Adhyaya 278

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि शूलस्थानमिति श्रुतम् । देविकायास्तटे रम्ये भास्करं वारितस्करम्

ဣရှ္ဝရ မိန့်တော်မူသည်—ထို့နောက် အို မဟာဒေဝီ၊ «ရှူလသ္ထာန» ဟုကြားရသော နေရာသို့ သွားရမည်။ ဒေဝိကာ မြစ်၏ လှပသော ကမ်းပါးပေါ်တွင် «သူခိုးတားဆီးသူ» ဟုခေါ်သော ဘ္ဟာස්ကရ (နေမင်း) တည်ရှိ၏။

Verse 2

यत्रातपत्तपो घोरं वाल्मीकिर्मुनिपुंगवः । वाल्मीकिनामा विप्रर्षिर्यत्र सिद्धो महामुनिः

ထိုနေရာ၌ မုနိအထွတ်အမြတ် ဝါလ္မီကိ သည် ကြမ်းတမ်းသော တပဿာကို ကျင့်ခဲ့၏။ ထိုနေရာ၌ပင် ဘြာဟ္မဏ-ရိရှိ မဟာမုနိ ဝါလ္မီကိ သည် စိဒ္ဓိ (အောင်မြင်ပြည့်စုံမှု) ကို ရရှိခဲ့၏။

Verse 3

यत्र सप्तर्षयो मुष्टास्तेनैव मुनिना प्रिये । तस्यैव पश्चिमे भागे मरीचिप्रमुखा द्विजाः

ထိုနေရာ၌ အချစ်တော်ရေ၊ ရိရှိ ခုနစ်ပါးကို ထိုမုနိတော် (ဝါလ္မီကိ) ကပင် «ဖမ်းဆီးတားဆီး» ထားခဲ့၏။ ထိုနေရာ၏ အနောက်ဘက်ပိုင်းတွင် မရီချိကို ဦးဆောင်သော ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) များ နေထိုင်ကြ၏။

Verse 4

देव्युवाच । कथं तु सिद्धो वाल्मीकिः कथं चौर्येऽकरोन्मनः । कथं सप्तर्षयो मुष्टा एतन्मे वद शंकर

ဒေဝီ မေးလျှောက်သည်—ဝါလ္မီကိ သည် မည်သို့ စိဒ္ဓိကို ရရှိသနည်း။ မည်သို့ သူခိုးမှုအပေါ် စိတ်ထားခဲ့သနည်း။ ရိရှိ ခုနစ်ပါးကို မည်သို့ ဖမ်းဆီးထားခဲ့သနည်း။ ဤအကြောင်းကို အို ရှင်ကရ၊ ကျွန်မအား မိန့်ကြားပါ။

Verse 5

ईश्वर उवाच । आसीत्पूर्वं द्विजो देवि नाम्ना ख्यातः शमीमुखः । गार्हस्थ्ये वर्तमानस्य तस्य पुत्रो व्यजायत । वैशाख इति नाम्नाऽसौ रौद्रकर्मा व्यजायत

ဣရှ္ဝရ မိန့်တော်မူ၏—အို ဒေဝီ၊ ရှေးကာလ၌ «ရှမီမုခ» ဟူသော အမည်ဖြင့် ကျော်ကြားသော ဗြာဟ္မဏတစ်ဦး ရှိခဲ့၏။ အိမ်ထောင်ရှင်ဘဝ၌ နေစဉ် သူ့ထံ၌ သားတစ်ဦး မွေးဖွားလာပြီး «ဝိုင်ရှာခ» ဟု အမည်ပေးကာ ကြမ်းတမ်းသော အပြုအမူများသို့ လိုက်လံတတ်သူ ဖြစ်လာ၏။

Verse 6

मुक्त्वैकां गुरुशुश्रूषां नान्यत्किंचिदसौ द्विजः । अकरोच्छोभनं कर्म दिवाप्रभृति नित्यशः

ဆရာတော်အား တစ်ကြိမ်သာ ဝတ်ပြုကူညီခြင်းမှ လွဲ၍ ထိုဗြာဟ္မဏသည် တန်ဖိုးရှိသော ကောင်းမှုတစ်စုံတစ်ရာ မပြုခဲ့။ မနက်အလင်းရောင်ထွက်ချိန်မှစ၍ နေ့စဉ် အလေ့အထဖြင့် မသင့်လျော်သော အပြုအမူများကိုသာ ပြုလေ၏။

Verse 7

अथ कालेन महता पितरौ तस्य तौ प्रिये । वार्द्धक्यभावमापन्नौ भर्तव्यौ तस्य विह्वलौ

ကာလကြာမြင့်လာသဖြင့် သူ၏ချစ်ခင်ရသော မိဘနှစ်ပါးသည် အိုမင်း၍ အားနည်းသော အရွယ်သို့ ရောက်လာကြ၏။ စိတ်ပင်ပန်း၍ အကူအညီမဲ့သဖြင့် သူ့ထံ၌ ထောက်ပံ့စောင့်ရှောက်မှုကို မှီခိုရသူများ ဖြစ်လာကြ၏။

Verse 8

स नित्यं पदवीं गत्वा मुष्ट्वा लोकान्स्वशक्तितः । द्रव्यमादाय पितरौ भार्यां चापि पुपोष च

သူသည် နေ့တိုင်း လမ်းမကြီးသို့ ထွက်ကာ မိမိအင်အားအတိုင်း လူများကို လုယက်ခဲ့၏။ ထိုသို့ရယူသော ဥစ္စာဖြင့် မိဘနှစ်ပါးနှင့် မယားကိုပါ ထောက်ပံ့ကျွေးမွေးခဲ့၏။

Verse 9

कस्यचित्त्वथ कालस्य तेन मार्गेण गच्छतः । सप्तर्षींश्च तदापश्यत्तीर्थयात्रापरायणान्

ထို့နောက် တစ်ချိန်တည်းတွင် သူသည် ထိုလမ်းကြောင်းအတိုင်း သွားလာနေစဉ်၊ တီရ္ထများသို့ ဘုရားဖူးခရီးကို အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်ထားသော သတ္တဣရှိ (အရှင်ရသီ ခုနစ်ပါး) ကို တွေ့မြင်လေ၏။

Verse 10

तान्दृष्ट्वा यष्टिमुद्यम्य भर्त्सयन्प रुषाक्षरैः । वाक्यैरुवाच तान्सर्वांस्तिष्ठध्वमिति भूरिशः

