Adhyaya 114

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि विष्णुं पापप्रणाशनम् । वामनस्वामिनामानं सर्वपातकनाशनम्

ဣဿဝရ မိန့်တော်မူသည်။ ထို့နောက် မဟာဒေဝီရေ၊ အပြစ်ပျက်စီးစေသော ဗိဿဏုထံ သွားရမည်။ “ဝာမနသွာမိ” ဟူသော နာမဖြင့် ထင်ရှား၍ အပြစ်အကုန် ဖယ်ရှားတော်မူ၏။

Verse 2

पुष्करान्नैरृते भागे धनुर्विशतिभिः स्मृतम् । यदा बद्धो बलिर्देवि विष्णुना प्रभविष्णुना

ပုဿကရ၏ အနောက်တောင်ဘက်၌ ဓနု နှစ်ဆယ်အကွာဟု ဆိုကြသည်။ ဒေဝီရေ၊ ထိုနေရာ၌ပင် အလုံးစုံပြည့်ဝ အင်အားကြီးသော ဗိဿဏုက ဘလိကို ချည်နှောင်ခဲ့သည်။

Verse 3

तदा तत्र पदं न्यस्तं दक्षिणं विश्वरूपिणा । द्वितीयं मेरुशृंगे तु तृतीयं गगने प्रिये

ထိုအခါ စကြဝဠာရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသော သခင်သည် ထိုနေရာ၌ ညာခြေတော်ကို ချတော်မူ၏။ ဒုတိယခြေလှမ်းသည် မေရုတောင်ထိပ်၌၊ တတိယခြေလှမ်းသည် ချစ်သူရေ၊ ကောင်းကင်ထဲ၌ပင် ဖြစ်၏။

Verse 4

यावदूर्ध्वं चोत्क्षिपति तावद्भिन्नं सुदूरतः । पादाग्रेण तु ब्रह्माण्डं निष्क्रान्तं सलिलं ततः

အထက်သို့ မြှောက်တော်မူသမျှ အကွာအဝေးအထိ အလွန်ဝေးကွာစွာ ကွဲပြားသွား၏။ ထို့ပြင် ခြေဖျားတော်ဖြင့် စကြဝဠာအခွံကို ထိုးဖောက်၍ ထိုမှ ရေသည် စီးထွက်လာ၏။

Verse 5

ततः स्वजानुमात्रेण संप्राप्तं पृथिवीतले । ततो विष्णुपदी गंगा प्रसिद्धिमगमत्क्षितौ

ထို့နောက် ထိုရေသည် သခင်၏ ဒူးအမြင့်အတိုင်း ဆင်းသက်လာကာ မြေပြင်သို့ ရောက်၏။ ထိုအကြောင်းကြောင့် ဂင်္ဂါမြစ်သည် မြေကြီးပေါ်တွင် “ဗိဿဏုပဒီ” ဟူ၍—ဗိဿဏု၏ ခြေတော်မှ မွေးဖွားသော မြစ်ဟု—ကျော်ကြားလာ၏။

Verse 6

पूर्वं सा पुष्करे प्राप्ता पुष्करात्सा महानदी । पुष्करं कथ्यते व्योम पुष्करं कथ्यते जलम् । तेन तत्पुष्करं ख्यातं संनिधानं प्रजापतेः

အရင်ဆုံး သူမသည် ပုရှ္ကရ (Puṣkara) သို့ ရောက်ခဲ့ပြီး၊ ပုရှ္ကရမှ ထိုမဟာမြစ်သည် ဆက်လက်စီးဆင်းသွား၏။ «Puṣkara» ဟူသည် ကောင်းကင်ဟုလည်း ခေါ်ကြပြီး၊ «Puṣkara» ဟူသည် ရေဟုလည်း ခေါ်ကြ၏။ ထို့ကြောင့် ပုရှ္ကရသည် ပရာဇာပတိ (Prajāpati) ၏ သန့်ရှင်းသော စံနိဋ္ဌာန်တည်ရာအဖြစ် ကျော်ကြား၏။

Verse 7

तत्र स्नानं नरः कृत्वा यः पश्यति हरेः पदम् । स याति परमं स्थानं यत्र देवो हरिः स्वयम्

ထိုနေရာ၌ ရေချိုးပြီးနောက် ဟရီ (Hari) ၏ ခြေရာကို မြင်သူမည်သူမဆို၊ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော နေရာသို့ ရောက်၏—အဲဒီမှာ ဘုရား ဟရီ ကိုယ်တိုင် တည်ရှိတော်မူ၏။

Verse 8

तत्र पिंडप्रदानेन तृप्तिः स्यात्कोटिवार्षिकी । पितॄणां च वरारोहे ह्येतदाह हरिः स्वयम्

ထိုနေရာ၌ ပိဏ္ဍ (piṇḍa) ပူဇော်ခြင်းဖြင့်၊ ခါးလှသော မိန်းမရေ၊ ဘိုးဘွားတို့သည် သန်းပေါင်းတစ်ဆယ်နှစ်တိုင်အောင် စိတ်ကျေနပ်မှု ရကြ၏—ဤသို့ ဟရီ (Hari) ကိုယ်တိုင် မိန့်တော်မူ၏။

Verse 9

अत्र गाथा पुरा गीता वसिष्ठेन महर्षिणा । वामनस्वामिनं दृष्ट्वा तां शृणुष्व समाहिता

ဤအကြောင်း၌ ရှေးက မဟာရိရှီ ဝသိဋ္ဌ (Vasiṣṭha) သည် သခင် ဝာမနစွာမင် (Vāmanasvāmin) ကို မြင်ပြီးနောက် ဂါထာတစ်ပုဒ်ကို သီဆိုခဲ့၏။ စိတ်ကို တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ထုတ်၍ နားထောင်လော့။

Verse 10

स्नात्वा तु पुष्करे तीर्थे दृष्ट्वा विष्णुपदं ततः । अपि कृत्वा महत्पापं किमतः परितप्यते

ပုရှ္ကရ တီရ္ထ (Puṣkara tīrtha) တွင် ရေချိုးပြီးနောက် ဗိဿ္ဏု (Viṣṇu) ၏ ခြေရာကို မြင်လျှင်၊ ကြီးမားသော အပြစ်ကို ပြုမိခဲ့သော်လည်း—ထို့နောက် ဘာကြောင့် ဝမ်းနည်းပူပန်ရမည်နည်း။

Verse 11

यस्तत्रोपानहौ दद्याद्ब्राह्मणाय यतव्रतः । स यानवरमारूढो विष्णुलोके महीयते

ထိုနေရာ၌ ဝရတကို သစ္စာရှိ၍ ကိုယ်ကိုထိန်းသိမ်းသူက ဘြာဟ္မဏာတစ်ဦးအား စန်ဒယ်ဖိနပ်တစ်စုံ လှူဒါန်းလျှင်—သူသည် ဗိဿဏု၏ လောက၌ အလွန်ဂုဏ်ပြုခံရပြီး တင့်တယ်သော ယာဉ်ပေါ် စီးနင်းသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 114

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्र माहात्म्ये वामनस्वामिमाहात्म्यवर्णनंनाम चतुर्दशोत्तरशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «ဝာမနစွာမိ၏ မဟိမကို ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အမည်ရှိ အခန်း ၁၁၄ သည်၊ ဧကာသီတိသာဟသရီ သံဟိတာအတွင်းရှိ သီရိ စကန္ဒ မဟာပုရာဏ၏ ပရဘာသခဏ္ဍ—ပရဘာသက்னေတရ မာဟာတ္မယ၌ ပြီးဆုံး၏။