဇိုဂန္ဓ (Ajogandha) နတ်တော်အတွက် မင်းကြီးသည် မဟာမဏ္ဍပကဲ့သို့သော ဘုရားကျောင်း-နန်းတော်ကို ဆောက်လုပ်စေပြီး၊ ရှီဝဘုရားပူဇော်ရန် လိုအပ်သော ပစ္စည်းကိရိယာနှင့် အထုံးအလမ်းသုံးကိရိယာများကိုလည်း စီစဉ်ပေး하였다။

Verse 13

नित्यं पूजयते भक्त्या तल्लिंगं पापनाशनम् । दशवर्षसहस्राणि राज्यं चक्रे महामनाः

ပ罪ဖျက်စီးသော လင်္ဂတော်ကို မင်းကြီးသည် နေ့စဉ် စိတ်နှလုံးသားဖြင့် ပူဇော်하였다။ ထိုမဟာစိတ်ရှိသူသည် မင်းနိုင်ငံကို တစ်သောင်းနှစ်ပေါင်း အုပ်ချုပ်하였다။

Verse 14

तल्लिंगस्य प्रभावेन ततः कालाद्दिवं गतः । तस्मात्तत्र प्रयत्नेन गत्वा लिंगं प्रपूजयेत्

ထိုလင်္ဂတော်၏ အာနုဘော်ကြောင့် အချိန်ကာလကြာပြီးနောက် မင်းကြီးသည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်하였다။ ထို့ကြောင့် လူတို့သည် ကြိုးစားအားထုတ်၍ ထိုနေရာသို့ သွားကာ လင်္ဂတော်ကို သင့်တော်စွာ ပူဇော်ရမည်။

Verse 15

स्नात्वा पश्चिमतः कुण्डे पुष्करे पापतस्करे । यत्र ब्रह्माऽयजत्पूर्वं यज्ञैर्विपुलदक्षिणैः

အနောက်ဘက်က ကုဏ္ဍ၌ ရေချိုးပြီးနောက်၊ ပုရှ္ကရ—အပြစ်ကို ခိုးယူဖယ်ရှားသော—ထိုနေရာ၌ ယခင်က ဗြဟ္မာသည် ဒက္ခိဏာအလွန်များသော ယဇ္ဉများကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

Verse 16

समाहूय च तीर्थानि पुष्करात्तत्र भामिनि । तस्मिन्कुण्डे तु विन्यस्य अजोगन्ध समीपतः । प्रतिष्ठाप्य महालिंगमजोगन्धेति नामतः

အလှမယ်ရေ၊ ပုရှ္ကရာမှ တီရ္ထများကို ဖိတ်ခေါ်၍ ထိုကန်၌ တည်စေပြီး၊ အဇောဂန္ဓအနီး၌ ‘အဇောဂန္ဓ’ ဟူသော နာမဖြင့် မဟာလိင်္ဂကို တည်ထောင်ခဲ့သည်။

Verse 17

त्रिपुष्करे महादेवि कुण्डे पातकनाशने । सौवर्णं कमलं तत्र दद्याद्ब्राह्मणपुंगवे

မဟာဒေဝီရေ၊ တြိပုရှ္ကရာ၏ အပြစ်ဖျက်သည့် ကုဏ္ဍ၌ ထိုနေရာတွင် ဗြာဟ္မဏအထူးမြတ်သူအား ရွှေလောတပ်ပန်းကို ဒါနပြုသင့်သည်။

Verse 18

देवं संपूज्य विधिवद्गन्धपुष्पाक्षतादिभिः । मुच्यते पातकैः सर्वैः सप्तजन्मार्जितैरपि

နည်းလမ်းတကျ နံ့သာ၊ ပန်း၊ အက္ခတ (မကွဲဆန်) စသည်တို့ဖြင့် ဘုရားသခင်ကို ပူဇော်လျှင်၊ ခုနှစ်ဘဝတိုင် စုဆောင်းလာသော အပြစ်များအပါအဝင် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်သည်။

Verse 294

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये पुष्कर माहात्म्येऽजोगन्धेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम चतुर्णवत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိ စ္ကန္ဒ မဟာပုရာဏ၏ အရှစ်သောင်းတစ်ထောင် စံဟိတာအတွင်း၊ သတ္တမ ပရဘာသခဏ္ဍ၊ ပထမ ပရဘာသက္ခေတ္တမဟာတ္မ்ய၊ ပုရှ္ကရာမဟာတ္မ்ய၌ ပါဝင်သော «အဇောဂန္ဓေရှ္ဝရ မဟာတ္မ்ய ဖော်ပြချက်» ဟူသော အခန်း ၂၉၄ ပြီးဆုံး၏။