Adhyaya 187

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि सर्वकामफलप्रदम् । प्रभासपंचकं पुण्यमाद्यं तत्र व्यवस्थितम्

ဣရှ္ဝရက မိန့်တော်မူသည်—ထို့နောက် မဟာဒေဝီရေ၊ ဆန္ဒအလိုတော်အားလုံး၏ အကျိုးဖလကို ပေးစွမ်းသော သန့်ရှင်းမြတ်သော ပရဘာသပဉ္စက (Prabhāsa-Pañcaka) သို့ သွားရမည်၊ ထိုနေရာ၌ အထွဋ်အမြတ်အဖြစ် တည်ရှိ၏။

Verse 2

तस्यैव पश्चिमे भागे प्रभास इति चोच्यते । वृद्धप्रभासश्च ततो दक्षिणे नातिदूरतः

ထိုနေရာ၏ အနောက်ဘက်တွင် «ပရဘာသ» ဟု ခေါ်သော သန့်ရှင်းရာရှိ၏။ ထို့၏ တောင်ဘက် မဝေးလှသော အရပ်တွင် «ဝృద్ధ-ပရဘာသ» ရှိ၏။

Verse 3

जल प्रभासश्च ततो दक्षिणेन वरानने । कृतस्मरप्रभासश्च श्मशानं यत्र भैरवम्

ထို့ထက် တောင်ဘက်သို့ ဆက်လက်၍၊ မျက်နှာလှသော မိန်းကလေးရေ၊ «ဇလ-ပရဘာသ» ရှိ၏။ ထို့ပြင် «ကృతစ್ಮရာ-ပရဘာသ» လည်း ရှိပြီး၊ ထိုနေရာသည် ဘဲရဝ (Bhairava) အတွက် သန့်ရှင်းသော သင်္ချိုင်းမီးသဂြိုလ်ရာ (śmaśāna) ဖြစ်၏။

Verse 4

एवं पंचप्रभासान्यः पश्येद्भक्तया समन्वितः । स याति परमं स्थानं जरामरणवर्जितम्

ဤသို့ပင်၊ ဘက္တိဖြင့် ပြည့်စုံသူ မည်သူမဆို «ပရဘာသ» ငါးပါးကို မြင်တွေ့လျှင်၊ အိုမင်းခြင်းနှင့် သေခြင်းကင်းသော အမြင့်မြတ်ဆုံး အဘောဒ်သို့ ရောက်၏။

Verse 5

न निवर्तति यत्प्राप्य दुष्प्राप्यं त्रिदशैरपि । प्रभासं प्रथमं तीर्थं त्रिषु लोकेषु विश्रुतम्

ထိုနေရာသို့ ရောက်ပြီးလျှင် ချည်နှောင်မှုသို့ မပြန်လှန်တော့ပေ။ ထိုအရာသည် နတ်တို့အတွက်တောင် ရခက်ခဲလှ၏။ «ပရဘာသ» သည် သုံးလောကလုံးတွင် ကျော်ကြားသော အဓိက တီရ္ထ (tīrtha) ဖြစ်၏။

Verse 6

देवानामपि दुष्प्राप्यं महापातकनाशनम् । प्रभासे त्वेकरात्रेण अमावास्यां कृतोदकः

နတ်တို့အတွက်တောင် ရခက်ခဲသော်လည်း မဟာပာတက (အပြစ်ကြီး) များကို ဖျက်ဆီးပေး၏။ ပရဘာသ၌ အမావာသျာ (လကွယ်နေ့) တွင် ရေကိစ္စ/ရေချိုးပူဇော် (snāna) ကို ပြုလုပ်သူသည် တစ်ညတည်း နေထိုင်ရုံဖြင့်ပင် ထိုအကျိုးကို ရ၏။

