Adhyaya 169

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि लिंगं वैवस्वतेश्वरम् । देव्या दक्षिणदिग्भागे धनुस्त्रिंशकसंस्थितम्

ဣဿဝရ မိန့်တော်မူသည်။ ထို့နောက် မဟာဒေဝီရေ၊ «ဝိုင်ဝသွဝတေဣရှွရ» ဟုခေါ်သော လိင်္ဂတော်သို့ သွားရမည်။ ဒေဝီ၏ တောင်ဘက်အပိုင်း၌ တည်ရှိ၍ မြားတံသုံးဆယ်အကွာ ဖြစ်သည်။

Verse 2

वैवस्वतेन मनुना स्थापितं सर्वकामदम् । तत्समीपे देवखातं तिष्ठते तु महाद्भुतम्

ထိုလိင်္ဂတော်ကို ဝိုင်ဝသွဝတ မနုက တည်ထောင်ထား၍ ဆန္ဒအလုံးစုံကို ပေးစွမ်းတော်မူသည်။ ၎င်းအနီးတွင် «ဒေဝခါတ» ဟုခေါ်သော အံ့ဖွယ်ရေကန်တစ်ခု တည်ရှိသည်။

Verse 3

स्नात्वा तत्र वरारोहे यस्तं पूजयते नरः । पञ्चोपचारैर्विधिना भक्तिप्रह्वो जितेन्द्रियः । जपेदघोरविधिना स्तोत्रं सिद्धिं स चाप्नुयात्

အို လှပသောခါးတင်မိန်းမရေ၊ ထိုနေရာ၌ ရေချိုးပြီးနောက် ထိုလိင်္ဂတော်ကို ဓမ္မနည်းအတိုင်း ပဉ္စဥပစာရ (ပူဇာငါးပါး) ဖြင့် ပူဇော်သူသည်—ဘက္တိဖြင့် ဦးညွှတ်ကာ အင်ဒြိယများကို ထိန်းချုပ်ပြီး—အဃောရနည်းဖြင့် စတိုးတရကို ရွတ်ဆိုလျှင် စိဒ္ဓိ (အောင်မြင်မှု) ကို ရရှိမည်။

Verse 169

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये वैवस्वतेश्वरमाहात्म्य वर्णनंनामैकोनसप्तत्युत्तरशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «ဝိုင်ဝသွဝတေဣရှွရ၏ မဟာဂုဏ်တော်ဖော်ပြခြင်း» ဟုအမည်ရသော အခန်း (အဓျာယ) ၁၆၉ သည်၊ သီရိ စကန္ဒ မဟာပုရာဏ၏ ပရဘာသခဏ္ဍ အပိုင်း ၇၊ ပထမ ပရဘာသက்னေတ్రమာဟာတ္မျ၌၊ စုစုပေါင်း ၈၁,၀၀၀ ဂါထာပါသော သံဟိတာအတွင်း၌ ပြီးဆုံး၏။