သူတို့ကိုမြင်လျှင် တုတ်ကိုမြှောက်ကာ ကြမ်းတမ်းသောစကားဖြင့် ဆဲဆိုပြီး «အားလုံး ရပ်နေကြ!» ဟု အမိန့်ပေးလေ၏—အလွန်မာနကြီးသူတစ်ယောက်။

Verse 11

अथ ते मुनयः शांताः समलोष्टाश्मकांचनाः । समाः शत्रौ च मित्रे च रोषरागविवर्जिताः

ထို့နောက် ထိုမုနိတို့သည် ငြိမ်းချမ်း၍ မြေတုံး၊ ကျောက်၊ ရွှေကို တူညီသကဲ့သို့ မြင်ကြပြီး ရန်သူနှင့် မိတ်ဆွေတို့အပေါ် တူညီစိတ်ထားကာ ဒေါသနှင့် စွဲလမ်းမှုကင်းလွတ်ကြ၏။

Verse 12

अस्माकं दर्शनं चास्य संभाष्यमृषिभिः सह । संजातं निष्फलं मा स्यादित्युवाचांगिरा वचः

အင်္ဂိရာက ပြောသည်—«သူနှင့် ကျွန်ုပ်တို့တွေ့ဆုံခြင်းနှင့် ရှင်ရသီတို့နှင့် ဤစကားပြောဆိုခြင်းသည် အကျိုးမဲ့ မဖြစ်ပါစေနှင့်» ဟု။

Verse 13

अंगिरा उवाच । भोभोस्तस्कर मे वाक्यं शृणुष्वावहितः क्षणात् । आत्मनस्तु हितार्थाय सत्यं चैव वदाम्यहम् । तव कः पोष्यवर्गोऽस्ति तच्च सर्वं वदस्व मे

အင်္ဂိရာက ဆိုသည်—«ဟေ သူခိုးရေ၊ ခဏလောက် သတိထား၍ ငါ့စကားကို နားထောင်လော့။ သင်၏အကျိုးအတွက် ငါသည် အမှန်တရားကိုသာ ပြောမည်။ သင်က ထောက်ပံ့စောင့်ရှောက်ရသူ မည်သူများရှိသနည်း၊ အားလုံးကို ငါ့အား ပြောပြလော့»။

Verse 14

तस्कर उवाच । स्यातां मे पितरौ वृद्धौ भार्यैकाऽपत्यवर्ज्जिता । एका दासी ह्यहं षष्ठो नान्यदस्त्यधिकं मुने

သူခိုးက ပြောသည်—«ကျွန်ုပ်တွင် အိုမင်းသော မိဘနှစ်ပါးရှိပြီး ကလေးမရှိသော ဇနီးတစ်ယောက်ရှိသည်။ အိမ်တွင် အလုပ်သမတစ်ယောက်ရှိ၍ ကျွန်ုပ်ပါဝင်လျှင် ခြောက်ယောက်ဖြစ်သည်။ ထို့ထက်ပို၍ မရှိပါ၊ မုနိရှင်»။

Verse 15

अंगिरा उवाच । गत्वा पृच्छस्व तान्सर्वान्पुष्टान्पापार्जितैर्धनैः । अहं करोमि पापानि सर्वे यूयं तु भक्षकाः

အင်္ဂိရာက ပြောသည်။ «အပြစ်ဖြင့် ရရှိသော ငွေကြေးကြောင့် အာဟာရရသူတို့အားလုံးထံ သွားမေးလော့— ‘အပြစ်ကို ငါကျူးလွန်၏၊ သို့သော် အကျိုးကို သင်တို့အားလုံး စားသုံးကြ၏’»။

Verse 16

तत्पापं भविता कस्य कथयंत्विति मे लघु । तथैव गत्वा पप्रच्छ पितरौ तावथोचतुः

«အဲဒီအပြစ်က ဘယ်သူ့အပေါ် ကျရောက်မလဲ၊ မြန်မြန်ပြောပါ» ဟု ဆိုပြီး၊ ထိုသူသည် မိဘနှစ်ပါးထံ သွားမေးရာ၊ ထိုနှစ်ဦးက ပြန်လည်ဖြေကြား하였다။

Verse 17

मातापितरावूचतुः । एकः पापानि कुरुते फलं भुंक्ते महा जनः । भोक्तारो विप्रमुच्यंते कर्ता दोषेण लिप्यते

မိဘတို့က ပြောကြသည်။ «တစ်ယောက်က အပြစ်ကို ကျူးလွန်သော်လည်း အကျိုးကိုတော့ အခြားသူ—အကြီးအကဲတစ်ဦး—က ခံစားတတ်သည်။ အကျိုးကိုသာ စားသုံးသူတို့သည် လွတ်မြောက်နိုင်သော်လည်း လုပ်သူကတော့ အပြစ်အနာအဆာဖြင့် ကပ်လျက်နေသည်»။

Verse 18

यः करोत्यशुभं कर्म कुटुंबार्थं तु मंदधीः । आत्मा न वल्लभस्तस्य नूनं पुंसः सुपापिनः

«မိသားစုအတွက်ဟု ဆိုကာ မကောင်းသောကမ္မကို လုပ်သော ဉာဏ်မိုက်သူ—ထိုအပြစ်ကြီးသူအတွက်တော့ အမှန်တကယ် မိမိကိုယ်တိုင်တောင် မချစ်မြတ်နိုးသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်»။

Verse 19

ईश्वर उवाच । तयोः स वचनं श्रुत्वा पुनर्भीतमनास्तदा । तयोस्तु संनतिं कृत्वा पितरौ पुनरब्रवीत्

ဣශ්ဝရက ပြောသည်။ «သူတို့၏စကားကို ကြားသော် ထိုသူ၏စိတ်သည် ထပ်မံကြောက်ရွံ့လာ၏။ ထို့နောက် သူတို့အား ဦးညွှတ်ကန်တော့ပြီး မိဘနှစ်ပါးကို ထပ်မံပြောဆို하였다»။

Verse 20

युवाभ्यां हितमेवाहं यत्करोम्यशुभं क्वचित् । तस्यांशं भुज्यते किंचिद्युवाभ्यां वा न वोच्यताम्

«တခါတရံ ငါပြုမိသော မကောင်းမှုသည်လည်း သင်တို့နှစ်ဦး၏ အကျိုးအတွက်သာ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ထိုအကျိုး၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်စိတ်ကို သင်တို့ခံစားကြလော့၊ သို့မဟုတ် အနည်းဆုံး ငါ့ကို မတားမြစ်ကြနှင့်»။

