Adhyaya 136

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि लोमशेश्वरमुत्तमम् । दुःखान्तकारिणीपूर्वे धनुषां सप्तके स्थितम्

ဣශ්ဝရက မိန့်တော်မူသည်— ထို့နောက် အို မဟာဒေဝီ၊ ဒုက္ခာန္တကာရိဏီ၏ အရှေ့ဘက်၌ လေးတံခုနစ်တံအကွာတွင် တည်ရှိသော အထူးမြတ် လောမရှေဣශ්ဝရ သို့ သွားရမည်။

Verse 2

स्थापितं तत्र देवेशि लोमशेन महर्षिणा । गुहामध्ये महालिंगं तपः कृत्वा सुदुश्चरम्

အဲဒီနေရာ၌၊ နတ်တို့၏အရှင်မယ်တော်၊ မဟာရိရှီ လောမရှသည် အလွန်ခက်ခဲသော တပဿာကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် ဂူအတွင်း၌ မဟာလင်္ဂကို တည်ထောင်ပူဇော်ခဲ့သည်။

Verse 3

कोटीनां त्रितयं सार्धमिंद्राद्याः स्वर्भुजः प्रिये । यदा नाशं गमिष्यंति तदा तस्य क्षयो ध्रुवम्

ချစ်သူရေ၊ အိန္ဒြာနှင့် ကောင်းကင်ဘုံကို ခံစားသူ အခြားနတ်တို့သည် ကုဋိ သုံးနှင့် တစ်ဝက် (နှစ်) တိုင်တည်ကြ၏။ သူတို့ ပျက်စီးသို့ ရောက်သည့်အခါ ထိုစနစ်၏ ကျဆင်းမှုသည် မလွဲမသွေ ဖြစ်လိမ့်မည်။

Verse 4

यावंति देहरोमाणि इन्द्रास्तावन्त एव च । क्रमादिन्द्रे विनष्टे तु तल्लोमपतनं भवेत्

ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်ရှိ ဆံပင်အမွှေး အရေအတွက်မည်မျှရှိသနည်း၊ အိန္ဒြာတို့လည်း ထိုမျှပင်ရှိသည်။ အိန္ဒြာတစ်ပါးစီ အစဉ်လိုက် ပျက်စီးသွားသော် ထိုအမွှေးတစ်ချောင်းစီလည်း ကျွတ်ကျသွားမည်။

Verse 5

एवमीशप्रसादेन चिरायुर्लोमशोऽभवत् । ब्रह्माणः षड्विनश्यन्ति समग्रायुषि लोमशे

ဤသို့ အီရှ (ရှီဝ) ၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် လောမရှသည် အသက်ရှည်သူ ဖြစ်လာ၏။ လောမရှ၏ ပြည့်စုံသော အသက်ကာလအတွင်း၌ ဘြဟ္မာ ခြောက်ပါးပင် ပျက်စီးကွယ်ပျောက်ကြသည်။

Verse 6

य एवं पूजयेद्भक्त्या तल्लिंगं लोमशार्चितम् । सोऽपि दीर्घायुराप्नोति निर्व्याधिर्नीरुजः सुखी

လောမရှက ပူဇော်အာရాధနာ ပြုခဲ့သော ထိုလင်္ဂကို ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် ပူဇော်သူ မည်သူမဆို၊ သူလည်း အသက်ရှည်ခြင်းကို ရပြီး ရောဂါကင်း၊ နာကျင်မှုကင်းကာ ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်ရမည်။

Verse 136

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये लोमशेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम षट्त्रिंशदुत्तरशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိစကန္ဒ မဟာပုရာဏ (အရှစ်တစ်ထောင်ကဗျာပါ စံဟိတာ) ၏ ပရဘာသခဏ္ဍ၊ စာအုပ်ခုနစ်၊ ပထမပိုင်း ပရဘာသက்னေတ్రమာဟာတ္မယ၌ «လောမရှေရှွရ၏ မဟာတန်ခိုးကို ဖော်ပြခြင်း» ဟု အမည်ရသော အခန်း ၁၃၆ ပြီးဆုံး၏။