Adhyaya 139

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि चित्रादित्यमनुत्तमम् । तस्यैव दक्षिणे भागे व्रह्मकुण्डसमीपतः

ဣဿဝရ မိန့်တော်မူသည်။ ထို့နောက် မဟာဒေဝီရေ၊ အလွန်မြတ်သော «စိတ္ရာဒိတျ» ဘုရားသန့်ဌာနသို့ သွားရမည်။ ထို၏ တောင်ဘက်တွင် ဗြဟ္မာကுண္ဍ အနီး၌…

Verse 2

महाप्रभावो देवेशि सर्वदारिद्र्यनाशनः । मित्रो नाम पुरा देवि धर्मात्माऽभूद्धरातले । कायस्थः सर्वभूतानां नित्यं भूतहिते रतः

အို ဒေဝီ၊ ဤတီရ္ထ/ဒေဝတာသည် အာနုဘော်ကြီးမား၍ ဆင်းရဲခက်ခဲမှု အမျိုးမျိုးကို ပျောက်ကင်းစေ၏။ ရှေးကာလ၌ အို ဒေဝီ၊ မြေပြင်ပေါ်တွင် မိတ္တရ ဟူသော ဓမ္မစိတ်ရှိသူ တစ်ဦးရှိ၍ ကာယသ္ထ ဖြစ်ကာ သတ္တဝါအားလုံး၏ အကျိုးကို အမြဲလိုလားသူ ဖြစ်၏။

Verse 3

तस्यापत्यद्वयं जज्ञ ऋतुकालाभिगामिनः । पुत्रः परमतेजस्वी चित्रोनाम वरानने

သူထံမှ အချိန်တော်တန်သင့်သည့် ကာလ၌ ကလေးနှစ်ယောက် မွေးဖွားလာ၏။ ထိုထဲမှ တစ်ဦးသည် အလွန်တောက်ပသော သားတော်ဖြစ်၍၊ အို မျက်နှာလှသောသူမ၊ စိတ္တရ (Citra) ဟု အမည်ရ၏။

Verse 4

तथा चित्राऽभवत्कन्या रूपाढ्या शीलमंडना

ထို့အတူ သမီးတော်တစ်ဦးလည်း မွေးဖွားလာ၍ စိတ္ရာ (Citrā) ဟု အမည်ရသည်။ သူမသည် အလှအပပြည့်စုံကာ သီလကောင်းမြတ်ဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသူ ဖြစ်၏။

Verse 5

आभ्यां तु जातमात्राभ्यां मित्रः पञ्चत्वमेयिवान् । अथ तस्य वरा भार्या सह तेनाग्निमाविशत्

ကလေးနှစ်ယောက် မွေးကင်းစအချိန်၌ပင် မိတ္တရသည် ပဉ္စတတ္တဝ (ဓာတ်ငါးပါး) သို့ ဝင်ရောက်သွား၍ ကွယ်လွန်၏။ ထို့နောက် သူ၏ မြတ်သော ဇနီးသည်လည်း သူနှင့်အတူ မီးထဲသို့ ဝင်သွား၏။

Verse 6

अथ तौ बालकौ दीनावृषिभिः परिपालितौ । वृद्धिं गतौ महारण्ये बालावेव स्थितौ व्रते

ထို့နောက် ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော ကလေးနှစ်ယောက်ကို ရှင်ရသီတို့က စောင့်ရှောက်ပြုစုကြ၏။ သူတို့သည် တောကြီးအတွင်း၌ ကြီးပြင်းလာပြီး၊ ကလေးငယ်များကဲ့သို့ပင် ဝရတ (အကျင့်သီလ) ကို တည်ကြည်စွာ ထိန်းသိမ်းနေကြ၏။

Verse 7

प्रभासं क्षेत्रमासाद्य तपः परममास्थितौ । प्रतिष्ठाप्य महा देवं भास्करं वारितस्करम्

ပရဘာသ သန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರသို့ ရောက်ရှိပြီး အမြင့်ဆုံး တပဿကို ကျင့်ဆောင်ကြ၏။ ထို့နောက် မဟာဒေဝ ဘာස්ကရ (နေမင်း) ကို တည်ထောင်ပူဇော်ကာ ရေကြောင့်ဖြစ်သော အန္တရာယ်နှင့် သူခိုးဘေးတို့ကို ဖယ်ရှားပေးသော အားကြီးကာကွယ်ရှင်အဖြစ်…

