Adhyaya 152

Verse 1

ईश्वर उवाच । तृतीयो भैरवः प्रोक्तश्चतुर्थं भैरवं शृणु । ब्रह्मेशात्पश्चिमे भागे धनुषां त्रितये स्थितम्

ဣရှ္ဝရ မိန့်တော်မူသည်—“တတိယ ဘဲရဝကို ပြောပြီးပြီ; ယခု စတုတ္ထ ဘဲရဝကို နားထောင်လော့။ ဗြဟ္မေရှမှ အနောက်ဘက်၌ လေးတံသုံးတံအကွာ၌ သူတည်ရှိ၏။”

Verse 2

सर्वपापप्रशमनं सर्व कामप्रदं नृणाम् । नारदेश्वरनामानं स्थापितं नारदेन वै

ထိုနေရာသည် အပြစ်အားလုံးကို သက်သာစေ၍ လူတို့၏ ဆန္ဒအားလုံးကို ပေးတော်မူ၏။ ၎င်းကို «နာရဒေရှ္ဝရ» ဟု ခေါ်ကြပြီး အမှန်တကယ် နာရဒက တည်ထောင်ထားသည်။

Verse 3

ब्रह्मलोके स्थितः पूर्वं नारदो भगवानृषिः । तत्र दृष्ट्वा महावीणां दिव्यां तंत्र्ययुतै र्युताम्

အရင်က ဘုရားသခင်တော် အရှင်ရသီ နာရဒသည် ဗြဟ္မလောက၌ နေထိုင်ခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် ကြိုးထောင်ပေါင်းများစွာ တပ်ဆင်ထားသော အလွန်ကြီးမြတ်သည့် ဒိဗ္ဗ ဝီဏာတစ်လက်ကို မြင်တွေ့하였다။

Verse 4

सरस्वत्या विनिर्मुक्तां ब्रह्मलोके महाप्रभाम् । तेनासौ कौतुकाविष्टो वादयामास तां तदा

ထိုဝီဏာသည် စရஸဝတီက လွှတ်ပေးထားသော အလွန်တောက်ပသည့် ဝီဏာဖြစ်၍ ဗြဟ္မလောက၌ မဟာတောက်ပမှုဖြင့် ရောင်လင်းနေသည်။ နာရဒသည် စိတ်ဝင်စားမှုကြောင့် ထိုအခါ၌ ၎င်းကို တီးခတ်လေ၏။

Verse 5

तंत्रीभ्यो वाद्यमानाभ्यो ब्राह्मणाः पतिता भुवि । सप्त स्वरास्ते विख्याता मूर्च्छिताः षड्जकादयः

ကြိုးတန်တရီတို့ကို တီးခတ်သံထွက်လာသော် ဗြာဟ္မဏတို့သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျကြ၏။ ထိုသံတို့သည် စဉ်လိုက်တန်းစီသော သံခုနစ်ပါးဟု ထင်ရှားလာ၍ စဍ္ဇမှ စတင်၏။

Verse 6

तान्दृष्ट्वा विस्मयाविष्टो मुक्त्वा वीणां प्रयत्नतः । पप्रच्छ देवं ब्रह्माणं किमिदं कौतुकं विभो

ထိုအရာကို မြင်သော် နာရဒသည် အံ့ဩလွန်ကဲ၍ ဗီဏာကို သေချာစွာ ချထားပြီး ဘုရားဗြဟ္မာကို မေးလေ၏—“အရှင်ဘုရား၊ ဤအံ့ဖွယ်ကိစ္စသည် အဘယ်နည်း?”

Verse 7

वाद्यमानासु तन्त्रीषु पतिता ब्राह्मणा भुवि । क एते ब्राह्मणा देव किं मृता इव शेरते

ကြိုးတန်တရီတို့ကို တီးခတ်နေစဉ် ဗြာဟ္မဏတို့သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျကြ၏။ “အို ဒေဝ၊ ဤဗြာဟ္မဏတို့သည် မည်သူနည်း၊ အဘယ်ကြောင့် သေသကဲ့သို့ လဲလျောင်းနေကြသနည်း?”

