Adhyaya 128

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि सागरादित्यमुत्तमम् । भैरवेशात्पश्चिमतो रुद्रान्मृत्युञ्जयात्तथा

ဣရှ္ဝရက ပြောသည်— “ထို့နောက် မဟာဒေဝီရေ၊ အထူးမြတ်သော စာဂရာဒိတျကို သွားလော့။ ၎င်းသည် ဘ္ဟဲရဝေရှ၏ အနောက်ဘက်တွင်ရှိပြီး၊ ရုဒြ မృတျုဉ္ဇယ ထံမှလည်း အနောက်ဘက်၌ပင် တည်ရှိသည်။”

Verse 2

कामेशाद्दक्षिणाग्नेये नातिदूरे व्यवस्थितम् । सर्व रोगप्रशमनं दारिद्र्यौघविघातकम् । प्रतिष्ठितं महादेवि सगरेण महात्मना

ကာမေရှ၏ တောင်-အရှေ့ဘက်တွင် မဝေးလှစွာ တည်ရှိသည်။ ၎င်းသည် ရောဂါအားလုံးကို သက်သာပျောက်ကင်းစေပြီး ဆင်းရဲမွဲတေမှု၏ လှိုင်းလုံးကြီးများကို ချေမှုန်းပစ်သည်။ မဟာဒေဝီရေ၊ မဟာစိတ်ဓာတ်ရှိသော ဘုရင် စာဂရက တည်ထောင်ထားသည်။

Verse 3

षष्टिपुत्रसहस्राणि यः प्रापारातिसूदनः । सूर्यं तत्र समाराध्य सगरः पृथिवीपतिः

အို ရန်သူဖျက်ဆီးသူရေ၊ မြေကြီး၏အရှင် စဂရမင်းသည် ထိုနေရာ၌ နေဘုရားကို ပူဇော်ကာ သားတော် ခြောက်သောင်းကို ရရှိ하였다။

Verse 4

य एष सागरो देवि योजनायतविस्तरः । आयतोऽशीतिसाहस्रं योजनानां प्रकीर्तितः

ဒေဝီရေ၊ ဤပင်လယ်ကြီးသည် ယောဇနာအတိုင်းအတာဖြင့် အလွန်ကျယ်ဝန်း၍ ယောဇနာ ရှစ်သောင်းအထိ လျားတန်းသည်ဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 5

अस्मिन्मन्वन्तरे क्षिप्तः सागरैश्च चतुर्दिशम् । तस्येदं कीर्तितं देवि नाम सागरसंज्ञितम्

ဒေဝီရေ၊ ဤမနွန္တရ၌ သူသည် ပစ်ချခံရ၍ သမုဒ္ဒရာတို့က လေးဘက်သို့ ပြန့်နှံ့စေသဖြင့် ဤနေရာကို “စဂရ” (ပင်လယ်) ဟု ခေါ်ကြသည်။

Verse 6

यस्याद्यापीह गायन्ति पुराणे प्रथितं यशः । तेनायं स्थापितो देवो भास्करो वारितस्करः

ယနေ့တိုင် ဤနေရာ၌ ပုရာဏများတွင် ထင်ရှားသော သူ၏ဂုဏ်သတင်းကို လူတို့ သီဆိုကြသည်။ ထိုသူကပင် ခိုးမှုကိုတားဆီးသော ဘ္ဟာစ్కရ (နေဘုရား) ကို ဤတွင် တည်ထောင်ပူဇော်ခဲ့သည်။

Verse 7

तं दृष्ट्वा न जडो नान्धो न दरिद्रो न दुःखितः । न चैवेष्टवियोगी स्यान्न रोगी नैव पापकृत्

ထိုအရှင်ကို မြင်မြောက်လျှင် မိုက်မဲသူမဖြစ်၊ မျက်ကန်းမဖြစ်၊ ဆင်းရဲမဖြစ်၊ ဒုက္ခမခံရ။ ချစ်သူနှင့်ကွာဝေးခြင်းမရှိ၊ ရောဂါမရှိ၊ အပြစ်ကို မကျူးလွန်သူ ဖြစ်သည်။

