Adhyaya 24

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ गुहामध्यनिवासिनी । देवी कात्यायनी यत्र शुंभदानवनाशिनी

ပုလஸ္တျက ပြော၏— ထို့နောက် အို မင်းတို့အနက် အကောင်းဆုံး၊ ဂူအတွင်း၌ နေထိုင်သော ဒေဝီ ကာတ်ယာယနီ ရှိရာသို့ သွားရမည်။ သူမသည် ရာကာသ (ဒဏ္ဍဝ) ရှုမ္ဘကို သတ်ဖြတ်ဖျက်ဆီးသူ ဖြစ်၏။

Verse 2

शुंभोनाम महादैत्यः पुराऽसीत्पृथिवीतले । तेन सर्वं जगद्व्याप्तं जित्वा देवान्रणाजिरे

အတိတ်ကာလ၌ မြေပြင်ပေါ်တွင် သုမ္ဘဟု အမည်ရ မဟာအသူရတစ်ပါး ရှိခဲ့သည်။ စစ်မြေပြင်၌ ဒေဝတော်များကို အနိုင်ယူပြီးနောက် လောကတစ်လောကလုံးကို လွှမ်းမိုးအုပ်စိုး하였다။

Verse 3

स शंकरवराद्दैत्यो देवदानवरक्षसाम् । अवध्यो योषितं मुक्त्वा सर्वेषां प्राणिनां भुवि

ထိုအသူရသည် သင်္ကရ (ရှီဝ) ထံမှ အရှင့်အမိန့်တော်ကောင်းချီးကို ရရှိသဖြင့် ဒေဝတော်၊ ဒာနဝ၊ ရက္ခသတို့အတွက် မသတ်နိုင်သူ ဖြစ်လာ하였다။ မြေပေါ်ရှိ သတ္တဝါအားလုံးအတွက်လည်း မအနိုင်ယူနိုင်သော်လည်း မိန်းမတစ်ဦးကိုသာ ချန်လှပ်ထားသည်။

Verse 4

ततो देवगणाः सर्वे गत्वाऽर्बुदमथाचलम् । तपस्तेपुर्वधार्थाय शुंभस्य जगतीपते । देवीमाराधयामासुर्व्यक्तरूपां सुरेश्वरीम्

ထို့နောက် ဒေဝတော်အစုအဝေးအားလုံးသည် အရ္ဘုဒတောင်သို့ သွားကြသည်။ လောက၏အရှင် သုမ္ဘကို ဖျက်ဆီးရန် ရည်ရွယ်၍ တပသ (အာသီတ) ကို ကျင့်ပြီး၊ ထင်ရှားသောရုပ်သဏ္ဍာန်ဖြင့် တည်ရှိသော ဒေဝီ—ဒေဝတို့၏ အရှင်မ—ကို အာရాధနာပြုကြသည်။

Verse 5

अथ तेषां प्रसन्ना सा दृष्टिगोचरमागता । अब्रवीद्वरदास्मीति ब्रूत किं करवाणि च

ထိုဒေဝီသည် သူတို့အပေါ် ကျေနပ်တော်မူ၍ မျက်စိမြင်နိုင်ရာသို့ ပေါ်ထွန်းလာပြီး “ငါသည် ကောင်းချီးပေးသူ ဖြစ်၏။ ပြောကြလော့—ငါ ဘာကို ပြုရမည်နည်း” ဟု မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 6

देवा ऊचुः । सर्वं नोऽपहृतं देवि शुंभेन सुदुरात्मना । तं निषूदय कल्याणि सोवध्योन्यैः सदा रणे

ဒေဝတော်များက လျှောက်ကြသည်– “အို ဒေဝီ၊ မကောင်းသောစိတ်ရှိသုမ္ဘက ကျွန်ုပ်တို့၏ အရာအားလုံးကို လုယူသွားပါပြီ။ အို မင်္ဂလာရှိသောအရှင်မ၊ သူ့ကို သတ်ပေးတော်မူပါ; စစ်မြေပြင်၌ အခြားသူတို့အတွက် အမြဲ မအနိုင်ယူနိုင်သူ ဖြစ်ပါသည်။”

Verse 7

त्वया संरक्षिता देवि पुरा बाष्कलितो वयम्

အို ဒေဝီ မိခင်တော်၊ အရင်က ကျွန်ုပ်တို့ ပြိုလဲနိမ့်ကျသွားသောအခါ သင်၏ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့ လုံခြုံခဲ့ပါသည်။

Verse 9

स तया याचिते युद्धे ज्ञात्वा तां योषितं नृप । अवज्ञाय ततो दैत्यः प्रेषयामास दानवान्

