Adhyaya 118

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि गोप्यादित्यमनुत्तमम् । भूतेशाद्वायवे भागे धनुषां त्रिंशकेन्तरे

ဣရှ္ဝရက မိန့်တော်မူ၏—ထို့နောက် မဟာဒေဝီရေ၊ ဘူတေရှမှ ဝါယဝျာဦးတည်ရာ၌ တည်ရှိသော အထူးမြတ်ဆုံး ဂိုပျာဒိတျ (ဘုရားဌာန) သို့ သွားရမည်၊ အကွာအဝေးမှာ ဓနုသ် သုံးဆယ် (လေးတံအလျား) ဖြစ်၏။

Verse 2

बलातिबलदैत्यघ्न्या दक्षिणाग्नेयसंस्थितम् । धनुषां दशके देवि संस्थितं पापनाशनम्

ဒေဝီရေ၊ ၎င်းသည် တောင်ဘက်–အဂ္နေယဦးတည်ရာ၌ တည်ရှိပြီး ဓနုသ် ဆယ် (လေးတံအလျား) အကွာတွင် ရှိသည်။ ပაპဖျက်သိမ်းရာ သန့်ရှင်းသော ဌာနဖြစ်၍ ဘလာတိဘလ ဒေတ္တများကို သတ်နှိမ်နိုင်ခြင်းကြောင့် ကျော်ကြား၏။

Verse 3

तस्योत्पत्तिं प्रवक्ष्यामि महापापहरां शुभाम् । यां श्रुत्वा मानवो भक्त्या दुःखशोकैः प्रमुच्यते

၎င်း၏ မင်္ဂလာရှိသော ပေါ်ပေါက်လာပုံကို ငါဟောပြမည်—မဟာပാപများကို ဖယ်ရှားပေးသော အကြောင်းဖြစ်၏။ ယုံကြည်သဒ္ဓာဖြင့် ကြားနာသူသည် ဒုက္ခနှင့် ဝမ်းနည်းခြင်းတို့မှ လွတ်မြောက်၏။

Verse 4

पुरा कृष्णो महातेजा यदा प्रभासमागतः । सहितो यादवैः सर्वैः षट्पञ्चाशतिकोटिभिः

ရှေးကာလ၌ တေဇာအလွန်တောက်ပသော ကృష్ణသည် ပရဘာသသို့ ရောက်လာသောအခါ ယာဒဝအမျိုးသားအားလုံးနှင့်အတူ လေးဆယ့်ခြောက်ကုဋေ (၅၆ ကုဋေ) အရေအတွက်ဖြင့် လိုက်ပါလာ하였다။

Verse 5

षोडशैव सहस्राणि गोप्यस्तत्र समागताः । लक्षमेकं तथा षष्टिरेते कृष्णसुताः प्रिये

ထိုနေရာ၌ ဂိုပီ မိန်းကလေး ဆယ့်ခြောက်ထောင်လည်း စုဝေးလာကြ၏။ ချစ်သူရေ၊ ကృష్ణ၏ သားတော်တို့မှာ တစ်သိန်းခြောက်ဆယ် အရေအတွက်ရှိ၏။

Verse 6

तत्र प्राभासिके क्षेत्रे संस्थिताः पापनाशने । यादवस्थलमासाद्य यावद्रैवतको गिरि

ထိုနေရာ၌ ပရဘာသ၏ သန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ—အပြစ်ပျက်စီးစေသောနေရာ—တွင် သူတို့သည် ယာဒဝတို့၏ အခြေချရာသို့ ရောက်ပြီး ရိုင်ဝတက တောင်တိုင်အထိ ကျယ်ပြန့်သည့်အတိုင်း နေထိုင်ကြ၏။

Verse 7

तत्र द्वादशवर्षाणि संस्थितास्ते महाबलाः । क्षेत्रं पवित्रमादाय शिवलिंगानि ते पृथक् । स्थापयाञ्चक्रिरे सर्वे ह्यंकितानि स्वनामभिः