Verse 8

माघे मासि महादेवि सिते पक्षे जितेन्द्रियः । षष्ठ्यामुपोषितो भूत्वा रात्रौ तस्याग्रतः स्वपेत्

အို မဟာဒေဝီ၊ မာဃလတွင် လင်းပက္ခ၌ အာရုံခံများကို ထိန်းချုပ်ပြီး လဆဋ္ဌမနေ့၌ အစာရှောင်ကာ ည၌ ထိုသူ (ဘ္ဟာစ్కရ—နေမင်း) ၏ရှေ့တွင် အိပ်စေ။

Verse 9

विबुद्धस्त्वथ सप्तम्यां भक्त्या भानुं समर्चयेत् । ब्राह्मणान्भोजयेद्भक्त्या वित्तशाठ्यं विवर्जयेत्

ထို့နောက် လဆပ္တမနေ့ မနက်အာရုံတက်၍ ဘက္တိဖြင့် ဘာနု (နေမင်း) ကို ပူဇော်ရမည်။ ထို့ပြင် ဘက္တိဖြင့် ဗြာဟ္မဏများကို ကျွေးမွေးကာ ငွေကြေးအပေါ် လိမ်လည်မှုနှင့် ကပ်စီးမှုကို စွန့်ပယ်ရမည်။

Verse 10

सुतप्तेनेह तपसा यज्ञैर्वा बहुदक्षिणैः । तां गतिं न नरा यान्ति यां गताः सूर्यमाश्रिताः

ဤလောက၌ ပြင်းထန်သော တပသ (အကျင့်တရား) များဖြင့်ဖြစ်စေ၊ ဒက္ခိဏာများစွာပါသော ယဇ္ဉများဖြင့်ဖြစ်စေ၊ နေမင်းကို အားကိုးခိုလှုံသူတို့ ရောက်သည့် အဆင့်သို့ လူတို့ မရောက်နိုင်ကြ။

Verse 11

भक्त्या तु पुरुषैः पूजा कृता दूर्वांकुरैरपि । भानुर्ददाति हि फलं सर्वयज्ञैः सुदुर्लभम्

လူတို့သည် ဒူးရ္ဝာမြက်ပင်ပေါက်လေးများသာဖြင့်ပင် ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်ကြလျှင်၊ ဘာနု (နေမင်း) သည် ယဇ္ဉအားလုံးဖြင့်ပင် ရခဲလှသော အကျိုးကို အမှန်တကယ် ပေးတော်မူ၏။

Verse 12

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन सूर्यमेवाभिपूजयेत् । जनकादयो यथा सिद्धिं गता भानुं प्रपूज्य च

ထို့ကြောင့် အားလုံးသော ကြိုးပမ်းမှုဖြင့် နေမင်း စူရျ (Surya) ကိုသာ အထူးပူဇော်ရမည်။ ယနကာတို့ကဲ့သို့ ဘာနုကို မှန်ကန်စွာ ပူဇော်၍ စိဒ္ဓိ (ပြည့်စုံမှု) သို့ ရောက်ကြသကဲ့သို့ပင်။

Verse 13

सर्वात्मा सर्वलोकेशो देवदेवः प्रजापतिः । सूर्य एव त्रिलोकस्य मूलं परमदैवतम्

နေမင်းတော်တစ်ပါးတည်းသည် အားလုံး၏ အတ္တမ၊ လောကအားလုံး၏ အရှင်၊ ဒေဝတို့၏ ဒေဝ၊ ပရာဇာပတိ ဖြစ်၏။ သုံးလောက၏ အမြစ်ရင်းနှင့် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဒေဝတော်လည်း ဖြစ်၏။

Verse 14

वसन्ते कपिलः सूर्यो ग्रीष्मे काञ्चनसप्रभः । श्वेतवर्णश्च वर्षासु पांडुः शरदि भास्करः