Verse 8

पूजयामास धर्मात्मा धूपमाल्यानुलेपनैः । वसिष्ठकथितैश्चैव ह्यष्टषष्टिसमन्वितैः । नामभिः सूर्यदेवेशं तुष्टाव प्राञ्जलिः प्रभुम्

ဓမ္မသတ္တဝါဖြစ်သောသူသည် မီးခိုး (ဓూప)၊ ပန်းကုံး၊ အနံ့ဆီလိမ်းခြယ်တို့ဖြင့် ပူဇော်၏။ ထို့ပြင် ဝသိဋ္ဌက သင်ကြားထားသော နေမင်း၏ အမည် ၆၈ ပါးဖြင့် လက်အုပ်ချီကာ ဒေဝတို့၏ ဒေဝ စူရျယကို ချီးမွမ်းတော်မူ၏။

Verse 9

चित्र उवाच । प्रणम्य शिरसा देवं भास्करं गगनाधिपम् । आदिदेवं जगन्नाथं पापघ्नं रोगनाशनम्

စိတ္ရက ပြောသည်—“ခေါင်းချ၍ ငါသည် မိုးကောင်းကင်၏ အရှင် ဘာස්ကရကို ပူဇော်ပါ၏။ အာဒိဒေဝ၊ လောက၏ နာထ၊ အပြစ်ကို ဖျက်သိမ်း၍ ရောဂါကို ပျောက်ကင်းစေတော်မူသော အရှင်” ဟု။

Verse 10

सहस्राक्षं सहस्रांशुं सहस्रकिरणद्युतिम्

“မျက်စိတစ်ထောင်ရှိ၍ အလင်းတန်းတစ်ထောင် ထွန်းလင်းကာ ရောင်ခြည်တစ်ထောင်ဖြင့် တောက်ပသော အရှင်ကို ငါ ချီးမွမ်းပါ၏။”

Verse 11

तमहं संस्तविष्यामि संपृक्तं गुह्यनामभिः । मुंडीरस्वामिनं प्रातर्गंगासागरसंगमे । कालप्रियं तु मध्याह्ने यमुनातीरमाश्रितम्

“ထိုအရှင်ကို ငါသည် သီချင်းတော်ဖြင့် ချီးမွမ်းမည်၊ လျှို့ဝှက်သန့်ရှင်းသော အမည်များဖြင့် ခေါ်ဆိုကာ—မနက်အရုဏ်တွင် ဂင်္ဂါနှင့် သမုဒ္ဒရာ ဆုံရာ၌ မုဏ္ဍီရစွာမင်အဖြစ်၊ နေ့လယ်တွင် ယမုနာမြစ်ကမ်း၌ တည်နေသော ကာလပရိယအဖြစ်။”

Verse 12

मूलस्थानं चास्तमने चन्द्रभागातटे स्थितम् । यत्र सांबः स्वयं सिद्ध उपवासपरायणः

နေဝင်ချိန်၌ မူလသ္ထာနသည် စန္ဒ్రဘာဂါမြစ်ကမ်းပေါ်၌ တည်ရှိ၏—အဲဒီနေရာတွင် စာမ်ဗာသည် အစာရှောင်ခြင်းကို အဓိကထား၍ ကိုယ်တိုင် စိဒ္ဓိကို ပြည့်စုံရရှိခဲ့၏။

Verse 13

वाराणस्यां लोहिताक्षं गोभिलाक्षे बृहन्मुखम् । प्रयागेषु प्रतिष्ठानं वृद्धादित्यं महाद्युतिम्

ဝါရာဏသီ၌ (သူသည်) လောဟိတာက္ရှ၊ ဂိုဘိလာက္ရှ၌ ဗြဟန်မုခ၊ ပရယာဂတို့၌ ပရတိဋ္ဌာန—ထို့ပြင် မဟာတေဇရှိသော ဝೃദ്ധာဒိတျ ဟူ၍လည်း (ခေါ်)၏။

Verse 14

कोट्यक्षे द्वादशादित्यं गंगादित्यं चतुर्घटे । नैमिषे चैव गोघ्ने च भद्रं भद्रपुटे स्थितम्

ကိုဋ္ယက္ရှ၌ (သူသည်) ဒွာဒသာဒိတျ၊ စတုရ္ဃဋ၌ ဂင်္ဂါဒိတျ။ နိုင်မိသ၌လည်းကောင်း၊ ဂိုဃ္န၌လည်းကောင်း (သူသည်) ဘဒြ ဟူ၍—ဘဒြပုဋ၌ တည်နေ၏။

