Adhyaya 219

Verse 1

ईश्वर उवाच । तस्मादाग्नेयकोणे तु मार्कंडेयसमीपगम् । गुहालिंगं महादेवि नीलकण्ठेति विश्रुतम्

ဣဿဝရ မိန့်တော်မူ၏—ထိုနေရာမှ အရှေ့တောင်ဘက်ထောင့်၌ မာရ္ကဏ္ဍေယ၏ အနီးတွင်၊ မဟာဒေဝီရေ၊ “ဂုဟာလိင်္ဂ” ဟူသော လိင်္ဂတော် ရှိပြီး “နီလကဏ္ဍ” ဟူ၍ ကျော်ကြား၏။

Verse 2

विष्णुना पूजितं पूर्वं सर्व पातकनाशनम्

ယခင်က ဗိဿဏုက ပူဇော်ခဲ့သောအရာဖြစ်၍ အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်သိမ်းပေးသည်။

Verse 3

तत्र यः पूजयेद्भक्त्या तल्लिंगं पापमोचनम् । स पुत्रपशुमान्धीमान्मोदते पृथिवीतले

အဲဒီနေရာမှာ အပြစ်လွတ်မြောက်စေသော လင်္ဂကို ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် ပူဇော်သူသည် သားသမီးနှင့် တိရစ္ဆာန်ပိုင်ဆိုင်ကာ ဉာဏ်ကောင်း၍ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်နေထိုင်သည်။

Verse 4

एवं तत्र महादेवि मार्कण्डेयेश सन्निधौ । ऋषीणामाश्रमा येऽत्र दृश्यन्तेऽद्यापि भामिनि

ဤသို့ပင်၊ မဟာဒေဝီရေ၊ မာရ္ကဏ္ဍေယေရှ၏ အနီးအနား၌ ရှိသော ရှင်ရသီတို့၏ အာရှရမ်များကို ယနေ့တိုင်ပင် မြင်တွေ့ရသေးသည်၊ အလင်းရောင်တောက်ပသူရေ။

Verse 5

अष्टाशीतिसहस्राणि ऋषीणामूर्ध्वरेतसाम् । तत्र स्थितानि देवेशि मार्कण्डेयाश्रमांतिके

အပေါ်သို့ တက်မြောက်သော ဗီရိယ (အဘိဓမ္မ) ကို ထိန်းသိမ်းထားသည့် ရှင်ရသီ ၈၈,၀၀၀ ပါးသည်၊ ဒေဝေရှီရေ၊ မာရ္ကဏ္ဍေယ၏ အာရှရမ်အနီး၌ ထိုနေရာတွင် နေထိုင်ကြသည်။

Verse 6

ऋषीणां च गुहास्तत्र सर्वा लिंगसमन्विताः । दृश्यन्ते पुण्यतपसां तदाश्रमनिवासिनाम्

ထို့ပြင် ထိုနေရာ၌ ရှင်ရသီတို့၏ ဂူများအားလုံးသည် ရှိဝလင်္ဂများဖြင့် ပြည့်စုံလျက် ရှိကြပြီး၊ သန့်ရှင်းသော တပသ်ကျင့်သူ အာရှရမ်နေထိုင်သူတို့၏ အရာများအဖြစ် မြင်တွေ့ရသည်။

Verse 7

तत्र यः स्थापयेल्लिंगं मार्कंडेशसमीपगम् । कुलानां शतमुद्धृत्य मोदते दिवि देववत्

ထိုနေရာ၌ မာရ္ကဏ္ဍေရှ အနီးတွင် ရှိဝလိင်္ဂကို တည်ထောင်သူသည် မိမိမျိုးရိုး တစ်ရာဆက်ကို ကယ်တင်မြှောက်တင်၍ နတ်ကဲ့သို့ ကောင်းကင်ဘုံ၌ ပျော်ရွှင်တော်မူ၏။

Verse 8

सर्वे शिवमया लोकाः शिवे सर्वं प्रतिष्ठितम् । तस्माच्छिवं यजेद्विद्वान्य इच्छेच्छ्रियमात्मनः

လောကအားလုံးသည် ရှိဝဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အရာအားလုံးသည် ရှိဝ၌ တည်မြဲ၏။ ထို့ကြောင့် မိမိအတွက် သာယာချမ်းသာကို လိုလားသော ပညာရှိသည် ရှိဝကို ပူဇော်သင့်၏။