Verse 21

पितरावूचतुः । पूर्वे वयसि पुत्र त्वमावाभ्यां पाल्य एव हि । उत्तरे तु वयं पाल्याः सम्यक्पुत्र त्वया पुनः

မိဘတို့က ပြောကြသည်– «သားရေ၊ ငယ်ရွယ်စဉ်က သင်ကို ငါတို့က စောင့်ရှောက်ရမည်ပင်။ သို့သော် အိုမင်းလာသောအခါ ငါတို့ကို သင်က ပြန်လည် မှန်ကန်စွာ စောင့်ရှောက်ရမည်»။

Verse 22

इतरेतरधर्मोऽयं निर्दिष्टः पद्मयोनिना । आवाभ्यां यत्कृतं कर्म युष्मदर्थं शुभाशुभम् । भोक्ष्यामो वयमेवेह तत्सर्वं नात्र संशयः

«ဤအပြန်အလှန် တာဝန်ဓမ္မကို ပဒ္မယောနိ (ဗြဟ္မာ) က သင်ကြားညွှန်ပြထားသည်။ သင်တို့အကျိုးအတွက် ငါတို့ပြုခဲ့သော ကောင်းမကောင်း အလုပ်အားလုံး၏ အကျိုးကို ဤလောက၌ ငါတို့ပင် ခံစားရမည်၊ သံသယမရှိ»။

Verse 23

अथ त्वमपि यद्वत्स प्रकरोषि शुभाशुभम् । भोक्ष्यसे सकलं तद्वत्स्वयं नान्यः परत्र च

«ချစ်သားရေ၊ သင်လည်း ထိုနည်းတူ ကောင်းမကောင်း ပြုလုပ်သမျှကို သင်ကိုယ်တိုင် အကုန်လုံး ခံစားရမည်။ နောက်လောက၌ အခြားသူ မခံစားပေးနိုင်»။

Verse 24

अवश्यं स्वयमश्नाति कृतं कर्म शुभाशुभम् । तस्मान्नरेण कर्तव्यं शुभं कर्म विपश्चिता

«လူသည် မိမိပြုခဲ့သော ကောင်းမကောင်း ကံ၏အကျိုးကို မလွဲမသွေ ကိုယ်တိုင် ‘စားသုံး’ ခံစားရသည်။ ထို့ကြောင့် ပညာရှိသူသည် မင်္ဂလာကောင်းသော အလုပ်ကိုသာ ပြုသင့်သည်»။

Verse 25

चौर्यं वाथ कृषिं वाथ कुसीदं वाथ पुत्रक । वाणिज्यमथवा प्रेष्यं कृत्वाऽस्माकं च भोजनम् । अहर्निशं त्वया देयं न दोषोऽस्मासु पुत्रक

«ခိုးယူခြင်းဖြစ်စေ၊ လယ်ယာလုပ်ခြင်းဖြစ်စေ၊ အတိုးချေးခြင်းဖြစ်စေ၊ ချစ်သားရေ—ကုန်သွယ်ခြင်း သို့မဟုတ် အလုပ်အမှုထမ်းခြင်းဖြစ်စေ—မည်သို့ပင်လုပ်ပြီးနောက် ငါတို့၏အစာကို နေ့ညမပြတ် ပေးရမည်။ ငါတို့အပေါ် အပြစ်မရှိ၊ ချစ်သား»။

Verse 26

ताभ्यां तद्वचनं श्रुत्वा ततो भार्यामभाषत । तदेव वाक्यं साऽवोचद्यत्प्रोक्तं गुरुभिः पुरा । ततो वैराग्यमापन्नो वैशाखो मुनिसत्तमः

သူတို့၏စကားကို ကြားပြီးနောက် သူသည် မိမိဇနီးအား ပြောဆို하였다။ ဇနီးသည်ကလည်း ယခင်က ဆရာအကြီးများ သင်ကြားခဲ့သည့် စကားတော်အတိုင်း တူညီစွာ ပြန်လည်ဆို하였다။ ထို့နောက် မုနိအထွတ်အမြတ် ဝိုင်သာခသည် ဝိရာဂျ (လောကကပ်ငြိမှုကင်းခြင်း) ကို ရရှိ하였다။

Verse 27

गर्हयन्नेवमात्मानं भूयोभूयः सुदुःखितः । धिङ्मां दुष्कृतकर्माणं पापकर्मरतं सदा

ထိုသို့ မိမိကိုယ်ကို အပြစ်တင်ကာ အလွန်ဝမ်းနည်းစွာ ထပ်ခါထပ်ခါ ဆဲဆို하였다—«အို ငါ့ကို အရှက်တင်ပါစေ! အမြဲတမ်း အပြစ်ကမ္မ၌ ပျော်မွေ့၍ မကောင်းသောအလုပ်ကို လုပ်သူပင်»။

Verse 28

विवेकेन परित्यक्तं सत्संगेन विवर्जितम् । यः करोति नरः पापं न सेवयति पंडितान् । न चात्मा वल्लभस्तस्य एतन्मे वर्तते हृदि

«အမြင်ခွဲခြားသိမြင်မှု (ဝိဝေက) ကို စွန့်ပစ်၍ သုတသင်္ဂ (သူတော်ကောင်းတို့၏ပေါင်းသင်းမှု) မှ ကင်းကွာနေသူ၊ ပညာရှိတို့ကို မဆည်းကပ်သူသည် အပြစ်ကို ပြု၏။ ထိုသူသည် မိမိကိုယ်တိုင်အတွက်တောင် ချစ်ခင်ဖွယ်မဟုတ်။ ဤအတွေးသည် ငါ့နှလုံး၌ တည်နေ၏»။

Verse 29

एवं विकल्पहृदयो गत्वा स ऋषिसन्निधौ । उवाच श्लक्ष्णया वाचा गम्यतामिति सादरम्

သံသယနှင့် စဉ်းစားခြင်းတို့ကြောင့် နှလုံးသားလှုပ်ရှားနေကာ သူသည် ရှင်ရသီတို့၏ အနီးသို့ သွားပြီး နူးညံ့သောစကားဖြင့် လေးစားစွာ ပြော하였다—«အမိန့်တော်အတိုင်း ကျွန်ုပ် ထွက်ခွာခွင့် ပြုပါ»။

