Adhyaya 21

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ पिण्डोदकमनुत्तमम् । तीर्थं यत्र तपस्तप्तं पिण्डोदकद्विजातिना

ပုလஸ္တျက ပြောသည်—«ထို့နောက် အရှင်ဘုရင်အမြတ်၊ အလွန်ထူးမြတ်သော ပိဏ္ဍောဒက တီရ္ထသို့ သွားရမည်။ ထိုသည်ကား ပိဏ္ဍောဒက ဟူသော ဒွိဇာတိက တပသ (အကျင့်တရား) ကျင့်ခဲ့သော သန့်ရှင်းရာ အရပ်ဖြစ်၏»။

Verse 2

पुरा पिण्डोदकोनाम ब्राह्मणोऽभून्महामते । मन्दप्रज्ञोऽल्पमेधावी सोपाध्यायेन पाठितः

ရှေးကာလတုန်းက၊ ဉာဏ်ပညာရှင်ကြီးရေ၊ ပိဏ္ဍောဒက အမည်ရှိသော ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးရှိခဲ့သည်။ သူသည် ဉာဏ်မထက်မြက်၊ အတွေးအခေါ်နည်းပြီး ဆရာအာစရိယ၏ သင်ကြားမှုဖြင့် စာပေကို လေ့လာခဲ့သည်။

Verse 3

अशक्तोऽध्ययनं कर्तुं जाड्यभावान्महीपते । स वैराग्यं परं गत्वा संप्राप्तो गिरिगह्वरे

အရှင်မင်းကြီးရေ၊ သူ၏ မထက်မြက်မှုကြောင့် စာသင်လေ့လာရန် မစွမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် အလွန်နက်ရှိုင်းသော ဝိုင်ရာဂျျ (လောကကင်းမဲ့ခြင်း) ကို ရရှိကာ တောင်ဂူအတွင်းသို့ ရောက်လာ하였다။

Verse 4

एतस्मिन्नेव कालेतु तत्रैव च सरस्वती । वीणाविनोदसंयुक्ता विविक्ते तमुपस्थिता

ထိုအချိန်တည်းကပင် ထိုနေရာ၌ပဲ ဗီဏာတီးသံဖြင့် ပျော်ရွှင်ကစားနေသော ဒေဝီ စရஸဝတီသည် တိတ်ဆိတ်သောအရပ်၌ သူ့ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာ하였다။

Verse 5

तं दृष्ट्वा ब्राह्मणं खिन्नं वैराग्येण समन्वितम् । कृपाविष्टा महादेवी वाक्यमेतदुवाच ह

ထိုဗြာဟ္မဏကို မြင်သောအခါ သူသည် စိတ်ညစ်ညူး၍ ဝိုင်ရာဂျျဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် မဟာဒေဝီသည် ကရုဏာစိတ်ဝင်လာကာ ဤစကားကို မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 6

सरस्वत्युवाच । कस्मात्त्वं खिद्यसे विप्र विरक्त इव भाससे । कस्मान्न हृष्यसि हृदा कस्मादत्र त्वमागतः । वद शीघ्रं महाभाग तवांतिके वसाम्यहम्

စရஸဝတီ မိန့်တော်မူသည်– «ဗိပရရေ၊ အဘယ်ကြောင့် သင် ဝမ်းနည်းနေသနည်း။ အဘယ်ကြောင့် အရာအားလုံးမှ ကင်းကွာသကဲ့သို့ ထင်ရသနည်း။ အဘယ်ကြောင့် သင်၏နှလုံး မပျော်ရွှင်သနည်း။ အဘယ်ကြောင့် ဤနေရာသို့ လာသနည်း။ မြန်မြန်ပြောပါ၊ ကံကောင်းသူရေ—အကြောင်းမူကား ငါသည် သင်၏အနီး၌ နေထိုင်၏»။

Verse 7

पिण्डोदक उवाच । अहं वैराग्यमापन्न उपाध्यायतिरस्कृतः । ज्ञानहीनो महाभागे मृत्युं वांछामि सांप्रतम्

ပိဏ္ဍောဒက ကဆိုသည်။ «ငါသည် ဝိရာဂျ (လောကီကာမကင်းစင်မှု) သို့ ကျရောက်ပြီး ဆရာက မထင်မရှားပြုခဲ့သည်။ အမှန်တရားပညာမရှိသောကြောင့်၊ မဟာကံကောင်းရှင်မ၊ ယခု ငါ သေခြင်းကို ဆန္ဒရှိ၏»။

Verse 9

न मे सरस्वती देवी जिह्वाग्रे परिवर्तते । कारणं नान्यदस्तीह मृत्योर्मम वरानने । दृष्टोऽकस्मात्त्वया चाहं ततो यास्यामि चान्यतः । मरणं हि मम श्रेयो मूकभावान्न जीवितम्

«ငါ့အတွက် စာပေဉာဏ်၏ မယ်တော် ဆရஸဝတီ မဟာဒေဝီသည် ငါ့လျှာထိပ်ပေါ်၌ မလှုပ်ရှားပါ။ ငါ သေခြင်းကို လိုလားရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းသည် အခြားမရှိ၊ မျက်နှာလှသူမ။ သင်က ငါ့ကို မမျှော်လင့်ဘဲ မြင်ခဲ့သဖြင့်၊ ထို့ကြောင့် ငါ အခြားနေရာသို့ သွားမည်။ မူကသကဲ့သို့ မပြောနိုင်ဘဲ အသက်ရှင်ခြင်းထက် သေခြင်းက ငါ့အတွက် ပိုကောင်း၏»။

