Adhyaya 277

Verse 1

तत्रैव संस्थितं पश्येद्भूधरंनाम नामतः । उद्धृत्य पृथिवीं यस्माद्दंष्ट्राग्रेण दधार सः

ထိုနေရာတည်းမှာပင် «ဘူဓရ» (Bhūdhara) ဟု အမည်တော်ရှိသော သန့်ရှင်းသော တည်နေရာကို မြင်ရမည်။ အကြောင်းမူကား သူသည် မြေကြီးကို မြှောက်တင်၍ မိမိ၏ ဆင်စွယ်ထိပ်ပေါ်တွင် ထမ်းဆောင်ထားသူ ဖြစ်၏။

Verse 2

भूधरस्तेन चाख्यातो देविकातटसंस्थितः । वेदपादो यूपदंष्ट्रः क्रतुदन्तः स्रुचीमुखः

ထို့ကြောင့် ဒေဝိကာ (Devikā) မြစ်ကမ်း၌ တည်ရှိသော သူကို «ဘူဓရ» (Bhūdhara) ဟု ကျော်ကြားခေါ်ကြသည်—သူ၏ ခြေတော်များသည် ဝေဒများ၊ သူ၏ ဆင်စွယ်များသည် ယူပ (ယဇ်တိုင်) များ၊ သူ၏ သွားများသည် ကရတု (ယဇ်ပွဲ) များ၊ သူ၏ ပါးစပ်သည် စရုချီ (ပူဇော်ဇွန်း) ဖြစ်၏။

Verse 3

अग्निजिह्वो दर्भरोमा ब्रह्मशीर्षो महातपाः । अहोरात्रेक्षणपरो वेदांगश्रुतिभूषणः

သူ၏လျှာသည် မီးဖြစ်၍၊ အမွှေးအမျှင်တို့သည် ဒರ್ಭမြက်ကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ ခေါင်းသည် ဗြဟ္မာဖြစ်ပြီး တပဿာကြီးမားသူ၊ နေ့ည မပြတ်စောင့်ကြည့်ကာ သြုတိနှင့် ဝေဒအင်္ဂတို့ဖြင့် တန်ဆာဆင်ထား၏။

Verse 4

आद्यनासः स्रुवतुंडः सामघोषस्वनो महान् । प्राग्वंशकायो द्युतिमा न्नानादीक्षाविराजितः

နှာခေါင်းသည် အစဉ်အလာအရ ပထမဦးဆုံးသောအရာ၊ နှုတ်တံသည် ပူဇော်လှူသည့် စရုဝ်(လှူဇွန်း)ကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ အသံကြီးမြတ်သည် သာမန်ဟိမ်း(စാമဝေဒ)၏ သီချင်းသံဖြစ်၏။ ကိုယ်ခန္ဓာသည် ယဇ్ఞဝေဒိ၏ ဝါးဘောင်ကဲ့သို့ တောက်ပ၍ မျိုးစုံသော ဒိက္ခာများဖြင့် ရောင်ပြန်လှပ၏။

Verse 5

दक्षिणाहृदयो योगी महासत्रशयो महान् । उपाकर्मोष्ठरुचकः प्रवर्ग्यावर्तभूषणः

သူသည် ယောဂီဖြစ်၍ နှလုံးသည် တောင်ဘက်ရိတု(ဒက္ခိဏာ)ကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ မဟာစတြာယဇ్ఞ၌ အနားယူသကဲ့သို့ ကြီးမြတ်လှ၏။ နှုတ်ခမ်းတို့သည် ဥပာကမ္မကဲ့သို့ တောက်ပ၍ ပရဝဂျျာ အဝတ်(ဝိုင်းလှည့်)ဖြင့် တန်ဆာဆင်ထား၏။

Verse 6

नानाच्छन्दोगतिपथो ब्रह्मोक्तक्रमविक्रमः । भूत्वा यज्ञवराहोऽसौ तत्र स्थाने स्थितोऽभवत्

သူ၏လမ်းကြောင်းသည် ဝေဒချန်ဒ(မီတာ)တို့၏ မျိုးစုံသော လမ်းပေါင်းများဖြစ်၏။ ခြေလှမ်းနှင့် ခြေတိုးတို့သည် ဗြဟ္မာပြောကြားသည့် အစဉ်အလာအတိုင်း လိုက်နာ၏။ ယဇ్ఞဝရာဟ(ယဇ్ఞ၏ ဝက်)ဖြစ်လာပြီး ထိုနေရာ၌ တည်မြဲစွာ အခြေချနေထိုင်လေ၏။

