Adhyaya 11

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ देवं कोटीश्वरं परम् । यं दृष्ट्वा मानवः सम्यक्परां सिद्धिमवाप्नुयात्

ပုလတ်စျာ မိန့်သည်– ထို့နောက် အို မင်းတို့အထဲ၌ အမြတ်ဆုံးသော မင်းကြီး၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး ဒေဝတော် ကိုဋီဤရှဝရထံ သွားရမည်။ ထိုသခင်ကို မှန်ကန်စွာ ဖူးမြင်လျှင် လူသည် အမြင့်ဆုံး စိဒ္ဓိကို ရရှိမည်။

Verse 2

शृणु तत्राभवत्पूर्वं यदाश्चर्यं महीपते । दक्षिणस्या मुनिवराः कोटिसंख्याप्रमाणतः

နားထောင်ပါ၊ အို မြေကြီး၏ အရှင်၊ ထိုနေရာ၌ ရှေးက ဖြစ်ပွားခဲ့သော အံ့ဩဖွယ်ကို။ တောင်ဘက်မှ မုနိမြတ်များသည် ကိုဋီအရေအတွက်ဖြင့် စုဝေးလာကြ၏။

Verse 3

अन्योऽन्यं स्पर्धया सर्वे हेलयाऽर्बुदमागताः । अहं पूर्वमहं पूर्वं प्रपश्याम्यचलेश्वरम्

အချင်းချင်း ပြိုင်ဆိုင်ကြ၍ အားလုံးသည် အာရ္ဗုဒသို့ အလျင်အမြန်၊ မလေးစားမခန့်ညားစွာ လာရောက်ကြပြီး “ငါအရင်! ငါအရင်!” ဟုဆိုကာ အစလေဤရှဝရကို ဖူးမြင်လိုကြ၏။

Verse 4

आगमिष्यति यः पश्चाद्ब्राह्मणः श्वा भविष्यति । पापीयान्भक्तिरहितः श्रद्धाहीनो भविष्यति

နောက်ကျ၍ ရောက်လာသူသည်—ဗြာဟ္မဏဖြစ်စေကာမူ—ခွေးဖြစ်လိမ့်မည်။ ပို၍ အပြစ်ကြီးကာ ဘက္တိမရှိ၊ သဒ္ဓါမရှိ ဖြစ်လိမ့်မည်။

Verse 5

इत्येवं स्पर्धमानास्ते हेलयाऽर्बुदमागताः । ततः सर्वे यतात्मानः सम्यग्व्रतपरायणाः

ဤသို့ ယှဉ်ပြိုင်နေကြသဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးစိတ်ဖြင့် အရ္ဗုဒသို့ ရောက်လာကြ၏။ ထို့နောက် အားလုံးသည် ကိုယ်စိတ်ကို ထိန်းသိမ်း၍ မိမိတို့၏ ဝရတကို မှန်ကန်စွာ အလေးထားကာ အပ်နှံကြ၏။

Verse 6

शांतास्तपस्विनः सर्वे वेदविद्याविशारदाः । तेषामीहितमाज्ञाय सम्यक्कामनिषूदनः

အားလုံးသည် ငြိမ်းချမ်းသော တပသ္ဝီများဖြစ်၍ ဝေဒနှင့် သာသနာရေးဗိဒ္ဓာများတွင် ကျွမ်းကျင်ကြ၏။ သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို မှန်ကန်စွာ သိမြင်သဖြင့် ကာမနိရှူဒန (ကာမကို ဖျက်သိမ်းသူ) သည် ထိုသို့တုံ့ပြန်၏။

Verse 7

कृपया परयाविष्टो भक्तिभावान्महेश्वरः । कोटिं कृत्वाऽत्मलिंगानां तस्मिन्स्थाने व्यवस्थितः

အလွန်မြင့်မားသော ကရုဏာတရားနှင့် ဘက္တိစိတ်၏ အားတက်သန်မှုကြောင့် မဟေရှ္ဝရသည် လှုပ်ရှားတော်မူ၏။ ထို့နောက် မိမိ၏ လိင်္ဂများကို ကောဋိတစ်ကောဋိ ပေါ်ထွန်းစေ၍ ထိုနေရာ၌ပင် တည်မြဲတော်မူ၏။

Verse 8

एकस्मिन्नेव काले तु सर्वैर्दृष्टो महेश्वरः । मुनिभिश्च नृपश्रेष्ठ कोटिसंख्यैः पृथक्पृथक्