ထိုနေရာ၌ အင်အားကြီးသောသူတို့သည် ဆယ့်နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် နေထိုင်ကြ၏။ သန့်ရှင်းသော မြေပြင်ကို ယူဆောင်ကာ တစ်ဦးချင်းစီ သီဝလင်္ဂများကို သီးခြားစီ တည်ထောင်ကြပြီး၊ အားလုံးကို မိမိတို့၏ အမည်များဖြင့် အမှတ်အသား ထိုးရေးထားကြ၏။

Verse 8

एवं समग्रं तत्क्षेत्रं यावद्द्वादशयोजनम् । ध्वजलिंगांकितं चक्रुः सर्वे यादवपुंगवाः

ဤသို့ဖြင့် ယာဒဝတို့အနက် အထူးမြတ်သူအားလုံးက တစ်ဆယ့်နှစ် ယောဇနာ အကျယ်ရှိသော ထိုဒေသတစ်လျှောက်လုံးကို ဓွဇ (အလံ) များနှင့် သီဝလင်္ဂများဖြင့် အမှတ်အသားပြုလုပ်ကြ၏။

Verse 9

हस्तहस्तान्तरे देवि प्रासादाः क्षेत्र मध्यतः । सुवर्णकलशोपेताः पताकाकुलितांबराः । विराजंते तु तत्रस्थाः कीर्तिस्तंभा हरेरिव

အို ဒေဝီ၊ သန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ၏ အလယ်ဗဟို၌ လက်တစ်လှမ်းခြားတိုင်း နန်းတော်ပုံစံ ဘုရားကျောင်းများ တည်ရှိ၍ ရွှေကလသ်တိုင်များဖြင့် ထိပ်တင်ကာ အလံတော်များ လေထဲတွင် လှုပ်ရှားပြည့်နှက်နေသဖြင့် ဟရီ၏ ကီရ్తိတိုင်များကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်နေ၏။

Verse 10

ततो गोप्यो महादेवि आद्या याः षोडश स्मृताः । तासां नामानि ते वक्ष्ये तानि ह्मेकमनाः शृणु

ထို့နောက် အို မဟာဒေဝီ၊ အစဉ်အလာ၌ မှတ်တမ်းတင်ထားသော မူလဂోပီ ဆယ့်ခြောက်ပါးရှိ၏။ သူတို့၏ အမည်များကို ငါပြောမည်၊ စိတ်တစ်ချက်တည်းဖြင့် နားထောင်လော့။

Verse 11

लंबिनी चन्द्रिका कान्ता क्रूरा शान्ता महोदया । भीषणी नन्दिनीऽशोका सुपर्णा विमलाऽक्षया

သူတို့မှာ—လံဘိနီ၊ စန္ဒြိကာ၊ ကာန္တာ၊ ကရူရာ၊ ရှာန္တာ၊ မဟောဒယာ၊ ဘီရှဏီ၊ နန္ဒိနီ၊ အရှောကာ၊ စုပရ္ဏာ၊ ဝိမလာ၊ အက္ခယာ—ဟူ၍ ဖြစ်ကြ၏။

Verse 12

शुभदा शोभना पुण्या हंसस्यैताः कलाः स्मृताः । हंस एव मतः कृष्णः परमात्मा जनार्दनः

ရှုဘဒါ၊ ရှိုဘနာ၊ ပုဏ္ယာ—ဤတို့ကို ဟံသ၏ သာကာလ (အင်္ဂ) များဟု မှတ်ယူကြ၏။ ထိုဟံသသည် ကృష్ణကိုယ်တော်တိုင်—ဇနာရ္ဒန၊ ပရမાત્મာ—ဟူ၍ သိမြင်ကြ၏။

Verse 13

तस्यैताः शक्तयो देवि षोडशैव प्रकीर्तिताः । चन्द्ररूपी ततः कृष्णः कलारूपास्तु ताः स्मृताः

အို ဒေဝီ၊ ဤတို့သည် သူ၏ သက္တိများဟူ၍ ဆယ့်ခြောက်ပါးတိုင်အောင် ချီးကျူးကြေညာထား၏။ ထို့ကြောင့် ကృష్ణသည် လ၏ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြစ်၍ သူတို့ကို လ၏ ကလာများ (လအဆင့်အတန်းများ) ဟူ၍ မှတ်ယူကြ၏။

