Adhyaya 59
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် ပုလတ်စျာက တီရ္ထသမိုင်းပုံပြင်အဖြစ် မဟောဩဇသ တီရ္ထ၏ အာနိသင်ကို ရှင်းလင်းပြောကြားသည်။ မဟောဩဇသည် ပာတက-နာရှန (အပြစ်ကြီးများကို ဖျက်သိမ်းပေးသော) တီရ္ထဖြစ်ပြီး ထိုနေရာတွင် ရေချိုးခြင်းဖြင့် တေဇတ် (tejas—တောက်ပသန့်ရှင်းသော အာနုဘော်/အောင်မြင်မှုအင်အား) ကို ပြန်လည်ရရှိစေသည်ဟု ဆိုသည်။ ဘြဟ္မဟတ်ယာ၏ အကျိုးဆက်ကြောင့် အင်ဒြ (Śakra) သည် śrī နှင့် tejas ကို ဆုံးရှုံးကာ အနံ့ဆိုးထွက်ပြီး နတ်များအကြား လူမှု-ဓမ္မရေးရာအရ ပယ်ချခံရသည်။ ပြန်လည်ထူထောင်လိုသဖြင့် အင်ဒြသည် ဗြဟ္စပတိကို မေးမြန်းရာ၊ မြေပြင်ပေါ်ရှိ တီရ္ထယာထရာ (tīrtha-yātrā) သည် tejas ကို ပြန်ရရန် မဖြစ်မနေလိုအပ်ကြောင်း၊ တီရ္ထမရှိလျှင် ထိုတိုးတက်မှု မရနိုင်ကြောင်း သတ်မှတ်ပေးသည်။ အင်ဒြသည် သန့်ရှင်းရာနေရာများစွာကို လှည့်လည်ပြီးနောက် အာဗုဒ (Arbuda) သို့ ရောက်ကာ ရေကန်တစ်ခုကို တွေ့၍ ရေချိုးသဖြင့် မဟာ-ဩဇ (mahā-ojas) ကို ပြန်လည်ရရှိသည်။ အနံ့ဆိုးကင်းစင်ပြီး နတ်များက ပြန်လည်လက်ခံသည့်နောက် အင်ဒြက ကာလသတ်မှတ်ထားသော ဖလရှရုတိကို ကြေညာသည်။ Śakra ၏ “ထွန်းတက်ချိန်” ဟု ခေါ်သော အာရှွိန (Āśvina) လ၏ သုကလပက္ခ (အလင်းပိုင်း) အဆုံးတွင် ဤတီရ္ထ၌ ရေချိုးသူသည် အမြင့်ဆုံးသော အခြေအနေကို ရပြီး မွေးဖွားမှုအဆက်ဆက်တွင် śrī ဖြင့် ပြည့်စုံမည်ဟု ဆိုသည်။
Shlokas
Verse 1
पुलस्त्य उवाच । ततो महौजसं गच्छेत्तीर्थं पातकनाशनम् । यस्मिन्स्नातो नरो राजंस्तेजसा युज्यते ध्रुवम् । ब्रह्महत्याग्निना शक्रः पुरा दैन्यं परं गतः
ပုလတ္စျက မိန့်တော်မူသည်။ ထို့နောက် မင်းကြီးရေ၊ အပြစ်ပျက်စီးစေသော မဟာဩဇ တီရ္ထသို့ သွားရမည်။ ထိုတွင် ရေချိုးသောသူသည် တေဇ (အလင်းရောင်) ကို မလွဲမသွေ ရရှိ၏။ ယခင်က ဗြဟ္မဟတ္ယာ၏ မီးဖြင့် လောင်ကျွမ်းသော အင်ဒြ (ရှကရ) သည် အလွန်အမင်း ဆင်းရဲဒုက္ခသို့ ကျရောက်ခဲ့သည်။
Verse 2
निःश्रीकस्तेजसा हीनो दुर्गन्धेन समन्वितः । परित्यक्तः सुरैः सर्वैर्विषादं परमं गतः
ကံကောင်းခြင်းကင်းမဲ့၍ တေဇမရှိ၊ နံစော်နံနက်ဖြင့် ကပ်လျက်၊ ဒေဝတော်အားလုံးက စွန့်ပစ်သဖြင့် သူသည် အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်အားငယ်မှုသို့ ကျရောက်하였다။
Verse 3
ततः पप्रच्छ देवेन्द्रो द्विजश्रेष्ठं बृहस्पतिम् । भगवंस्तेजसो वृद्धिः कथं स्यान्मे यथा पुरा
