Adhyaya 117
ဤအধ্যာယသည် ဣရှ்வရက မဟာဒေဝီအား သင်ကြားသည့် ရှိုင်ဝ သာသနာတော်၏ တီर्थမဟာတ္မ्य ဖြစ်သည်။ ကုဏ္ဍေရှဝရီ၏ Īśa-bhāga အနီးတွင် တည်ရှိသော Bhūtanātheśvara–Hara လင်္ဂကို ရှာဖွေရန် “လေးတံနှစ်ဆယ်” အကွာအဝေးဟု တိတိကျကျ ညွှန်ပြကာ ဘုရားဖူးသူ၏ လမ်းညွှန်–ပူဇော်နည်းကို ပထမဦးစွာ ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် လင်္ဂသည် အနာဒီ–အနိဓန (အစမရှိ အဆုံးမရှိ) ဖြစ်၍ Kalpa-liṅga ဟု ခေါ်ကြောင်း၊ ယုဂအလိုက် အမည်ကွဲကြောင်း ဆိုသည်။ တ్రေတားယုဂတွင် Vīrabhadreśvarī ဟု မှတ်မိကြပြီး ကလိယုဂတွင် Bhūteśvara/Bhūtanātheśvara ဟု ခေါ်ကြသည်။ ဒွာပရကာလ အလှည့်အပြောင်းတစ်ခုတွင် မရေမတွက်နိုင်သော ဘူတများသည် လင်္ဂ၏ အာနုဘော်ကြောင့် အမြင့်ဆုံး အောင်မြင်မှု (စိဒ္ဓိ) ရရှိခဲ့သဖြင့် ဤတီर्थ၏ အမည်အကြောင်းရင်း ဖြစ်လာသည်။ ကృష్ణ-စတုရ္ဒသီ ညတွင် အထူးဝရတကို ညွှန်ကြားပြီး၊ Śaṅkara ကို ပူဇော်ပြီးနောက် တောင်ဘက်ကို မျက်နှာမူကာ Aghora ကို ပူဇော်ရန်၊ ကိုယ်ထိန်းချုပ်မှု၊ မကြောက်မရွံ့မှုနှင့် သမာဓိအာရုံစိုက်မှုကို ထိန်းသိမ်းရန် ဆိုသည်။ ထိုသို့ပြုလျှင် လောကတွင် ရနိုင်သမျှ စိဒ္ဓိကို ရရှိမည်ဟု ကတိပြုသည်။ ထို့ပြင် နှမ်းနှင့် ရွှေဒါန၊ ပိတೃများအတွက် piṇḍa ပူဇော်ခြင်းဖြင့် preta အဖြစ်မှ လွတ်မြောက်စေကြောင်း၊ ဤမဟာတ္မ्यကို ယုံကြည်စွာ ဖတ်ရှု/နားထောင်လျှင် အပြစ်စုများ ပျက်စီးကာ သန့်စင်မှုကို ထောက်ပံ့ကြောင်း ဖလရှရုတိတွင် ဆိုထားသည်။
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि भूतनाथेश्वरं हरम् । कुण्डेश्वर्या ईशभागे धनुषां विंशकेऽन्तरे
ဣရှွရက မိန့်တော်မူသည်—“ထို့နောက် မဟာဒေဝီရေ၊ ဘူတနာထေရှွရ ဟု ခေါ်သော ဟရ (မဟာဒေဝ) ထံသို့ သွားရမည်။ ၎င်းသည် ကုဏ္ဍေရှွရီမှ အီရှာဦးတည်ရာ (အီရှာဒိသ) တွင် ဓနုစ် နှစ်ဆယ်အကွာ၌ တည်ရှိသည်။”
Verse 2
कल्पलिंगं महादेवि ह्यनादिनिधनं स्थितम् । पूर्वं त्रेतायुगे देवि वीरभद्रेश्वरीति च
မဟာဒေဝီရေ၊ အနာဒိအနန္တ ဖြစ်သော ကလ္ပလိင်္ဂ သည် ထိုနေရာ၌ တည်ရှိသည်။ အတိတ်က တ్రေတားယုဂ၌လည်း၊ ဒေဝီရေ၊ ၎င်းကို ဝီရဘဒ္ဒရေရှွရီ ဟုလည်း ခေါ်ခဲ့ကြသည်။
Verse 3
प्रख्यातं भुवि देवेशि कलौ भूतेश्वरं स्मृतम् । पुरा द्वापरसंधौ च तत्र भूतानि कोटिशः
အို နတ်တို့၏ မိခင်တော်၊ ထိုနေရာသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် ထင်ရှားလှ၏။ ကလိယုဂ၌ «ဘူတေရှ္ဝရ» ဟု မှတ်မိကြသည်။ ရှေးက ဒွာပရယုဂ အဆုံးအချိန်၌ ထိုနေရာတွင် ဘူတများ ကုဋိပေါင်းများစွာ စုဝေးခဲ့ကြ၏။