Verse 15

जयायां विजयादित्यं प्रभासे स्वर्णवेतसम् । कुरुक्षेत्रे च सामंतं त्रिमंत्रं च इलावृते

ဇယာ၌ (သူသည်) ဝိဇယာဒိတျ၊ ပရဘာသ၌ စွဝဏ္ဏဝေတသ။ ကုရုက္ခေတ္တ၌ စာမန္တ၊ အီလာဝೃတ၌ တြိမန္တ্ৰ (မန်တရသုံးပါး၏ ရূপ) ဟူ၏။

Verse 16

महेन्द्रे क्रमणादित्यमृणे सिद्धेश्वरं विदुः । कौशांब्यां पद्मबोधं च ब्रह्मबाहौ दिवाकरम्

မဟေန္ဒြတောင်၌ (သူသည်) က్రమဏာဒိတျ၊ ဥဏ၌ စိဒ္ဓေရှ್ವರ ဟူ၍ သိကြ၏။ ကೌရှာမ္ဗီ၌ ပဒ္မဗောဓ၊ ဗြဟ္မဗာဟု၌ ဒိဝါကရ ဟူ၏။

Verse 17

केदारे चण्डकांतिं च नित्ये च तिमिरापहम् । गंगामार्गे शिवद्वारमादित्यं भूप्रदी पने

ကေဒါရ၌ (သူသည်) «စဏ္ဍကာန္တိ» ဟု ခေါ်ကြ၏။ နိတျ၌ «တိမိရာပဟ» ဟူ၍ အမှောင်ကို ဖယ်ရှားသူ ဖြစ်၏။ ဂင်္ဂါလမ်းကြောင်း၌ «ရှိဝဒ္ဝါရ-အာဒိတျ» ဟူ၍ မြေပြင်ကို ထွန်းလင်းစေသူ ဖြစ်၏။

Verse 18

हंसं सरस्वतीतीरे विश्वामित्रं पृथूदके । उज्जयिन्यां नरद्वीपं सिद्धायाममलद्युतिम्

ဆရஸဝတီမြစ်ကမ်း၌ (သူသည်) «ဟံသ» ဟု ခေါ်ကြ၏။ ပೃထူဒက၌ «ဝိශ්ဝာမိတ္တရ» ဖြစ်၏။ ဥဇ္ဇယိနီ၌ «နရဒ္ဝီပ»၊ စိဒ္ဓာ၌ «အမလဒျုတိ» ဟူ၍ အညစ်အကြေးကင်းသော တောက်ပမှု ဖြစ်၏။

Verse 19

सूर्यं कुन्तीकुमारे च पञ्चनद्यां विभावसुम् । मथुरायां विमलादित्यं संज्ञादित्यं तु संज्ञिके

ကុន္တီကုမာရ၌ သူကို «သူရျ» ဟု ပူဇော်ကြ၏။ ပဉ္စနဒီ၌ «ဝိဘာဝသု» ဟု ခေါ်ကြ၏။ မထုရာ၌ «ဝိမလာဒိတျ»၊ စံဇ္ဉိကာ၌ «စံဇ္ဉာဒိတျ» ဟု သီဆိုကြ၏။

Verse 20

श्रीकण्ठे चैव मार्तण्डं दशार्णे दशकं स्मृतम् । गोधने गोपतिं देवं कर्णं चैव मरुस्थले

ရှရီကဏ္ဍ၌ သူကို «မာရ္တဏ္ဍ» ဟု သိကြ၏။ ဒశာရ္ဏ၌ «ဒశက» ဟု မှတ်မိကြ၏။ ဂောဓန၌ နတ်မြတ် «ဂိုပတိ»—နွားအရှင် ဖြစ်၏။ မရုသ္ထလေ၌ «ကရ္ဏ» ဟု ခေါ်ကြ၏။

Verse 21

पुष्पं देवपुरे चैव केशवार्कं तु लोहिते । वैदिशे चैव शार्दूलं शोणे वारुणवासिनम्

ဒေဝပုရ၌ သူကို «ပုષ္ပ» ဟု ချီးမွမ်းကြ၏။ လောဟိတ၌ «ကေရှဝာရ္က» ဟု ခေါ်ကြ၏။ ဝૈဒိရှ၌ «ရှာရ္ဒူလ»၊ ရှောဏ၌ «ဝါရုဏဝါစင်»—ဝရုဏ၏ နေထိုင်သူ ဟု သီဆိုကြ၏။