Verse 14

संपूर्णमण्डला तासां मालिनी षोडशी कला । प्रतिपत्तिथिमारभ्य विचरत्यासु चन्द्रमाः

ထိုကလားတို့အနက် ဆယ့်ခြောက်မြောက်ကလာ «မာလိနီ» သည် လပြည့်ဝိုင်းကို ပြည့်စုံစေသည်။ ပရတိပတ် (Pratipat) လတိထိမှ စ၍ လသည် ထိုကလားများအတွင်း လှည့်လည်သွားလာသည်။

Verse 15

षोडशैव कला यास्ता गोपीरूपा वरानने । एकैकशस्ताः संभिन्नाः सहस्रेण पृथक्पृथक्

အို မျက်နှာလှပသောသူမ၊ ထိုဆယ့်ခြောက်ကလားတို့သည် ဂိုပီ (Gopī) အဖြစ်တည်ရှိကြသည်။ ကလာတစ်ခုချင်းစီသည် ထပ်မံ၍ တစ်ထောင်စီအဖြစ် ခွဲခြားကာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု မတူကွဲပြားကြသည်။

Verse 16

एवं ते कथितं देवि रहस्यं ज्ञानसंभवम् । एवं यो वेद पुरुषः स ज्ञेयो वैष्णवो बुधैः

ဤသို့ပင် အို ဒေဝီ၊ ဉာဏ်အမှန်မှ ပေါက်ဖွားသော လျှို့ဝှက်ချက်ကို သင့်အား ငါ ပြောကြားပြီးပြီ။ ဤသို့ နားလည်သိမြင်သော လူကို ပညာရှိတို့က စစ်မှန်သော ဝိုင်ရှ္ဏဝ (Vaiṣṇava) ဟု သိမှတ်ကြသည်။

Verse 17

अथ ताभिः कृताञ्ज्ञात्वा प्रासादान्यादवैः पृथक् । ततो गोप्योऽपि ताः सर्वाः सहस्राणि तु षोडश । कृष्णमाज्ञाप्य भावेन स्थापयांचक्रिरे रविम्

ထို့နောက် ထိုသူတို့အား သင့်တော်သလို ဂုဏ်ပြုကာ ယာဒဝ (Yādava) များသည် သီးခြားသီးခြား ပရသာဒ (ဗိမာန်) များကို စီစဉ်တည်ဆောက်ကြသည်။ ထို့နောက် ဂိုပီတို့ အားလုံး—ဆယ့်ခြောက်ထောင်—သည် ကృష్ణ (Kṛṣṇa) ၏ ခွင့်ပြုချက်ကို ရယူပြီး စိတ်နှလုံးအပြည့်ဖြင့် ရဝိ (Ravi) ကို ထိုနေရာ၌ တည်ထောင်ကြသည်။

Verse 18

ऋषिभिर्नारदाद्यैस्तास्तथा क्षेत्रनिवासिभिः । तं प्रतिष्ठापयामासुः प्रतिष्ठाविधिना रविम्

နာရဒ (Nārada) စသည့် ရှင်ရသီများနှင့် ထိုသန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರတွင် နေထိုင်သူများနှင့်အတူ၊ ထို ရဝိ (Ravi) ကို သင့်တော်သော ပရတိဋ္ဌာ (consecration) အခမ်းအနားနည်းလမ်းအတိုင်း တည်ထောင်ကြသည်။

Verse 19

प्रतिष्ठिते ततः सूर्ये ददुर्दानानि भूरिशः । ततः क्षेत्रनिवासिभ्यो गोभूहेमांबराणि च

နေရောင်ဘုရားကို ပူဇော်တင်မြှောက်၍ တည်ထောင်ပြီးနောက်၊ သူတို့သည် အလှူဒါနများကို များစွာ ပေးလှူကြ၏။ ထို့နောက် သန့်ရှင်းသောဒေသ၌ နေထိုင်သူတို့အား နွား၊ မြေ၊ ရွှေ နှင့် အဝတ်အစားတို့ကိုလည်း ပေးအပ်ကြ၏။

Verse 20

ततस्त ऋषयः सर्वे संतुष्टा हृष्टमानसाः । चक्रुर्नाम रवेस्तत्र गोप्यादित्येति विश्रुतम् । सर्वपाप हरं देवं महासौभाग्यदायकम्