Verse 10

सरस्वत्युवाच । अहं सरस्वती देवी सदास्मिन्वरपर्वते । निशासुखे त्रयोदश्यां करोमि वसतिं द्विज । तस्मात्त्वं प्रार्थय वरं यदभीष्टं सुदुर्लभम्

ဆရஸဝတီ မဟာဒေဝီက ဆိုသည်။ «ငါသည် ဆရஸဝတီ ဒေဝီဖြစ်၏။ ဤကောင်းမြတ်သော တောင်ပေါ်၌ အစဉ်နေထိုင်၏။ ညချမ်းသာသည့် တရယောဒသီ (လဆန်း/လဆုတ် ၁၃ ရက်) တွင်၊ ဒွိဇာ၊ ငါ ဤနေရာ၌ အိမ်ရာပြု၏။ ထို့ကြောင့် သင်လိုလားသမျှ—ရခက်ခဲလှသော်လည်း—ကောင်းချီးတစ်ပါးကို တောင်းလော့»။

Verse 11

पिण्डोदक उवाच । प्रसादात्तव वै वाणि सर्वज्ञत्वं ममेप्सितम् । एतत्तीर्थं तु मन्नाम्ना ख्यातिं यातु शुचिस्मिते

ပိဏ္ဍောဒက ကဆိုသည်။ «သင်၏ ကရုဏာကြောင့်၊ ဝါဏီဒေဝီ (စကား၏ မယ်တော်) မ၊ ငါသည် အလုံးစုံသိမြင်မှုကို လိုလား၏။ ထို့ပြင် ဤတီရ္ထ (သန့်ရှင်းသော ရေကူးကန်/ဘုရားဖူးရာ) သည် ငါ့နာမည်ဖြင့် ကျော်ကြားပါစေ၊ သန့်ရှင်းသော အပြုံးရှင်မ»။

Verse 12

सरस्वत्युवाच । अद्यप्रभृति सर्वज्ञो ह्यत्र लोके भविष्यसि । नाम्ना तव तथा तीर्थमेतत्ख्यातिं प्रयास्यति

ဆရஸဝတီ ကဆိုသည်။ «ယနေ့မှစ၍ သင်သည် ဤလောက၌ အလုံးစုံသိမြင်သူ ဖြစ်လိမ့်မည်။ ထို့အပြင် ဤတီရ္ထသည်လည်း သင်၏နာမည်ဖြင့် ကျော်ကြားလာလိမ့်မည်»။

Verse 13

निशामुखे त्रयोदश्यां योऽत्र स्नानं करिष्यति । भविष्यति स सर्वज्ञो यद्यपि स्यात्सुमन्दधीः

ညဦးပိုင်း၊ လဆန်း/လဆုတ် တစ်ဆယ်သုံးရက်နေ့တွင် ဤနေရာ၌ ရေချိုးသူသည်၊ ဉာဏ်နည်းလှသူဖြစ်သော်လည်း အရာအားလုံးကို သိမြင်သူ ဖြစ်လာမည်။

Verse 14

अत्र मे सततं वासो भविष्यति द्विजोत्तम । यस्मात्तस्मात्सदा स्नानं कर्तव्यं सुसमाहितैः

အို ဗြာဟ္မဏအမြတ်၊ ဤနေရာ၌ ငါ၏ နေထိုင်ရာသည် အမြဲတမ်း ဖြစ်လိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် စိတ်တည်ငြိမ်၍ သတိပြုသူတို့သည် ဤနေရာ၌ အမြဲ ရေချိုးသင့်၏။

Verse 15

एवमुक्त्वा ततो देवी तत्रैवांतरधीयत । पिण्डोदको हि सर्वज्ञो भूत्वाथ स्वगृहं ययौ । व्यस्मापयज्जनान्सर्वांस्तत्तीर्थस्य समाश्रयात्

ဤသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက် ဒေဝီသည် ထိုနေရာတင် ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ထို့နောက် ပိဏ္ဍోదကသည် အရာအားလုံးကို သိမြင်သူ ဖြစ်လာကာ မိမိအိမ်သို့ ပြန်သွား၏။ ထိုတီရ္ထ၏ အာश्रयကို ယူခြင်းကြောင့် လူအပေါင်းတို့ကို အံ့ဩစေ하였다။

Verse 21

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे तृतीयेऽर्बुदखण्डे पिण्डोदकतीर्थमाहात्म्यवर्णनंनामैकविंशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သန့်ရှင်းမြတ်သော စကန္ဒ မဟာပုရာဏ၌—ဧကာသီတိ-သာဟသ္ရီ သံဟိတာအတွင်း၊ သတ္တမပိုင်း ပရဘာသခဏ္ဍ၌၊ တတိယ အရ္ဗုဒခဏ္ဍ၌—«ပိဏ္ဍೋದက-တီရ္ထ မဟာတ္မ್ಯ ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အခန်း ၂၁ ပြီးဆုံး၏။