Verse 4
संसिद्धिं परमां जग्मुस्तल्लिंगस्य प्रभावतः । तेन भूतेश्वरं नाम प्रख्यातं धरणीतले
ထိုလင်္ဂ၏ အာနုဘော်ကြောင့် သူတို့သည် အမြင့်ဆုံးသော စိဒ္ဓိကို ရောက်ရှိကြ၏။ ထို့ကြောင့် «ဘူတေရှ္ဝရ» ဟူသော နာမသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထင်ရှားကျော်ကြားလာ၏။
Verse 5
तत्र कृष्णचतुर्द्दश्यां रात्रौ संपूज्य शंकरम् । दक्षिणां दिशमाश्रित्य अघोरं पूजयेत्तु यः
ထိုနေရာ၌ ကృష్ణ-စတုရ္ဒသီ (အမဲလကွယ်ဘက် ၁၄ ရက်) ညတွင် ရှင်ကရကို စနစ်တကျ ပူဇော်ပြီးနောက်၊ တောင်ဘက်သို့ မျက်နှာမူကာ အဃောရ (ရှီဝ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်) ကို ပူဇော်သူသည် အကျိုးကို ရရှိမည်။
Verse 6
दृढं जितेन्द्रियो भूत्वा निर्भयो ध्यानसंयु तः । तस्यैव जायते सिद्धिर्या काचिद्भूतले स्थिता
စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာ၍ အင်္ဒြိယများကို ထိန်းချုပ်ကာ မကြောက်မရွံ့၊ ဓ്യာနနှင့် ပြည့်စုံသူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ရနိုင်သမျှ စိဒ္ဓိကို အမှန်တကယ် ရရှိလေ၏။
Verse 7
तिलहेमप्रदानं च पिण्डदानं च तत्र वै । पितॄनुद्दिश्य दद्याद्वै तेषां प्रेतत्वमुक्तये
ထိုနေရာ၌ အမှန်တကယ် နှမ်းနှင့် ရွှေကို ဒါနပေးခြင်း၊ ထို့ပြင် ပိဏ္ဍ (piṇḍa) ပူဇော်ခြင်းကိုလည်း ပိတೃများ (Pitṛs) အတွက် ရည်ညွှန်း၍ ပေးလှူရမည်၊ ထိုသူတို့ကို ပရေတအခြေအနေမှ လွတ်မြောက်စေရန် ဖြစ်၏။
Verse 8
इति निगदितमेतद्भूतनाथेश्वरस्य प्रचुरकलिमलानां नाशनं पुण्यहेतुः । पठति च पुरुषो वा यः शृणोतीह भक्त्या सुरवरमहिमानं मुच्यते पातकौघैः
ဤသို့ပင် ဘူတနာထေရှ္ဝရ၏ မဟိမကို ကြေညာထားသည်—ကလိယုဂ၏ အညစ်အကြေးများစွာကို ဖျက်သိမ်းပေးသော ကုသိုလ်အကြောင်းတရား ဖြစ်၏။ ယုံကြည်သဒ္ဓာဖြင့် ဤနေရာ၌ ဖတ်သူ သို့မဟုတ် ကြားနာသူ မည်သူမဆို ထုထည်ကြီးသော အပြစ်စုများမှ လွတ်မြောက်၏။
Verse 117
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये कुंडेश्वरी माहात्म्ये भूतनाथेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तदशोत्तरशततमोऽध्यायः
ဤသို့ဖြင့် «ဘူတနာထေရှ္ဝရ၏ မဟိမာဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အမည်ရှိသော အခန်း (အဓ್ಯಾಯ) တစ်ရာတစ်ဆယ်ခုနှစ်မြောက်သည် ပြီးဆုံး၏။ ၎င်းသည် «ကுண္ဍေရှ္ဝရီ မာဟာတ္မျ» အတွင်း၊ «ပရဘာသက்ஷೇತ್ರ မာဟာတ္မျ» အတွင်း၊ သတ္တမ ပရဘာသခဏ္ဍ၌၊ «သီရိ စကန္ဒ မဟာပုရာဏ» ၏ «ဧကာရှီတိ-သာဟသရီ သံဟိတာ» တွင် ဖြစ်၏။