Verse 30

वृसी प्रगृह्यतामेषा तथैव च कमण्डलुः । वल्कलानि च चीराणि मृगचर्माण्यशेषतः

ဤ vṛsī (ထိုင်ခုံ/မြက်ခင်းပတ်) ကိုယူပါ၊ ထို့အတူ ရေခွက်ကမဏ္ဍလုကိုလည်းယူပါ။ ထို့ပြင် သစ်ခွံဝတ်စုံများ၊ အဝတ်စုတ်များနှင့် သမင်အရေများအားလုံးကိုပါယူပါ။

Verse 31

क्षम्यतामपराधो मे दीनस्य कृपणस्य च । सत्संगेन वियुक्तस्य मूर्खस्य मुनिसत्तमाः

အို မုနိသတ္တမတို့၊ သနားဖွယ် ကပ်ပါးသော ကျွန်ုပ်၏ အပြစ်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ သတ္တဝင်သံဂါ (သူတော်ကောင်းတို့၏ အဖော်အပေါင်း) မှ ကွာကွာနေသော မိုက်မဲသူတစ်ယောက်ဖြစ်ပါသည်။

Verse 32

अद्यप्रभृति निवृत्तः कर्मणोऽस्याहमेव च । रौद्रस्य सुनृशंसस्य साधुभिर्गर्हितस्य च । तस्मात्कथयतास्माकं निवृत्तिं चास्य कर्मणः

ယနေ့မှစ၍ ဤလုပ်ရပ်မှ ကျွန်ုပ်ကိုယ်တိုင် ဆုတ်ခွာပါမည်။ ၎င်းသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်၍ ရောဒြကဲ့သို့ ပြင်းထန်ကာ သာဓုတို့က ရှုတ်ချသော အမနုဿအလုပ်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤကဲ့သို့သော ကర్మမှ အပြတ်အတောက် ရပ်စဲနည်းကို ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောကြားပါ။

Verse 33

येन युष्मत्प्रसादेन पापान्मोक्षमहं व्रजे । उपवासोऽथ मन्त्रो वा नियमो वाथ संयमः

သင်တို့၏ ကရုဏာပရသာဒဖြင့် ကျွန်ုပ်သည် အပြစ်မှ လွတ်မြောက်ခြင်းသို့ မည်သို့ ရောက်နိုင်ပါသနည်း။ ဥပဝါသ (အစာရှောင်ခြင်း) လား၊ မန္တရ လား၊ နိယမ/ဝရတ (သစ္စာကတိ) လား၊ သို့မဟုတ် သံယမ (ကိုယ်စိတ်ထိန်းချုပ်ခြင်း) လား။

Verse 34

ऋषय ऊचुः । साधु पृष्टं त्वया वत्स तत्त्वमेकमनाः शृणु । संगृह्य कीर्तयिष्यामस्त्वयाऽख्येयं न कस्यचित्

ရိရှီတို့က ပြောကြားသည်—“ချစ်သားရေ၊ သင်မေးမြန်းသည်မှာ ကောင်းလှသည်။ စိတ်ကို တစ်ချက်တည်း စုစည်း၍ အရေးကြီးဆုံး သစ္စာတရားတစ်ခုကို နားထောင်လော့။ ငါတို့သည် အကျဉ်းချုပ်၍ ပြောမည်—မည်သူမဆိုအား မဖော်ပြသင့်သော အရာဖြစ်သည်။”

Verse 35

तेन जप्तेन पापत्मन्मोक्षं प्राप्स्यसि निश्चितम् । झाटघोटस्त्वया कीर्त्त्यो मन्त्रोऽयं चतुरक्षरः

ထိုမန္တရကို ဂျပ်ပ (japa) ပြုလျှင်၊ အပြစ်ရှိသူရေ၊ မုက္ခ (mokṣa) ကို မလွဲမသွေ ရရှိမည်။ ‘Jhāṭaghoṭa’ ကို သင်ရွတ်ဆိုရမည်—ဤသည် စာလုံးလေးလုံး မန္တရဖြစ်သည်။

Verse 36

सर्वपापहरो नृणां स्वर्गमोक्षफलप्रदः । स तदैवं हि तैः प्रोक्तो वैशाखो मुनिपुंगवैः । तस्थौ जाप्यपरो नित्यं गतास्ते मुनिपुंगवाः

၎င်းသည် လူတို့၏ အပြစ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားပြီး ကောင်းကင် (svarga) နှင့် မုက္ခ (mokṣa) ၏ အကျိုးफलကို ပေးတတ်သည်။ ထို့ကြောင့် မဟာမုနိတို့က ဝိုင်သာခ (Vaiśākha) ထံသို့ ထိုသို့ သင်ကြားခဲ့သည်။ သူသည် နေ့စဉ် ဂျပ်ပ၌ အမြဲတမ်း အာရုံစိုက်နေခဲ့ပြီး မုနိမြတ်တို့သည် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

Verse 37

तस्यैवं जपतो देवि देविकायास्तटे शुभे । अनिशं गुरु भक्तस्य समाधिः समपद्यत

ဒေဝီရေ၊ သူသည် ဒေဝိကာမြစ်ကမ်း သုဘ (မင်္ဂလာ) ပေါ်တွင် ထိုသို့ ဂျပ်ပကို ဆက်လက်ပြုနေစဉ်၊ ဂုရုကို အမြဲသတိနှင့် ဘက်တော်မူသော သဒ္ဓါရှင်သည် သဘာဝအလျောက် မပြတ်မတောက် တည်ငြိမ်သော သမာဓိ (samādhi) ကို ရောက်ရှိ하였다။

Verse 38

क्षुत्पिपासा तदा नष्टा शुद्धिमायात्कलेवरम्

ထိုအခါ ဆာလောင်ခြင်းနှင့် ရေငတ်ခြင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် သန့်ရှင်းမှုသို့ ရောက်လာ하였다။

Verse 39

मंत्रे तीर्थे द्विजे देवे दैवज्ञे भेषजे गुरौ । यादृशी भाव ना यस्य सिद्धिर्भवति तादृशी

မန္တရ၊ တီရ္ထ (tīrtha)၊ ဗြာဟ္မဏ၊ ဒေဝတား၊ နိမိတ်သိသူ၊ ဆရာဝန်၊ နှင့် ဂုရုတို့အပေါ်—မိမိ၏ အတွင်းစိတ်ခံယူချက် (bhāvanā) သည် မည်သို့ရှိသနည်း၊ ရလဒ်ဖြစ်သော စိဒ္ဓိ (siddhi) သည်လည်း ထိုသို့ပင် ဖြစ်လာသည်။

