
ဤအဓ್ಯಾಯသည် တီရ္ထသို့ သွားရောက်ကိုးကွယ်ရန် အကျဉ်းချုပ်ညွှန်ကြားချက်ဖြစ်ပြီး၊ ဣရှ္ဝရက မဟာဒေဝီအား သာသနာတရားအဖြစ် ဟောကြားထားသည်။ ယာတရားပြုသူအား ပရဘာသ သန့်ရှင်းမြေပုံအတွင်း သတ်မှတ်ထားသော ဦးတည်ရာနှင့် အကွာအဝေးအတိုင်း “အထူးမြတ်သော” ဘုရားဌာန ပုလတ်စတျေရှ္ဝရ (Pulastyēśvara) သို့ သွားရန် ညွှန်ပြသည်။ ထို့နောက် ကိုးကွယ်ပူဇော်မှု၏ အစီအစဉ်ကို ဖော်ပြ၍ ပထမဦးစွာ ဒർശန (ဖူးမြင်ခြင်း) ပြုကာ၊ ထို့နောက် “ဗိဓာနတಃ” ဟူသကဲ့သို့ စည်းကမ်းတကျ ပူဇော်ရမည်ဟု ဆိုသည်။ အဆုံးတွင် ဖလသြတိအဖြစ် ယာတရားပြုသူသည် ခုနစ်ဘဝတိုင် စုဆောင်းလာသော အပြစ်များမှ လွတ်မြောက်မည်ဟု အတည်ပြုကာ “သံသယမရှိ” ဟု ထင်ရှားစွာ ကြေညာသည်။
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि पुलस्त्येश्वरमुत्तमम् । मार्कंडेयोत्तेरे भागे धनुषां पञ्चके स्थितम्
ဣရှ္ဝရက မိန့်တော်မူသည်– «ထို့နောက် မဟာဒေဝီရေ၊ မာရကဏ္ဍေယ၏ မြောက်ဘက်၌ ဓနု အလျား ငါးခုအကွာ တည်ရှိသော ပုလස්တျေရှ္ဝရ အထူးမြတ်သော ဘုရားကျောင်းသို့ သွားရမည်»။
Verse 2
तं दृष्ट्वा मानवो देवि पूजयित्वा विधानतः । सप्तजन्मार्जितात्पापान्मुच्यते नात्र संशयः
အို ဒေဝီ၊ ထိုသခင်ကို မြင်တွေ့ပြီး ထုံးတမ်းအတိုင်း ပူဇော်လျှင် လူသည် မွေးဖွားမှု ခုနစ်ဘဝအတွင်း စုဆောင်းခဲ့သော အပြစ်များမှ လွတ်မြောက်၏—ဤအပေါ် သံသယမရှိ။
Verse 210
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये पुलस्त्येश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम दशोत्तरद्विशततमोऽध्यायः
ဤသို့ဖြင့် သီရိ စ္ကန္ဒ မဟာပုရာဏ၌၊ အရှစ်ဆယ့်တစ်ထောင် သ్లోကာ စုစည်းမှုအတွင်း၊ ခုနစ်မြောက် ပရဘာသ ခဏ္ဍ၌၊ ပထမပိုင်း ပရဘာသ က్షೇತ್ರ မာဟာတ္မ്യ၌၊ «ပုလஸ္တျေရှ္ဝရ မဟိမား ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အခန်းသည် အခန်း ၂၁၀ အဖြစ် ပြီးဆုံး၏။