Adhyaya 269

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि विदुरस्याश्रमं महत् । यत्राकरोत्तपो रौद्रं विदुरो धर्म मूर्त्तिमान्

ဣဿဝရ မိန့်တော်မူသည်– «ထို့နောက် မဟာဒေဝီ၊ ဗိဒုရ၏ ကြီးမြတ်သော အာရှရမ်သို့ သွားရမည်။ ထိုနေရာ၌ ဓမ္မ၏ ရုပ်တော်ဖြစ်သော ဗိဒုရသည် ပြင်းထန်သော တပသ (အာစီတ) ကို ဆောင်ရွက်ခဲ့၏»။

Verse 2

प्रतिष्ठाप्य महादेवं लिंगं त्रिभुवनेश्वरम् । तं दृष्ट्वा मानवो देवि सर्वान्कामानवाप्नुयात्

ထိုနေရာ၌ သုံးလောက၏ အရှင် မဟာဒေဝ၏ လိင်္ဂကို တည်ထောင်ပူဇော်ပြီးနောက်—မဟာဒေဝီ—၎င်းကို မြင်ရုံဖြင့်ပင် လူသည် မိမိလိုအင်ဆန္ဒ အားလုံးကို ရရှိနိုင်၏။

Verse 3

विदुराट्टालकं नाम गणगंधर्वसेवितम् । द्वादशस्थानकं स्थानं नाल्पपुण्येन लभ्यते

ထိုနေရာကို «ဗိဒုရာဋ္ဌာလက» ဟု ခေါ်ကြပြီး၊ သီဝ၏ ဂဏများနှင့် ဂန္ဓဗ္ဗများက စောင့်ရှောက်ဝတ်ပြုကြ၏။ ၎င်းသည် «တစ်ဆယ့်နှစ်မျိုး သန့်ရှင်းရာဌာန» ဖြစ်၍ မဟာပုဏ္ဏမရှိလျှင် မရနိုင်။

Verse 4

नावर्षणं भवेत्तत्र कदाचिदपि पार्वति । लिंगानि तत्र दिव्यानि पश्येत्पापोपशांतये

ပါရဝတီမယ်တော်၊ ထိုနေရာ၌ မည်သည့်အခါမျှ မိုးခေါင်ခြင်း မဖြစ်။ အပြစ်များ ငြိမ်းစေရန် ထိုနေရာရှိ ဒိဗ္ဗ လိင်္ဂများကို ကြည့်ရှုဖူးမြော်သင့်၏။

Verse 269

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये विदुराश्रम माहात्म्यवर्णनंनामैकोनसप्तत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် စရီ စကန္ဒ မဟာပုရာဏ (၈၁,၀၀၀ စလိုကာ) ၏ ပရဘာသခဏ္ဍ၊ ပရဘာသက்னေတရ မာဟာတ္မယ အပိုင်းတွင် «ဗိဒုရ အာရှရမ်၏ မဟိမကို ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အမည်ရှိ အခန်း ၂၆၉ ကို အဆုံးသတ်သည်။