Adhyaya 201

Verse 1

ईश्वर उवाच । तस्मिन्स्थाने महादेवि स्मशानं कालभैरवम् । ब्रह्मकुण्डं वरारोहे यावद्देवः कृतस्मरः

ဣဿဝရ မိန့်တော်မူသည်။ ထိုနေရာ၌ပင် အို မဟာဒေဝီ၊ အို ခါးလှသော မင်းသမီး၊ ကာလဘဲရဝ၏ သင်္ချိုင်းမြေ (သ္မရှာန) နှင့် ဘြဟ္မကုဏ္ဍ ရှိသည်၊ ထိုအရာတို့သည် ကෘတသ္မရ ဒေဝတော်၏ သန့်ရှင်းနယ်မြေ အတွင်းတိုင်အောင် ဖြစ်၏။

Verse 2

तत्र ये प्राणिनो दग्धा मृताः कालविपर्ययात् । ते सर्वे मुक्तिमायांति महापातकिनोऽपि वा

ထိုနေရာ၌ မီးသင်္ဂြိုဟ်ခံရ၍ ကာလ၏ လှည့်ပြောင်းမှုကြောင့် (မရဏ၏ မလွဲမသွေမှုကြောင့်) သေဆုံးသွားသော သတ္တဝါတို့သည် အားလုံး မုက္ခတိ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ရရှိကြသည်၊ မဟာအပြစ်ရှိသူများပင် ဖြစ်စေကာမူ။

Verse 3

कृतस्मरान्महादेवि यावन्मंकीश्वरः स्थितः । महास्मशानं तद्देवि अपुनर्भवदायकम्

အို မဟာဒေဝီ၊ ကృతသ္မရာမှ မံကီဣශ්ဝရ တည်ရှိရာအထိ ထိုမဟာသ္မရှာန်သည်၊ အို ဒေဝီ၊ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းမှ လွတ်မြောက်မှုကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 4

तस्मिन्स्थाने वहेद्यत्र विषुवं प्राणिनां प्रिये । तत्रोषरं स्मृतं क्षेत्रं तन्मे प्रियतरं सदा

အို ချစ်မြတ်နိုးရသူ၊ သတ္တဝါတို့၏ «ဝိသုဝ» (ဘဝနှင့် သေခြင်း၏ အလှည့်အပြောင်း) ကို ဖြတ်သန်းရသော ထိုနေရာ၌၊ ထိုဒေသကို ဥရှရ-က္ရှೇತ್ರ ဟု မှတ်မိကြပြီး၊ ထိုသည် ငါ့အတွက် အမြဲတမ်း အလွန်ချစ်မြတ်နိုးရာ ဖြစ်၏။

Verse 5

कल्पांतेऽपि न मुंचामि अविमुक्तात्प्रियं मम

ကပ္ပအဆုံးတိုင်အောင်ပင် ငါသည် အဝိမုက္တကို မစွန့်လွှတ်၊ အကြောင်းမူကား ထိုသည် ငါ့အတွက် ချစ်မြတ်နိုးရာ ဖြစ်၏။

Verse 201

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये कालभैरवस्मशानमाहात्म्यवर्णनं नामैकोत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိ စ္ကန္ဒ မဟာပုရာဏ၊ အရှစ်ဆယ့်တစ်ထောင် ဂါထာပါသော သံဟိတာ၌၊ သတ္တမ ပရဘာသခဏ္ဍ၊ ပထမ ပရဘာသက္ရှೇತ್ರမဟာတ္မ്യ၌၊ «ကာလဘൈရဝ၏ သ္မရှာန် မဟာတ္မ്യ ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော နှစ်ရာတစ်မြောက် အခန်း ပြီးဆုံး၏။