Verse 40

निर्मलोऽयं स्वभावेन परमात्मा यथा हितः । उपाधिसंगमासाद्य विकारं स्फटिको यथा

ပရမအတ္တမန်သည် သဘာဝအားဖြင့် အညစ်အကြေးကင်းစင်၍ ကောင်းကျိုးပေးသူဖြစ်၏။ သို့ရာတွင် ဥပါဓိ (ကန့်သတ်အထောက်အကူ) နှင့် ထိတွေ့လျှင် စဖတိက (ကြည်လင်ကျောက်) သည် အနီးရှိအရာကြောင့် အရောင်ပြောင်းသကဲ့သို့ ပြောင်းလဲသကဲ့သို့ ထင်ရ၏။

Verse 41

यथा च भ्रमरी वंध्या लब्ध्वा जीवमणुं क्वचित् । स्वस्थाने स्थाप्य तं ध्यायेद्भ्रमरी ध्यानसंयुता

ထို့အပြင် မမွေးနိုင်သော ဘ္ရမရီ (မိခင်ပျား) သည် တစ်နေရာရာတွင် အသက်ရှိသော လားဗာသေးငယ်တစ်ကောင်ကို ရရှိကာ မိမိအိမ်အုံ၌ ထားပြီး ထိုအပေါ်ကို သမาธိဖြင့် အာရုံစိုက်၍ ဓျာန၌ စူးစိုက်နေသကဲ့သို့—

Verse 42

स तु तद्ध्यानसंवृद्धो जीवो भवति तादृशः । अन्ययोन्युद्भवो वापि तथा निदर्शनं सताम्

ထိုဓျာနကြောင့်ပင် ကြီးထွားလာသော ထိုအသက်ရှိသတ္တဝါသည် ထိုသဘောသဘာဝတူညီသို့ ဖြစ်လာ၏။ ထို့ပြင် ယောနီတစ်မျိုးမှ အခြားယောနီတစ်မျိုး ပေါ်ထွန်းလာခြင်းကိုပင် ပညာရှိတို့က ဤသဘောတရား၏ ဥပမာအဖြစ် ပြကြ၏။

Verse 43

आदिष्टो गुरुणा यश्च विकल्पं यदि गच्छति । नासौ सिद्धिमवाप्नोति मंदभाग्यो यथा निधिम्

သို့သော် ဂုရုက ညွှန်ကြားထားသူသည် သံသယနှင့် လှုပ်ရှားမှု (ဝိကల్ప) ထဲသို့ ကျရောက်သွားလျှင် မအောင်မြင်နိုင်၊ ကံမကောင်းသူက လျှို့ဝှက်ထားသော ဓနကို မရသကဲ့သို့ပင်။

Verse 44

एवं वर्षसहस्राणि समतीतानि भूरिशः । तस्य जाप्यपरस्यैव अमृतत्वं गतस्य च

ဤသို့ဖြင့် နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာသည် အကြိမ်ကြိမ် ကုန်လွန်သွား၏။ ထိုသူသည် ဂျပ (japa) ကိုသာ အပြည့်အဝ အားထားသူဖြစ်သဖြင့် အမရత్వအခြေအနေသို့လည်း ရောက်ရှိလာ၏။

Verse 45

ततः कालक्रमेणैव वल्मीकेन स वेष्टितः । येनासौ सर्वतो व्याप्तो न च तं स बुबोध वै

ထို့နောက် ကာလအဆက်ဆက်ကြာလာသဖြင့် သူသည် ပုရွက်ဆိတ်တောင်ဖြင့် ဝိုင်းပတ်ခံရ၏။ အနှံ့အပြား ပျံ့နှံ့သော်လည်း သူမသိမမြင်ခဲ့။

Verse 46

कस्यचित्त्वथकालस्य मुनयस्ते समागताः । तं प्रदेशं तु संप्रेक्ष्य सहाय्यमितरेतरम् । ऊचुः परस्परं सर्वे दत्त्वा चैव करैः करम्

ထို့နောက် အချိန်တစ်ခါတွင် မုနိတို့ ရောက်လာကြ၏။ ထိုဒေသကို ကြည့်မြင်၍ အချင်းချင်း ကူညီထောက်ပံ့ကြကာ လက်ချင်းဆက်၍ အပြန်အလှန် ပြောဆိုကြ၏။

Verse 47

ऋषय ऊचुः । अत्रासौ तस्करः प्राप्तो वैशाखो दारुणाकृतिः । येन सर्वे वयं मुष्टा अस्मि न्स्थाने समागताः

ရိရှီတို့က ဆိုကြသည်– “ဤနေရာသို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသော သူခိုး ဝိုင်သာခာ ရောက်လာပြီ။ သူကြောင့်ပင် ငါတို့အားလုံး လုယက်ခံရ၍ ယခု ဤနေရာ၌ စုဝေးလာကြသည်။”

Verse 48

एवं संजल्पमानास्ते शुश्रुवुः शब्दमुत्तमम् । वल्मीकमध्यतो व्यक्तं ततस्ते कौतुकान्विताः

ဤသို့ ပြောဆိုနေစဉ် သူတို့သည် ပုရွက်ဆိတ်တောင်အလယ်မှ ထင်ရှားစွာ ထွက်ပေါ်လာသော အလွန်မြတ်သော အသံကို ကြားရ၏။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် အံ့ဩစိတ်နှင့် စူးစမ်းလိုစိတ် ပြည့်နှက်လာကြ၏။

Verse 49

अखनंस्तत्र वल्मीकं कुशीभिः पर्वतोपमम्

ထိုနေရာ၌ တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ ကြီးမားသော ပုရွက်ဆိတ်တောင်ကို ကုရှမြက်ဖြင့် ပြုလုပ်သော ကိရိယာများဖြင့် တူးဖော်ကြ၏။

Verse 50

अथ ते ददृशुस्तत्र विशाखं मुनिसत्तमाः । जपंतमसकृन्मत्रं तमेव चतुरक्षरम्

ထို့နောက် မုနိမြတ်တို့သည် ထိုနေရာ၌ ဝိသာခကို မြင်ကြ၏။ သူသည် အက္ခရာလေးလုံးပါ မန္တရကို မရပ်မနား အစဉ်တစိုက် ဂျပနေ၏။