ထို့နောက် ရှင်ရသီတို့အားလုံး စိတ်ကျေနပ်၍ နှလုံးသားပျော်ရွှင်ကာ ထိုနေရာ၌ နေရောင်ဘုရားအား “ဂိုပျာဒိတျယ” ဟူသော နာမတော်ကို ပေးကြ၏။ ထိုဘုရားသည် အပြစ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားပြီး မဟာမင်္ဂလာကံကောင်းခြင်းကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 21

एवं कृते कृतार्थास्ताः संप्राप्यातिमहद्यशः । जग्मुर्यथागतं सर्वा द्वारकां कृष्णसंयुताः

ဤအရာအားလုံး ပြီးစီးသွားသောအခါ၊ ထိုမိန်းမတို့သည် မိမိတို့၏ ရည်ရွယ်ချက် ပြည့်စုံကာ မဟာဂုဏ်သတင်းကို ရရှိကြ၏။ ထို့နောက် သူတို့သည် လာခဲ့သကဲ့သို့ပင် ကృష్ణနှင့်အတူ ဒွာရကာသို့ ပြန်သွားကြ၏။

Verse 22

पुनः कालान्तरे देवि शापाद्दुर्वाससः प्रिये । यादवस्थलतां प्राप्ताः प्रभासे पापनाशने

နောက်တစ်ဖန် အချိန်ကာလတစ်ခုကြာပြီးနောက်၊ အို ဒေဝီ၊ ချစ်မြတ်နိုးရသူ၊ ဒုర్వာသသ်၏ ကျိန်စာကြောင့် သူတို့သည် အပြစ်ဖျက်သန့်စင်သော ပရဘာသ၌ ယာဒဝတို့၏ နေရာသို့ ရောက်လာကြ၏။

Verse 23

एवं ते कथितो देवि गोप्यादित्यसमुद्भवः । माहात्म्यं तस्य ते वच्मि पूजावन्दनजं क्रमात्

ဤသို့ဖြင့် အို ဒေဝီ၊ “ဂိုပျာဒိတျယ” ပေါ်ပေါက်လာပုံကို သင်အား ငါ ပြောပြပြီးပြီ။ ယခုမှစ၍ ပူဇော်ခြင်းနှင့် ဦးညွှတ်ဝတ်ပြုခြင်းမှ ထွန်းကားသော သူ၏ မဟာမင်္ဂလာဂုဏ်တော်ကို အစဉ်လိုက် ငါ ပြောမည်။

Verse 24

अस्मिन्मित्रवने देवि यो गोपीभिः प्रतिष्ठितः । तस्य दर्शनमात्रेण दुःखशोकैः प्रमुच्यते

ဤမိတ္တရဝန၌၊ ဒေဝီမယ်တော်၊ ဂိုပီတို့က တည်ထောင်ပူဇော်ထားသော ဘုရားကို မြင်ရုံမျှဖြင့်ပင် ဒုက္ခနှင့် ဝမ်းနည်းမှုတို့မှ လွတ်မြောက်ရ၏။

Verse 25

सुतप्तेनेह तपसा यज्ञैर्वा बहुदक्षिणैः । तां गतिं ते नरा यान्ति ये गोपीरविमाश्रिताः

ဤနေရာ၌ ပြင်းထန်သော တပသျာဖြင့်ဖြစ်စေ၊ ဒက္ခိဏာများစွာပါသော ယဇ္ဉများဖြင့်ဖြစ်စေ ရရှိသည့် အမြင့်မြတ်သော အခြေအနေကို၊ ဂိုပီ-ရဝိ (ဂိုပျာဒိတျယ) ထံ ခိုလှုံသူ လူတို့လည်း ထိုတူညီသော ဂတိသို့ ရောက်ကြ၏။

Verse 26

येन सर्वात्मना भावो गोप्यादित्ये निवेशितः । महेश्वरि कृतार्थत्वात्स श्लाघ्यो धन्य एव सः

မဟေရှွရီမယ်တော်၊ မိမိ၏ အတ္တအားလုံးဖြင့် ဂိုပျာဒိတျယ၌ ဘာဝကို တည်စိုက်ထားသူသည် ကောင်းချီးမင်္ဂလာရှိ၍ ချီးမွမ်းထိုက်၏၊ အကြောင်းမူ တစ်စိတ်တစ်သန္နိဋ္ဌာန် ဘက္တိကြောင့် အမှန်တကယ် ပြည့်စုံသူ ဖြစ်လာသဖြင့်။

