Adhyaya 250

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि लिंगं त्रैलोक्यविश्रुतम् । गंगेश्वरेति विख्यातं संगमेश्वरपश्चिमे

ဣရှ္ဝရက မိန့်တော်မူ၏— «ထို့နောက် မဟာဒေဝီရေ၊ သုံးလောကလုံးတွင် ကျော်ကြားသော လိင်္ဂတော်သို့ သွားရမည်။ ၎င်းကို ‘ဂင်္ဂေရှ္ဝရ’ ဟု ခေါ်ကြပြီး သင်္ဂမေရှ္ဝရ၏ အနောက်ဘက်၌ တည်ရှိ၏»။

Verse 2

यदा गंगा समाहूता विष्णुना प्रभविष्णुना । अन्तकालेऽभिषेकार्थं स्वकायस्य वरानने

မျက်နှာလှသော ဒေဝီရေ၊ အဆုံးအခါ၌ အလုံးစုံသို့ ပြန့်နှံ့တော်မူသော ဗိဿ္ဏုက မိမိ၏ သာသနာတော်ကာယကို အဘိသေကပြုရန် ဂင်္ဂါကို ခေါ်ယူသောအခါ၊

Verse 3

ततो दृष्ट्वा तु तत्क्षेत्रं पुण्यं ह्यृषिनिषेवितम् । सर्वत्र व्यापितं लिंगैराश्रमैश्च तपस्विनाम्

ထို့နောက် သူမသည် ရှင်ရသီတို့ နေထိုင်လေ့ရှိသော ပုဏ္ဏဒေသအရှင့်မြတ်သော ထိုကွင်းပြင်ကို မြင်လျှင်၊ နေရာအနှံ့ လိင်္ဂတော်များနှင့် တပသီတို့၏ အာရှရမ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့ရ၏။

Verse 4

ततो गंगासरिच्छ्रेष्ठा पूर्वसागरगामिनी । स्थापयामास तल्लिंगं शिवभक्तिपरायणा

ထို့နောက် အရှေ့ပင်လယ်သို့ စီးဆင်းသွားသော မြစ်တို့အနက် အမြတ်ဆုံး ဂင်္ဂါသည်၊ ရှိဝဘုရားကိုသာ အလွန်သဒ္ဓါဖြင့် ကိုးကွယ်သူဖြစ်၍ ထိုလိင်္ဂတော်ကို တည်ထောင်လေ၏။

Verse 5

तं दृष्ट्वा तु वरारोहे गंगास्नानफलं लभेत् । अश्वमेधसहस्रस्य फलं प्राप्नोति मानवः

အို အင်္ဂါရပ်မြတ်သော မဟာမိခင်၊ ထိုအရာကို မြင်ရုံသာဖြင့် ဂင်္ဂါမြစ်၌ ရေချိုးသကဲ့သို့ အကျိုးကို ရရှိ၏။ လူသည် အရှွမေဓ ယဇ్ఞ တစ်ထောင်ပြုသကဲ့သို့ ပုဏ္ဏိယကို ရရှိတတ်၏။

Verse 250

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये गंगेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम पञ्चाशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိ စ္ကန္ဒ မဟာပုရာဏ၏ အရှစ်ဆယ်တစ်ထောင် စ္လောကပါ သံဟိတာအတွင်း၊ သတ္တမ ပရဘာသခဏ္ဍ၌၊ ပထမ ပရဘာသက்னေတ్రమာဟာတ္မယ အပိုင်းရှိ «ဂင်္ဂေရှ္ဝရ မဟိမ ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အခန်း နှစ်ရာငါးဆယ် ပြီးဆုံး၏။