Verse 51

तं समाधिगतं ज्ञात्वा भेषजैर्योगसंमतैः । ममर्दुः सर्वतो विप्रास्तत्र सुप्ततनौ भृशम्

သူသည် သမာဓိသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်ကို သိကြပြီးနောက်၊ ဗြာဟ္မဏတို့သည် ယောဂကျင့်စဉ်တွင် သဘောတူလက်ခံထားသော ဆေးဖက်ဝင် အပင်များဖြင့် အိပ်ပျော်နေသကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သော ကိုယ်ခန္ဓာကို အရပ်ရပ်မှ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပွတ်နှိပ်ကြ၏။

Verse 52

ततोऽब्रवीदृष्रीन्सर्वान्स्वमर्थं गृह्यतां द्विजाः । युष्मदीयं गृहीतं यत्पा पेनाकृतबुद्धिना

ထို့နောက် သူသည် ရှိသမျှ ရသီတို့အား ပြော၏—“အို ဒွိဇတို့၊ သင်တို့၏ ပစ္စည်းကို ပြန်ယူကြလော့။ အပြစ်နှင့် မိုက်မဲမှုကြောင့် စိတ်မမှန်သဖြင့် ငါယူသွားခဲ့သမျှသည် သင်တို့၏ အရာပင် ဖြစ်၏။”

Verse 53

गम्यतां तीर्थयात्रायां सर्वे मुक्ता मया द्विजाः । वाच्यौ मे पितरौ गत्वा तथा भार्या द्विजोत्तमाः

“သန့်ရှင်းသော တီရ္ထများသို့ ဘုရားဖူးခရီးကို ဆက်လက်သွားကြလော့။ အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ သင်တို့အားလုံးကို ငါ လွတ်မြောက်စေပြီးပြီ။ သွားရာတွင် ငါ့မိဘတို့ထံနှင့် ငါ့ဇနီးထံသို့လည်း ငါ့စကားကို ပြောကြားပေးကြပါ၊ အို ဒွိဇမြတ်တို့။”

Verse 54

सर्व संगपरित्यक्तो विशाखः समपद्यत । दर्शनं कांक्षते नैव भवद्भिस्तु यथा पुरा

ဝိသာခသည် ချိတ်ဆက်မှုနှင့် စွဲလမ်းမှုအားလုံးကို စွန့်ပစ်ကာ ဘဝအခြေအနေသစ်သို့ ရောက်ရှိသွား၏။ ယခင်ကကဲ့သို့ သင်တို့နှင့် ထပ်မံတွေ့ဆုံခြင်း သို့မဟုတ် ပတ်သက်ဆက်နွယ်ခြင်းကို လုံးဝ မလိုလားတော့။

Verse 55

ऋषय ऊचुः । बहुवर्षाण्यतीतानि तवात्र वसतो मुने । सर्वे ते निधनं प्राप्ता ये चान्ये ते कुटुंबिनः

ရသေ့တို့က ဆိုကြသည်။ «အို မုနိ၊ သင်ဤနေရာ၌ နေထိုင်လာသည်မှာ နှစ်များစွာ ကုန်လွန်ခဲ့ပြီ။ သင်၏ ဆွေမျိုးသားချင်းများနှင့် အိမ်ထောင်အတွင်းရှိ အခြားသူတို့အားလုံးလည်း သေဆုံးသွားကြပြီ»။

Verse 56

वयं चिरात्समायाताः स्थानेऽस्मिन्मुनिसत्तमाः । स त्वं सिद्धिमनुप्राप्तो मंत्रादस्मादसंशयम्

«အို ရသေ့အမြတ်ဆုံးတို့၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် အချိန်ကြာမြင့်ပြီးမှ ဤနေရာသို့ ရောက်လာကြသည်။ သင်သည် ဤမန္တရားတော်ကြောင့် မသံသယဘဲ အောင်မြင်မှု (စိဒ္ဓိ) ကို ရရှိပြီးပြီ»။

Verse 57

यस्मात्त्वं मंत्रमेकाग्रो ध्यायन्वल्मीकमाश्रितः । तस्माद्वाल्मीकिनामा त्वं भविष्यसि महीतले

သင်သည် ဝလ္မီက (ပုရွက်ဆိတ်အုံ) ကို အားကိုးကာ မန္တရားကို စိတ်တစ်ချက်တည်းဖြင့် သမาธိပြုခဲ့သောကြောင့်၊ ထို့ကြောင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် သင်သည် “ဝါလ္မီကိ” ဟူသော နာမဖြင့် ကျော်ကြားလာမည်။

Verse 58

स्वच्छंदा भारती देवी जिह्वाग्रे ते भविष्यति । कृत्वा रामायणं काव्यं ततो मोक्षं गमिष्यसि

အလိုအလျောက် လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားသော ဘာရတီဒေဝီ (ဆရஸဝတီ) သည် သင်၏ လျှာထိပ်ပေါ်၌ တည်နေမည်။ ရာမာယဏ ကဗျာမဟာကာဗျကို ရေးဖွဲ့ပြီးနောက် သင်သည် မောက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) သို့ ရောက်လိမ့်မည်။

Verse 59

विशाख उवाच । गृह्यतां द्विजशार्दूलाः प्रसन्ना गुरुदक्षिणाम् । येनाहमनृणो भूत्वा करोमि सुमहत्तपः

ဝိသာခက ဆိုသည်။ «အို ဒွိဇတို့အနက် ကျားကဲ့သို့ ရဲရင့်သူတို့၊ စိတ်ကြည်နူး၍ ဤဂုရုဒက္ခိဏာကို လက်ခံပါ။ ထိုသို့ဖြင့် ကျွန်ုပ်သည် အကြွေးမရှိသူ ဖြစ်ကာ ထို့နောက် မဟာတပ (အကြီးမားသော တပဿ) ကို ဆောင်ရွက်မည်»။

Verse 60

ऋषय ऊचुः । एषा नो दक्षिणा विप्र यस्त्वं सिद्धिमुपागतः । सर्वकामसमृद्धात्मा कृतकृत्या वयं मुने

ရသေ့တို့က ဆိုကြသည်။ အို ဗြာဟ္မဏ၊ ဤသည်မှာ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဒက္ခိဏာ (ဆရာခ) ဖြစ်သည်—သင်သည် စိဒ္ဓိကို ရောက်ရှိပြီးပြီ။ သင်၏အတ္တဝိညာဉ်သည် လိုအင်ဆန္ဒကောင်းကျိုး အားလုံးဖြင့် ပြည့်စုံ၏။ အို မုနိ၊ ကျွန်ုပ်တို့လည်း မိမိတို့ရည်ရွယ်ချက် ပြီးမြောက်သဖြင့် ကျေနပ်ပါသည်။

