
ဤအধ্যာယတွင် ဣရှ္ဝရသည် ဒေဝီအား သာသနာရေးအညွှန်းအဖြစ် ဟောကြားပြီး ပရဘာသဒေသအတွင်းရှိ «ပုလဟေရှ္ဝရ» သီရ္ထကို နိုင်ရတ/အနောက်တောင်ဘက် ဦးတည်ရာဖြင့်လည်းကောင်း၊ «ဓနုသ်» အတိုင်းအတာဖြင့်လည်းကောင်း တိတိကျကျ သတ်မှတ်ပြသည်။ ပုလဟေရှ္ဝရကို ဘက္တိအခြေပြု ပူဇော်ဝတ်ပြုရန် ညွှန်ကြားကာ «ဟိရဏ္ယ-ဒါန» (ရွှေ သို့မဟုတ် ဥစ္စာပစ္စည်း လှူဒါန်းခြင်း) ကို ပြုလုပ်လျှင် «ယာတြာ-ဖလ» ဟူသော ဘုရားဖူးခရီး၏ အကျိုးပွားကို ပြည့်စုံစွာ ရရှိမည်ဟု ချိတ်ဆက်ဖော်ပြသည်။ ထို့ကြောင့် ဤအခန်းသည် သီရ္ထတည်နေရာညွှန်းခြင်း၊ အနည်းဆုံး ဝတ်ပြုအစီအစဉ်နှင့် လှူဒါန်းမှုဆိုင်ရာ သဘောတရားကို ဘုရားဖူးအကျိုး ပြည့်စုံစေသော နိဂုံးအဖြစ် ပေါင်းစည်းထားသည်။ အဆုံးတွင် ကော်လိုဖွန်ဖြင့် စကန္ဒပုရာဏအတွင်း ပရဘာသခဏ္ဍ၊ ပရဘာသက்ஷೇತ್ರမဟာတ္မ്യ၏ အধ্যာယ ၂၁၁ ဖြစ်ကြောင်း အမည်နှင့်တကွ သတ်မှတ်ထားသည်။
Verse 1
ईश्वर उवाच । पुलस्त्येश्वरात्ततो देवि नैरृते धनुषाष्टके । पुलहेश्वरनामानं तं च भक्त्या प्रपूजयेत्
ဣရှ္ဝရ မိန့်တော်မူသည်—ထို့နောက် ဒေဝီရေ၊ ပုလஸ္တျေရှ္ဝရမှ အနောက်တောင်ဘက်သို့ ဓနု ရှစ်ခုအကွာ၌ «ပုလဟေရှ္ဝရ» ဟူသော သခင်ရှိ၏။ သူ့ကို ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်သင့်၏။
Verse 2
हिरण्यदानं दत्त्वा वै सम्यग्यात्राफलं लभेत्
အမှန်တကယ်ပင် ရွှေကို ဒါနပေးလှူခြင်းဖြင့် ယာထရာ၏ ပြည့်စုံ၍ မှန်ကန်သော အကျိုးကို ရရှိမည်။
Verse 211
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये पुलहेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामैकादशोत्तरद्विशततमोऽध्यायः
ဤသို့ဖြင့် သီရိ စ္ကန္ဒ မဟာပုရာဏ၌၊ အရှစ်ဆယ့်တစ်ထောင် သ్లోကာ စုစည်းမှုအတွင်း၊ ခုနစ်မြောက် ပရဘာသ ခဏ္ဍ၌၊ ပထမပိုင်း ပရဘာသ က్షेत्र မာဟာတ္မ्य၌၊ «ပုလဟေရှ္ဝရ မဟိမား ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အခန်းသည် အခန်း ၂၁၁ အဖြစ် ပြီးဆုံး၏။