Verse 8

ब्रह्मोवाच । एते स्वरा महाभाग मूर्च्छिताः पतिता भुवि । अज्ञानवादनेनैव पापं जातं तवाधुना

ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူ၏—“ကံကောင်းသူရေ၊ ဤတို့သည် သံများ (ရုပ်သဏ္ဍာန်ယူထားသော သံ) ဖြစ်ကြသည်။ မူးမေ့၍ မြေပေါ်သို့ လဲကျကြ၏။ မသိနားမလည်ဘဲ တီးခတ်ခြင်းကြောင့် ယခု သင်၌ အပြစ်ပေါ်ပေါက်လာပြီ။”

Verse 9

सप्तब्राह्मणविध्वंसपातकं ते समा गतम् । तस्माच्छीघ्रं व्रज मुने प्रभासं क्षेत्रमुत्तमम्

“ဗြာဟ္မဏ ခုနစ်ဦးကို ဖျက်ဆီးသကဲ့သို့သော အပြစ်သည် သင်ထံသို့ ရောက်လာပြီ။ ထို့ကြောင့် မုနိရေ၊ အမြန်ဆုံး ပရဘာသ—အမြင့်မြတ်ဆုံး သန့်ရှင်းရာကွင်းသို့ သွားလော့။”

Verse 10

समाराधय देवेशं सर्वपापविशुद्धये । इत्युक्तो नारदस्तत्र संतप्य च मुहुर्मुहुः

«အပြစ်အားလုံးကို သန့်စင်ရန် ဒေဝေရှ (နတ်တို့၏အရှင်) ကို ပူဇော်ပါ» ဟု မိန့်ကြားသဖြင့် နာရဒသည် ထိုနေရာ၌ မကြာခဏ ဝမ်းနည်းပူဆွေးလေ၏။

Verse 11

कृत्वा विषादं बहुशः प्रभासं क्षेत्रमागतः । तत्रैव ब्रह्मकुण्डं तु समासाद्य प्रयत्नतः

ဝမ်းနည်းခြင်းထဲသို့ အကြိမ်ကြိမ် ကျရောက်ပြီးနောက်၊ သူသည် ပရဘာသ (Prabhāsa) သန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರသို့ ရောက်လာ၏။ ထိုနေရာတင်ပင် ကြိုးစားအားထုတ်၍ ဘြဟ္မကုဏ္ဍ (Brahmakuṇḍa) သို့ ရောက်ရှိလေ၏။

Verse 12

भैरवं पूजयामास दिव्याब्दानां शतं प्रिये । ततो निष्कल्मषो भूत्वा गीतज्ञश्चाभवत्तथा

«ချစ်သူရေ၊ သူသည် ဘ္ဟೈရဝ (Bhairava) ကို နတ်ဘုရားနှစ်တစ်ရာ (divya) တိုင်အောင် ပူဇော်ခဲ့၏»။ ထို့နောက် အညစ်အကြေးကင်းစင်လာပြီး သီချင်းတေးဂီတကို နားလည်ကျွမ်းကျင်သူလည်း ဖြစ်လာ၏။

Verse 13

ततः प्रभृति तल्लिंगं नारदेश्वरभैरवम् । ख्यातं लोके महादेवि सर्वपातकनाशनम्

ထိုအချိန်မှစ၍ မဟာဒေဝီရေ၊ ထိုလိင်္ဂ—နာရဒေရှ္ဝရ ဘ္ဟဲရဝ (Nāradeśvara Bhairava)—သည် လောက၌ အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးသူဟု ကျော်ကြားလာ၏။

Verse 14

अज्ञानाद्वादयेद्यस्तु वीणां चैव तथा स्वरान् । स तत्पातकशुद्ध्यर्थं तत्र गच्छेन्महेश्वरि

«သို့သော် အဝိဇ္ဇာကြောင့် ဗီဏာ (vīṇā) နှင့် သံစဉ် (svara) မမှန်ကန်စွာ တီးခတ်သူမည်သူမဆို၊ မဟေရှ္ဝရီရေ၊ ထိုအပြစ်ကို သန့်စင်ရန် ထိုနေရာသို့ သွားသင့်၏»။

Verse 15

माघे मासि जिताहारस्त्रिकालं योऽर्चयेत्ततः । नारदेशं भैरवं स स्वर्गरामामनोहरः

မာဃလ၌ အစားအစာကို ထိန်းချုပ်၍ ထိုနေရာ၌ တစ်နေ့သုံးကြိမ် ပူဇော်သူသည်—နာရဒေသ ဘဲရဝကို ပူဇော်လျှင် ကောင်းကင်ဘုံ၌ နှစ်သက်ဖွယ်ဖြစ်ကာ နတ်မိန်းမတို့အတွက် ဆွဲဆောင်ဖွယ် ဖြစ်လာ၏။