နွေဦးရာသီ၌ နေမင်းတော်သည် အဝါညိုရောင်ဖြစ်၏။ နွေရာသီ၌ ရွှေရောင်တောက်ပ၏။ မိုးရာသီ၌ အဖြူရောင်ပေါ်လွင်၏။ ဆောင်းဦးရာသီ၌ ဘာස්ကရသည် ဖြူဖျော့တောက်လက်၏။

Verse 15

हेमन्ते ताम्रवर्णस्तु शिशिरे लोहितो रविः । एवं वर्णविशेषेण ध्यायेत्सूर्यं यथाक्रमम्

ဟေမန္တရာသီ၌ နေမင်းတော်ကို ကြေးနီရောင်ဟု သမาธိပြုရမည်။ ရှိရှိရရာသီ၌ ရဝိသည် အနီရောင်ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ဤအရောင်ခွဲခြားချက်များအတိုင်း ရာသီစဉ်လိုက် နေမင်းတော်ကို ဓ്യာနပြုရမည်။

Verse 16

पूजयित्वा विधानेन यतात्मा संयतेन्द्रियः । पठेन्नामसहस्रं तु सर्वपातकनाशनम्

စည်းကမ်းအတိုင်း ပူဇော်ပြီးနောက် ကိုယ်ကိုထိန်းချုပ်၍ အင်္ဒြိယများကို ချုပ်တည်းထားသူသည် အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးသော နာမသဟသ္ရ (အမည်တစ်ထောင်) ကို ရွတ်ဖတ်ရမည်။

Verse 17

देव्युवाच । नाम्नां सहस्रं मे ब्रूहि प्रसादाञ्छंकर प्रभो । तुल्यं नामसहस्रस्य किमप्यन्यत्प्रकीर्तय

ဒေဝီက မိန့်တော်မူသည်—“ကျေးဇူးတော်ကြောင့် အရှင်ရှင်ကရ (Śaṅkara) အို အ प्रभု၊ ကျွန်မအား အမည်တစ်ထောင်ကို ပြောကြားပါ။ ထို့ပြင် အမည်တစ်ထောင်ရွတ်ဆိုခြင်းနှင့် တူညီသော ကုသိုလ်ရှိသည့် အခြားအရာတစ်ခုကိုလည်း ကြေညာပါ။”

Verse 18

ईश्वर उवाच । अलं नामसहस्रेण पठस्वैवं शुभं स्तवम् । यानि गुह्यानि नामानि पवित्राणि शुभानि च । तानि ते कीर्तयिष्यामि प्रयत्नादवधारय

ဣශ්ဝရက မိန့်တော်မူသည် — «နာမသဟသ္ရ (နာမတစ်ထောင်) ကို လုံလောက်ပြီ; အစားထိုး၍ မင်္ဂလာရှိသော ဤစတဝကို ရွတ်ဖတ်လော့။ လျှို့ဝှက်သော နာမများ၊ သန့်ရှင်း၍ ကောင်းကျိုးပေးသော နာမများကို ငါသည် သင်အား ကြေညာမည်; အားထုတ်၍ သေချာစွာ မှတ်ယူလော့»။

Verse 19

विकर्तनो विवस्वांश्च मार्तण्डो भास्करो रविः । लोकप्रकाशकः श्रीमांल्लोकचक्षुर्ग्रहेश्वरः

ဗိကර්တန၊ ဗိဝသ္ဝာန်၊ မာရ္တဏ္ဍ၊ ဘာස්ကရ၊ ရဝိ — သူသည် လောကတို့ကို ထွန်းလင်းစေသူ၊ ဂုဏ်တော်တောက်ပသူ၊ လောက၏ မျက်စိတော်၊ ဂြိုဟ်တို့၏ အရှင်ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 20