ထို့နောက် ဒေဝတို့၏အရှင် အိန္ဒြာသည် ဒွိဇတို့အထက်မြတ် ဘృဟஸပတိကို မေးလေ၏— «အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်၏ တေဇော(ရောင်ခြည်) သည် ယခင်ကကဲ့သို့ ပြန်လည်တိုးပွားရန် မည်သို့ပြုရမည်နည်း»
Verse 4
बृहस्पतिरुवाच । तीर्थयात्रां सुरश्रेष्ठ कुरुष्व धरणीतले । तीर्थं विना ध्रुवं वृद्धिस्तेजसो न भविष्यति
ဘૃဟஸပတိက ပြောလေ၏— «ဒေဝတို့အထက်မြတ်အရှင်၊ မြေပြင်ပေါ်ရှိ တီရ္ထ(သန့်ရှင်းရာ) များသို့ တီရ္ထယာထရာ(ဘုရားဖူးခရီး) ပြုလော့။ တီရ္ထမရှိလျှင် တေဇော၏ တိုးပွားမှု မဖြစ်နိုင်ချေ»
Verse 5
ततस्तीर्थान्यनेकानि भ्रांत्वा शक्रो नराधिप । क्रमेणैवार्बुदं प्राप्तस्तत्र दृष्ट्वा जलाशयम् । स्नानं चक्रे ततः श्रान्तो महौजाः प्रत्यपद्यत
ထို့နောက် အို မင်းကြီး၊ သက္ကရာ(အိန္ဒြာ) သည် တီရ္ထများစွာကို လှည့်လည်သွားလာကာ အစဉ်လိုက် အာဗုဒကို ရောက်လေ၏။ ထိုနေရာ၌ ရေကန်တစ်ကန်ကို မြင်သဖြင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော မဟာဩဇာရှင်သည် ရေချိုးကာ နောက်တဖန် မဟာဩဇာ(အလွန်ကြီးသော တောက်ပအား) ကို ပြန်လည်ရရှိလေ၏
Verse 6
दुर्गन्धेन विनिर्मुक्तस्ततो देवैः समावृतः । उवाच प्रहसन्वाक्यं शृणुध्वं सर्वदेवताः
အနံ့ဆိုးမှ လွတ်မြောက်ပြီးနောက် ဒေဝတို့က ဝိုင်းရံလေ၏။ ထို့နောက် အပြုံးဖြင့် ပြောလေသည်— «ဒေဝတားအားလုံးတို့၊ ငါ၏စကားကို နားထောင်ကြလော့»
Verse 7
येऽत्र स्नानं करिष्यन्ति प्राप्ते शक्रोच्छ्रये सदा । आश्विने शुक्लपक्षांते ते यास्यंति परां गतिम् । सुश्रीकाश्च भविष्यंति सदा जन्मनिजन्मनि
ဤနေရာ၌ ရေချိုးမည်သူမဆို၊ သက္ကရာဩစ္ဆရယ အချိန်ရောက်တိုင်း—အာရှွိန လပြည့်ဘက်(သုက္လပက္ခ) အဆုံးတွင်—အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဂတိသို့ ရောက်ကြလိမ့်မည်။ ထို့ပြင် မွေးဖွားသမျှ မွေးဖွားတိုင်း အမြဲတမ်း သုသရီ(ကောင်းမြတ်သော စည်းစိမ်နှင့် အလှ) ကို ပိုင်ဆိုင်ကြလိမ့်မည်
Verse 59
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे तृतीयेऽर्बुदखंडे महौजसतीर्थप्रभाववर्णनंनामैकोनषष्टितमोऽध्यायः
ဤသို့ဖြင့် «မဟောဇသာ တီရ္ထ၏ မဟိမကို ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အမည်ရှိ အခန်း ၅၉ သည်၊ ဧကာရှီတိသာဟသရီ သံဟိတာအတွင်းရှိ သီရိ စကန္ဒ မဟာပုရာဏ၏ ပရဘာသခဏ္ဍ အခန်း ၇ ထဲက အရ္ဗုဒခဏ္ဍ အပိုင်း ၃ တွင် ပြီးဆုံး၏။