
ဤအဓ್ಯಾಯသည် ပရဘာသက்ஷೇತ್ರ (Prabhāsa-kṣetra) အတွင်းရှိ တီရ္ထ (tīrtha) တစ်ခုအကြောင်းကို တိုတောင်းသော်လည်း အဓိပ္ပါယ်ပြည့်ဝစွာ ညွှန်ကြားထားသည်။ ဣရှ္ဝရ (Īśvara) သည် မဟာဒေဝီ (Mahādevī) ထံသို့ မိန့်ကြားကာ အလင်းရောင်ထွန်းလင်း၍ အာနုဘော်ကြီးမားသော စူရျပြာချီ (Sūryaprācī) သို့ သွားရောက်ရန် ညွှန်ပြသည်။ ဤနေရာကို “အပြစ်အားလုံးကို သက်သာပျောက်ကင်းစေသော” တီရ္ထဟု ချီးမြှောက်ပြီး၊ သာသနာတရားနှင့် ကိုက်ညီသော ဆန္ဒများ၏ အကျိုးကို ပေးစွမ်းနိုင်သည့် နေရာဟု ဖော်ပြသည်။ အဓိက ကုသိုလ်ကံပြုလုပ်ရမည့် အရာမှာ တီရ္ထ၌ ရေချိုးခြင်း (snāna) ဖြစ်ပြီး၊ ထိုအကျိုးအဖြစ် ဓမ္မသတ်တွင် ဆိုသော ပဉ္စပာတက (pañca-pātaka) အပြစ်ကြီးငါးပါးမှ လွတ်မြောက်ခြင်းကို ကတိပြုထားသည်။ အဆုံးတွင် ဤအခန်းသည် စကန္ဒမဟာပုရာဏ (Skanda Mahāpurāṇa) ပရဘာသခဏ္ဍ၏ စူရျပြာချီ မာဟာတ္မယ (māhātmya) ဖော်ပြချက်ဖြစ်ကြောင်း သတ်မှတ်ထားသည်။
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि सूर्यप्राचीं महाप्रभाम् । सर्वपापोपशमनीं सर्वकामफलप्रदाम्
ဣရှ္ဝရက မိန့်တော်မူသည်—ထို့နောက် မဟာဒေဝီမယ်၊ မဟာတောက်ပမှုဖြင့် ရောင်လင်းသော “သူရျပြာချီ” သို့ သွားရမည်။ ထိုသည် အပြစ်အားလုံးကို သက်သာစေပြီး တရားသင့်သော ဆန္ဒအားလုံး၏ အကျိုးကို ပေးတတ်သည်။
Verse 2
तत्र स्नात्वा महादेवि मुच्यते पञ्चपातकैः
မဟာဒေဝီမယ်၊ ထိုနေရာ၌ ရေချိုးလျှင် အပြစ်ကြီးငါးပါးမှ လွတ်မြောက်ရသည်။
Verse 274
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये सूर्यप्राचीमाहात्म्यवर्णनंनाम चतुःसप्त त्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः
ဤသို့ဖြင့် “သူရျပြာချီ၏ မဟာတန်ခိုးကို ဖော်ပြခြင်း” ဟူသော အခန်းသည် သီရိ စကန္ဒ မဟာပုရာဏ၏ ဧကာရှီတိသာဟသရီ သံဟိတာ၌၊ သတ္တမ ပရဘာသခဏ္ဍ၊ ပထမ ပရဘာသက္ခေတ္တမဟာတ္မ്യ အပိုင်းအတွင်းရှိ အခန်း ၂၇၄ အဖြစ် ပြီးဆုံး၏။