Verse 27

अपि नः स कुले धन्यो जायते कुलपावनः । भाग्यवान्भक्तिभावेन येन भानुरुपासितः

ကျွန်ုပ်တို့၏ မျိုးရိုး၌ မွေးဖွားလာသူထဲမှ ဘာနု (နေဘုရား) ကို ဘက္တိစိတ်ဖြင့် ပူဇော်သူသည် အမှန်တကယ် ကောင်းချီးမင်္ဂလာရှိ၍ မျိုးရိုးကို သန့်စင်ပေးသူ ဖြစ်၏၊ ထိုသူသည် ကံကောင်းသူ အမှန်ပင်။

Verse 28

सप्तम्यां पूजयेद्यस्तु माघे मास्युषसि प्रिये । सप्तावरान्सप्त पूर्वान्पितॄन्सोप्युद्धरेन्नरः

ချစ်သူမယ်တော်၊ မာဃလ၌ စပ္တမီနေ့ မနက်အရုဏ်တက်ချိန်တွင် ပူဇော်သူသည် ထိုကုသိုလ်ကြောင့် မိမိ၏ ပိတೃများကိုပင်—အရင် ၇ မျိုးဆက်နှင့် နောက် ၇ မျိုးဆက်—ကယ်တင်မြှောက်တင်နိုင်၏။

Verse 29

छिनत्ति रोगान्दुश्चेष्टान्दुर्जयाञ्जयति ह्यरीन्

၎င်းသည် ရောဂါများနှင့် အန္တရာယ်ပြုသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို ဖြတ်တောက်ပယ်ဖျက်ကာ၊ အနိုင်ရခက်သော ရန်သူများကိုပါ အောင်နိုင်စေသည်။

Verse 30

न सप्तम्यां स्पृशेत्तैलं नीलवस्त्रं न धारयेत् । न चाप्यामलकैः स्नानं न कुर्यात्कलहं क्वचित्

သပ္တမီနေ့တွင် ဆီကို မထိရ၊ အပြာရောင်အဝတ်ကို မဝတ်ရ။ ထို့ပြင် အာမလက (emblic) ဖြင့် မရေချိုးရ၊ မည်သည့်နေရာတွင်မဆို အငြင်းပွားမှု မပြုရ။

Verse 31

नीलरक्तेन वस्त्रेण यत्कर्म कुरुते द्विजः । स्नानं दानं जपो होमः स्वाध्यायः पितृतर्पणम् । वृथा तस्य महायज्ञा नीलसूत्रस्य धारणात्

ဒွိဇသည် အပြာ သို့မဟုတ် အနီရောင်အဝတ်ကို ဝတ်ဆင်လျက် ပြုလုပ်သမျှ ကర్మ—ရေချိုးခြင်း၊ ဒါန၊ ဇပ၊ ဟိုးမ၊ သွာဓျာယ၊ ပိတೃတർပဏ—တို့သည် အကျိုးမရှိဖြစ်သွားသည်။ အပြာကြိုး (နီလသုတ္တ) ကို ဆောင်ထားခြင်းကြောင့် မဟာယဇ္ဉများပင် အလဟသ ဖြစ်၏။

Verse 32

नीलीरक्तं यदा वस्त्रं विप्रस्त्वंगेषु धारयेत् । अहोरात्रोषितो भूत्वा पञ्चगव्येन शुद्ध्यति

ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးသည် ကိုယ်ပေါ်တွင် အပြာ-အနီရောင်အဝတ်ကို မတော်တဆ ဝတ်ဆင်မိလျှင်၊ တစ်နေ့တစ်ည အစာရှောင်/ကန့်သတ်နေပြီးနောက် ပဉ္စဂဗျ (pañcagavya) ဖြင့် သန့်စင်လာသည်။

Verse 33

रोमकूपे यदा गच्छेद्रसं नीलस्य कस्यचित् । पतितस्तु भवेद्विप्रस्त्रिभिः कृच्छ्रैर्व्यपोहति