Verse 9

शिवभक्तो न यो राजा भक्तोऽन्येषु सुरेषु च । स्वपतिं युवती त्यक्त्वा रमतेऽन्येषु वै यथा

ရှိဝကို မကိုးကွယ်ဘဲ အခြားနတ်များကိုသာ ကိုးကွယ်သော ဘုရင်သည် မိမိခင်ပွန်းကို စွန့်၍ အခြားသူများနှင့် ပျော်မြူးသော ယောကျ်ားမိန်းမငယ်ကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 10

ब्रह्मादयः सुराः सर्वे राजानश्च महर्द्धिकाः । मानवा मुनयश्चैव सर्वे लिंगं यजंति च

ဗြဟ္မာတို့အစရှိသော နတ်အားလုံး၊ အာဏာကြီးမားသော ဘုရင်များ၊ လူသားများနှင့် မုနိပညာရှိများပါ—အားလုံးသည် လိင်္ဂကို ပူဇော်ကြ၏။

Verse 11

स्वनामकृतचिह्नानि लिंगानींद्रादिभिः क्रमात् । स्थापितानि यथा स्थाने मानवैरपि भूरिशः

အိန္ဒြာတို့အစရှိသော နတ်များသည် မိမိတို့အမည်အတိုင်း အမှတ်အသားနှင့် နာမတံဆိပ်ပါသော လိင်္ဂများကို အစဉ်လိုက် သင့်တော်ရာနေရာများတွင် တည်ထောင်ခဲ့ကြပြီး လူသားများလည်း များစွာ တည်ထောင်ခဲ့ကြ၏။

Verse 12

स्थापनाद्ब्रह्महत्यां च भ्रूणहत्यां तथैव च । महापापानि चान्यानि निस्तीर्णाः शिवतेजसा

လိင်္ဂတည်ထောင်ခြင်းအားဖြင့် ဗြာဟ္မဏသတ်ပ罪နှင့် သန္ဓေသားသတ်ပ罪 အပါအဝင် မဟာပ罪များကိုပင် ရှိဝ၏ တေဇောဓာတ်တော်ကြောင့် ကျော်လွန်ကင်းစင်နိုင်သည်။

Verse 13

वृत्रं हत्वा पुरा शक्रो माहेन्द्रं स्थाप्य शंकरम् । लिंगं च मुक्तपापौघस्ततोऽसौ त्रिदिवं गतः

ရှေးကာလ၌ ဝෘတြကို သတ်ပြီးနောက် သက္ကရ (အိန္ဒြ) သည် မာဟေန္ဒြ လိင်္ဂအဖြစ် သင်္ကရကို တည်ထောင်하였다။ အပြစ်အစုအဝေးကြီးမှ လွတ်မြောက်သဖြင့် ထို့နောက် သူသည် သုံးလောကကောင်းကင်သို့ တက်ရောက်하였다။

Verse 14

स्थापयित्वा शिवं सूर्यो गंगासागरसंगमे । निरामयोऽभूत्सोमश्च प्रभासे पश्चिमोदधेः

နေမင်း (သူရိယ) သည် ဂင်္ဂါနှင့် သမုဒ္ဒရာ ဆုံရာ၌ ရှိဝကို တည်ထောင်၍ ပြည့်စုံခြင်းကို ရရှိ하였다။ စောမ (လ) သည်လည်း အနောက်ပင်လယ်ရှိ ပရဘာသ၌ ရောဂါကင်းစင်하였다။

Verse 15

काश्यां चैव तथादित्यः सह्ये गरुडकाश्यपौ । प्रतिष्ठां परमां प्राप्तौ प्रतिष्ठाप्य जगत्पतिम्

ထိုနည်းတူ ကာရှီ၌လည်း အာဒိတျ (နေမင်း) သည် အမြင့်ဆုံး သန့်ရှင်းမြတ်နိုးမှုကို ရရှိ하였다။ စဟျာတောင်တန်း၌ ဂရုဍနှင့် ကာရှျပတို့လည်း လောကပတိကို တည်ထောင်ပြီးနောက် အထွတ်အထိပ်သော တည်မြဲမှုကို ရရှိ하였다။

Verse 16

ख्यातदोषा ह्यहिल्याऽपि भर्तृशप्ताऽभवत्तदा । स्थाप्येशानं पुनः स्त्रीत्वं लेभे पुत्रांस्तथोत्तमान्