အချိန်တစ်ချိန်တည်း၌ပင် မဟေရှ္ဝရကို အားလုံးမြင်တွေ့ကြ၏။ အို မင်းမြတ်ကြီး၊ မုနိများ ကောဋိအရေအတွက်ဖြင့် တစ်ဦးချင်းစီ သီးခြားသီးခြား မိမိမိမိအလိုက် မြင်တွေ့ကြ၏။

Verse 9

अथ ते मुनयः सर्वे समं दृष्ट्वा महेश्वरम् । विस्मयोत्फुल्लनयना साधुसाध्विति चाब्रुवन्

ထို့နောက် မုနိတို့အားလုံးသည် မဟေရှ္ဝရကို တစ်ပြိုင်နက် မြင်တွေ့ကြ၍ အံ့ဩခြင်းကြောင့် မျက်လုံးများ ပြူးထွက်ကာ “ကောင်းလှ၏၊ ကောင်းလှ၏” ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 10

भक्तियुक्ता द्विजाः सर्वेऽस्तुवंस्ते वैदिकैः स्तवैः । तेषां तुष्टस्ततः शंभुर्वाक्यमेतदुवाच ह

သဒ္ဓါပြည့်ဝသော ဒွိဇာတို့သည် ဝေဒသုတ်တော်များဖြင့် ထိုဘုရားကို ချီးမွမ်းကြ၏။ ထိုသူတို့ကို နှစ်သက်တော်မူသော သမ္ဘုသည် ထိုစကားကို မိန့်တော်မူ၏။

Verse 11

श्रीमहादेव उवाच । तुष्टोऽहं मुनयः सर्वे श्रद्धया परया हि वः । वरं वै व्रियतां शीघ्रं सर्वैश्चैव पृथक्पृथक्

သီရိမဟာဒေဝ မိန့်တော်မူသည်—“အို မုနိတို့၊ သင်တို့၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး သဒ္ဓါကြောင့် ငါနှစ်သက်၏။ အလျင်အမြန် အပေးအယူကို ရွေးချယ်ကြလော့—တစ်ဦးချင်းစီ သီးသန့်ပင်”။

Verse 12

ऋषय ऊचुः । एष एव वरोऽस्माकं सर्वेषां हृदि वर्त्तितः । युगपद्दर्शनाद्देव जायतां फलमुत्तमम्

မုနိတို့ ပြောကြသည်—“ဤပင် အပေးအယူသည် ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး၏ နှလုံး၌ တည်ရှိ၏။ အို ဒေဝ၊ တစ်ပြိုင်နက် ဒർശန ရရှိခြင်းမှ အမြင့်မြတ်ဆုံး အကျိုး ဖြစ်ပေါ်ပါစေ”။

Verse 13

श्रीमहादेव उवाच । न वृथा दर्शनं मे स्याद्विशेषाद्ब्राह्मणस्य च । दर्शनं ये करिष्यंति तेषां च तीर्थजं फलम्

သီရိမဟာဒေဝ မိန့်တော်မူသည်—“ငါ၏ ဒർശနသည် အလဟသ မဖြစ်စေရ၊ အထူးသဖြင့် ဘြာဟ္မဏအတွက်။ ဤဒർശနကို ရရှိမည့်သူတို့သည် တီရ္ထမှ ဖြစ်သော အကျိုးကိုလည်း ရကြလိမ့်မည်”။

Verse 14

मुनय ऊचुः । अवश्यं यदि दातव्यो वरोऽस्माकं महेश्वर । एकं कोटिमयं लिंगं क्रियतां वृषभध्वज

မုနိတို့ ပြောကြသည်—“အို မဟေရှ္ဝရ၊ ကျွန်ုပ်တို့အား အပေးအယူကို မဖြစ်မနေ ပေးရမည်ဆိုလျှင်၊ အို ဝೃಷဘဓ္ဝဇ၊ ကိုဋိတန်ဖိုးရှိသော လိင်္ဂ တစ်ပါးတည်းကို ဖန်ဆင်းပေးပါ”။

