Adhyaya 260
Prabhasa KhandaPrabhasa Kshetra MahatmyaAdhyaya 260

Adhyaya 260

ဣရှ္ဝရ (ရှီဝ) သည် ဒေဝီအား မိန့်ကြား၍ အနောက်ဘက်ဒေသ၌ တည်ရှိပြီး စိဒ္ဓများက မူလတည်ထောင်ခဲ့သော အမြင့်မြတ်ဆုံး ရူပသဏ္ဍာန်တော် “စိဒ္ဓေရှ္ဝရ” သို့ ညွှန်ပြသည်။ စိဒ္ဓများဟူသည် သာသနာတော်ဘက်က သတ္တဝါဒေဝတားများဖြစ်၍ လာရောက်ကာ လိင်္ဂကို သန့်စင်အဘိသေကာပြု၍ လုပ်ငန်းအမျိုးမျိုးတွင် စိဒ္ဓိ (siddhi) ရရှိစေရန် ရည်ရွယ်ကာ ပူဇော်တည်ထောင်ကြသည်။ သူတို့၏ ပြင်းထန်သော တပဿ (tapas) ကို မြင်သော ရှီဝသည် ပီတိဖြစ်၍ အဏိမာ (aṇimā) စသည့် အလွန်ထူးကဲသော အိုင်ශ්ဝရယ (aiśvarya) အာနုဘော်များကို ပေးအပ်ပြီး ထိုနေရာ၌ မိမိ၏ နိတျယ-သာနိဓျ (nitya-sānidhya) အမြဲတမ်းနီးကပ်တည်ရှိမည်ဟု ကြေညာတော်မူသည်။ ထို့နောက် ကာလသတ်မှတ်ချက်တစ်ရပ်ကို ထားရှိသည်—ချိုင်တြ (Caitra) လ၏ ရွှင်လင်းဘက် ၁၄ ရက် (śukla-caturdaśī) တွင် ထိုနေရာ၌ ရှီဝကို ပူဇော်သူသည် ရှီဝ၏ ကရုဏာဖြင့် အမြင့်ဆုံးအခြေအနေသို့ ရောက်မည်ဟု ဆိုသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ရှီဝသည် မျက်မြင်မှ ပျောက်ကွယ်သော်လည်း စိဒ္ဓများသည် ဆက်လက်ပူဇော်ကြပြီး စိဒ္ဓေရှ္ဝရကို သဒ္ဓါဖြင့် ပူဇော်ခြင်းသည် အံ့ဖွယ်အောင်မြင်မှုနှင့် လိုရာဆန္ဒပြည့်စုံမှုကို ပေးသဖြင့် အမြဲတမ်း ဗဟုသုတပူဇော်ရန် အမိန့်တော်တစ်ရပ် ထပ်မံထားရှိသည်။

Shlokas

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि देवं सिद्धेश्वरं परम् । तस्यैव पश्चिमे भागे सिद्धैः संस्थापितं पुरा

ဣශ්ဝရက မိန့်တော်မူသည်—“ထို့နောက် မဟာဒေဝီရေ၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး သခင် စိဒ္ဓေဣශ්ဝရ ထံသို့ သွားရမည်။ ထိုသန့်ရှင်းရာဌာန၏ အနောက်ဘက်တွင် စိဒ္ဓတို့က ရှေးကာလကတည်းက လိင်္ဂတော်ကို တည်ထောင်ထား၏။”

Verse 2

सिद्धा नाम सुराः पूर्वं तत्रागत्य वरानने । लिंगं संस्थापयामासुः सिद्ध्यर्थं सर्ववस्तुषु

အလှမျက်နှာရှင် မိဖုရားရေ၊ ရှေးကာလ၌ “စိဒ္ဓ” ဟုခေါ်သော ဒေဝတားတို့သည် ထိုနေရာသို့ လာရောက်ကာ အရာရာ၌ အောင်မြင်ပြည့်စုံမှု (စိဒ္ဓိ) ကိုလိုလား၍ လိင်္ဂတော်ကို တည်ထောင်ကြ၏။

Verse 3

ततस्तुष्टो महादेवि तेषां दृष्ट्वा तपो महत् । अणिमादिकमैश्वर्यं तेषां सर्वं ददौ शिवः

ထို့နောက် မဟာဒေဝီရေ၊ သူတို့၏ ကြီးမားသော တပသ်ကို မြင်၍ ရွှင်လန်းနှစ်သက်သွားသော သီဝက အဏိမာမှ စတင်သော အာဣශ්ဝရယ (အာဏာတန်ခိုး) အားလုံးကို သူတို့အား ပေးတော်မူ၏။

Verse 4

अब्रवीदत्र मे नित्यं सानिध्यं च भविष्यति

ဘုရားက မိန့်တော်မူသည်—“ဤနေရာ၌ ငါ၏ သာနိဋ္ဌိတည်ရှိမှုသည် အစဉ်အမြဲ တည်နေမည်”။

Verse 5

चैत्रे शुक्लचतुर्द्दश्यां योऽत्र मां पूजयिष्यति । स यास्यति परं स्थानं प्रसादान्मम पुण्यकृत्

ချိုင်တြာလတွင် လင်းပက္ခ၏ ဆယ့်လေးရက် (စတုရ္ဒသီ) နေ့၌ ဤနေရာ၌ ငါ့ကို ပူဇော်သူသည်—ကုသိုလ်ကောင်းမှု ပြုလုပ်ပြီးသူ—ငါ၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် အမြင့်မြတ်ဆုံး အဘောဒ်သို့ ရောက်လိမ့်မည်။

Verse 6

एवमुक्त्वाऽथ भगवाञ्जगामादर्शनं ततः । सिद्धाश्चैव तदाऽगत्य पूजयंति महेश्वरम्

ဤသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက် ဘဂဝန်သည် မျက်စိမြင်ရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော်မူ၏။ ထို့နောက် စိဒ္ဓာတို့ ပြန်လည်လာကာ မဟေရှ္ဝရကို ပူဇော်ကြ၏။

Verse 7

यस्तमाराधयेद्भक्त्या संसिद्धिं लभतेऽद्भुताम् । ईप्सितां च सुरश्रेष्ठे तस्मात्तं पूजयेत्सदा

ဘုရားကို ဘက္တိဖြင့် အာရာဓနာပြုသူသည် အံ့ဖွယ် ပြည့်စုံသော အောင်မြင်မှုကို ရရှိပြီး၊ အို နတ်မတို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံးရေ၊ လိုအင်ဆန္ဒရှိသမျှ အကျိုးကျေးဇူးကိုလည်း ရရှိ၏။ ထို့ကြောင့် အစဉ်မပြတ် ပူဇော်သင့်၏။

Verse 260

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये सिद्धेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम षष्ट्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် ဧကာရှီတိ-သာဟသ္ရီ သံဟိတာအတွင်းရှိ သီရိ စကန္ဒ မဟာပုရာဏ၏ ပရဘာသခဏ္ဍ၊ ပရဘာသက္ခေတ္တရ-မာဟာတ္မယ၌ “စိဒ္ဓေရှ္ဝရ မာဟာတ္မယ ဖော်ပြခြင်း” ဟု အမည်ရသော အခန်း ၂၆၀ ပြီးဆုံး၏။