အပြာရောင်ဆေး/အရာဝတ္ထုတစ်စုံတစ်ရာ၏ အနှစ်သာရသည် အမွှေးပေါက်ထဲသို့ ဝင်သွားလျှင် ဗြာဟ္မဏသည် ပတိတ (ကျဆုံးသူ) ဟု သတ်မှတ်ခံရသည်။ ထိုအပြစ်ကို ကೃચ્છရ (kṛcchra) ပင်နန့်စ် သုံးကြိမ် ပြုလုပ်၍ ဖယ်ရှားသည်။

Verse 34

नीलमध्यं यदा गच्छेत्प्रमादाद्ब्राह्मणः क्वचित् । अहोरात्रोषितो भूत्वा पञ्चगव्येन शुद्ध्यति

ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးသည် မသတိကြောင့် မည်သည့်နေရာမဆို «နီလာ» အလယ်သို့ ဝင်သွားလျှင်၊ တစ်နေ့တစ်ည အစာရှောင်၍ နေပြီးနောက် «ပဉ္စဂဝျ» ဖြင့် သန့်စင်သွားသည်။

Verse 35

नीलदारु यदा भिद्येद्ब्राह्मणानां शरीरके । शोणितं दृश्यते तत्र द्विजश्चान्द्रायणं चरेत्

«နီလာ» သစ်တုံးက ဗြာဟ္မဏ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ထိုးဖောက်၍ သွေးမြင်ရလျှင်၊ နှစ်ကြိမ်မွေးဖွားသူသည် «ချန္ဒြာယဏ» (Cāndrāyaṇa) ပရాయశ్చိတ္တကို ကျင့်သင့်သည်။

Verse 36

कुर्यादज्ञानतो यस्तु नीलं वै दन्तधावनम् । कृत्वा कृच्छ्रद्वयं तस्य शुद्धिरुक्ता मनीषिभिः

သို့သော် မသိနားမလည်မှုကြောင့် «နီလာ» ကို သွားတိုက်ရန် အသုံးပြုသူရှိလျှင်၊ ပညာရှိတို့က သူ၏ သန့်စင်ခြင်းသည် «ကೃચ્છရ» (Kṛcchra) ပရాయశ్చိတ္တကို နှစ်ကြိမ် ကျင့်ခြင်းဖြင့် ပြည့်စုံသည်ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 37

इत्येतत्कथितं देवि गोप्यादित्यमहोदय । पापघ्नं सर्वजन्तूनां श्रुतं सर्वार्थसाधकम्

ထို့ကြောင့် ဒေဝီမယ်တော်၊ «ဂိုပျာဒိတျယ» ၏ တောက်ပသော ထွန်းလင်းခြင်းကို ဤသို့ ပြောကြားပြီးပြီ—သတ္တဝါအားလုံး၏ အပြစ်ကို ဖျက်ဆီးသူဖြစ်၍၊ ကြားနာသူအတွက် အကျိုးကောင်းအရာအားလုံးကို ပြည့်စုံစေသည်။

Verse 38

गवां शतसहस्रैस्तु दत्तैर्यत्कुरुजांगले । पुण्यं भवति देवेशि तद्गोप्यादित्यदर्शने

အို ဘုရားရှင်၏ မယ်တော်၊ ကုရုဇာင်္ဂလတွင် နွားတစ်သိန်း လှူဒါန်းခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်သော ကုသိုလ်သည်—«ဂိုပျာဒိတျယ» ကို မြင်ရုံဖြင့်ပင် ထိုကုသိုလ်တူညီစွာ ရရှိသည်။

Verse 118

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये गोप्यादित्यमाहात्म्यवर्णनंनामाष्टादशोत्तरशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «ဂိုပျာဒိတျ၏ မဟာဂုဏ်တော်ကို ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော ခေါင်းစဉ်ပါသော အခန်း ၁၁၈ သည် သီရိ စ္ကန္ဒ မဟာပုရာဏ၏ ဧကာသီတိသာဟသရီ သံဟိတာအတွင်း၊ ပရဘာသခဏ္ဍ၌၊ ပရဘာသက்னေတ్రమာဟာတ္မ្យ၌ အဆုံးသတ်လေ၏။