Adhyaya 121

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि रामेश्वरमनुत्तमम् । जामदग्न्येन रामेण स्वयं तत्र प्रतिष्ठितम्

ဣရှ္ဝရက မိန့်တော်မူသည်—“ထို့နောက်၊ မဟာဒေဝီရေ၊ ဂျာမဒဂ္နျ ရာမ ကိုယ်တိုင် ထိုနေရာ၌ တည်ထောင်ထားသော အထူးမြတ်ဆုံး ရာမေဣရှ္ဝရသို့ သွားရမည်။”

Verse 2

गोपीश्वराच्च वायव्ये धनुषां त्रिंशकेऽन्तरे । स्थितं महाप्रभावं हि लिंगं पातकनाशनम्

ဂိုပီဣရှ္ဝရမှ အနောက်မြောက်ဘက်သို့ ဓနုသ် သုံးဆယ်အကွာတွင် မဟာအာနုဘော်ရှိသော လင်္ဂတော်တစ်ဆူ တည်ရှိပြီး အပြစ်ကို ဖျက်သိမ်းပေးသည်။

Verse 3

यदा रामेण देवेशि जमदग्निसुतेन वै । कृतो मातृवधो घोरः पितुराज्ञानुवर्तिना

အို ဒေဝတাদের၏ ဒေဝီရေ၊ ဂျမဒဂ္နိ၏ သား ရာမသည် ဖခင်၏ အမိန့်ကို လိုက်နာ၍ မိခင်ကို သတ်ခြင်းဟူသော ကြောက်မက်ဖွယ် အမှုကို ကျူးလွန်သောအခါ၊

Verse 4

तदा मनसि संतापं कृत्वा निर्वेदमागतः । ततः प्रसन्नतां यातो जमदग्निर्महातपाः

ထိုအခါ စိတ်ထဲ၌ ပူပန်နာကျင်မှုကို ဖြစ်စေ၍ နောင်တရသဖြင့်၊ မဟာတပသီ ဂျမဒဂ္နိသည် နောက်တစ်ဖန် စိတ်ငြိမ်သက်၍ ကြည်နူးသဘောထားဖြစ်လာ၏။

Verse 5

ददौ वरं ततस्तुष्टो रेणुकायाश्च जीवितम् । एवं यद्यपि सा तत्र जीविता वरवर्णिनी

ထိုနောက် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်သဖြင့်၊ ရေဏုကာ၏ အသက်ကို ပြန်လည်ရစေသော ကောင်းချီးတစ်ပါးကို ပေးတော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် ထိုအလှတရားပြည့်ဝသော မိန်းမသည် ထိုနေရာ၌ အသက်ပြန်ရခဲ့သော်လည်း၊

Verse 6

तथापि सघृणो देवि जामदग्न्यो महाप्रभः । प्रभासं क्षेत्रमासाद्य तपश्चक्रे ततोऽद्भुतम्

သို့ရာတွင်၊ အို ဒေဝီ၊ ကရုဏာပြည့်ဝ၍ မဟာတန်ခိုးတောက်ပသော ဂျာမဒဂ္နျ (Jāmadagnya) သည် ပရဘာသ သန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರသို့ ရောက်လာပြီး ထိုနောက် အံ့ဖွယ်တပသကို ပြုလုပ်လေ၏။

Verse 7

प्रतिष्ठाप्य महादेवं शंकरं लोकशंकरम् । दिव्यं वर्षशतं साग्रं ततस्तुष्टो महेश्वरः

လောကတို့၏ ကောင်းကျိုးပြုရှင် ရှင်ကရ မဟာဒေဝကို တည်ထောင်ပူဇော်ပြီးနောက်၊ တစ်ရာသော ဒိဗ္ဗနှစ် ပြည့်စုံအောင် တပသကို ဆောင်ရွက်လေ၏။ ထို့နောက် မဟေရှဝရသည် နှစ်သက်တော်မူ၏။

Verse 8

ददौ तस्येप्सितं सर्वं स्वयं तत्रैव संस्थितः । ततः कृतार्थतां प्राप्तो जामदग्न्यो महाऋषिः