Verse 7

मुच्यते पातकैः सर्वैः शिवलोकं स गच्छति । सप्तजन्मकृतं पापं गंगासागरसंगमे

သူသည် အပြစ်အကုန်လုံးမှ လွတ်မြောက်၍ ရှိဝ၏ လောကသို့ သွားရောက်သည်။ ဂင်္ဂါ–သမုဒ္ဒရာ ဆုံရာ၌ ဆိုထားသကဲ့သို့၊ မွေးဖွားမှု ခုနစ်ကြိမ်အတွင်း စုဆောင်းခဲ့သော အပြစ်…

Verse 8

जन्मनां च सहस्रेण यत्पापं कुरुते नरः । स्नानादेवास्य नश्येत सागरे लवणांभसि

လူတစ်ယောက်က မွေးဖွားမှု တစ်ထောင်အတွင်း ပြုလုပ်သမျှ အပြစ်မည်သို့ပင်ရှိစေ—သမုဒ္ဒရာ၏ ဆားရည်ထဲ၌ ရေချိုးခြင်းတစ်ခါတည်းဖြင့် သူ့အတွက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

Verse 9

चतुर्दश्याममावास्यां पञ्चदश्यां विशेषतः । अहोरात्रोषितो भूत्वा ब्राह्मणान्भोज्य शक्तितः

လဆန်း/လဆုတ် တစ်လ၏ ဆယ့်လေးရက်နေ့၊ အမဝါသျာနေ့နှင့် အထူးသဖြင့် ဆယ့်ငါးရက်နေ့တွင်—တစ်နေ့တစ်ည အပြည့်အဝ နေထိုင်ပြီးနောက်—ကိုယ့်စွမ်းအားအတိုင်း ဘြာဟ္မဏများကို အစာကျွေးရမည်။

Verse 10

दत्त्वा गां कांचनं तेभ्यः शिवः प्रीतो भवत्विति । एवं कृत्वा नरो देवि कुलानां तारयेच्छतम्

သူတို့အား နွားတစ်ကောင်နှင့် ရွှေကို ပေးလှူပြီး «ရှီဝသည် ပီတိဖြစ်ပါစေ» ဟု ဆုတောင်းရမည်။ ထိုသို့ ပြုလုပ်လျှင်၊ ဒေဝီရေ၊ လူသည် မိမိမျိုးရိုး၏ မျိုးဆက်တစ်ရာကို ကယ်တင်မြှောက်တင်နိုင်သည်။

Verse 11

देव्युवाच । प्रभासपंचकं ह्येतद्यत्त्वया परिकीर्तितम् । कथमत्र समुद्भूतमेतन्मे कौतुकं महत्

ဒေဝီက မေးလေ၏—«သင်က ချီးမွမ်းဖော်ပြခဲ့သော ‘ပရဘာသ ငါးပါး’ ဟူသည်၊ ဤနေရာ၌ မည်သို့ ပေါ်ပေါက်လာသနည်း။ ဤအရာသည် ကျွန်မအတွက် အလွန်အံ့ဩဖွယ် ဖြစ်လာပါသည်»။

Verse 12

एक एव श्रुतोऽस्माभिः प्रभासस्तीर्थवासितः । प्रभासाः पंच देवेश यत्त्वया परिकीर्तिताः

ကျွန်ုပ်တို့သည် တီရ္ထအဖြစ် ကျော်ကြားသော «ပရဘာသ» တစ်ခုတည်းကိုသာ ကြားဖူးပါသည်။ သို့ရာတွင် ဒေဝတို့၏ အရှင်တော်၊ သင်သည် «ပရဘာသ» ငါးခုကို ကြေညာတော်မူ၏။

Verse 13

एतन्मे संशयं सर्वं यथावद्वक्तुमर्हसि

ဤအရာအားလုံးအပေါ် ကျွန်ုပ်၏ သံသယကို မှန်ကန်ပြည့်စုံစွာ ရှင်းလင်းပြောကြားပေးရန် သင်သည် ထိုက်တန်ပါသည်။

Verse 14

ईश्वर उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि कथां पापप्रणाशनीम् । यां श्रुत्वा मानवो भक्त्या प्राप्नोति परमां गतिम्