Verse 22

वर्धमाने च सांबाख्यं कामरूपे शुभंकरम् । मिहिरं कान्यकुब्जे च मंदारं पुण्यवर्धने

ဝဓ္ဓမာန၌ သူ့ကို «သာမ္ဗာချ» ဟု ခေါ်ကြ၏။ ကာမရူပ၌ «သုဘင်္ကရ»၊ ကာန်ယကုဗ္ဇ၌ «မိဟိရ»၊ ပုဏ္ယဝဓ္ဓန၌ «မန္ဒာရ» ဟု ခေါ်ကြ၏။

Verse 23

गन्धारे क्षोभणादित्यं लंकायाममरद्युतिम् । कर्णादित्यं च चंपायां प्रबोधे शुभदर्शिनम्

ဂန္ဓာရ၌ «ခ္ရှောဘဏာဒိတျ» ဟု ခေါ်ကြ၏။ လင်္ကာ၌ «အမရဒျုတိ»၊ စမ္ပာ၌ «ကဏ္ဏာဒိတျ»၊ ပရဗောဓ၌ «သုဘဒർശင်» ဟု ခေါ်ကြ၏။

Verse 24

द्वारा वत्यां तु पार्वत्यं हिमवन्ते हिमापहम् । महातेजं तु लौहित्ये अमलांगे च धूजटिम्

ဒ్వာရာဝတီ၌ «ပါရဝတျ» ဟု ခေါ်ကြ၏။ ဟိမဝန္တ၌ «ဟိမာပဟ»၊ လောဟိတျ၌ «မဟာတေဇ»၊ အမလာင်္ဂ၌ «ဓူဇဋိ» ဟု ခေါ်ကြ၏။

Verse 25

रोहिके तु कुमाराख्यं पद्मायां पद्मसंभवम् । धर्मादित्यं तु लाटायां मर्द्दके स्थविरं विदुः

ရောဟိကေ၌ «ကုမာရာချ» ဟု ခေါ်ကြ၏။ ပဒ္မာ၌ «ပဒ္မသံဘဝ»၊ လာဋာ၌ «ဓမ္မာဒိတျ»၊ မရ္ဒ္ဒက၌ «သ္ထဝိရ» ဟု သိကြ၏။

Verse 26

सुखप्रदं तु कौबेर्यां कोसले गोपतिं तथा । कौंकणे तु पद्मदेवं तापनं विन्ध्यपर्वते

ကောဘေရီ၌ «သုခပရဒ» ဟု ခေါ်ကြ၏။ ကိုသလ၌လည်း «ဂိုပတိ»၊ ကောင်္ကဏ၌ «ပဒ္မဒေဝ»၊ ဝိန္ဓျတောင်ပေါ်၌ «တာပန» ဟု ခေါ်ကြ၏။

Verse 27

त्वष्टारं चैव काश्मीरे चरित्रे रत्नसंभवम् । पुष्करे हेमगर्भस्थं विद्यात्सूर्यं गभस्तिके

ကာရှ္မီးရတွင် သူကို «တွဝ္ဋ္ဌရ» ဟုခေါ်ကြ၏။ စရိတ္ရတွင် «ရတနသမ္ဘဝ»၊ ပုရှ္ကရတွင် «ဟေမဂರ್ಭသ္ထ»၊ ဂဘස්တိကာတွင် «သူရျ» ဟုသိမှတ်ရမည်။

Verse 28

प्रकाशायां तु मुज्झालं तीर्थग्रामे प्रभाकरम् । कांपिल्ये रिल्लकादित्यं धनके धनवासिनम्

ပရကာရှာတွင် «မုဇ္ဈာလ» ဟုခေါ်ကြ၏။ တီရ္ထဂြာမတွင် «ပရဘ္ဟာကရ»၊ ကာံပိလျတွင် «ရိလ္လကာဒိတျ»၊ ဓနကတွင် «ဓနဝါသိန်» ဟုခေါ်ကြ၏။

Verse 29

अनलं नर्मदातीरे सर्वत्र गमनाधिकम् । अष्टषष्टिं तु देवस्य भास्करस्यामितद्युतेः

နර්မဒါမြစ်ကမ်း၌ «အနလ» ဟူသော သာသနာရေးအကျင့်တစ်ရပ်ရှိ၍ နေရာအနှံ့ သွားလာနိုင်စွမ်းကို အထူးပေးသည်ဟု ကျော်ကြား၏။ ထိုနေရာ၌ အလင်းရောင်အတိုင်းမရှိသော ဘ္ဟာස්ကရဒေဝအား ခြောက်ဆယ့်ရှစ်မျိုးသော စတုတိ/ပူဇာကို ပြုရမည်။