အို မင်းကြီး၊ သူမက စစ်ပွဲကို တောင်းဆိုသော်လည်း သူမသည် မိန်းမဖြစ်ကြောင်း သိသွားသောအခါ ဒေတ္တယသည် မထီမဲ့မြင်ပြု၍ ထို့နောက် ဒာနဝများကို စေလွှတ်လိုက်သည်။

Verse 10

जीवग्राहेण दुष्टेयं गृह्यतां परुषस्वना । क्रियतां दारुणो दंडो मम वाक्यान्न संशयः

သူက အသံကြမ်းကြမ်းဖြင့် «ဤမကောင်းသူကို အသက်ရှင်လျက် ဖမ်းယူကြ» ဟုဆို၏။ «ကြောက်မက်ဖွယ် အပြစ်ဒဏ်ကို ဆောင်ရွက်ကြ—ငါ့အမိန့်၌ သံသယမရှိ» ဟုလည်းဆို၏။

Verse 11

अथ तस्य समादेशाद्दानवास्तां ततो द्रुतम् । गत्वा निर्भर्त्सयामासुर्वेष्टयित्वा दिशो दश

ထို့နောက် သူ၏အမိန့်အတိုင်း ဒာနဝများသည် အလျင်အမြန် သူမထံသို့ သွားကာ သူမကို ဆဲဆိုကဲ့ရဲ့၍ တစ်ဆယ်မျက်နှာအရပ်မှ ဝိုင်းပတ်လိုက်ကြသည်။

Verse 12

ततोऽवलोकनाद्दैत्यास्तया ते भस्मसात्कृताः । ततः शुंभः प्रकुपितः स्वयमेव समाययौ

ထို့နောက် သူမ၏ မျက်စိတစ်ချက်ကြည့်ခြင်းသာဖြင့် ထိုဒေတ္တယများသည် ပြာဖြစ်သွားကြသည်။ ထို့နောက် ရှုမ္ဘသည် ဒေါသထွက်ကာ ကိုယ်တိုင်ပင် ရောက်လာသည်။

Verse 13

अब्रवीत्तिष्ठतिष्ठेति खङ्गमुद्यम्य भीषणः । सोऽपिदेव्या महाराज तथा चैवावलोकितः

သူသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းစွာ ဓားကိုမြှောက်ကာ «ရပ်! ရပ်!» ဟုအော်လေ၏။ သို့သော် မဟာဘုရင်၊ သူလည်း ထိုသို့ပင် ဒေဝီမဟာမယ်တော်၏ မျက်စိတစ်ချက်ကြည့်ခြင်းသာ ခံရလေ၏။

Verse 14

अभवद्भस्मसात्सद्यः पतंग इव पावकम् । हते तस्मिंस्ततो दैत्याः शेषाः पार्थिवसत्तम । भित्त्वा रसातलं जग्मुः पातालं भयसंयुताः

သူသည် မီးထဲသို့ပျံဝင်သည့် ပိုးဖလံကဲ့သို့ ချက်ချင်း ပြာဖြစ်သွားလေ၏။ သူကိုသတ်ပြီးနောက်၊ အကောင်းဆုံးသော မင်းကြီး၊ ကျန်ရှိသည့် ဒေတ္တများသည် ကြောက်ရွံ့လျက် ရသာတလကိုဖောက်ဝင်ကာ ပာတလာသို့ ဆင်းသွားကြလေ၏။

Verse 15

ततो देवगणाः सर्वे तुष्टुवुस्तां सुरेश्वरीम् । अब्रुवंश्च वरं ब्रूहि यत्ते मनसि वर्त्तते

ထို့နောက် ဒေဝဂဏအားလုံးသည် အမြတ်ဆုံး ဒေဝီမဟာမယ်တော်ကို ချီးမွမ်းကြလေ၏။ ထို့ပြင် «သင်၏နှလုံး၌ရှိသမျှ ဆန္ဒအတိုင်း အပေးအယူ(ဗရ)ကို မိန့်ကြားပါ» ဟုဆိုကြလေ၏။

Verse 16

देव्युवाच । तत्रैव पर्वते स्थास्ये ह्यर्बुदेऽहं सुरोत्तमाः । अभीष्टः पर्वतोऽस्माकं सं सदाऽर्बुदसंज्ञितः

ဒေဝီမိန့်တော်မူသည်— «ထိုတောင်ပေါ်၌ပင်၊ အာဗုဒတောင်၌ ငါနေထိုင်မည်၊ အမြတ်ဆုံးသော ဒေဝတို့အေ။ ဤတောင်သည် ငါတို့အတွက် ချစ်မြတ်နိုးရာဖြစ်၍ အစဉ်အမြဲ ‘အာဗုဒ’ ဟူသောအမည်ဖြင့် သိကြလိမ့်မည်»။