Verse 61

वरं वरय भूयस्त्वं यस्ते मनसि वर्तते

သင်၏စိတ်၌ တည်ရှိနေသမျှအရာမဆို—ထပ်မံသော ကောင်းချီးတစ်ပါးကို ရွေးချယ်လော့။

Verse 62

वाल्मीकिरुवाच । भवंतो यदि तुष्टा मे यदि देयो वरो मम । कथ्यतां तर्हि मे शीघ्रं को देवो ह्यत्र संस्थितः । देविकायास्तटे रम्ये सर्वकामफलप्रदः

ဝါလ္မီကိက ဆိုသည်။ သင်တို့သည် ကျွန်ုပ်ကို နှစ်သက်ကြလျှင်၊ ကျွန်ုပ်အတွက် ကောင်းချီးတစ်ပါး ပေးမည်ဆိုလျှင်၊ အမြန်ပြောကြပါ—ဒီနေရာ၊ ဒေဝိကာမြစ်ကမ်းရိုးတန်း လှပသောအရပ်၌ တည်ရှိနေသော ဘုရားသည် မည်သူနည်း။ ဆန္ဒအားလုံး၏ အကျိုးဖလကို ပေးသနားတော်မူသူကား မည်သူနည်း။

Verse 63

ऋषय ऊचुः । शृणुष्वैकमना विप्र यो देवश्चात्र संस्थितः । पश्य निंबमिमं विप्र बहुशाखाप्रविस्तरम्

ရသေ့တို့က ဆိုကြသည်။ အို ဗြာဟ္မဏ၊ စိတ်ကို တစ်စုတစ်စည်းထား၍ နားထောင်လော့—ဒီနေရာ၌ တည်ရှိသော ဘုရားသည် မည်သူနည်း။ အို ဗြာဟ္မဏ၊ ဤ နိမ္ဗ (နီမ်) သစ်ပင်ကို ကြည့်လော့၊ များစွာသော ကိုင်းခက်များဖြင့် ကျယ်ပြန့်လျက်ရှိ၏။

Verse 64

अस्य मूले स्थितः सूर्य्यः कल्पादौ ब्रह्मणोंऽशजः । तमाराधय यत्तेसावस्य स्थानस्य देवता

ဤသစ်ပင်၏ အမြစ်၌ စူရျ (နေဘုရား) တည်ရှိတော်မူ၏—ကလ္ပ၏အစ၌ ဗြဟ္မာ၏ အစိတ်အပိုင်းအဖြစ် ပေါ်ထွန်းလာသူဖြစ်သည်။ ထိုဘုရားကို ပူဇော်လော့၊ အကြောင်းမူကား ထိုအရှင်သည် ဤသန့်ရှင်းသောအရပ်၏ အဓိပတိဒေဝတား ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 65

सूर्यक्षेत्रं समाख्यातमिदं गव्यूतिमात्रकम् । अत्र स्थाने स्थिता येपि तेषां स्वर्गो ध्रुवं भवेत्

ဤနေရာကို «သူရျကေတ္တရ» ဟုကျော်ကြား၍ အတိုင်းအတာမှာ ဂဗျူတိ တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ ဤအရပ်၌ နေထိုင်သူတို့အတွက် မုချ စွဝဂ္ဂ (ကောင်းကင်ဘုံ) သည် သူတို့၏အဖြစ် ဖြစ်လာမည်။

Verse 66

अद्यप्रभृति विप्रेन्द्र मूलस्थानमिति श्रुतम् । स्थानं सूर्यस्य विप्रेन्द्र कार्या चात्र त्वया स्थितिः

ယနေ့မှစ၍ ဗြာဟ္မဏအထွဋ်အမြတ်ရေ၊ ဤနေရာကို «မူလသ္ထာန» (အမြစ်သန့်ရှင်းရာ) ဟု ခေါ်ကြမည်။ ဤသည်မှာ သူရျ၏ အာသနဖြစ်သဖြင့်၊ ဗိပရိန္ဒရေ၊ သင်သည် ဤနေရာ၌ နေထိုင်သင့်သည်။

Verse 67

अद्यप्रभृति विप्रेंद्र तीर्थमेतन्महीतले । गमिष्यति परां ख्यातिं देविकातटमाश्रितम्

ယနေ့မှစ၍ ဗြာဟ္မဏအထွဋ်အမြတ်ရေ၊ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဤတီရ္ထ (သန့်ရှင်းရာကူးကန်) သည် ဒေဝိကာမြစ်ကမ်းကို အားထားလျက် အမြင့်ဆုံးသော ကျော်ကြားမှုကို ရရှိမည်။

Verse 68

वयं मुष्टा यतो विप्र मूलस्थाने पुरा स्थिताः । मूलस्थानेति वै नाम लोके ख्यातिं गमिष्यति

ဗြာဟ္မဏရေ၊ အတိတ်ကာလ၌ ကျွန်ုပ်တို့သည် «မူလသ္ထာန» တွင် တည်ရှိခဲ့သောကြောင့် «မုဋ္ဌာ» ဟု ခေါ်ကြသည်။ ထို့ပြင် «မူလသ္ထာန» ဟူသော အမည်သည် လောက၌ အမှန်တကယ် ကျော်ကြားသွားမည်။

Verse 69

अत्र ये मानवा भक्त्या स्नानं सूर्यस्य संगमे । उत्तरे तु करिष्यंति ते यास्यंति त्रिविष्टपम्

ယုံကြည်ကိုးကွယ်မှုဖြင့် ဤနေရာ၌ သူရျ၏ သင်္ဂမ (ဆုံရာ) တွင် ရေချိုးပြီးနောက် သတ်မှတ်ထားသော အဆုံးသတ်ကర్మ (ဥတ္တရ) ကို ပြုလုပ်သူတို့သည် တြိဝိဋ္ဌပ (ကောင်းကင်ဘုံ) သို့ ရောက်ကြမည်။