Verse 30

प्रातरुत्थाय वै नित्यं शक्तिमाञ्छुचिमान्नरः । यः पठेच्छृणुयाद्वापि सर्वपापैः प्रमुच्यते

နေ့စဉ် မိုးလင်းတက်၍ အားကောင်းသန့်ရှင်းသော လူသည် ဤစတုတိကို ဖတ်ရွတ်သော်လည်းကောင်း၊ နားထောင်သော်လည်းကောင်း၊ အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်၏။

Verse 31

राज्यार्थी लभते राज्यं धनार्थी लभते धनम् । पुत्रार्थी लभते पुत्रान्सौख्यार्थी लभते सुखम्

အာဏာလိုသူသည် အာဏာကို ရ၏။ ငွေကြေးလိုသူသည် ငွေကြေးကို ရ၏။ သားလိုသူသည် သားများကို ရ၏။ ချမ်းသာလိုသူသည် ချမ်းသာကို ရ၏။

Verse 32

रोगार्तो मुच्यते रोगाद्बद्धो मुच्येत बन्धनात् । यान्यान्प्रार्थयते कामांस्तांस्तान्प्राप्नोति मानवः

ရောဂါဒဏ်ခံသူသည် ရောဂါမှ လွတ်ကင်း၏။ ချည်နှောင်ခံရသူသည် ချည်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်၏။ လူသည် ဆုတောင်း၍ တောင်းဆိုသော ဆန္ဒတို့ကို တစ်ခုချင်းစီ ရရှိလေ၏။

Verse 33

ईश्वर उवाच । एवं च स्तुवतस्तस्य चित्रस्य विमलात्मनः । ततस्तुष्टः सहस्रांशुः कालेन महता विभुः

ဣရှ္ဝရက ပြောတော်မူ၏—သန့်ရှင်းသောစိတ်ရှိသည့် စိတ္တရ (Citra) သည် ထိုသို့ ချီးမွမ်းနေစဉ်၊ အချိန်ကြာမြင့်ပြီးနောက် အင်အားကြီးသော သဟသ္ရాంశု (နေမင်း) သည် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်တော်မူ၏။

Verse 34

अब्रवीद्वत्स भद्रं ते वरं वरय सुव्रत

နေမင်းက မိန့်တော်မူ၏—“ချစ်သား၊ မင်္ဂလာရှိပါစေ။ သီလကောင်းသောသူရေ၊ ဆုတောင်းရာ ဆုတော်ကို ရွေးချယ်လော့။”

Verse 35

सोऽब्रवीद्यदि मे तुष्टो भगवंस्तीक्ष्णदीधितेः । प्रौढत्वं सर्वकार्येषु नय मां ज्ञानितां तथा

သူက လျှောက်၏—“အကယ်၍ အရှင်သည် ကျွန်ုပ်ကို နှစ်သက်တော်မူပါက၊ ထက်မြက်သောရောင်ခြည်ရှိသည့် ဘုရားရှင်၊ အလုပ်အကိုင်အားလုံးတွင် ပြည့်ဝရင့်ကျက်မှုကို ပေးတော်မူပါ။ ထို့ပြင် အမှန်တရားသိမြင်သော ဉာဏ်အခြေအနေသို့လည်း ကျွန်ုပ်ကို ဦးဆောင်တော်မူပါ။”

Verse 36

तत्तथेति प्रति ज्ञातं सूर्येण वरवर्णिनि । ततः सर्वज्ञतां प्राप्तश्चित्रो मित्रकुलोद्भवः

နေမင်းက “ထိုသို့ပင် ဖြစ်စေ” ဟု ကတိပြုတော်မူ၏။ ထို့နောက် မိတ္တရ မျိုးရိုးမှ မွေးဖွားသော စိတ္တရသည် အလုံးစုံသိမြင်မှု (sarvajñatā) ကို ရရှိလေ၏။

Verse 37

तं ज्ञात्वा धर्मराजस्तु बुद्ध्या परमया युतम् । चिंतयामास मेधावी लेख कोऽयं भवेद्यदि