အဟလျာသည် အပြစ်အနာဂတ်က နာမည်ကြီးနေသော်လည်း ထိုအခါ ခင်ပွန်း၏ ကျိန်စာကို ခံရ하였다။ သို့သော် ဣရှာန (ရှိဝ) ကို တည်ထောင်ပြီးနောက် မိန်းမသဘောကို ပြန်လည်ရရှိကာ အထူးမြတ်သော သားများကို ရရှိ하였다။

Verse 17

पश्यंत्यद्यापि याः स्नात्वा तत्राहिल्येश्वरं स्त्रियः । पुरुषाश्चापि तद्दोषैर्मुच्यन्ते नात्र संशयः

ယနေ့တိုင်အောင် ထိုနေရာ၌ ရေချိုးကာ အဟိလျေရှ္ဝရကို ဖူးမြင်သော မိန်းမတို့သည် ထိုအပြစ်အနာအဆာများမှ လွတ်မြောက်ကြ၏။ ယောက်ျားတို့လည်း ထိုမဲစက်များမှ လွတ်မြောက်ကြသည်—သံသယမရှိ။

Verse 18

स्थापयित्वेश्वरं श्वेतशैले बलिविरोचनौ । उभावपि हि संजातावमरौ बलिनां वरौ

ရှ္ဝေတရှိုင်လပေါ်၌ အရှင်ကို တည်ထောင်ပြီးနောက် ဘလိနှင့် ဝိရောစန—နှစ်ဦးစလုံး—အမရဖြစ်ကာ အင်အားကြီးသူတို့အနက် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဖြစ်လာကြ၏။

Verse 19

रामेण रावणं हत्वा ससैन्यं त्रिदशेश्वरम् । स्थापितो विधिवद्भक्त्या तीरे नदनदीपतेः

ရာမသည် ရာဝဏကို သူ၏တပ်များနှင့်တကွ သတ်ပြီးနောက်၊ မြစ်တို့၏အရှင်၏ ကမ်းနား၌ သဒ္ဓါဖြင့် ထုံးတမ်းအတိုင်း တြိဒသေရှ္ဝရကို တည်ထောင်ခဲ့၏။

Verse 20

स्वायंभुवर्षिदैवादिलिंगहीना न भूः क्वचित व्या । पारान्सकलांस्त्यक्त्वा पूजयध्वं शिवं सदा । निकटा इव दृश्यंते कृतांतनगरोपगाः

ဒေဝီရေ၊ မြေပြင်ပေါ်၌ စွာယံဘုဝတို့၏ နယ်၊ ရှိသီတို့၏ နယ်၊ နတ်တို့၏ နယ် ဟူသမျှ မည်သည့်ဒေသမဆို လင်္ဂမရှိသောအရပ် မရှိပါ။ အခြားအလုပ်အကိုင်အားလုံးကို စွန့်၍ ရှိဝကို အမြဲပူဇော်ပါ; သေမင်း၏မြို့သို့ သွားသူတို့သည် နီးကပ်လာပြီးသားကဲ့သို့ ထင်ရှားကြ၏။

Verse 21

देवि किं बहुनोक्तेन वर्णितेन पुनः पुनः । प्रभासक्षेत्रसारं तु मार्कण्डेयाश्रमं प्रति

ဒေဝီရေ၊ ထပ်ခါထပ်ခါ ဖော်ပြပြီးသားကို စကားများစွာ ပြောခြင်းဖြင့် အဘယ်အကျိုးရှိမည်နည်း။ ပရဘာသက்ஷೇತ್ರ၏ အနှစ်သာရသည် မာရ္ကဏ္ဍေယ အာရှရမ်ဘက်၌ ရှိ၏။

Verse 219

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभास क्षेत्रमाहात्म्ये मार्कण्डेयेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामैकोनविंशत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သရီ စ္ကန္ဒ မဟာပုရာဏ» အတွင်း၊ စာလုံး ၈၁,၀၀၀ ပါဝင်သော သံဟိတာ၌၊ ခုနှစ်မြောက် ပရဘာသခဏ္ဍ၌၊ ပထမ ပရဘာသက்னေတ်ရမဟာတ္မယ၌၊ «မာရကဏ္ဍေယေရှွရ၏ မဟိမကို ဖော်ပြခြင်း» ဟု အမည်ရသော အခန်း၊ အခန်း ၂၁၉ သည် အဆုံးသတ်၏။