Verse 15

यस्मिन्दृष्टे फलं नृणां जायते कोटिलिंगजम् । एवमेष वरोऽस्माकं दीयतां वृषभध्वज

«ဤအရာကို မြင်ရသူတို့အတွက် လူသားတို့၏ ကုသိုလ်အကျိုးသည် လိင်္ဂတစ်ကုဋိကို ပူဇော်သကဲ့သို့ တူညီလာ၏။ ဤသည်ပင် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဆုတောင်းပန်သော အပေးအယူ ဖြစ်သည်—နွားတံဆိပ်တော်ရှင် သခင်၊ ပေးသနားတော်မူပါ»

Verse 16

पुलस्त्य उवाच । एवं सप्रार्थमानानां मुनीनां भावितात्मनाम् । निर्भिद्य पर्वतश्रेष्ठं सहसा लिंगमुद्गतम्

ပုလတ္စျာက ဆိုသည်—«ဤသို့ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ထိန်းသိမ်းပျိုးထောင်ထားသော မုနိတို့က ဆုတောင်းပန်နေစဉ်၊ တောင်တန်းအမြတ်ဆုံးကို ခွဲဖောက်ကာ လိင်္ဂတစ်ပါးသည် ချက်ချင်း ပေါက်ထွက်လာ၏»

Verse 17

एतस्मिन्नेव काले तु वागुवाचाशरीरिणी । कृपया परया सर्वांस्तानृषीन्वसुधाधिप

ထိုအချိန်တည်းမှာပင်၊ မြေကြီး၏ အရှင်တော်၊ ကိုယ်ခန္ဓာမဲ့သော အသံတစ်သံက အမြင့်မြတ်ဆုံး ကရုဏာကြောင့် လှုံ့ဆော်၍ မုနိအပေါင်းတို့အား မိန့်ကြားလေ၏

Verse 18

वागुवाच । कोटीश्वराख्यं मे लिंगं लोके ख्यातिं गमिष्यति । माघकृष्णचतुर्द्दश्यां यश्चैनं पूजयिष्यति

အသံက မိန့်သည်—«လောက၌ ‘ကိုဋီဣශ්ဝရ’ ဟု ခေါ်သော ငါ၏ လိင်္ဂသည် ကျော်ကြားလာလိမ့်မည်။ မာဃလ၏ ကృష్ణပက္ခ စတုဒ္ဒသီနေ့၌ ဤကို ပူဇော်သူမည်သူမဆို…»

Verse 19

सर्वं कोटिगुणं तस्य फलं विप्रा भविष्यति । दाक्षिणात्यो नरो यस्तु श्राद्धमत्र करिष्यति

«ဗိပရတို့အို၊ ထိုသူ၏ အကျိုးफलသည် ကုဋိဆတင် မြှင့်တင်ကာ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ ထို့ပြင် တောင်ပိုင်းဒေသမှ လူတစ်ဦးက ဤနေရာ၌ ရှရဒ္ဓကို ပြုလုပ်လျှင်…»

Verse 20

फलं कोटिगुणं तस्य गयाश्राद्धसमं भवेत् । तस्माद्विशेषतः पूज्यं मम लिंगं च मानवैः

ထိုသူ၏ အကျိုးဖလသည် ကောဋိဆတင်မြောက် တိုးပွား၍ ဂယာ၌ ပြုသော ရှရဒ္ဓနှင့် တူညီလာမည်။ ထို့ကြောင့် လူတို့သည် ငါ၏ လိင်္ဂကို အထူးဂုဏ်ပြု၍ ပူဇော်သင့်သည်။

Verse 21

पुलस्त्य उवाच । एवमुक्त्वा तु सा वाणी विरराम महीपते । ततस्ते मुनयः सर्वे गंधधूपानुलेपनैः

ပုလස්တျက ပြောသည်— “မဟာရာဇာ၊ ထိုအသံသည် ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်သွား၏။ ထို့နောက် မုနိအပေါင်းတို့သည် နံ့သာရည်၊ မီးခိုးတိုင်နှင့် မွှေးကြိုင်သော လိမ်းဆေးများကို ယူဆောင်၍ (ချဉ်းကပ်လာကြ၏)…”

Verse 22

तल्लिंगं पूजयामासुः श्रद्धया परया नृप । पूजयित्वा गताः सिद्धिं सर्वे लिंगप्रसादतः

မဟာရာဇာ၊ သူတို့သည် ထိုလိင်္ဂကို အမြင့်မြတ်ဆုံးသော သဒ္ဓါဖြင့် ပူဇော်ကြ၏။ ပူဇော်ပြီးနောက် လိင်္ဂ၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် အားလုံးသည် စိဒ္ဓိကို ရရှိကြ၏။