ဣရှ္ဝရက မိန့်တော်မူသည်— “နတ်သမီးရေ၊ နားထောင်လော့။ အပြစ်ကို ဖျက်ဆီးသော သာသနာတရားပုံပြင်ကို ငါပြောမည်။ ယင်းကို ဘက္တိဖြင့် ကြားနာသူ လူသားသည် အမြင့်ဆုံးသော ဂတိကို ရောက်၏။”

Verse 15

पुरा महेश्वरो देवश्चचार वसुधामिमाम् । दिव्यरूपधरः कान्तो दिग्वासाः स यदृच्छया

ရှေးကာလတစ်ခါတွင် ဒေဝ မဟေရှ္ဝရသည် ဤကမ္ဘာမြေပေါ်၌ လှည့်လည်သွားလာခဲ့သည်။ သူသည် တောက်ပ၍ ဒိဗ္ဗရုပ်ကို ဆောင်ကာ၊ ဒိဂ္ဝါသ (အဝတ်မဝတ်) ဖြစ်လျက်၊ မိမိဆန္ဒအတိုင်း လွတ်လပ်စွာ သွားလာ၏။

Verse 16

एवं च रममाणस्तु ऋषीणामाश्रमं महत् । जगाम कौतुकाविष्टो भिक्षार्थं दारुके वने

ထို့နောက် ထိုသို့ ပျော်ရွှင်လှည့်လည်နေစဉ် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ဒာရုကတော၌ အလှူအစား (ဘိက္ခာ) တောင်းရန် ရှင်တို့၏ ကြီးမားသော အာရှရမ်သို့ သွားရောက်하였다။

Verse 17

भ्रममाणस्य तस्याथ दृष्ट्वा रूपमनुत्तमम् । ता नार्यः कामसंतप्ता बभूवुर्व्यथितेन्द्रियाः

ထို့နောက် သူသည် လှည့်လည်သွားလာနေစဉ် အလွန်မြင့်မြတ်သော အလှတရားကို မြင်ကြသဖြင့် ထိုမိန်းမတို့သည် ကာမရာဂဖြင့် လောင်ကျွမ်းကာ အာရုံအင်္ဂါများ အတွင်းမှ တုန်လှုပ်သွားကြ၏။

Verse 18

सानुरागास्ततः सर्वा अनुगच्छंति तं सदा । समालिंगंति ताः काश्चित्काश्च वीक्षंति रागतः

ထို့နောက် အားလုံးသည် ချစ်မြတ်နိုးမှုဖြင့် ပြည့်ဝကာ အမြဲတမ်း သူ့နောက်လိုက်ကြ၏။ အချို့က ဖက်လှုပ်ကြပြီး အချို့က ရာဂဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြ၏။

Verse 19

प्रार्थयंति तथा चान्याः परित्यज्य गृहान्स्वकान्

အခြားမိန်းမအချို့ကလည်း မိမိတို့အိမ်များကို စွန့်ခွာကာ သူ့အား တောင်းပန်အလျှောက်လည်း ပြုလာကြ၏။

Verse 20

एवं तासां स्वरूपं ते दृष्ट्वा सर्वे महर्षयः । कोपेन महता युक्ताः शेपुस्तं वृषभध्वजम्

ထိုမိန်းမတို့၏ အခြေအနေကို ထိုသို့မြင်ကြသော် မဟာရိရှီတို့အားလုံးသည် ပြင်းထန်သော အမျက်ဖြင့် ပြည့်ဝကာ နွားတံဆိပ်တော်ရှိသော သခင်ကို ကျိန်စာချကြ၏။

Verse 21

यस्मात्त्वं नग्नतामेत्य आश्रमेऽस्मिन्ममागतः । मोहयानः स्त्रियोऽस्माकं लज्जां नैवं करोषि च । तस्मात्ते पतताल्लिंगं सद्य एव वृषध्वज

«သင်သည် အဝတ်မဝတ်ဘဲ ဤအာရှရမ်သို့ ဝင်လာ၍ ကျွန်ုပ်တို့၏ မိန်းမတို့ကို မောဟဖြင့် လှည့်စားကာ အကျင့်သင့်တင့်မှုနှင့် ရှက်ကြောက်မှုကို မစောင့်ထိန်းသဖြင့်၊ ထို့ကြောင့် နွားတံဆိပ်တော်ရှိသူရေ—သင်၏ လင်္ဂသည် ယခုချက်ချင်း ကျသွားစေ!»