Verse 7

पुष्यमासे ह्यमावास्यामेकादश्यामथापि वा । प्राप्ते प्रावृषि काले च ज्ञात्वा कन्यागतं रविम्

ပုရှျမားလတွင် အမဝါသျာ(လကွယ်နေ့) သို့မဟုတ် အဲကာဒသီနေ့၌ပင် ဖြစ်စေ၊ မိုးရာသီရောက်လာသောအခါ၊ နေမင်းသည် ကညာရာသီ(ဗာဂို)သို့ ဝင်ရောက်ကြောင်း သိရှိ၍…

Verse 8

पायसं गुडसंयुक्तं हविष्यं च गुडप्लुतम् । नमो वः पितरो रसाय अन्नाद्यमभिमंत्रयेत्

ထန်းသကြားနှင့်ရောထားသော နို့ဆန်ပူဒင်နှင့် ထန်းသကြားစိမ့်ထားသော ဟဝိဿယကို အာဟာရပူဇော်အဖြစ် သန့်စင်ကာ မန္တရဖြင့် အဘိုးအဘွားပိတရတို့အား «နမော ဝಃ ပိတရော၊ ရသ (အာဟာရအနှစ်) အတွက်» ဟု အဘိမန္တရပြုရမည်။

Verse 9

तेजोऽसिशुक्रमित्याज्यं दधिक्राव्णेन वै दधि । क्षीरमाज्याय मन्त्रेण व्यञ्जनानि च यानि तु

ဃီအတွက် «tejo ’si śukram» မန္တရကို၊ ဒဟိ (နို့ချဉ်) အတွက် «dadhikrāvaṇa» ကို၊ နို့အတွက် «ājya» မန္တရကို ရွတ်ဆိုရမည်။ ထို့အတူ အခြား အဖော်ဟင်းများ (vyañjana) အားလုံးအတွက်လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။

Verse 10

भक्ष्यभोज्यानि सर्वाणि महानिन्द्रेण दापयेत् । संवत्स रोनियो मंत्रं जप्त्वा तेनोदकं द्विजः

အစားအစာနှင့် အချိုပွဲ အမျိုးမျိုးကို အလွန်ကြည်ညိုသဒ္ဓါဖြင့် ပူဇော်စေသင့်သည်။ «Saṃvatsara-roniya» မန္တရကို ရွတ်ဆိုပြီးနောက် ဗြာဟ္မဏသည် ထိုမန္တရဖြင့် သန့်စင်ထားသော ရေကို အသုံးပြုရမည်။

Verse 11

एवं संभोज्य वै विप्रान्पिण्डदानं तु दापयेत् । इत्यनेन विधानेन यस्तत्र श्राद्धकृद्भवेत्

ဤသို့ ဗြာဟ္မဏတို့ကို သင့်တော်စွာ ကျွေးမွေးပြီးနောက် ပိဏ္ဍ (ဆန်လုံး) ပူဇော်ခြင်းကို ပြုစေသင့်သည်။ ထိုနေရာ၌ ဤနည်းလမ်းအတိုင်း ရှရဒ္ဓကို ပြုသူမည်သူမဆို—

Verse 12

तस्य तृप्तास्तु पितरो यावदिंद्राश्चतुर्द्दश । गयाश्राद्धं विनापीह गयाश्राद्धफलं लभेत्

သူ၏ ပိတရ (ဘိုးဘွား) တို့သည် အင်ဒြာ ၁၄ ပါး တည်ရှိသမျှကာလပတ်လုံး စိတ်ကျေနပ်တည်မြဲကြမည်။ ဂယာ-ရှရဒ္ဓကို မပြုလုပ်သော်လည်း ဤနေရာ၌ ဂယာ-ရှရဒ္ဓ၏ အကျိုးတူကို ရရှိမည်။

Verse 277

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां सहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये देविकामाहात्म्ये भूधरयज्ञवराहमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तसप्तत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိ စ္ကန္ဒ မဟာပုရာဏ၏ စာလုံး ၈၁,၀၀၀ ပါဝင်သော စုစည်းမှုအတွင်း၊ ခုနှစ်မြောက်စာအုပ် ပရဘာသခဏ္ဍ၊ ပရဘာသက்னေတ္ရ မာဟာတ္မယာအတွင်းရှိ ဒေဝိကာ မာဟာတ္မယာ၌ «ဘူဓရ-ယဇ္ဉ နှင့် ဝရာဟ၏ မဟိမကို ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော ခေါင်းစဉ်ပါ ၂၇၇ မြောက် အခန်း ပြီးဆုံး၏။