Adhyaya 251

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि शंकरादित्यमुत्तमम् । गंगेश्वरस्य पूर्वेण शंकरेण प्रतिष्ठितम्

ဣရှ္ဝရ မိန့်တော်မူသည်— ထို့နောက် အို မဟာဒေဝီ၊ ဂင်္ဂေရှ္ဝရ၏ အရှေ့ဘက်၌ ရှင်ကရက တည်ထောင်ထားသော အထူးမြတ်သည့် ရှင်ကရာဒိတျကို သွားရမည်။

Verse 2

षष्ठ्यां चैव तु शुक्लायामेनं यः पूजयिष्यति । गमिष्यति परं स्थानं यत्र देवो दिवाकरः

လင်းပက္ခ၏ ဆဋ္ဌမတိထီနေ့၌ ထိုဘုရားကို ပူဇော်သူသည် အမြင့်ဆုံးသော နေရာသို့ သွားရောက်မည်၊ ထိုနေရာ၌ ဒိဝါကရ (နေဘုရား) တည်ရှိ၏။

Verse 3

रक्तचंदनमिश्रैश्च रक्तपुष्पैः समाहितः । ताम्रपात्रे समाधाय योऽर्घ्यं दास्यति मानवः । स यास्यति परां सिद्धिं न च याति दरिद्रताम्

အနီရောင် စန္ဒနနှင့် အနီပန်းများကို ရောနှောကာ စိတ်တည်ငြိမ်၍ ကြေးနီပန်းကန်၌ အर्घ्यကို ထည့်ပြီး ပူဇော်သော လူသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော စိဒ္ဓိကို ရရှိပြီး ဆင်းရဲခြင်းသို့ မကျရောက်။

Verse 4

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तस्मिन्क्षेत्रे वरानने । पूजयेच्छंकरादित्यं सर्वकामफलप्रदम्

ထို့ကြောင့် မျက်နှာလှသော ဒေဝီရေ၊ ထိုသန့်ရှင်းသော က္ෂೇತ್ರ၌ အားထုတ်မှုအပြည့်ဖြင့် ဆန္ဒအလုံးစုံ၏ အကျိုးဖလကို ပေးတော်မူသော ရှင်ကရာဒိတျ (Śaṅkarāditya) ကို ပူဇော်ကန်တော့သင့်သည်။

Verse 251

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये शंकरादित्यमाहात्म्यवर्णनंनामैकपञ्चाशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိ စကန္ဒ မဟာပုရာဏ၏ ပရဘာသခဏ္ဍ၌၊ အရှစ်ဆယ့်တစ်ထောင် ဂါထာပါဝင်သော သံဟိတာအတွင်းရှိ ပရဘာသက္ခေတ္တ မာဟာတ္မယ အပိုင်း၌ «ရှင်ကရာဒိတျ၏ မဟိမကို ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အမည်ရှိ အခန်း ၂၅၁ သည် ပြီးဆုံး၏။