Verse 22

ततस्तत्पतितं लिंगं तत्क्षणाच्छंकरस्य च । तस्मिन्प्रपतिते भूमौ प्राकंपत वसुंधरा

ထို့နောက် ထိုခဏတည်းက သင်္ကရ၏ လိင်္ဂတော် ကျသွား၍ မြေပြင်ပေါ်သို့ ထိမိသော် မြေကြီးသည် ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ရှားတုန်ခါလေ၏။

Verse 23

क्षुभिताः सागराः सर्वे मर्यादा विजहुस्तदा । शीर्णानि गिरिशृंगाणि त्रस्ताः सर्वे दिवौकसः

သမုဒ္ဒရာအားလုံး လှုပ်ရှားကာ ရုန်းကန်ထကြွ၍ ထိုအခါ မိမိတို့၏ ကန့်သတ်နယ်နိမိတ်ကို စွန့်လွှတ်ကြ၏။ တောင်ထိပ်များ ပျက်စီးကျိုးကြေပြီး ကောင်းကင်နေသတ္တဝါတို့ အားလုံး ကြောက်ရွံ့လေ၏။

Verse 24

ततो देवाः सगन्धर्वाः समहोरगकिन्नराः । ऊचुः पितामहं गत्वा किमेतत्कारणं विभो

ထို့နောက် ဒေဝတားတို့သည် ဂန္ဓဗ္ဗများ၊ မဟာနာဂများ၊ ကိန္နရများနှင့်အတူ ပိတామဟ (ဗြဟ္မာ) ထံသို့ သွားရောက်ကာ “အရှင်ဗို၊ ဤအရာ၏ အကြောင်းရင်းသည် အဘယ်နည်း” ဟု မေးလေ၏။

Verse 25

सागराः क्षुभिता येन प्लावयंति वसुंधराम् । शीर्यंते गिरिशृङ्गाणि कंपते च वसुंधरा

“မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်ဖြစ်စေ သမုဒ္ဒရာတို့သည် လှုပ်ရှားပွက်ပွက်ဆူကာ မြေကြီးကို ရေလွှမ်းမိုးစေသည်။ တောင်ထိပ်များ ပျက်စီးကွဲအက်ပြီး မြေကြီးလည်း တုန်ခါနေသည်” ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 26

चिह्नानि लोकनाशाय दृश्यन्ते दारुणानि च । तेषां तद्वचन श्रुत्वा ब्रह्मलोके पितामहः

“လောကပျက်စီးမည့်အကြောင်းကို ကြိုတင်ညွှန်ပြသော ကြောက်မက်ဖွယ် လက္ခဏာများ ပေါ်ထွန်းနေသည်” ဟု ဆိုကြ၏။ ထိုစကားကို ကြားသော် ဗြဟ္မလောက၌ရှိသော ပိတามဟ (ဗြဟ္မာ) သည်…

Verse 27

ध्यात्वा तु सुचिरं कालं वाक्यमेतदुवाच ह । शिवलिंगं निपतितं पृथिव्यां सुरसत्तमाः

အချိန်ကြာမြင့်စွာ သမာဓိတည်ပြီးနောက် သူက ဤစကားကို ဆို၏— «အို နတ်တို့အနက် အမြတ်ဆုံးတို့၊ ရှိဝလင်္ဂတော်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီ»။

Verse 28

शापेन ऋषिमुख्यानां भार्गवाणां महात्मनाम् । तस्मिन्निपतिते भूमौ त्रैलोक्यं सचराचरम्

