Adhyaya 112

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि लक्ष्मणेश्वरमुत्तमम् । रामेशात्पूर्वदिग्भागे धनुस्त्रिंशकसंस्थितम्

ဣရှွရက ပြော၏—ထို့နောက် အကြီးမြတ်သော ဒေဝီရေ၊ ရာမေရှွရ (Rāmeśvara) ၏ အရှေ့ဘက်တွင် ဓနု သုံးဆယ်အကွာ တည်ရှိသော အထူးမြတ် လက္ခ္မဏေရှွရ (Lakṣmaṇeśvara) သို့ သွားရမည်။

Verse 2

स्थापितं लक्ष्मणेनैव तत्र यात्रागतेन वै । महापापहरं देवि तल्लिंगं सुरपूजितम्

ဘုရားမယ်၊ အဲဒီလင်္ဂကို လက္ခမဏာတော်က ဘုရားဖူးခရီးလာစဉ် ကိုယ်တိုင်တည်ထောင်ခဲ့သည်။ ထိုလင်္ဂသည် အကြီးမားဆုံးသော အပြစ်များကို ဖယ်ရှားပေးပြီး ဒေဝတားတို့က ပူဇော်ကြသည်။

Verse 3

यस्तं पूजयते भक्त्या नृत्यगीतादिवादनैः । होमजाप्यैः समाधिस्थः स याति परमां गतिम्

ဘယ်သူမဆို သဒ္ဓါဖြင့် ကပြ၊ သီချင်းဆို၊ တူရိယာတီး၍ ပူဇော်ကာ၊ ဟောမနှင့် မန္တရဇပ်ကို ပြုလုပ်ပြီး သမာဓိ၌ တည်နေသူသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဂတိသို့ ရောက်သည်။

Verse 4

अन्नोदकं हिरण्यं च तत्र देयं द्विजातये । संपूज्य देवदेवेशं गंधपुष्पादिभिः क्रमात्

အဲဒီနေရာတွင် ဒွိဇာတ (ဗြာဟ္မဏ) အတွက် အစာ၊ ရေ နှင့် ရွှေကို ပေးလှူရမည်။ ထို့နောက် ဒေဝဒေဝေရှ (ဘုရားတို့၏ ဘုရား) ကို အနံ့သာ၊ ပန်း စသဖြင့် အစဉ်အလာအတိုင်း ပူဇော်ပြီး—

Verse 5

माघे कृष्णचतुर्दश्यां विशेषस्तत्र पूजने । स्नानं दानं जपस्तत्र भवेदक्षयकारकम्

မాఃဃလ၏ ကృష్ణ-စတုရ္ဒశီ (အမှောင်ဆယ့်လေးရက်) တွင် အဲဒီနေရာ၌ ပူဇော်ခြင်းသည် အထူးထိရောက်သည်။ အဲဒီမှာ ရေချိုးခြင်း၊ ဒါနပြုခြင်း၊ မန္တရဇပ်ခြင်းတို့၏ ကုသိုလ်သည် မကုန်ခန်းသော အကျိုးဖြစ်လာသည်။

Verse 112

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये रामेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये लक्ष्मणेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम द्वादशोत्तरशततमो ऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိ စကန္ဒ မဟာပုရာဏ၌—အရှီတိ-သဟသ္ရီ (၈၁,၀၀၀) သ్లోက စုစည်းမှုအတွင်း—သတ္တမ ပရဘာသခဏ္ဍ၏ ပထမ ပရဘာသက்ஷೇತ್ರမဟာတ္မ്യ၌၊ ရာမေရှ್ವರက்ஷેત્રမဟာတ္မ્યအတွင်းရှိ «လက္ခမဏေရှ్వర၏ မဟာတ္မ्य ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အခန်း ၁၁၂ သည် ပြီးဆုံး၏။