Verse 70

तर्पणं तिलमिश्रेण जलेन द्विजसत्तमाः । गयाश्राद्धसमा तुष्टिः पितॄणां च भविष्यति

အို ဒွိဇအမြတ်တို့၊ ဤနေရာ၌ နှမ်းစေ့ရောထားသော ရေနှင့် တർပဏ (tarpaṇa) လောင်းပူဇော်လျှင်၊ ပိတೃတို့၏ စိတ်ကျေနပ်မှုသည် ဂယာရှိ သြရဒ္ဓ (śrāddha) အကျိုးနှင့် တူညီစွာ ဖြစ်ပေါ်လိမ့်မည်။

Verse 71

अत्र ये मानवा भक्त्या श्राद्धं दास्यंति सत्तमाः । शाकमूलफलैर्वापि सम्यक्छ्रद्धासमन्विताः

ဤနေရာ၌ သဒ္ဓါနှင့် ဘက္တိဖြင့် သြရဒ္ဓ (śrāddha) ကို ပူဇော်ပေးကြသော လူကောင်းတို့သည်၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်၊ အမြစ်၊ အသီးတို့ဖြင့်ပင် ဖြစ်စေကာမူ စိတ်ရင်းသဒ္ဓါနှင့် မှန်ကန်သော ရည်ရွယ်ချက်ပါရှိလျှင် အခမ်းအနားကို မှန်ကန်စွာ ပြီးမြောက်စေကြသည်။

Verse 72

तेषां यास्यंति पितरो मोक्षं नैवात्र संशयः

သူတို့၏ ပိတೃတို့သည် မောက္ခ (mokṣa) သို့ ရောက်ကြလိမ့်မည်—ဤအကြောင်း၌ သံသယ မရှိပါ။

Verse 73

अपि कीटपतंगा ये पक्षिणः पशवो मृगाः । तृषार्ता जलसंस्पर्शाद्यास्यंति परमां गतिम्

ပိုးမွှားနှင့် ပျားပင်ကဲ့သို့သော ပိုးကောင်များ၊ ငှက်များ၊ နွားတိရစ္ဆာန်များနှင့် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များပင် ရေငတ်၍ ပင်ပန်းနေစဉ် ဤရေကို ထိတွေ့ရုံဖြင့် အမြင့်မြတ်ဆုံး အခြေအနေသို့ ရောက်ကြလိမ့်မည်။

Verse 74

वयमेव सदात्रस्थाः श्रावणे मासि सत्तम । पौर्णमास्यां भविष्यामस्तव स्नेहादसंशयम्

ကျွန်ုပ်တို့သည် ဤနေရာ၌ အမြဲတမ်း တည်ရှိနေမည်။ အို အမြတ်သူ၊ ရှရဝဏ (Śrāvaṇa) လ၌ လပြည့်နေ့တွင် သင့်အပေါ် ချစ်ခင်မှုကြောင့် မသံသယဘဲ အမှန်တကယ် ပေါ်ထွန်းလာမည်။

Verse 75

तस्मिन्नहनि यस्तोयैः पितॄन्संतर्पयिष्यति । तस्याष्टादशकुष्ठानि क्षयं यास्यंति तत्क्षणात्

ထိုနေ့၌ ရေဖြင့် ပိတೃဘိုးဘွားတို့အား တာပဏ (ရေလှူပူဇော်) ပြုသူမည်သူမဆို၊ သူ၏ ကုဋ္ဌ (အရေပြားရောဂါ) အမျိုးအစား ၁၈ မျိုးသည် ထိုခဏတည်းက ပျောက်ကွယ်သွားမည်။

Verse 76

कपालोदुम्बराख्येंद्रमण्डलाख्यविचर्चिकाः । ऋष्यचर्मैककिटिभसिध्मालसविपादिकाः

ကပါလာ၊ ဥဒုမ္ဗရာ၊ အိန္ဒြမဏ္ဍလ၊ ဝိစရ္စိကာ၊ ရိရှျချರ್ಮ၊ ဧကကိဋိဘ၊ စိဓ္မာ၊ အာလသ၊ ဝိပါဒိကာ ဟူသော အရေပြားရောဂါအမည်များ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 77

दद्रुसिता रुचिस्फोटं पुण्डरीकं सकाकणम् । पामा चर्मदलं चेति कुष्ठान्यष्टादशैव तु

ဒဒ္ရု၊ စိတာ၊ ရုစိ-စဖိုဋ၊ ပုဏ္ဍရိက၊ စကာကဏ၊ ပါမာ နှင့် ချರ್ಮဒလ ဟူသည့် ရောဂါတို့—ဤသို့ပင် ကုဋ္ဌ (အရေပြားရောဂါ) အမျိုးအစား ၁၈ မျိုး ဖြစ်သည်။

Verse 78

गमिष्यंति न संदेह इत्युक्त्वांतर्दधुश्च ते । ऋषिः सिषेवे च रविं चक्रे रामायणं ततः

“မသံသယဘဲ၊ အားလုံး ထွက်ခွာသွားမည်” ဟုဆိုကာ သူတို့သည် မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားကြ၏။ ထို့နောက် ရှိသည် ရဝိ (နေမင်း) ကို ပူဇော်ဝတ်ပြု၍ နောက်တစ်ဖန် ရာမာယဏကို ရေးဖွဲ့လေ၏။

Verse 79

तस्मात्पश्येच्च तं देवं सर्वयज्ञफलप्रदम् । शृणुयाच्च कथां चैनां सर्वपातकनाशिनीम्

ထို့ကြောင့် ယဇ္ဉာအားလုံး၏ အကျိုးကို ပေးသနားတော်မူသော ထိုဒေဝကို မြင်တွေ့ဖူးမြော်သင့်၏။ ထို့ပြင် အပြစ်ပေါင်းစုံကို ဖျက်သိမ်းပေးသော ဤကഥာကိုလည်း နားထောင်သင့်၏။

Verse 278

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां सहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये देविकामाहात्म्यमूलस्थानमाहात्म्यवर्णनंनामाष्टसप्तत्युत्तर द्विशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိ စ္ကန္ဒ မဟာပုရာဏ၌—အရှစ်ဆယ့်တစ်ထောင် (ဂါထာ) ပါဝင်သော စုစည်းမှုအတွင်း—ခုနစ်မြောက် ပရဘာသခဏ္ဍ၊ ပထမပိုင်း «ပရဘာသက்னေတ్రమာဟာတ္မ្យ» တွင် «ဒေဝိကာ၏ မာဟာတ္မ្យနှင့် မူလသ္ထာန (မူလသန့်ရှင်းရာ) ၏ မာဟာတ္မ្យ ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အမည်ရှိ အခန်း ၂၇၈ ပြီးဆုံး၏။