«အဓိက ရှင်ရသီတို့ဖြစ်သော မဟာတမား ဘာရ္ဂဝတို့၏ ကျိန်စာကြောင့်၊ ထိုလင်္ဂတော် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သည့်အခါ လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာ အပါအဝင် သုံးလောကလုံးသည် ဤအခြေအနေသို့ ကျရောက်သွားသည်»။

Verse 29

एतदवस्थतां प्राप्तं तस्मात्तत्रैव गम्यताम् । विष्णुना सह गीर्वाणास्तथा नीतिर्विधीयताम्

«ဤအခြေအနေ ဖြစ်ပေါ်လာပြီဖြစ်သဖြင့် ထိုနေရာသို့ ချက်ချင်း သွားကြစို့။ အို နတ်တို့၊ ဗိဿနုနှင့်အတူ သင့်လျော်သော လမ်းစဉ်ကို ဆုံးဖြတ်ကြစို့»။

Verse 30

ततः क्षीरोदधिं जग्मुर्ब्रह्माद्यास्त्रिदिवौकसः । यत्र शेते चतुर्बाहुर्योगनिद्रां च संगतः

ထို့နောက် ဘြဟ္မာနှင့် အခြားသော တိဒိဝဝါသီ နတ်တို့သည် နို့သမုဒ္ဒရာသို့ သွားကြ၏။ ထိုနေရာ၌ လေးလက်တော်ရှိသော အရှင်သည် ယောဂနိဒ္ရာဖြင့် အိပ်စက်နေ၏။

Verse 31

तस्मै सर्वं समाचख्युस्तेनैव सहितास्ततः । जग्मुर्यत्र महादेवो लिंगेन रहितो विभुः

သူတို့သည် ဗိဿနုထံသို့ အကြောင်းအရာအားလုံးကို တင်ပြကြ၏။ ထို့နောက် သူနှင့်အတူ လိုက်ပါကာ လင်္ဂမရှိသော အာဏာရှင် မဟာဒေဝရှိရာသို့ သွားကြ၏။

Verse 32

ऊचुः समाहिताः सर्वे प्रणिपत्य दिवौकसः

ထို့နောက် ကောင်းကင်ဘုံ၌ နေထိုင်သော ဒေဝတားအားလုံးသည် စိတ်တည်ငြိမ်၍ အာရုံစိုက်ကာ ဦးချ၍ ပြောကြ၏။

Verse 33

लिंगमुत्क्षिप्यतामेतद्यत्क्षितौ पतितं विभो । एते महार्णवाः सर्वे प्लावयंति वसुंधराम्

သူတို့က ပြောကြ၏— «အရှင်ဘုရား၊ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားသော ဤလိင်္ဂကို မြှောက်တင်ပါ။ မဟာသမုဒ္ဒရာတို့အားလုံးက ကမ္ဘာမြေကို ရေလွှမ်းမိုးနေပါသည်»။

Verse 34

भगवानुवाच । ऋषिभिः पातितं ह्येतन्मम लिंगं सुरेश्वराः । न तु शक्यो मया कर्तुं बाधस्तेषां महात्मनाम्

ဘုရားရှင်က မိန့်တော်မူ၏— «ဒေဝတို့၏ အရှင်များအို၊ ဤသည်မှာ ငါ၏ လိင်္ဂကို ရှိသီတို့က အမှန်တကယ် ချထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် မဟာစိတ်ရှိသော သီလရှင်တို့၏ အလိုနှင့် အင်အားကို ငါ မတားဆီးနိုင်»။

Verse 35

शापो हि भार्गवेन्द्राणामतो मे श्रूयतां वचः । पूजयध्वं सुराः सर्वे ब्रह्मविष्णुपुरस्सराः

«ဘာဂဝတို့၏ အထွဋ်အမြတ်တို့၏ ကျိန်စာသည် အကျိုးသက်ရောက်လှ၏။ ထို့ကြောင့် ငါ၏ စကားကို နားထောင်ကြလော့။ ဗြဟ္မာနှင့် ဗိဿနုတို့ ဦးဆောင်သည့် ဒေဝအားလုံးတို့၊ ဤလိင်္ဂကို ပူဇော်ကြလော့»။