သူသည် အမြင့်ဆုံးဉာဏ်ပညာနှင့် ပြည့်စုံသူဟု သိမြင်သဖြင့် ဓမ္မရာဇာ မဟာပညာရှိက စဉ်းစားမိသည်— «ဤသူသည် ငါ၏ စာရေး (လေခ) ဖြစ်လျှင် ဘာများ အောင်မြင်နိုင်မည်နည်း»

Verse 38

ततो मे सर्वसिद्धिः स्यान्निर्वृतिश्च परा भवेत् । एवं चिंतयतस्तस्य धर्मराजस्य भामिनि

«ထိုအခါ အောင်မြင်မှုအားလုံး ငါ့အတွက် ဖြစ်လာမည်၊ အမြင့်ဆုံးသော ငြိမ်းချမ်းပျော်ရွှင်မှုလည်း ပေါ်ပေါက်မည်» ဟု။ ဤသို့ ဓမ္မရာဇာက စဉ်းစားနေစဉ်—အလင်းရောင်တောက်ပသော မိန်းမတော်ရေ—။

Verse 39

अग्नितीर्थे गते चित्रे स्ना नार्थं लवणाम्भसि । स तत्र प्रविशन्नेव नीतस्तु यमकिंकरैः

စိတ္ရသည် အဂ္နိတီရ္ထသို့ သွားကာ ပင်လယ်ရေငန်၌ ရေချိုးရန် ဝင်သွားချိန်တင်ပင် ယမ၏ အမှုထမ်းများက ဖမ်းဆီး၍ ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။

Verse 40

सशरीरो महादेवि यमादेशपरायणैः । स चित्रगुप्तनामाऽभूद्विश्वचारित्रलेखकः

အို မဟာဒေဝီ၊ ယမ၏ အမိန့်ကို အလေးထားလိုက်နာသူများက သူ့ကို ကိုယ်ခန္ဓာနှင့်တကွ ခေါ်ဆောင်သွားကြ၏။ ထို့နောက် သူသည် ကမ္ဘာလောက၏ အကျင့်အကြံကို မှတ်တမ်းတင်ရေးသားသူ “စိတ္ရဂုပ္တ” ဟု ခေါ်တွင်လာသည်။

Verse 41

चित्रादित्येतिनामाऽभूत्ततो लोके वरानने

ထို့နောက် လောက၌—မျက်နှာလှသော မိန်းမတော်ရေ—သူကို “စိတ္ရာဒိတျ” ဟူသော အမည်ဖြင့် ခေါ်ဝေါ်လာကြသည်။

Verse 42

सप्तम्यां नियताहारो यस्तं पूजयते नरः । सप्त जन्मानि दारिद्र्यं न दुःखं तस्य जायते

လဆန်း/လဆုတ် စပ္တမီနေ့၌ အစားအစာကို စည်းကမ်းတကျ ထိန်းသိမ်းကာ ထိုဘုရားကို ပူဇော်သောသူသည်—မွေးဖွားမှု ၇ ဘဝတိုင်တိုင် ဆင်းရဲကျပ်တည်းမှုလည်း မဖြစ်၊ ဒုက္ခလည်း မပေါ်ပေါက်။

Verse 43

तत्रैव चाश्वो दातव्यः सकोषं खड्गमेव च । हिरण्यं चैव विप्राय एवं यात्राफलं लभेत्

ထိုနေရာ၌ပင် မြင်းတစ်ကောင်ကို လှူဒါန်းရမည်၊ အဖုံးပါသော ဓားတစ်လက်ကိုလည်း လှူရမည်၊ ထို့ပြင် ဗြာဟ္မဏာထံသို့ ရွှေကိုလည်း ပေးလှူရမည်—ဤသို့ဖြင့် ယာတရာ၏ အကျိုးဖလကို ရရှိမည်။

Verse 139

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये चित्रादित्यमाहात्म्यवर्णनंनामैकोनचत्वारिंशदुत्तरशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိ စ္ကန္ဒ မဟာပုရာဏ၌—အရှစ်ဆယ့်တစ်ထောင် ဂါထာပါဝင်သော သံဟိတာအတွင်း၊ သတ္တမ ပ္ရဘာသခဏ္ဍ၌၊ ပထမ ပ္ရဘာသက္ခေတ်ရ မာဟာတ်မျ၌—“စိတ္ရာဒိတျ၏ မဟိမကို ဖော်ပြခြင်း” ဟူသော အခန်း၊ အခန်း ၁၃၉ သည် အဆုံးသတ်၏။