Verse 17

देवा ऊचुः । तत्रस्थां त्वां समालोक्य मर्त्त्या यांति त्रिविष्टपम् । विना यज्ञैस्तथा दानैः स्वर्गः संकीर्णतां गतः । नान्यत्कारणमस्तीह निषेधस्य सुरेश्वरि

ဒေဝတို့ဆိုကြသည်— «ထိုနေရာ၌ သင်တော်မူနေသည်ကို မြင်ရုံဖြင့် လူသားတို့သည် ယဇ္ဉမရှိ၊ ဒါနမရှိဘဲ တြိဝိဋ္ဌပ(ကောင်းကင်)သို့ တက်ရောက်ကြပါသည်။ ကောင်းကင်သည် လူများလွန်း၍ ပြည့်ကျပ်လာပြီ။ ထိုကြောင့်သာ ဤတားမြစ်ချက်ရှိခြင်းဖြစ်ပြီး၊ အခြားအကြောင်းမရှိပါ၊ စုရေရှွရီမယ်တော်»။

Verse 19

देवा ऊचुः । यद्येवं देवि तेऽभीष्टमेवं कुरु शुचिस्मिते । वयं त्वां तत्र द्रक्ष्यामः शुक्लाष्टम्यां सदा शुचेः

နတ်တို့က ဆိုကြသည်။ «ဤသည်သည် သင်၏အလိုတော်ဖြစ်လျှင်၊ အပြစ်ကင်းသန့်ရှင်းသောအပြုံးရှိသော ဒေဝီမယ်တော်၊ ထိုသို့ပင် ပြုပါ။ သန့်ရှင်းသူမယ်တော်၊ လဆန်းအဋ္ဌမနေ့ (Śuklāṣṭamī) တွင် ထိုနေရာ၌ သင်ကို အမြဲမြင်ရမည်»။

Verse 20

पुलस्त्य उवाच । एवमुक्ताः सुरा देव्या प्रहृष्टास्त्रिदिवं ययुः । सापि देवी गिरौ तत्र गत्वा चैवार्बुदे नृप

ပုလஸ္တျက ပြောသည်။ «ဒေဝီမယ်တော်၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် နတ်တို့သည် အလွန်ပျော်ရွှင်ကာ တြိဒိဝ (ကောင်းကင်ဘုံ) သို့ သွားကြ၏။ ထိုဒေဝီမယ်တော်လည်း အို မင်းကြီး၊ အာဗုဒ (Arbuda) ဟူသော တောင်သို့ သွားရောက်တော်မူ၏»။

Verse 21

गुहामध्यं समासाद्य नित्यं जगद्धिताय वै । विविक्ते न्यवसत्प्रीता दुर्ल्लभा सुरमानवैः

ဂူ၏အလယ်ဗဟိုသို့ ရောက်ရှိကာ၊ ကမ္ဘာလောက၏ အကျိုးအတွက် အမြဲတမ်း ထိုနေရာ၌ နေထိုင်တော်မူ၏။ တိတ်ဆိတ်သော အထီးကျန်ရာ၌ ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်ပြီး နတ်နှင့် လူတို့အတွက် တိုက်ရိုက်ရောက်ရှိရန် အလွန်ခက်ခဲသော အရှင်မဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 22

यस्तां पश्यति राजेन्द्र शुक्लाष्टम्यां समाहितः । अभीष्टं स सदाप्नोति यद्यपि स्यात्सुदुर्ल्लभम्

အို မင်းတို့အထက်မင်း၊ Śuklāṣṭamī (လဆန်းအဋ္ဌမနေ့) တွင် စိတ်ကို တည်ငြိမ်စွာ စုစည်း၍ မယ်တော်ကို မြင်သူမည်သူမဆို၊ အလွန်ခက်ခဲသော်လည်း မိမိလိုလားသော ကောင်းချီးကို အမြဲရရှိ၏။

Verse 24

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे तृतीयेऽर्बुदखण्डे कात्यायनीमाहात्म्यवर्णनंनाम चतुर्विंशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «ကာတျာယနီ၏ မဟာဂုဏ်တော်ကို ဖော်ပြခြင်း» ဟု အမည်ရသော အခန်း ၂၄ သည်၊ ဧကာရှီတိသာဟသ္ရီ သံဟိတာအတွင်းရှိ သီရိ စ္ကန္ဒ မဟာပုရာဏ၏ သတ္တမ ပ္ရဘာသာခဏ္ဍ၌ တတိယ အာဗုဒခဏ္ဍတွင် ပြီးဆုံး၏။