Verse 36

लिंगमेतत्ततः सर्वे सर्वं लिप्सथ सत्तमाः । प्रकृतिं सागराः सर्वे यास्यंति गिरयस्तथा

«ထို့ကြောင့် သင်တို့ အထူးကောင်းမြတ်သူတို့၊ ဤလိင်္ဂကို ဂုဏ်ပြုပူဇော်ခြင်းဖြင့် ကောင်းကျိုးအားလုံးကို ရယူကြလော့။ ထိုအခါ သမုဒ္ဒရာအားလုံးသည် မိမိသဘာဝအကန့်အသတ်သို့ ပြန်သွားမည်၊ တောင်တန်းတို့လည်း မိမိအနေအထားမှန်သို့ ပြန်လည်ရောက်မည်»။

Verse 37

एतत्पुण्यतमे क्षेत्रे धृत्वा सर्वे समाहिताः । अथोद्धृत्य सुराः सर्वे प्रभासं क्षेत्रमागताः

အလွန်ပုဏ္ဏမြတ်သော က္ෂೇತ್ರ၌ ထိုအရာကို ထားပြီးနောက် အားလုံး စိတ်တည်ငြိမ်၍ စုစည်းကာ ထိုအရာကို မြှောက်တင်ကြ၏။ ထို့နောက် နတ်ဒေဝအားလုံးသည် သန့်ရှင်းသော ပ္ရဘာသ (Prabhāsa) က္ෂೇತ್ರသို့ ရောက်လာကြ၏။

Verse 38

तत्रैव निदधुः सर्वे ततः पूजां प्रचक्रिरे । ब्रह्मणा पूजितं लिंगं विष्णुना प्रभविष्णुना

ထိုနေရာ၌ပင် အားလုံးက ထိုအရာကို ချထားပြီးနောက် ပူဇော်ပွဲကို စတင်ကြ၏။ လိင်္ဂကို ဘြဟ္မာက ပူဇော်ခဲ့ပြီး၊ အင်အားကြီးသော အရှင် ဗိဿဏု (Viṣṇu) ကလည်း ပူဇော်ခဲ့၏။

Verse 39

शक्रेणाथ कुबेरेण यमेन वरुणेन च । ऊचुश्चैव ततो देवा लिंगं संपूज्य भक्तितः

ထို့နောက် သက္ကရ (အိန္ဒြာ)၊ ကုဗေရ၊ ယမ၊ ဝရုဏတို့နှင့်အတူ နတ်ဒေဝတို့သည် လိင်္ဂကို သဒ္ဓါဖြင့် ပူဇော်ပြီးနောက် အောက်ပါအတိုင်း ပြောကြ၏။

Verse 40

अद्यप्रभृति रुद्रस्य लिंगं संपूज्य भक्तितः । भविष्यामो न संदेहस्तथा पितृगणाश्च ये

“ယနေ့မှစ၍ ရုဒြ (Rudra) ၏ လိင်္ဂကို သဒ္ဓါဖြင့် ပူဇော်လျက် ကျွန်ုပ်တို့သည် အကျိုးတိုးတက်ကြမည်—သံသယမရှိ။ ထို့အတူ ပိတೃဂဏ (ဘိုးဘွားဝိညာဉ်) များလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်မည်။”

Verse 41

य एनं पूजयिष्यंति भक्तियुक्ताश्च मानवाः । यास्यंति ते सुरावासं सशरीरा नरोत्तमाः

“သဒ္ဓါဖြင့် ဤ (လိင်္ဂ) ကို ပူဇော်မည့် လူသားတို့သည် နတ်တို့၏ နေရာသို့ ရောက်ကြမည်။ ထိုသူတို့သည် လူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်၍ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့်တကွပင် သွားရောက်ကြမည်။”