ထိုနေရာ၌ပင် ကိုယ်တိုင်တည်ရှိလျက်၊ သူလိုလားသမျှ အရာအားလုံးကို ပေးတော်မူ၏။ ထို့နောက် မဟာရိရှီ ဂျာမဒဂ္နျသည် ရည်မှန်းချက်ပြည့်စုံခြင်းကို ရရှိလေ၏။

Verse 9

त्रिःसप्तकृत्वः पृथिवीं जित्वा हत्वा च क्षत्रियान् । कृत्वा पंचनदं तत्र कुरुक्षेत्रे महामनाः

မြေကြီးကို နှစ်ဆယ့်တစ်ကြိမ်တိုင်အောင် အောင်မြင်သိမ်းပိုက်၍ က္ෂတ္တရိယတို့ကို သတ်ပြီးနောက်၊ စိတ်ဓာတ်ကြီးမြတ်သူသည် ကုရုက္ခေတ္တ၌ ထိုနေရာတွင် «ပဉ္စနဒ» ကို တည်ဆောက်ခဲ့သည်။

Verse 10

रक्तैः संपूर्णतां नीत्वा क्षत्रियाणां वरानने । आनृण्यं समनु प्राप्तः पितॄणां यो महाबलः

အို မျက်နှာလှသူမ၊ က္ෂတ္တရိယတို့၏ သွေးဖြင့် ထိုအရာကို ပြည့်စုံအောင် ဖြည့်ပြီးနောက်၊ အင်အားကြီးမားသော သူရဲကောင်းသည် ဘိုးဘွားပိတೃတို့အပေါ်ရှိ အကြွေးမှ လွတ်မြောက်ခြင်းကို ရရှိ하였다။

Verse 11

एवं क्षत्त्रान्तकं कृत्वा दत्त्वा विप्रेषु मेदिनीम् । कृतार्थतामनुप्राप्तस्त्रैलोक्ये ख्यातपौरुषः

ဤသို့ က္ෂတ္တရိယတို့ကို ဖျက်ဆီးသူဖြစ်လာပြီး မြေကြီးကို ဗြာဟ္မဏတို့ထံ လှူဒါန်းကာ၊ သူသည် အောင်မြင်ပြည့်စုံခြင်းကို ရရှိ하였다။ သူ၏ သူရဲကောင်းမှုဂုဏ်သတင်းသည် သုံးလောကလုံးတွင် ထင်ရှားကျော်ကြား하였다။

Verse 12

तेन तत्स्थापितं लिंगं क्षेत्रे प्राभासिके शुभे । यस्तं पूजयते भक्त्या पापयुक्तोऽपि मानवः । स मुक्तः पातकैः सर्वैर्याति लोकमुमापतेः

မင်္ဂလာရှိသော ပရဘ္ဟာသ သာသနာမြေ၌ သူသည် ထိုလိင်္ဂကို တည်ထောင်하였다။ ယင်းကို ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်သူသည်—အပြစ်များဖြင့် လေးလံနေသူပင်ဖြစ်စေ—အပြစ်ဒုစရိုက်အားလုံးမှ လွတ်ကင်း၍ ဥမာပတိ (ရှီဝ) ၏ လောကသို့ ရောက်သည်။

Verse 13

ज्येष्ठकृष्णचतुर्दश्यां जागृयात्तत्र यो नरः । सोऽश्वमेधफलं प्राप्य मोदते दिवि देववत्

ဇျေဋ္ဌလ၏ အမှောင်ဖက် (ကృష్ణပက္ခ) ဆယ့်လေးရက်နေ့တွင် ထိုနေရာ၌ ညလုံးနိုးကြားစောင့်နေသူ မည်သူမဆို အရှွမေဓ ယဇ్ఞ၏ အကျိုးကို ရရှိကာ ကောင်းကင်ဘုံ၌ နတ်တပါးကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်မည်။

Verse 121

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये जामदग्न्येश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामैकविंशत्युत्तरशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိ စ္ကန္ဒ မဟာပုရာဏ၏ အရှစ်သောင်းတစ်ထောင် ဂါထာပါဝင်သော သံဟိတာအတွင်း၊ သတ္တမ ပရဘာသခဏ္ဍ၊ ပထမ ပရဘာသက္ခေတ်ရ မာဟာတ္မ్యంలో «ဇာမဒဂ္နျေရှ္ဝရ မဟာတ္မ्य ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အခန်း ၁၂၁ ပြီးဆုံး၏။