लोकसाक्षी त्रिलोकेशः कर्त्ता हर्त्ता तमिस्रहा । तपनस्तापनश्चैव शुचिः सप्ताश्ववाहनः

သူသည် လောက၏ သက်သေ၊ သုံးလောက၏ အရှင်၊ ဖန်ဆင်းသူနှင့် ပြန်လည်သိမ်းယူသူ၊ အမှောင်ကို ဖျက်ဆီးသူ ဖြစ်တော်မူ၏။ တပန၊ တာပန ဟူသော နာမတော်တို့ဖြင့်လည်း ခေါ်ကြပြီး၊ သန့်ရှင်းတော်မူ၍ မြင်းခုနစ်ကောင် ဆွဲသော ရထားတော်ကို စီးတော်မူ၏။

Verse 21

गभस्तिहस्तो ब्रह्मा च सर्वदेवनमस्कृतः । एकविंशतिरित्येष स्तव इष्टो महात्मनः

ဂဘස්တိဟස්တ၊ ဗြဟ္မာ၊ နှင့် ဒေဝတားအားလုံးက နမസ്കာရပြုသော အရှင် — ဤစတဝသည် နာမ ၂၁ ပါဝင်၍ မဟာအတ္မာ၏ အနှစ်သက်ဆုံး ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 22

शरीरारोग्यदश्चैव धनवृद्धियशस्करः । स्तवराज इति ख्यातस्त्रिषु लोकेषु विश्रुतः

ဤစတဝသည် ကိုယ်ခန္ဓာကျန်းမာရေးကို ပေးတော်မူ၍ ဥစ္စာဓနကို တိုးပွားစေကာ ဂုဏ်သတင်းကိုလည်း ဖြစ်ထွန်းစေသည်။ ‘စတဝရာဇ’ (စတဝတို့၏ ဘုရင်) ဟု ကျော်ကြားပြီး သုံးလောကလုံးတွင် ထင်ရှားလှသည်။

Verse 23

यश्चानेन महादेवि द्वे संध्येऽस्तमनोदये । स्तौत्यर्कं प्रयतो भूत्वा सर्वपापैः प्रमुच्यते । सर्वकामसमृद्धात्मा सूर्यलोकं स गच्छति

အို မဟာဒေဝီ၊ ဤသီချင်းတော်ဖြင့် နေဝင်နှင့် နေထွက် စန္ဓျာနှစ်ခါတွင် စည်းကမ်းတကျ သန့်ရှင်းစိတ်ဖြင့် နေဘုရားကို ချီးမွမ်းသူသည် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်မည်။ ဆန္ဒများ ပြည့်စုံ၍ သူသည် စူရျလောကသို့ ရောက်မည်။

Verse 24

इत्येवं कथितं देवि माहात्म्यं सागरार्कजम् । श्रुतं दुःखौघशमनं महापातकनाशनम्

ထို့ကြောင့် ဒေဝီ၊ စာဂရာရ္က၏ မဟာတန်ခိုးကို ဤသို့ ကြေညာခဲ့သည်။ ၎င်းကို နားထောင်သူသည် ဒုက္ခလှိုင်းများကို သက်သာစေပြီး မဟာအပြစ်များကို ဖျက်ဆီးပေးသည်။

Verse 128

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये सागरादित्यमाहात्म्यवर्णनंनामाष्टाविंशत्युत्तरशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် ဂုဏ်တော်မြတ်သော စကန္ဒ မဟာပုရာဏ၌၊ အရှစ်ဆယ့်တစ်ထောင် ပုဒ်ပါသော သံဟိတာအတွင်း၊ စာအုပ် ၇ ဖြစ်သော ပရဘာသခဏ္ဍ၌၊ ထိုအတွင်း ပရဘာသက்னေတ్రమာဟာတ္မယ ပထမပိုင်းတွင် «စာဂရာဒိတျ၏ မဟာတန်ခိုး ဖော်ပြချက်» ဟူသော အခန်း ၁၂၈ သည် အဆုံးသတ်၏။