Verse 42

अत्रैव प्रथमं लिगं यतोस्माऽभिः प्रतिष्ठितम् । प्रभासं नाम चास्यापि प्रभासेति भविष्यति

ဤနေရာ၌ပင် ပထမဆုံး လိင်္ဂ ဖြစ်၏၊ အကြောင်းမူကား ငါတို့က တည်ထောင်ပူဇော်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏နာမလည်း «ပရဘာသ» ဟု ခေါ်မည်၊ ပရဘာသ၌ «ပရဘာသေ» ဟူ၍ ထင်ရှားမည်။

Verse 43

एवमुक्त्वा गताः सर्वे त्रिदिवं सुरसत्तमाः । तं दृष्ट्वा त्रिदिवं यान्ति भूयांसः प्राणिनो भुवि

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် နတ်တို့အနက် အမြတ်ဆုံးတို့အားလုံးသည် တြိဒိဝ (ကောင်းကင်) သို့ သွားကြ၏။ ထိုလိင်္ဂကို မြင်လျှင် မြေပြင်ပေါ်ရှိ သတ္တဝါများအများအပြားလည်း ကောင်းကင်လောကသို့ ရောက်ကြ၏။

Verse 44

ततस्त्रिविष्टपं व्याप्तं बहुभिः प्राणिभिः प्रिये । तद्दृष्ट्वा त्रिदिवं व्याप्तं सहस्राक्षः सुदुःखितः

ထို့နောက် ချစ်သူရေ တြိဝိဋ္ဌပ (သုံးဆယ်သုံးပါး၏ ကောင်းကင်) သည် သတ္တဝါများအများအပြားကြောင့် ပြည့်နှက်သွား၏။ ကောင်းကင်လောကတစ်ခုလုံး ထိုသို့ ပြည့်ကျပ်နေသည်ကို မြင်သော် သဟသ္ရာက္ခ (အိန္ဒြ) သည် အလွန်ဝမ်းနည်းဒုက္ခရောက်၏။

Verse 45

ज्ञात्वा लिंगप्रभावं तु ततश्चागत्य भूतलम् । वज्रेणाच्छादयामास समंतात्स वरानने

လိင်္ဂ၏ အံ့ဩဖွယ် အာနုဘော်ကို သိမြင်ပြီးနောက် သူသည် မြေပြင်သို့ ဆင်းလာ၏။ ထို့နောက် မျက်နှာလှသူမရေ ဝဇ္ရ (ဒဏ္ဍာရီလက်နက်) ဖြင့် အရပ်လေးမျက်နှာမှ လွှမ်းမိုးကာ ဖုံးအုပ်လိုက်၏။

Verse 46

ततः प्रभृति नो देवि स्वर्गं गच्छंति मानवाः । इति संक्षेपतः प्रोक्तः प्रभासस्य महोदयः । सर्वपापोपशमनः सर्वकामफलं प्रदः

ထိုအချိန်မှစ၍ ဒေဝီရေ လူသားတို့သည် ယခင်ကဲ့သို့ ကောင်းကင်သို့ မသွားကြတော့။ ဤသို့ အကျဉ်းချုပ်အားဖြင့် ပရဘာသ၏ မဟာဂုဏ်တော်ကို ဆိုခဲ့သည်—အပြစ်အားလုံးကို သက်သာပျောက်ကင်းစေပြီး ဆန္ဒအားလုံး၏ အကျိုးဖလကို ပေးသနားတော်မူ၏။

Verse 187

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमेप्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये प्रभासपञ्चकमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्ताशीत्युत्तरशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိ စကန္ဒ မဟာပုရာဏ၊ အရှစ်သောင်းတစ်ထောင် ဂါထာပါဝင်သော သံဟိတာအတွင်း၊ သတ္တမ ပရဘာသခဏ္ဍ၊ ပထမ ပရဘာသက்னေတ్రమာဟာတ္မယ၌ «ပရဘာသပဉ္စက၏ မဟာဂုဏ်ကို ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အခန်း ၁၈၇ ပြီးဆုံး၏။